Wspomnienia

Jak to się dobrze czyta! Klasa. Lech Jęczmyk, pionier wydawca polskiej fantastyki, mądry, charyzmatyczny człowiek. Jak przystało na mistrza — wydawcę, tłumacza i pisarza -- autobiografia jest pierwszej próby. Ciekawe miał życie, które jest warte poznania, a że spisane wybiórczo, z pominięciem prozy życia i dylematów sercowych, to chwała mu za to. Książkę czyta się przyjemnie i lekko, przy okazji chłonąc Jęczmyka kod wartości, właściwy ogląd rzeczy dojrzałego człowieka. Po lekturze można podumać, co było pierwsze jajko czy kura — czy to życie Jęczmyka tak go ukształtowało, czy on sam własnym charakterem wpływał na kształt tak owocnego życia. Lektura inspirująca. Warto czytać w młodości.

Goetel ma zdolnosc opisac przyrode w taki sposob,ze unosi mojego ducha w miejsca i czasy juz odlegle. A tresc ukazuje autora,szczerze oddanego sprawie polskiej. Duzo tez ciekawostek o znanych osobach ze swiata artystow ,z ktorymi mial blizsze kontakty. Zainteresowal mnie przy okazji brat Walery.Tez napisal wspomnienia.

Lektura niełatwa, analityczno-rozrachunkowa w odniesieniu do czasów PRL słusznie minionych, ale i czasów niełatwej transformacji i konsekwencji do dziś odczuwanych. Dużo dygresji, odniesień, wspomnień, mnóstwo postaci mniej i bardziej znanych, jakie miały wpływ na politykę i życie Pana Wildsteina. Co prawda tym razem nie dałam rady dokończyć, ale wiem, że będę wracać, choć na pewno nie w autobusie i tramwaju.

Do przeczytania tej książki zainspirowała mnie pewna anegdota o dekoracji stołu na nieoficjalnym śniadaniu wydawanym przez państwa Becków, którą powtarzają wszystkie szanujące się popularne książeczki o Dwudziestoleciu. Dekoracja składała się z małych stateczków, które przez jednego z zaproszonych dygnitarzy odebrana została jako... wyraz polskich ambicji kolonialnych. Rozumiecie więc, że po takim "teaserze" moje oczekiwania były bardzo wysokie. Szybko okazało się, że anegdotka o śniadaniu była jedną z najbarwniejszych w tej niedługiej książce - i pod tym względem "Kiedy byłam ekscelencją" zostawiła mi trochę niedosytu. Jeśli jednak zapomnieć o oczekiwaniach i przyjąć styl pani Beckowej takim, jakim jest, dostajemy troszkę nostalgiczną i do pewnego momentu bardzo pogodną opowiastkę o tym, jak autorka i jej mąż radzili sobie na eksponowanym stanowisku w młodym polskim państwie. Tam, gdzie brakowało tradycji i tzw. pamięci instytucjonalnej, ratowały ich wdzięk i naturalna klasa. Na pewno urokowi książeczce pani Beck dodają humorystyczne opowieści o znanych postaciach historycznych, które autorka podaje zawsze bardzo taktownie. Jak każda nostalgiczna, czarująca opowieść o Dwudziestoleciu, ta również kończy się wojną, ucieczką, prześladowaniem. Dużą część wspomnień pani Beck zajmują ostatnie tragiczne lata życia jej męża - widać, że i to wydarzenie, i jej późniejsze trudności odcisnęły na niej swoje piętno.

Kresy, XIX/ XX w. co więcej potrzeba ? Polska, której już nie ma. Miejsca, które zostały zapomniane. Ludzie, którzy odeszli i nigdy już tam nie wrócą !!! Obojętne co napiszę nie ujmę tego lepiej niż prof. Andrzej Nowak w rekomendacji LC. Na pewno pamiętnikarskie ARCYDZIEŁO !!! POLECAM !!!

