Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Polecamy

Ziarno prawdy

Okładka książki Ziarno prawdy autora Zygmunt Miłoszewski, 9788328092068
Okładka książki Ziarno prawdy
Zygmunt Miłoszewski
7,7 / 10
Wydawnictwo: W.A.B. Cykl: Teodor Szacki (tom 2) Ekranizacje: Ziarno prawdy (2015) kryminał, sensacja, thriller
352 str. 5 godz. 52 min.
Kategoria:
kryminał, sensacja, thriller
Format:
papier
Cykl:
Teodor Szacki (tom 2)
Data wydania:
2021-09-15
Data 1. wyd. pol.:
2011-10-05
Liczba stron:
352
Czas czytania
5 godz. 52 min.
Język:
polski
ISBN:
9788328092068
Ekranizacje:
Ziarno prawdy (2015)
Średnia ocen
7,7 7,7 / 10
1399 opinii 15459 ocen
Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki
Reklama

Kup Ziarno prawdy w ulubionej księgarni i

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Ładowanie Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej
więcej

Oceny książki Ziarno prawdy

Średnia ocen
7,7 / 10
15459 ocen
Twoja ocena
0 / 10
 
10
1 003 ocen
9
2 198 ocen
8
5 750 ocen
7
4 680 ocen
6
1 414 ocen
5
262 ocen
4
76 ocen
3
39 ocen
2
15 ocen
1
22 ocen

Opinia

avatar
39
17
Justyna
21.03.2026
8 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Zanurzenie w historii Sandomierza to ciekaw tło dla wydarzeń. dowiedziałam się sporo o Żydowskich zwyczajach, historii i legendach. Na kryminał trochę za dużo opisów pobocznych: pogody, odczuć, miejsc – to spowalnia akcję.
Duży minus za romanse bohatera. Zdaje się, że może mieć każdą, a kolejny raz pojawia się wątek pseudo-romantycznej przygody. Nie unosi to, nie przekonuje i nie ma dla mnie romantycznego wydźwięku, tym bardziej że to powtórka z poprzedniej części. Wyobraźnia bohatera co do stosunków nawet ze starszą przełożoną? Trochę niepotrzebna przesada. Zastanawiam sie czy tak obfite opisy seksualne i prozaiczny wulgaryzm erotyczny występuje też w zagranicznej literaturze kryminału ? Raczej nie… narazie zauważam to tylko w polskiej…
Ogólnie solidny kryminał z historią w tle, ale romanse na minus. Ciekawe żaglowanie postaciami i ich przenikanie na plus. Lubie postać prokuratora
Szackiego za jego sceptycyzm
i przenikliwość

Zanurzenie w historii Sandomierza to ciekaw tło dla wydarzeń. dowiedziałam się sporo o Żydowskich zwyczajach, historii i legendach. Na kryminał trochę za dużo opisów pobocznych: pogody, odczuć, miejsc – to spowalnia akcję.
Duży minus za romanse bohatera. Zdaje się, że może mieć każdą, a kolejny raz pojawia się wątek pseudo-romantycznej przygody. Nie unosi to, nie...

więcej Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
Powrót do wszystkich opinii

Poznaj innych czytelników

24825 użytkowników ma tytuł Ziarno prawdy na półkach głównych
  • 20 196
  • 4 416
  • 213
5023 użytkowników ma tytuł Ziarno prawdy na półkach dodatkowych
  • 3 824
  • 552
  • 190
  • 133
  • 117
  • 108
  • 99

