Profil użytkownika: Oczytana

Czy książka "Piekło jest puste" Remigiusza Mroza rozpoczynająca nową serię, to książka, która wciąga od pierwszej strony i nie pozwala się od siebie oderwać aż do samego końca?


"Punktualni ludzie byli w cenie, dowodziło to bowiem, że traktują czyjś czas z takim samym szacunkiem jak swój. Ci, którzy się spóźniali, w jej przekonaniu oznajmiali wszem wobec, że ich życie jest ważniejsze."


Cóż....moim zdaniem...

Fabuła jest misternie skonstruowana, a każda kolejna strona dostarcza nowych, intrygujących informacji. Autor umiejętnie łączy różne wątki, co sprawia, że czytelnik nieustannie próbuje rozszyfrować, co tak naprawdę się dzieje. Mróz świetnie operuje napięciem, serwując co rusz zaskakujące zwroty akcji, które wywracają do góry nogami dotychczasowe podejrzenia. Postacie są dobrze zarysowane i wielowymiarowe, co sprawia, że łatwo się wczuć w ich sytuację.

Mimo wszystko, czuję, że potencjał tej historii nie został w pełni wykorzystany. Chociaż napięcie jest budowane umiejętnie, brakuje mi momentami silniejszych, bardziej emocjonujących scen, które zapadły by w pamięć na dłużej i bardziej wciągały w przedstawioną historię. Całość oczywiście jest solidna i trzyma w napięciu, ale brakuje tego ostatecznego "ciosu", który sprawiłby, że serce biło by szybciej, a emocje wzięłyby górę nad rozsądkiem.



"- Czas nie leczy ran - odezwała się w końcu. - On chwyta za ich brzegi, rozwiera je i pozwala im się jątrzyć."


"Piekło jest puste" to coś, co z pewnością usatysfakcjonuje fanów twórczości Remigiusza Mroza. Zakończenie, typowe dla autora, pozostawia ogromny niedosyt i sprawia, że od razu chce się wiedzieć , co wydarzy się dalej. Czekam z niecierpliwością na kolejny tom tej serii, bo mam nadzieję, że Mróz jeszcze bardziej rozwinie tę historię i dostarczy więcej emocji i wrażeń niż w pierwszym tomie.


"Niegdyś nikt nie bał się milczenia w telewizji, nikt nigdzie się nie śpieszył. Było tak do momentu, kiedy nastąpił pewien kluczowy przełom w historii tego medium. Zmiana, która się wówczas dokonała, diametralnie przeobraziła to, co nagrywano i pokazywano widzom. Przeobraziła cały krajobraz programów informacyjnych, seriali i wszelkich produkcji na antenach telewizyjnych na całym globie."

Czy książka "Piekło jest puste" Remigiusza Mroza rozpoczynająca nową serię, to książka, która wciąga od pierwszej strony i nie pozwala się od siebie oderwać aż do samego końca?


"Punktualni ludzie byli w cenie, dowodziło to bowiem, że traktują czyjś czas z takim samym szacunkiem jak swój. Ci, którzy się spóźniali, w jej przekonaniu oznajmiali wszem wobec, że ich życie jest...

Centralną postacią powieści jest Luzia Cotado, młoda kobieta, która stara się przetrwać, ukrywając swoje pochodzenie i niezwykły dar – zdolność do tworzenia "milagritos", czyli małych cudów. Luzia to bohaterka, która natychmiast podbija serce czytelnika. Z pozoru skromna pomywaczka, skrywa w sobie ogromną siłę, inteligencję i determinację. Obserwowanie jej drogi, jej wewnętrznego rozwoju i walki o przetrwanie w świecie pełnym uprzedzeń i zagrożeń jest niezwykle satysfakcjonujące. Bardugo nie idealizuje swojej bohaterki; Luzia jest pełna wad i zalet, popełnia błędy, ale zawsze walczy o swoje miejsce, stając się symbolem kobiecej siły i odporności.


Ważnym elementem jest także relacja Luzi z tajemniczym Guillénem Santángelem, tytułowym familiardem. Ich dynamiczna więź, pełna napięcia, zaufania i nieufności, jest jednym z najmocniejszych punktów książki. Santángel, bohater o niejednoznacznym charakterze i mrocznej przeszłości, staje się dla Luzi zarówno nauczycielem, przewodnikiem, jak i kimś znacznie więcej. Ich rozmowy są pełne iskrzących dialogów i emocji, a wątek romantyczny rozwija się powoli, co tylko potęguje jego urok.


Bardugo z wirtuozerią kreśli obraz Madrytu z epoki Inkwizycji, pełen przepychu, ale i zagrożeń, gdzie jedno słowo może zadecydować o życiu lub śmierci. Czuć, że autorka wykonała solidny research historyczny, co sprawia, że świat przedstawiony jest niezwykle realistyczny i żywy. Można niemal poczuć duszne powietrze ciasnych ulic, usłyszeć szepty intryg i dostrzec cienie czające się za każdym rogiem. To nie jest tylko tło dla opowieści, to pełnoprawny bohater, który oddycha i pulsuje własnym życiem.