Książka opowiada o życiu Paderewskiego wyłącznie pod kątem jego kariery muzycznej. Inne kwestie jak polityka, kobiety, życie prywatne, choroba syna zostają ledwo poruszone albo wręcz wcale. Jednak o dziwo nie jest to wadą lecz zaletą książki. Bardzo ciekawie i przyjemnie było mi towarzyszyc Paderewskiemu po stopniowym acz konsekwentnym wspinaniu się po szczeblach kariery. Swoją drogą zadziwiające jak wiele ludzi, w tym szanowanym nauczycieli, powtarzało mu, że nie ma talentu i żadnego pianisty albo wręcz muzyka z niego nie będzie. Na nasze szczęście ludzie tacy jak Paderewski dążący do spełniania marzeń nie słuchają takich przepowiedni :) Książka pozostawia spory niedosyt. Chciałoby się usłyszeć te wszystkie historie pozostawione na 'inną okazję'.

Możemy się na współczesnych dziennikarzy oburzać i denerwować krytycznie patrząc zarówno na ich warsztat dziennikarski jak i etykę zawodową, a jednocześnie przyglądać się również im pod katem tego, co sobą reprezentują, jaką szkołę przeszli, jak reagują na ożywione dyskusje toczące się i w przestrzeni politycznej i społecznej i kulturalnej, co czytają i czy w ogóle, czy bardziej im do cmentarnych hien bazujących na sensacji i jednorazowych newsach czy na rzetelnej, pogłębionej analizie problemów i ich wszechstronnemu obiektywnemu przedstawieniu. Polska scena medialna stworzyła niebezpieczny precedens tworząc bardzo silną grupę mainstreamowych mediów i ich reprezentantów a usuwając w cień niszowe redakcje i dziennikarzy niezależnych i nie podlegających żadnym wpływom, odmawiając im często prawa bytu i prawa do istnienia, bo skoro nie stoi za nimi żaden obcy kapitał będzie im niezwykle trudno przebić się do umysłów społeczeństwa, które mocno zmanipulowane i pod wpływem promowanych na wielu frontach jednolitych i spójnych przekazów zaczyna tracić zdrowy ogląd rzeczywistości przyjmując ten, który mu został perswazyjnie zaserwowany. Dziennikarz przestaje być świetnie wyszkolonym i profesjonalnie przygotowanym do dyskusji referentem czy sprawozdawca czyichś poglądów czy przemyśleń, ale ze swoją nachalnością czy arogancją połączoną z propagandowym przekazem często z niekompetencją i płycizną intelektualną zagłuszaną słowotokiem i przebojowością próbuje wykreować taki obraz jaki pasuje jemu czy też stacji czy frakcji, którą reprezentuje. A przecież muszą wtedy mówić jednym głosem, bo to nie tylko kwestia lojalności, ale i swoista kuźnia kadr, w której grilluje się ludzi według określonych i zaakceptowanych zasad, bo w ten sposób wywiera się istotną presję na nich a poprzez nich na myślenie Polaków. Dla przeciwwagi niniejsza lektura jest całkiem innym spojrzeniem na to, jaka jest rola dziennikarza i jakimi cechami powinien się on odznaczać, by wypełniać swoją misje i powołanie, a nie być tylko zwykłym sprawnym bo sprawnym, ale rzemieślnikiem. Jeśli w tym wszystkim brakuje zdrowego kręgosłupa, to i to, co otrzymujemy jest zwykłą papką nie wartą naszego czasu i energii. Spodziewamy się bowiem, że dostaniemy najlepszy towar, a tu nie tylko że go nie mam, ale czujemy się oszukani, bo opakowanie wprawdzie było ładne ale w środku pleśń. Wildstein jest postacią funkcjonującą w odbiorze Polaków jako dziennikarz krnąbrny i idący pod prąd, ale jednocześnie bardzo wyrazisty i stały w swych poglądach. My poznajemy historię człowieka opowiedzianą przez niego samego, który nie wstydzi się przyznać do swoich błędów, do różnych pomyłek i niewłaściwych wyborów, ale czyni to w poczuciu odpowiedzialności za siebie i za działania, które podejmował w trosce o Polskę. Jego droga nie była łatwa i jednoznaczna, zmagał się z brakiem zrozumienia i często na własnej skórze odczul samotność i brak wsparcia, bo nie wszystkie jego decyzje znajdowały zrozumienie i akceptacje. Przeszedł twardą szkołę życia, od pełnego młodzieńczego zaangażowania w niezależne struktury studenckie, a tu współpracę z zamordowanym przyjacielem Staszkiem Pyjasem i drugim kumplem Lesławem Maleszko, który okazał się wieloletnim tajnym współpracownikiem o pseudonimie Ketman, i który donosił na nich, a to mogło być przyczyną zabójstwa Pyjasa, który poznał jego tajemnicę. Poprzez pobyt na emigracji, powrót, budowanie struktury radia, potem szefowanie telewizji, praca w gazecie, stworzenie listy tajnych współpracowników ze świata polityki, sztuki, kultury. Jego poglądy ewoluowały, dziś czuje się zwolennikiem PiS i Jarosława Kaczyńskiego, bo dostrzega jego wielkość jako polityka. Jako dziennikarz osiągnął sukces i zachował tożsamość, co nie udało się wielu, zarówno tym nierozliczonym z PRL, jak i tym, którzy dziś za kasę są gotowi sprzedać człowieka, by tylko osiągnąć sławę i uznanie. Nie ucieka przed ostrymi sądami i nazywa rzeczy po imieniu. Polskie media są zawłaszczone i trzeba o nie walczyć, by nie doprowadziły do utraty systemu wartości, na którym według niego powinniśmy budować polską rzeczywistość zakorzenioną w chrześcijaństwie.