Tagi i tematy do książki Ziarno prawdy

literatura polska

Inne książki autora

Więcej
Okładka książki Pomiędzy Wojtek Miłoszewski, Zygmunt Miłoszewski
Ocena 6,7
Pomiędzy Wojtek Miłoszewski, Zygmunt Miłoszewski
Okładka książki Artificium - Ilustracje Piotra Sokołowskiego Jakub Ćwiek, Sylwia Kirke Jędrzejewska, Andrzej Kwiecień, Zygmunt Miłoszewski, Marcin Mortka, Piotr Sokołowski, Agnieszka Włoka, Marta D. Woźniak, Sylwia Zimowska
Ocena 9,3
Artificium - Ilustracje Piotra Sokołowskiego Jakub Ćwiek, Sylwia Kirke Jędrzejewska, Andrzej Kwiecień, Zygmunt Miłoszewski, Marcin Mortka, Piotr Sokołowski, Agnieszka Włoka, Marta D. Woźniak, Sylwia Zimowska
Okładka książki Mierzeja 2. Ostatni przypływ Wojtek Miłoszewski, Zygmunt Miłoszewski
Ocena 6,5
Mierzeja 2. Ostatni przypływ Wojtek Miłoszewski, Zygmunt Miłoszewski
Okładka książki Utopay. Przyszłość wystawia rachunek Wojciech Chamier-Gliszczyński, Wojciech Chmielarz, Anna Cieplak, Jacek Dukaj, Paulina Hendel, Miłosz Horodyski, Grzegorz Kasdepke, Rafał Kosik, Wojciech Kuczok, Wojtek Miłoszewski, Zygmunt Miłoszewski, Daniel Odija, Łukasz Orbitowski, Mateusz Pakuła, Andrzej Pilipiuk, Grażyna Plebanek, Michał Protasiuk, Radek Rak, Anna Rozenberg, Barbara Sadurska, Magdalena Salik, Dominika Słowik, Bartosz Szczygielski, Wit Szostak, Cezary Zbierzchowski, Jakub Żulczyk
Ocena 6,3
Utopay. Przyszłość wystawia rachunek Wojciech Chamier-Gliszczyński, Wojciech Chmielarz, Anna Cieplak, Jacek Dukaj, Paulina Hendel, Miłosz Horodyski, Grzegorz Kasdepke, Rafał Kosik, Wojciech Kuczok, Wojtek Miłoszewski, Zygmunt Miłoszewski, Daniel Odija, Łukasz Orbitowski, Mateusz Pakuła, Andrzej Pilipiuk, Grażyna Plebanek, Michał Protasiuk, Radek Rak, Anna Rozenberg, Barbara Sadurska, Magdalena Salik, Dominika Słowik, Bartosz Szczygielski, Wit Szostak, Cezary Zbierzchowski, Jakub Żulczyk
Okładka książki Mierzeja Wojtek Miłoszewski, Zygmunt Miłoszewski
Ocena 5,9
Mierzeja Wojtek Miłoszewski, Zygmunt Miłoszewski
więcej
Zygmunt Miłoszewski
Zygmunt Miłoszewski
Zygmunt Miłoszewski (ur. 8 maja 1976 r. w Warszawie) – pisarz polski. Od połowy lat 90. pracuje jako dziennikarz. Zaczynał w „Super Expressie”, gdzie specjalizował się w relacjonowaniu procesów sądowych, przez kilka lat był stałym felietonistą „Metropolu”, od roku 2003 związał się z „Newsweekiem”. Debiutował w 2005 roku powieścią utrzymaną w konwencji horroru „Domofon”, po której krytycy nazwali go „polskim Stephenem Kingiem”. Niemiecki i holenderski przekład przygotowywane są na drugą połowę 2007 roku. Trwają też prace nad ekranizacją książki przez Juliusza Machulskiego. W 2006 roku wydał baśń przygodową dla dzieci „Góry Żmijowe”. Jego druga powieść „Uwikłanie” ukazała się w 2007 roku. Entuzjastyczną recenzję poświęcił jej Jerzy Pilch [1]. Miłoszewski porzucił tu horrorowy sztafaż, tworząc pełnokrwistą powieść kryminalną z bogato odmalowanym współczesnym tłem obyczajowym i błyskotliwie poprowadzoną intrygą.
Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Pochłaniacz Katarzyna Bonda
Pochłaniacz
Katarzyna Bonda
