Profil użytkownika: Adam

Ojoj. Coś tu się... napisało. Nie odkryję niczego nowego – "Sezon" przypomina sklejkę wcześniej wymyślonych, częściowo gotowych rzeczy, nie ma przez to ani struktury małego zbioru opowiadań, ni jakiejkolwiek powieści. Odhaczanie obowiązkowych elementów (od romansu z czarodziejką, przez "ludzi, którzy są prawdziwymi potworami" czy krótką podróż z Jaskrem, po twisty narracyjne na wzór sagi) w uwielbianym przez tłumy świecie. Potencjał "prequela" także zmarnowany. Wolałbym uciekać po mokradłach od aguary niż czytać takie "Wiedźminy" częściej.

Ojoj. Coś tu się... napisało. Nie odkryję niczego nowego – "Sezon" przypomina sklejkę wcześniej wymyślonych, częściowo gotowych rzeczy, nie ma przez to ani struktury małego zbioru opowiadań, ni jakiejkolwiek powieści. Odhaczanie obowiązkowych elementów (od romansu z czarodziejką,...

Rozwiń

Zwiń

Symbolicznie zaznaczam sobie tak przygodę z dwoma rocznikami "Spider-Mana", z "Amazing Fantasy #15", z piętnastoma "Amazingami" i pierwszym "Annualem".

Nie sądzę, by srebrna era większości bohaterów Marvela była "obowiązkowa" poza ekosystemem maniaków, ale jest w tych komiksach dużo śmiesznego uroku, są potężne archaizmy, wywrotka głupot jest także. Zabawna lektura dowyrkowa. Nie wiem jednak, czy nie przeskoczę o sto lub dwieście numerów do przodu, do jakichś znaczących epizodów. Tylko wtedy nie będę wiedział, że pierwszy pojedynek z Sandmanem Peter wygrał... wciągając przeciwnika do odkurzacza. I nie znał dziesiątek (sic!) takich anegdot.

Symbolicznie zaznaczam sobie tak przygodę z dwoma rocznikami "Spider-Mana", z "Amazing Fantasy #15", z piętnastoma "Amazingami" i pierwszym "Annualem".

Nie sądzę, by srebrna era większości bohaterów Marvela była "obowiązkowa" poza ekosyst...

Rozwiń

Zwiń

Nie otwieraj okien! Co za koncept, jaka realizacja. Cunningham nie jest pierwszym literackim "badaczem" pandemii oraz jej wpływu na życia przynajmniej kilku pokoleń (patrz: Ali Smith z "Jesienią") – umie jednakże covida wykorzystać w sposób absolutnie zjawiskowy. Przypomnienie Nowego Jorku z 2020, obserwacja przyspieszonego lockdownem rozpadu komórki rodzinnej, formalne wykorzystanie paradygmatycznej zmiany postrzegania upływu czasu (z której wciąż nie potrafimy się otrząsnąć), rześka dekonstrukcja sagi rodzinnej, a wszystko wspaniale upiększone ulotnym, rozbudzającym intelekt językiem (brawa za tłumaczenie!). Proza nie tylko dla pragnących rzucić wszystko i wyjechać na Islandię, zaskakująca jak moment, w którym to my jesteśmy płaczącymi w metrze.

Nie otwieraj okien! Co za koncept, jaka realizacja. Cunningham nie jest pierwszym literackim "badaczem" pandemii oraz jej wpływu na życia przynajmniej kilku pokoleń (patrz: Ali Smith z "Jesienią") – umie jednakże covida wykorzystać w sposób absolutnie zjawiskowy. Przypo...

Rozwiń

Zwiń

Sześć z minusem, które poczytuję Butcherowi za niemały sukces – postęp w warsztacie, umiejętnościach narracyjnych wyczuwa się dość prędko. I choć "Pełnia" wciąż sili się na stylistykę neonoir, nadal ma raczej-odpychającego-ale-weź-go-kochaj protagonistę, za sprawą spójnej, przelewającej się wilkołactwem intrygi po prostu ciekawiej płynie. Nie lżej jednakże, bo ilość nieco męczącej akcji w drugiej połowie wykracza nieco poza próg mojej odporności. Szczególnie że sekwencji z loup-garou masakrującym chicagowski posterunek nic tam już nie przebija. Butcher sprawnie rozbudowuje swoją urban-fantastyczną rzeczywistość i aż kusi mnie, by wynaleźć trzeci tom (zaś z pięknie kiczowatą okładką) i zobaczyć, jakie będą następne kroki. Czy staję się powoli sympatykiem? O rany, chyba tak.

Sześć z minusem, które poczytuję Butcherowi za niemały sukces – postęp w warsztacie, umiejętnościach narracyjnych wyczuwa się dość prędko. I choć "Pełnia" wciąż sili się na stylistykę neonoir, nadal ma raczej-odpychającego-ale-weź-go-kochaj protagonistę, za sprawą spójnej, przele...

Rozwiń

Zwiń