Najciekawsze są takie wspomnienia sprzed lat (dziwnym trafem - zazwyczaj lepszych niż w czasie pisania), których Autor nie ulega pokusie łatwej idealizacji dawnych miejsc, ludzi i siebie. Mam na myśli słynną przemowę z „Dzienników” Gombrowicza do rodaków: „Przestańcie opiewać łzawo piękności Grójca, Piotrkowa czy Biłgoraja (…) Nieprawda, że Grójec jest czymś więcej niż przeraźliwą i prowincjonalną dziurą, w której ongiś biedowała wasza szara egzystencja. Nie, to kłamstwo: Radom nigdy nie był poematem, nawet o wschodzie słońca…”. Tych słów Mistrz nie mógłby skierować pod adresem Andrzeja Chciuka, autora wspomnień z przedwojennego Drohobycza. Nie zamierza on bowiem przekonywać, że „Wielkie Księstwo Bałaku” było niebem na ziemi, a ludzie – bezgrzeszni. Za to ukazuje, jak wielka była „tam i wtedy” radość życia, jak ludzie potrafili się tam cieszyć czystym istnieniem. Wspomnienia - pisane często właśnie "bałakiem", czyli gwarą lwowską, co bynajmniej nie utrudnia lektury - są porywające. Wręcz dyszą autentyzmem wyczuwalnym na pierwszy rzut oka, niezależnie czy Autor opisuje swoje lata szkolne (był uczniem Brunona Schulza, którego przedstawił niezwykle ciepło), czy mecze piłkarskie (najgorszym wyzwiskiem wobec sędziego było: „sędzia kalosz, kanarki doić, pluskwy łaskotać”, ale już po meczu sędziowie mogli w japę zarobić, co jest także cudownie opisane), czy też świat Żydów albo Ukraińców. Ale co do tych ostatnich, Autor przytacza też i sytuację, gdy jako kilkunastolatek był świadkiem, jak na rozstajnych drogach wachmistrz Korpusu Ochrony Pogranicza pytał pod drogowskazem na Truskawiec przejeżdżających Ukraińców: "A którędy do Truskawca, ojciec i jak daleko?". Wieśniacy baranieli na takie pytanie, odpowiadając: „Tuda pane do Truskawcia szist’ kilometriw”. Wtedy dostawali w gębę, ku uciesze wachmistrza i żołnierzy. Gdy na ponowne pytanie odpowiadali tak samo, podoficer uderzał ponownie, aż niedomyślny chłop zrozumiał i odpowiedział po polsku. Gdy Chciuk spytał wachmistrza, czy mu nie wstyd, usłyszał: ”A ty co, też Ukrainiec..?”. Matka, której to powtórzył, odpowiedziała mu: ”Boję się o was dzieci, takie postępowanie z nimi nic dobrego nie przyniesie”. I nie przyniosło. I teraz tylko pytanie, ile odpowiedzialności za zbrodnie UPA ponosi ten durny wachmistrz - a taka postawa nie była raczej wyjątkiem, choć my (wiecznie niewinne ofiary Innych) lubimy wyobrażać sobie inaczej…. Jeden plus z agresji RoSSji na Ukrainę: nad przeszłością trudnych relacji polsko-ukraińskich będzie teraz dominować teraźniejszość. I przyszłość….