Te krótsze książki Bondy są jednak lepsze. Co dziwne nie jest, gdyż tamte są też późniejszymi pracami. Ten tytuł bym skróciła, ciągną się trochę i ilość wątków porażała. A nie wszystkie wnosiły coś ważnego. To powiedziawszy, to dalej mi się to podobało. Sprawa nie była oczywista, od początku wiadomo, że ma drugie dno. Sasza jest interesującą postacią. Nie do końca ją polubiłam, ale ma miejsce do rozwoju, więc zobaczę co z niej będzie dalej.
Monika - awatar Monika
oceniła na 7 1 miesiąc temu
Pływak Joakim Zander
Pływak
Joakim Zander
„Pływak” to powieść, która od pierwszych stron wciąga w gęsty klimat napięcia i tajemnic. Historia jest pełna nieoczekiwanych zwrotów akcji, które trzymają w niepewności i sprawiają, że trudno przewidzieć, co wydarzy się dalej. Podoba mi się, jak Joakim Zander łączy wątek sensacyjny z realistycznym, psychologicznym portretem bohaterów - ich lęki, motywacje i wewnętrzne konflikty sprawiają, że historia staje się prawdziwa i wciągająca. Narracja jest dynamiczna, a napięcie rośnie z każdą stroną, co sprawia, że czyta się ją z przyspieszonym biciem serca. To thriller, który fascynuje, wciąga i zostaje w pamięci długo po odłożeniu książki.
BookVibes - awatar BookVibes
ocenił na 6 2 miesiące temu
Sejf Tomasz Sekielski
Sejf
Tomasz Sekielski
Spodziewałem się czegoś bardziej dokumentalnego po Sekielskim. Jest to kryminał a może thriller polityczny. Niby fikcyjny, ale skojarzenia nasuwają się przez całą lekturę. Czyta się bardzo dobrze. Często porównywałem ją do Chyłki (ale filmowej, bo książki nie czytałem). Nie chcę spojlerowa, nie chcę opisywać fabuły, ale zwyczajnie polecam. Warto po nią sięgnąć!
DarekWu - awatar DarekWu
ocenił na 10 3 miesiące temu
Gniew Zygmunt Miłoszewski
Gniew
Zygmunt Miłoszewski
Ostrożnie z tą książką, bo proza Miloszewskiego wciąga i przesłania świat. Zagarnięta z półki dla zmęczenia oczu przed spaniem w sobotę, no i poszło. Zjadła mi ostatecznie całą niedzielę. W sumie reread tej pozycji, bo pierwszy raz czytałem tą pozycję wiele lat temu, na fali popularności związanej z premierą filmu opartego na drugiej części. To tyle odnośnie osobistych wrzutek. Szacki na Mazu..., na Warmii, w mieście jedenastu jezior. Szeryf z wielkiego miasta na prowincji. Mnóstwo ogranych motywów zgrabnie połączonych w całość. Nie nudzi, to można powiedzieć od razu. Do tego, pomimo słonecznej niedzieli kiedy czytałem tą książkę, autor swoją narracją skutecznie potrafił mnie przenieść do burej końcówki listopada. Oprócz burej końcówki listopada, również temat przemocy domowej sprawia że książka potrafi ważyć więcej. Brrrr. Teraz myślę o również o filmie Smarzowskiego, o przemocy domowej, i ogólnie ciężkie ale naturalne połączenie. Chciałoby się pomyśleć że film inspirowany książką. Niestety obie pozycje najbardziej są zainspirowane prawdziwym życiem. I na koniec bon mot z przemocy Szackiego: Nie czyńcie zła.
Michal Kowalik - awatar Michal Kowalik
ocenił na 7 17 dni temu
Okularnik Katarzyna Bonda
Okularnik
Katarzyna Bonda
Zgadzam się z wieloma opiniami na tym portalu. Fabuła ciekawa, ale raczej do rozdzielenia na dwie inne książki. Za dużo historii, bohaterów. Wróciłam do książki po przerwie, żeby ją dokończyć i niestety nie pamiętałam kto kim jest. Szkoda, że pierwszy wątek (dlaczego Sasza w ogóle pojechała do Hajnówki) został zatracony. Finał książki rozczarował. Po ukończeniu książki uczucia pozostały mieszane.
