Wszystko na mojej głowie

Sława literacka Jakuba Bączykowskiego rozwija się w znakomitym, wręcz rekordowym tempie, a wszystko to za sprawą powieści pt. „Zadzwoń, jak dojedziesz”. Zawarte w powieści emocje pokazały, że pisarz ten nie chce nam serwować tylko miłych czy wręcz mdłych opowiastek na dobranoc. Wręcz przeciwnie — dzięki doskonałemu podejściu do ludzkich uczuć i ogromu emocji widzimy, że nasze życie może przybierać rozmaite barwy, od bieli po żałobną czerń. Wspomniana czerń nie jest przypadkowa — Jakub Bączykowski nie boi się pisać także i o śmierci, co udowodnił ostatnim razem. Warto więc zapoznać się z całym dorobkiem literackim autora i przekonać się, że nie tylko kobiety rozumieją tak zwane uczucia wyższe.

Czy najnowsza książka, czyli „Wszystko na mojej głowie” to lekka historia? Absolutnie nie, choć mylić nas może przepiękna okładka. Widzimy bowiem uśmiechniętą fryzjerkę Ritę, która w sposób fachowy trzyma w dłoni swój zawodowy atrybut, czyli nożyczki. To jednak tylko pierwsze skojarzenie. Sami, jako klienci salonów fryzjerskich, mamy częstą potrzebę rozmowy, nie tylko o pogodzie. Zwierzamy się ze swoich problemów, popełnionych błędów, większych i mniejszych bolączek, ale i z radości i przygód pełnych pozytywnych emocji. Niech pierwszy rzuci kamieniem ten, kto nigdy nie zwierzył się fryzjerce — tak właśnie należy parafrazować słynne biblijne powiedzenie. Pasuje ono tu wręcz idealnie i na pewno pozwoli czytelnikom na to, by z zadumą zastanowić się nad relacjami z osobą, która od lat dba o nasz wizerunek.

Warto dodać, że każdy z jedenastu rozdziałów ma swoją konkretną nazwę, a dokładnie chodzi o imię klientki/klienta. Co jeszcze bardziej istotne, krakowskiego salonu Rity nie odwiedzają tylko kobiety, a wykreowane przez pisarza postaci to osoby w różnym wieku, niejednolity jest też ich status społeczny i sposób postrzegania świata. Bo czy osoba bogata nie może nosić w sobie historii, której nie potrafi już dłużej dźwigać w samotności? Czy przystojny, ale zapracowany mężczyzna nie może pozwolić sobie na chwilę słabości i powiedzieć o tym, co go boli lub czego mu brakuje? Oczywiście, że może! Przekonajcie się o tym sami, a warto to zrobić, bo każda z książek autorstwa Jakuba Bączykowskiego to mocny apel społeczny. Po lekturze stajemy się bardziej empatyczni, a na pewno mniej krytyczni. Tak ogromnych zmian w naszych sercach dokonuje pisarz-mężczyzna, co jest zjawiskiem godnym pochwały i rozgłosu. Czyżby autor powieści pt. „Wszystko na mojej głowie” stał się polskim Nicholasem Sparksem? Wszystko na to wskazuje i niech trwa nadal.

Nie chcę ujawniać żadnej z jedenastu opowieści, gdyż recenzja nigdy nie powinna być synonimem streszczenia. Powiem tylko, że każdy rozdział to zupełnie inny ciężar kłopotu lub objaw zadowolenia. Co więcej, wszystkie opowieści nie nadają się do gatunku fantastyki, gdyż mogą wydarzyć się naprawdę i dotyczyć wielu statystycznych Kowalskich. Poza tym kluczową rolę w budowaniu fabuły odgrywają słowa samego Jakuba Bączykowskiego. Przekonuje nas on, że nie chce nam zapewniać wyłącznie rozrywki. Istotą jego twórczości jest bardziej zachęcenie do rozmów o sprawach trudnych, często pomijanych, wyśmiewanych czy zamiatanych pod dywan. Twórczość pisarza ma mieć przede wszystkim znaczenie społeczne, a każda z historii może zmienić spojrzenie na wrażliwość drugiego człowieka.

Szybko okazało się też, że dwupokojowe mieszkanie po babci Rity, Zosi, nie jest tylko salonem fryzjerskim, ale przede wszystkim gabinetem psychologicznym. Bo Rita słucha, ale nie ocenia. Nie wydaje wyroków, nikogo nie przekreśla. Co więcej, sama boryka się z ogromnymi problemami rodzinnymi, niemal szuka porządku we własnych, nieuczesanych myślach. Nie zdradzę, o jakie rozterki chodzi, ale wiem jedno. Przy tak ogromnych dramatach Rita zasługuje na medal, gdyż nie jest zapatrzona wyłącznie w siebie, a wyciąga rękę do każdego, kto ją o to poprosi. Czy tak empatyczni ludzie istnieją w świecie przesiąkniętym sztuczną inteligencją? Pewnie tak, ale ze świecą takich szukać…

Autor zadbał też o to, byśmy mieli niemal fotograficzną wizję salonu Rity. Opisy pamiątek po babci bohaterki sprawiają, że niejeden czytelnik wróci myślami do dawnych lat. Sama to uczyniłam i nie żałuję. Może i kiedyś było biedniej, ale na pewno życzliwiej, delikatniej, a pamiątki rodzinne traktowane z ogromną czcią.

Po raz kolejny Jakub Bączykowski nie zapomina o miłości do zwierząt. Sam jest właścicielem cudownego psa i widać, że poświęca mu ogrom czasu i miłości. W poprzedniej, jak i nowej książce idealnie podkreślił, że pies to najlepszy przyjaciel człowieka, dlatego wiele dialogów dotyczących zwierząt potrafią wycisnąć łzy podczas czytania.

„Wszystko na mojej głowie” to powieść mądra, magiczna, empatyczna, wzruszająca, prawdziwa, nieprzesłodzona. Jestem świeżo po lekturze i gdy teraz tworzę tę recenzję, autentycznie trzęsą mi się ręce i wszystko we mnie niemalże krzyczy. Apeluję więc, by każdy czytelnik się z nią zmierzył — jest to po prostu mus do potęgi nieskończonej.

Jeśli popłakaliście się podczas czytania — to żaden wstyd. Ja zrobiłam to wielokrotnie, bo zrozumiałam, jak trudne, a z drugiej strony piękne potrafi być nasze życie. W końcu mamy je tylko jedno. Wierzę też, że dobór słów zmiękczy nawet najbardziej skamieniałe serca.

Polecam po stokroć!