Jakże niewiele zostało z dorobku Pana Jerzego, tak bardzo niewiele… Przed kilku laty trafiłem na płytę z zapisem fragmentu programu Kabaretu Owca „Dla mnie bomba”. Jakie to było ożywcze doznanie, inteligentnie zabawne. I płytę DVD ze spektaklem „Kłopoty to moja specjalność” – my też mieliśmy polskie wcielenie detektywa Marlowe’a. Audycje radiowe z Jego udziałem były kasowane, kariera filmowa wygasła po 1977 roku. Tym bardziej doceniam próbę ocalenia pamiątek po twórczości bardzo zdolnego satyryka. Osobom, które nie znają dorobku i perypetii Jerzego Dobrowolskiego, ta książka może wydawać się rwana i za mało zabawna. Ale Prawdziwy Satyryk nie może być wiecznie zabawny i sypać żartami. To człowiek, który w codziennym życiu będzie raczej poważny, zdystansowany, a jego obserwacje wcale nie muszą być optymistyczne. Tym bardziej, kiedy przyszło żyć w ustroju demokracji ludowej. Stańczyk ? Być może... Doceniam te umieszczone w tym tomiku teksty, nacechowane dożylnie dawkowaną czytelnikowi ironią. Być może nigdy nie miały być publikowane, ale cieszę się, że doczekały się tak ładnego wydania. Co ciekawe, to jeden z tych książkowych przypadków, kiedy w trakcie czytania słyszę głos Autora. Zupełnie jakbym słyszał głos Prezesa klubu motorowego z „Motodramy”… Dla mnie bomba 9/10