madzir18 - awatar madzir18
ocenił na 6 17 dni temu
Uwikłanie Zygmunt Miłoszewski
Uwikłanie
Zygmunt Miłoszewski
Najbardziej spodobała mi się sama fabuła. Oryginalna, dobrze przemyślana i taka, która od razu wciąga. Do tego bohaterowie nie są papierowi, tylko wyraźni, z charakterem, dzięki czemu łatwo się w tę historię wkręcić. Czytało mi się to naprawdę świetnie i z każdą kolejną stroną byłam coraz bardziej ciekawa, co wydarzy się dalej. Bardzo udana książka i zdecydowanie warta polecenia.
IzaAzia - awatar IzaAzia
oceniła na 9 1 miesiąc temu
Zaginiona dziewczyna Gillian Flynn
Zaginiona dziewczyna
Gillian Flynn
„Zaginiona dziewczyna” to thriller psychologiczny, w którym napięcie buduje się powoli, by eksplodować w finałowych rozdziałach. Flynn mistrzowsko manipuluje perspektywą narracji, prowadząc czytelnika przez labirynt fałszywych tropów i nieoczekiwanych zwrotów akcji. Historia z pozoru prosta – zaginięcie Amy – stopniowo odsłania złożoną dynamikę małżeństwa, manipulację i kłamstwa. Flynn nie boi się pokazać ciemnej strony ludzkiej psychiki, co sprawia, że lektura bywa momentami niekomfortowa, ale fascynująca. Bohaterowie są wyraziści, choć często irytujący, co w kontekście historii działa na korzyść fabuły. Autorka świetnie pokazuje, jak pozory mylą i jak łatwo jest uwierzyć w to, co chcemy widzieć. Tempo narracji jest wyważone – spokojnie buduje napięcie, a w finale zaskakuje i zostawia czytelnika z pytaniami o prawdę i moralność. To książka, którą czyta się niemal kompulsywnie – nie ze względu na akcję, ale przez psychologiczną intrygę. Flynn dowodzi, że thriller może być równie niepokojący psychologicznie, co pełen zwrotów akcji.
zaczytanabooklover - awatar zaczytanabooklover
ocenił na 7 2 miesiące temu
Notebook Tomasz Lipko
Notebook
Tomasz Lipko
Mi się książka podobała, choć to żadna wibitna pozycja. Ciekawy, inny pomysł w temacie darkweb. Prokurator, ksiądz i policjant to też ciekawe połączenie. I choć bardzo unikam "Wallanderów", których od czasów Mankella wszędzie po kokardki, to polubiłam prokuratora. Taki trochę żałosno-smieszny w tym swoim swiecie wódy i dziwek, próbujący jednak wykazać się jakimiś elementami moralności. I wcale mnie te jego sny o bohaterce nie męczyły, wręcz przeciwnie, było w nich coś autentycznego. Ludzie żyjący w permanentnym stresie i w takim otoczeniu miewają miks przemyśleń, snów i skrajnych emocji. Końcówka książki mocno średnia, nawet raczej słaba. Można było przyszaleć, ale widocznie autorowi trochę wena przysiadła. Jednak doceniam starania i ogolnie oceniam książkę pozytywnie.
zocha - awatar zocha
oceniła na 7 3 miesiące temu
Gniazdo Kruka Tomasz Sekielski
Gniazdo Kruka
Tomasz Sekielski
Wszystkie trzy części niezwykle wciągające. Często zdarza się, że pierwsza część jest niezwykle interesująca i zachęca do sięgnięcia po drugie tom, który niestety mocno rozczarowuje. Nie sięgamy już wtedy nawet po trzeci. W tym przypadku jest zupełnie inaczej. Po przeczytaniu drugiej części chętnie sięgnęłam po trzecią...przeczytałabym i czwartą, gdyby tylko była.. Polecam i zachęcam
Magdalena - awatar Magdalena
oceniła na 9 2 lata temu
Co nas nie zabije David Lagercrantz
Co nas nie zabije
David Lagercrantz
