Profil użytkownika: Iris

Nie miałam wobec tej pozycji szczególnie wysokich oczekiwań, ponieważ moja dotychczasowa styczność z literaturą koreańską była średnio udana, więc byłam przyjemnie zaskoczona, gdy ta książka wzbudziła we mnie morze emocji.

Śledzimy losy Yujeong, skrzywdzonej dziewczyny z bogatej rodziny, która nie potrafi odnaleźć w niczym sensu oraz skazanego na śmierć przestępcę Yunsu. Na pierwszy rzut oka tę dwójkę niewiele łączy, ale gdy spotykają się w chwili, kiedy oboje przeżywają swoje własne tragedie, rodzi się między nimi silna więź.

Książka pomimo swoich niepozornych rozmiarów (ma zaledwie 250 stron) zawiera ogromny ładunek emocjonalny i skłania do przemyśleń. Czy dzieciństwo może w pełni kształtować naszą przyszłość? Czy patologia rodzi patologię? Czy bogactwo daje szczęście? Jaką rolę w życiu człowieka odgrywa relacja z matką? Czy każde życie warte jest tyle samo? Czy kara śmierci jest słuszna?

Na główny plan powieści wysuwa się wcześniej wspomniana kara śmierci (która w Korei nie jest wykreślona z kodeksu karnego, ale od ponad 10 lat nie została wykonana) oraz związane z nią kwestie moralne. Czy kara śmierci to morderstwo? Czy jest to śmierć w warunkach humanitarnych? Poszczególni bohaterowie powieści mają skrajnie różne opinie na ten temat, co zostawia czytelnikowi pole do ukształtowania sobie własnego zdania.

Warto zaznaczyć, że jest to książka trudna pod względem tematyki. Zawiera nie tylko wiele rozważań na temat życia i śmierci, ale także porusza temat przemocy psychicznej, seksualnej i fizycznej, toksycznych relacji rodzinnych oraz religii. Niemniej uważam, że jest naprawdę wartościową lekcją o humanitaryzmie i drugim człowieku.

Nie miałam wobec tej pozycji szczególnie wysokich oczekiwań, ponieważ moja dotychczasowa styczność z literaturą koreańską była średnio udana, więc byłam przyjemnie zaskoczona, gdy ta książka wzbudziła we mnie morze emocji.

Śledzimy losy Yujeong, skrzywdzonej dziewczyny z bogatej rodziny, która nie potrafi odnaleźć w niczym sensu oraz skazanego na śmierć przestępcę Yunsu....

,,Malibu płonie" to moje trzecie spotkanie z twórczością T. J. Reid, tym razem także bardzo udane :) książkę czyta się szybko i przyjemnie (i bardzo wpasowuje się ona w letni klimat), chociaż zawiodłam się na wyczekiwanym fragmencie dotyczącym imprezy i uważam, że jest to najnudniejsza część w całej powieści. Co natomiast uwielbiam to znana mi już z innych książek Reid świetna kreacja świata show-biznesu i ukazanie jego ciemnej strony. Bardzo wciągnęłam się w historię Micka i June, ale też bardzo podobało mi się to, że autorka poświęciła trochę uwagi każdemu z rodzeństwa Riva i że wszystko ułożyło się w wielowymiarową, przygnębiającą, ale ciekawą historię rodzinną.

,,Malibu płonie" to moje trzecie spotkanie z twórczością T. J. Reid, tym razem także bardzo udane :) książkę czyta się szybko i przyjemnie (i bardzo wpasowuje się ona w letni klimat), chociaż zawiodłam się na wyczekiwanym fragmencie dotyczącym imprezy i uważam, że jest to najnudniejsza część w całej powieści. Co natomiast uwielbiam to znana mi już z innych książek Reid...

Książka ważna, ale bardzo trudna w odbiorze. Musiałam ją przeczytać jako lekturę w ramach zajęć z literatury Norwegii, ale opis był całkiem zachęcający i miałam do niej neutralne nastawienie. I o ile uważam, że trauma głównej bohaterki została przedstawiona w bardzo przemyślany sposób, który odzwierciedlał jej zagubienie i neurotyczność, o tyle czytanie tego było koszmarem. Trudno mówić o akcji w tej książce, stoi ona praktycznie w miejscu przez całość lektury, co czyni fabułę bardzo monotonną, a specyficzny styl, w którym nie ma żadnych dialogów, zdania rozciągają się na pół strony i co chwilę powtarzane są te same sformułowania tylko to podkreśla.

Książka ważna, ale bardzo trudna w odbiorze. Musiałam ją przeczytać jako lekturę w ramach zajęć z literatury Norwegii, ale opis był całkiem zachęcający i miałam do niej neutralne nastawienie. I o ile uważam, że trauma głównej bohaterki została przedstawiona w bardzo przemyślany sposób, który odzwierciedlał jej zagubienie i neurotyczność, o tyle czytanie tego było koszmarem....