Każdy kolejny tom utwierdza mnie w ogromnym wrażeniu. Niezmiennie uważam książkę za ważne, wybitne dzieło i niezmiennie uważam połączenie dziennika z opowiadaniami za magiczne. Warto dodać, że najwyższa nota należy się obu tym składnikom. W związku z krótkimi tekstami krytycznymi, które pojawiają się w kolejnych tomach, trudno nie zastanowić się przez chwilę i spróbować określić czym konkretnie tak imponuje ten dziennik. Dochodzę do wniosku, że język dziennika, o którym często się pisze, a który rzeczywiście jest wybitny, to nie jest tzw. piękna polszczyzna. Nie, ja bym określił klasę tego języka całkowicie bez związku z narodowością autora. To jest wielki język, którym wyraża się wielki intelekt i wielkie serce. Język, który z niesamowitą kulturą (także logiczną) wyraża myśli, a te myśli nigdy nie są byle myślami, przelotnymi, błahymi. Słowem - to rzeczywiście poważna literatura. Absolutnie nie uważam, żeby nadawała się dla każdego. Herling nie żartuje sobie, nie rozładowuje napięcia, które tworzą wielkie, ciężkie, obsesyjnie powracające tematy. Nie pisze, co często się powtarza, o sobie i swojej prywatności. Wzmiankę o jego synu znalazłem w jednym tomie (z pięciu, które mam na razie za sobą). Jest to rzecz pod tymi względami bardzo bezkompromisowa. Natomiast za każdym razem, gdy powracam do Herlinga po innych lekturach, wraca podziw, wielkie, rosnące uznanie. Kręgosłup moralny, który jest też kośćcem Dziennika, pozwala widzieć w autorze autorytet. Wszystkie teorie o tym, żeby oddzielać biografię, prawdę psychologiczną o autorze, od jego dzieła, wyglądają w obliczu tego dzieła bardzo wątło, a w zasadzie są całkowicie ośmieszone. Naprawdę trudno nie ulec wpływowi Herlinga, jego ocenom. Choć jest dość jasne, że ma swoje obsesje i jest ostry w sądach, uważam, że w ogromnej większości kwestii ma ku temu poważne podstawy. W tomie 1989-1992 ciekawe są komentarze odnoście przemian w Polsce, w tym stanu wojennego, ponownie pojawia się wiele bardzo dobrych fragmentów o klasyce literatury XX wieku (Kafce, Schulzu), znowu nie brakuje dzieł sztuki. I wielkie, naprawdę wielkie opowiadania. Polecam jak niewiele innych książek, a sam oczywiście niebawem sięgnę po przedostatni tom Dziennika.

W końcu, ze łzami w oczach, mogłam trzymać w rękach tę książkę, do której przeczytania od tak dawna się zabieram… Ten człowiek już dawno mnie zainspirował, dzięki filmowi poświęconemu jego pamięci – teraz miałam okazję przeczytać jego osobisty duchowy pamiętnik; notatki, które zazwyczaj pisze się w tajemnicy, tylko dla siebie, by lepiej zrozumieć swoje życie, znaleźć sens lub nawet zmienić się. „Dziennik duszy” Jana XXIII to była moja motywacja, by stawać się „lepszym człowiekiem” – dość długo zajęło mi przeczytanie tego dziennika – ale było warto poświęcić na niego każdą wolną chwilę. „Tom zawiera notatki, rozmyślania i postanowienia czynione z okazji licznych rekolekcji i ćwiczeń duchowych od roku 1895, gdy Autor miał zaledwie 14 lat, aż do roku 1962 na kilka miesięcy przed jego śmiercią, a więc do 81 roku jego życia” (s. 10)* Droga Jana XXIII do świętości była długa i często wymagająca od niego niemałego poświęcenia, jednak nic nie zdołało go powstrzymać przed całkowitym oddaniem się na służbę Panu Bogu. Niesamowite jest to, że Jan XXIII już od 14 roku życia dążył do całkowitego poświęcenia się dla Boga. Od 14 roku życia pisał dziennik, dzięki któremu dzisiaj możemy zobaczyć – a także próbować naśladować – heroiczne zmagania młodego chłopaka ze swoimi przyzwyczajeniami, nawykami i złymi skłonnościami. Ktoś mógłby się zgorszyć, że przyszły Papież Pokoju, będąc w seminarium, nieustannie pisze o tym samym; stale popełnia te same błędy… Ale to właśnie jest w nim godne podziwu. Ta prostota serca i szczerość, przyznanie, że „jestem słaby, ale nadal będę walczył i mimo wszystko nie zawaham się wątpić w Boże Miłosierdzie”. A przezwyciężając te codzienne nawyki, Jan XXIII stopniowo doszedł do doskonałości; to, co „na początku” drogi do świętości było dla niego udręką, z czasem stało się marnością – bez żadnego żalu potrafił się tego wyrzec i działać całkowicie ad maiorem Dei gloriam – na większą chwałę Boga. Mam nadzieję, że te krótkie informacje wystarczająco Was zachęcą, bo kiedyś sięgnąć po ten Dziennik, by móc poznać, coś wartościowego, co może zmienić Wasze myślenie – tak jak chociaż częściowo stało się w moim przypadku.