„Prawda często jest nieprawdopodobna. To ją nawet wyróżnia.” Bardzo spodobała mi się twórczość Davida Lagercrantza, książki jego pióra, które dotychczas poznałam, sprawiły wiele przyjemności czytelniczej („Człowiek, który wyszedł z mroku”, „Memoria”, „Post mortem”). Z kolei, po odbyciu przygody czytelniczej z „Co nas nie zabije”, czwartego tomu niesamowitej serii „Millennium” ("Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet", "Dziewczyna, która igrała z ogniem", "Zamek z piasku, który runął"), stwierdziłam, że wybór pisarza na kontynuatora serii, okazał się strzałem w dziesiątkę. Udało mu się wpasować nie tylko w profile postaci wykreowane przez Stiega Larssona, konsekwencje scenariusza zdarzeń, sensacyjny klimat, ale też w przesłania płynące z fabuły i styl narracji, chociaż w tym ostatnim w naturalny sposób przemyca też coś od siebie. Powieść trzymała w napięciu, nie tak bardzo jak u Larssona, ale na wysokim poziomie. Wiele się działo od strony dziennikarskiego śledztwa, państwowych agencji, informatycznych przełomów, spiskowych teorii, biznesowych zależności, hakerskiej aktywności, osobistej zemsty i bezwzględnych zabójstw. Okazało się, że można jednocześnie kochać swoją pracę i się jej bać, zwłaszcza jeśli wejdzie się w sferę sztucznej inteligencji, a tym bardziej superinteligencji. Jako, że studiowałam cybernetykę, chętnie wnikałam w zagadnienia sieci neuronowych, entuzjastycznie przyjęłam wstawki o technologicznej osobliwości, hipotetycznym momencie w rozwoju cywilizacji, ogromnym ryzyku dla ludzkości, jeśli nawet nie zagładzie, to kolosalnych zmian gatunku ludzkiego, szykującym się nowym porządku inteligencji i egzystencji. Mogłam śmiało sparafrazować myśl ten, kto nadzoruje naród, w końcu sam znajdzie się pod nadzorem w myśl: ten, kto nadzoruje AI, w końcu sam znajdzie się pod jej nadzorem. Przychylnie przyjęłam pojawienie się postaci z autystycznymi cechami, ejdetyczną pamięcią i ponadprzeciętną umiejętnością dostrzegania szczegółów, owocującymi zadziwiającymi zdolnościami matematycznymi i trójwymiarową perfekcją rysunku. Przedstawienie innej niż zazwyczaj formy wybitnego geniuszu, tym razem z zaburzeniami, mocno ograniczonymi możliwościami poznawczymi, przybliżało do zrozumienia niesamowitych efektów funkcjonowania mózgów sawantów. bookendorfina.pl
Izabela Pycio - awatar Izabela Pycio
ocenił na 8 1 miesiąc temu
Umarli tańczą Piotr Głuchowski
Umarli tańczą
Piotr Głuchowski
Głównym jej bohaterem jest Robert Pruski - redaktor naczelny „Głosu Torunia” i do rąk którego pewnego dnia trafia list od czytelniczki, której rodzice w latach osiemdziesiątych zginęli w tajemniczych okolicznościach. Badając sprawę makabrycznej zbrodni, Pruski cofa się do lat osiemdziesiątych. Szybko okazuje się, że trupów jest co najmniej kilka. Brak natomiast mordercy. Starannym tuszowaniem całej sprawy zajmowała się toruńska SB, a tropy prowadziły za wschodnią granicę. Czytając książkę „, zawsze zwracam uwagę na język powieści. Głuchowskiemu w tej kwestii nie można nic zarzucić: sprawnie posługuje się polszczyzną (co, niestety wbrew pozorom, nie jest powszechną umiejętnością). Zacięcie reportażysty uwidacznia się nie tylko we wspomnianych wyżej potoczystych dialogach, ale także w malowanym przez Głuchowskiego obrazie polskiej wsi – ani spokojnej, ani wesołej. Swemu własnemu warsztatowi reporterskiemu zawdzięcza, że potrafi takie historie opowiadać w szybkim tempie, umiejętnie budując napięcie i wciągając nas w daną akcję. Choć „Umarli tańczą” to kryminał, brakuje w nim typowej dla gatunku zagadki „kto zabił?”. To wiemy niemal od początku, co wcale nie przeszkadza, aby przeczytać tę książkę.