"Familiar" to znakomite połączenie historycznej fikcji, subtelnej magii, politycznych intryg i powolnego, acz intensywnego romansu. Magia w powieści Bardugo jest delikatna, organiczna, nie jest ostentacyjna, a raczej wpleciona w tkankę rzeczywistości, co sprawia, że wydaje się jeszcze bardziej fascynująca. Luzia, wplątana w sieć dworskich spisków i gier o władzę, musi nauczyć się posługiwać swoim darem, jednocześnie chroniąc swoją tożsamość.


Leigh Bardugo stworzyła książkę o niezwykle gęstej i mrocznej atmosferze, która jest jednocześnie urzekająca i niepokojąca. Opisy są tak plastyczne, że czytelnik czuje się, jakby oglądał film, w którym każda scena jest dopracowana w najdrobniejszych szczegółach. Poza wciągającą fabułą, "Familiar" niesie ze sobą głębokie przesłanie o przetrwaniu, tożsamości, przynależności i o tym, jak cienka jest granica między świętością a herezją w świecie opanowanym przez fanatyzm. Książka zmusza do refleksji nad tym, co to znaczy być sobą w obliczu przeciwności losu i jak wiele jesteśmy w stanie poświęcić dla wolności i bezpieczeństwa.

"Familiar" to dowód na literacki kunszt Leigh Bardugo. To dojrzała, dopracowana w każdym calu powieść, która z pewnością zachwyci zarówno fanów wcześniejszych dzieł autorki, jak i tych, którzy dopiero zaczynają swoją przygodę z jej twórczością. Jeśli szukasz inteligentnej, emocjonującej i klimatycznej lektury, która przeniesie Cię w czasie i pozwoli zanurzyć się w fascynującym świecie, "Familiar" jest książką, którą musisz przeczytać. To prawdziwa gratka dla miłośników fantastyki historycznej i opowieści o silnych bohaterkach. Serdecznie polecam!

Centralną postacią powieści jest Luzia Cotado, młoda kobieta, która stara się przetrwać, ukrywając swoje pochodzenie i niezwykły dar – zdolność do tworzenia "milagritos", czyli małych cudów. Luzia to bohaterka, która natychmiast podbija serce czytelnika. Z pozoru skromna pomywaczka, skrywa w sobie ogromną siłę, inteligencję i determinację. Obserwowanie jej drogi, jej...

Remigiusz Mróz po raz kolejny udowadnia, że jest niekwestionowanym mistrzem polskiego kryminału, a Ozyrys, trzecia część serii o Langerze, to prawdziwa uczta dla miłośników mrocznych intryg i misternie utkanej fabuły. Jeśli myśleliście, że poprzednie tomy były intensywne, przygotujcie się na jeszcze większy emocjonalny rollercoaster!

Co prawda na samym początku miałam problem z fabułą tej książki, ponieważ nie mogłam się w nią wciągnąć. Jednak z czasem, gdy zaczynała się ona rozkręcać , zaczęło mi się ją czytać genialnie i mnie wciągnęła. Fabuła skupia się na procesie jednego z najbardziej brutalnych przestępców, jakich widziała Polska - Piotra Langera. Jednak, gdy jeden potwór stoi przed sądem, drugi zaczyna polowanie, wprowadzając jeszcze większy chaos.

Mróz jak zwykle buduje napięcie z chirurgiczną precyzją – każda scena, każdy dialog mają swoje miejsce i znaczenie, a czytelnik nieustannie balansuje między poczuciem, że już wszystko wie, a świadomością, że autor na pewno zaraz wywróci całą historię do góry nogami. Bohaterowie są jeszcze bardziej wyraziści i wielowymiarowi.

Niezwykle plastyczne opisy sprawiają, że wydarzenia rozgrywają się niemal na oczach czytelnika, a dynamiczna narracja nie pozwala oderwać się od książki. Mróz nie tylko prowadzi nas przez kolejne tropy i zwroty akcji, ale też wplata w fabułę refleksję nad ludzką naturą, granicami dobra i zła oraz konsekwencjami podjętych decyzji.

Finał? Jak zwykle w stylu Mroza – niespodziewany, mocny i zostawiający niedosyt, który sprawia, że od razu chce się sięgnąć po kolejny tom. Ozyrys to dowód na to, że ta seria nie traci na sile, a wręcz z każdym kolejnym tomem staje się coraz lepsza.

Podsumowując – jeśli szukacie mocnej książki, która was pochłonie i nie wypuści do ostatniej strony, Ozyrys to strzał w dziesiątkę. Napięcie, intryga, fenomenalnie skonstruowani bohaterowie – to wszystko sprawia, że książka jest obowiązkową lekturą dla każdego fana gatunku.

Remigiusz Mróz po raz kolejny udowadnia, że jest niekwestionowanym mistrzem polskiego kryminału, a Ozyrys, trzecia część serii o Langerze, to prawdziwa uczta dla miłośników mrocznych intryg i misternie utkanej fabuły. Jeśli myśleliście, że poprzednie tomy były intensywne, przygotujcie się na jeszcze większy emocjonalny rollercoaster!

Co prawda na samym początku miałam...