Stefan Horn - awatar Stefan Horn
ocenił na 8 9 miesięcy temu
Syn Jo Nesbø
Syn
Jo Nesbø
Jasne, że wolałbym kolejną książkę o Harrym Hole ale skoro nie powstają to z ciekawością czytam pozostałe pozycje Nesbo. „Syn” to naprawdę ciężka pozycja, jak zwykle mocno wielowątkowa i nie wybacza chwili dekoncentracji. Trzeba się solidnie skupiać, żeby nie zgubić rytmu w tej skomplikowanej grze, ale finał udowadnia, że absolutnie było warto. Następnym razem w trakcie czytania zacznę robić legendę norweskich nazwisk, żeby szybciej kojarzyć fakty, bo Nesbo lubi nieźle namieszać. "Syn" to mocna pozycji, która klimatem w niczym nie ustępuje najlepszym tomom głównej serii.
Robert - awatar Robert
ocenił na 8 11 dni temu
Martwe popołudnie Mariusz Czubaj
Martwe popołudnie
Mariusz Czubaj
Kolejna świetna książka Mariusza Czubaja. Na początek mamy morderstwo znanego polityka. Tajemniczy biznesman wynajmuje głównego bohatera Marcina Hłasko (byłego gliniarza) do odszukania PR-owca Daniela Okońskiego. Tajemnice z przeszłości, sekrety znanych polityków. Marcin Hłasko jest w tej powieści również głównym narratorem, cudownie posługuje się ironią, czasami jest lekko złośliwy i sarkastyczny. Cudownie się to czyta. Na myśl przychodzą mi kryminały Chandlera. Zastanawiam się skąd tak słabe oceny książek Mariusza Czubaja, dla mnie jest pisarzem kryminałów numer 1. I w 2015 książka zdobyła główną nagrodę Wielkiego Kalibru (nagroda na kryminał roku)
Jacek - awatar Jacek
ocenił na 9 1 rok temu
System Tom Rob Smith
System
Tom Rob Smith
Przeczytałam po zaskakujących Dzieciach Lodu, zaintrygowana autorem. Tu mamy zupełnie inną „bajkę”. Ciężko, duszno, gęsto, w ciągłym napięciu i dyskomforcie. Szczególnie pierwsza polowa czytana bez przyjemności, w poczuciu silnego niesmaku, bezradności i wewnętrznego buntu. Jeżeli ktoś liczy na „typowy” kryminał, lekką wakacyjną sensację i czystą rozrywkę to się gorzko zawiedzie. Książka bardzo dobra, pewnie na 8 czy 9, ale nie czerpałam żadnej przyjemności z jej czytania. Doceniłam miejsce i czas, w którym żyję. Podsumowując, świetna książka – nikomu nie polecam!
Enyo - awatar Enyo
ocenił na 7 6 dni temu
Analfabetka, która potrafiła liczyć Jonas Jonasson
Analfabetka, która potrafiła liczyć
Jonas Jonasson
To druga powieść tego Autora. Pierwsza - Stulatek, który wyskoczył przez okno i zniknął, niestety nie została przeze mnie przeczytana, tylko obejrzana. Kiedyś się poprawię i nadrobię lekturę. Ale sam klimat i poczucie humoru pisarza mi odpowiadały, więc sięgnęłam po ta publikację. Skusiła mnie jeszcze troszkę notka na okładce, która zdradzała zacięcie głównej bohaterki do liczenia i statystyki. Taka mieszanka wydała mu się zachwycająca. Nombeko Mayeki urodziła się w Południowej Afryce. Jako dziecko doświadczyła skrajnej biedy, nie odebrała wykształcenia... Ale urodziła się pod szczęśliwą gwiazdą i to dzięki temu zyskuje pewną szansę - zostaje zatrudniona jako sprzątaczka w ściśle tajnym biurze, w którym trwają prace nad budową bomby atomowej. Dziewczyna zostaje tam zatrzymana na długie lata. Ale nie marnuje czasu - uczy się matematyki, fizyki, opanowuje obce języki i... staje się kłopotliwą osoba dla swego pracodawcy. Jest przydatna, ale za dużo wie. Nombeko postanawia sama zadbać o swój los i nielegalnie opuszcza ośrodek. Razem z bombą! Dziewczyna trafia do Szwecji i poznaje tam... O nie! Nie zdradzę tego! I choć powieść robi się coraz bardziej nieprawdopodobna, to Autor w zaskakujący i sensowny sposób potrafi połączyć wszystkie fakty. Książka to taki mix - trochę historii, czarnego humoru, matematyki - żeby poćwiczyć umysł, informacji o nielegalnych imigrantach oraz innych niewiarygodnych rzeczach. Rzeczach, które statystycznie mogą nas spotkać. Wiem, że raz na milion a czasem czterdzieści pięć milionów, ale jak mawiał Terry Pratchett Uczeni wyliczyli, że jest tylko jedna szansa na milion, by zaistniało coś tak całkowicie absurdalnego. Jednak magowie obliczyli, że szanse jedna na milion sprawdzają się w dziewięciu przypadkach na dziesięć. /Równoumagicznienie/ Poczytajcie i dajcie się wciągnąć... w dobrą zabawę.
Apo - awatar Apo
ocenił na 7 1 rok temu
Trzeci zamach Piotr Głuchowski
Trzeci zamach
Piotr Głuchowski
Głównym bohaterem „Trzeciego zamachu”, podobnie jak poprzednich powieści pisarza, jest dziennikarz Robert Pruski. Historia rozpoczyna się od pokazania zdjęcia opublikowanego przez „Fakt”, kościelnego imperium pewnego wysoko postawionego duchownego, a także zgrabne połączenie kryminału, powieści sensacyjnej, thrillera i elementów powieści społecznie zaangażowanej. "Trzeci zamach" jest jednak nieco bardziej stonowana, akcja rozwija się powoli, a fabuła skupia się na kwestii grzebania w przeszłości. Otrzymujemy więc nie tylko wyrazistego bohatera, ale i zasługujący na uwagę obraz współczesności, w której zło może skutecznie udawać dobro, a kłamstwo nie przestaje wierzyć, że pokonało prawdę. Choć powieść zaczyna się, jak przystało na rasowy kryminał, sceną śmierci, to zdecydowanie thriller polityczny. "Trzeci zamach" jest doskonale skomponowany, genialnie skomplikowany, warsztatowo idealny. Tymczasem „Trzeci zamach” z cyklu: Robert Pruski P. Głuchowskiego pochłonął mnie całkowicie i nie byłem w stanie odłożyć książki, zanim nie dobrnąłem do ostatniej strony.
Stefan Horn - awatar Stefan Horn
ocenił na 7 9 miesięcy temu
Blackout Marc Elsberg
Blackout
Marc Elsberg
Świetna książka, zmusza czytelnika do refleksji, że człowiek nie docenia "dóbr", z których korzysta i w sytuacji kryzysowej świat upada a ludzie zaczynają zachowywać się agresywnie i irracjonalnie. Jedynym minusem dla mnie, jednak do przejścia, okazało się słownictwo techniczne, które czasem spowalniało czytanie. Mimo to, książka wciąga i czyta się ją jednym tchem.
Monika - awatar Monika
oceniła na 10 19 dni temu
House of Cards. Bezwzględna gra o władzę Michael Dobbs
House of Cards. Bezwzględna gra o władzę
Michael Dobbs
Tę książkę przeczytałem trochę z ciekawości, by sprawdzić, na ile serialowy HofC (2013) odbiega od oryginału. To jeden z lepszych seriali, jakie oglądałem (pamiętam, że pierwsze dwie serie oglądałem nie do końca legalnie). Powieść nie zaskoczyła mnie, a może wręcz przeciwnie – zaskoczyła swoją prostotą i przewidywalnością. Zero suspensu, każda scena łatwa do odgadnięcia, a jedyne, co trzyma w napięciu, to sposób, w jaki główny bohater wyeliminuje swoich konkurentów. W rywalizacji Francis Underwood kontra Francis Urquhart bezapelacyjnie wygrywa Kevin Spacey. Już dawno przestałem ufać politykom, którzy mają usta pełne patriotycznych sloganów, a w rzeczywistości chodzi im tylko o największy afrodyzjak na świecie – władzę. I ta powieść świetnie to pokazuje.
Henry Rackham - awatar Henry Rackham
ocenił na 6 19 dni temu
Stulatek, który wyskoczył przez okno i zniknął Jonas Jonasson
Stulatek, który wyskoczył przez okno i zniknął
Jonas Jonasson
Świetna ta książka, można miło spędzić czas i się pośmiać. Główny bohater znajduje się przypadkowo w centrum wielu historycznych wydarzeń począwszy od II wojny światowej. Jest poszukiwanym specjalistą od ładunków wybuchowych, mimo że edukację zakończył przed 9 rokiem życia. Rzeczywistość widziana jego oczami i ocena drugiego człowieka może wprawić nas w zakłopotanie, że tak nie umiemy. Wydaje się, że trzeba uwzględnić tak wiele zmiennych i długo się zastanowić...a dla Alana ważna jest tylko garstka spraw: cz ktoś krzyczy, czy nie, czy wydaje się być sympatyczny, czy pije wódkę (bo jeśli nie - nie należy mu ufać, ale potępia tych, ktorzy niewłaściwie zachowują sie po alkoholu), czy będzie coś dobrego do zjedzenia...Aż szkoda, że te jego cechy wynikają z zaburzonej osobowości (będącej skutkiem zabiegu medycznego celem resocjalizacji), bo Alan jest jak dziecko i nie potrafi się gniewać. Jego wybory wydają się oczywiste i właściwe, bo "...jest, jak jest, a w przyszłości będzie, co będzie...". Ze szczerogo serca polecam!
Renata - awatar Renata
oceniła na 8 25 dni temu
Dochodzenie David Hewson
Dochodzenie
David Hewson
Powieść na podstawie scenariusza i taka jest mniej więcej w odbiorze, akcja goni błyskawicznie, strona za stroną właściwie sama się czyta. A nie, nie ma co poszukiwać tu jakiejkolwiek głębi, niemniej jakoś to wyszło, na raz, na szybko. Na pozytywny odbiór w moim przypadku na pewno rzutował obejrzany serial, który zapisał się w czołówce tych, które warto.
Krystyna - awatar Krystyna
oceniła na 6 9 miesięcy temu

Inne materiały dotyczące książki Ziarno prawdy

Polskie serie kryminalne: po te powieści warto sięgnąć!
Varia
LubimyCzytać - awatar
LubimyCzytać
55

Polskie serie kryminalne: po te powieści warto sięgnąć!

Polskie serie kryminalne od kilku lat cieszą się w naszym kraju coraz większą popularnością. Czytelnicy i czytelniczki doceniają to, że są one równie (a nawet i bardziej) ciekawe i wciągające, jak jak dzieła twórców obcojęzycznych. Jeśli więc i Wy nie chcecie czytać w zgodzie z powiedzeniem „Cudze chwalicie, swego nie znacie”, warto sięgnąć właśnie po powieści rodzimych autorów. Oto 13 wciągających polskich serii kryminalnych.
Zobacz więcej treści

Cytaty z książki Ziarno prawdy

Więcej
Zygmunt Miłoszewski Ziarno prawdy Zobacz więcej
Zygmunt Miłoszewski Ziarno prawdy Zobacz więcej
Zygmunt Miłoszewski Ziarno prawdy Zobacz więcej
Więcej