Genialna biografia genialnego kompozytora. Autor zbadał wszystkie dostępne materiały dotyczące twórczości, przyjaźni oraz oczywiście miłości Chopina. Szczególnie ta ostatnia sprawa obrosła wieloma przekłamaniami, np. przesady dotyczącej związku z George Sand i przemilczeniu tego z Delfiną Potocką. Książkę przesłuchałem w formie audiobooka, który został przygotowany tak, że zawiera fragmenty utworów o których mowa w treści. Genialny audiobook - polecam zapoznanie się z tą książką w ten sposób.

Niewielka książeczka, do przeczytania dosłownie w chwilę, a jednak jakże wartościowa! Znana ze swoich prac biograficznych Badaczka Prawdy rozprawiła się tu z legendą pseudo pisarza Jerzego Kosińskiego – pieszczoszka światowych salonów literackich (szczególnie tych na “Ż”) oraz jego obrzydliwego “dziełka” pt “Malowany ptak”. Zmyślona od początku do końca historia żydowskiego chłopca tułającego się podczas wojny po polskich wsiach, pełnych zboczeńców i dewiantów – została w tej książce odkłamana. Zeznania ciągle jeszcze żyjących świadków (książka powstała w 1994) pokazały dokładnie jak owe “niedole “ rodziny Kosińskich naprawdę wyglądały. 10 gwiazdek – nie dlatego, że pozycja jest wielkim arcydziełem, ale za to, że pokazuje prawdę o śmieciu, który za arcydzieło ciągle uchodzi. Prawdę nader niewygodną - właśnie dlatego trzeba szukać jej w antykwariatach, a nie w księgarniach...

Jeden z moich ulubionych polskich malarzy !!! Mam starsze wydanie tej książki z 1973 r. Autor spokojnie mógł zostać pisarzem. Jego " Wspomnienia " są tego najlepszym dowodem. Rubaszny gawędziarz, pełen humoru, szczery i naturalny, opowiada o swoich podróżach, pracy, miłości do Ojczyzny, spotkaniach z Piłsudskim, Matejką, Wilhelmem II. To autentyczny obraz atmosfery XIX/XX w. Koniecznie przeczytaj !!! POLECAM !!!

Trudno ocenia się czyjeś zapiski , dzienniki, wspomnienia. To zapis codzienności, która składała się na życie konkretnego człowieka, w tym przypadku Marii Górskiej z Łubieńskich. Dziennik obejmuje lata 1896-1906 , Maria matka ośmiorga dzieci z poświęceniem oddała się sprawom rodziny, ale nie tylko. Była działaczką społeczną, katolicką, ziemianką, na barki której po śmierci męża spadło prowadzenie majątku Wola Pękoszewska. Notatki Marii Górskiej są nieocenionym źródłem informacji o wydarzeniach historycznych przełomu wieków XIX i XX. Zabory, rewolucja 1905 roku , zawirowania związane z Kościołem i wiarą, to wszystko Maria widziała naocznie, przeżyła i utrwaliła dla potomnych na kartach tego dziennika. ,, Gdybym mniej kochała '' to także opowieści o życiu ziemiaństwa ,ich codziennych problemach , rozrywkach, zainteresowaniach, obyczajowości itp. Bardzo interesujące były zapiski dotyczące malarzy zaprzyjaźnionych z Górskimi : Chełmońskiego i Wyczółkowskiego, oraz wybitnego pisarza tamtej epoki Henryka Sienkiewicza. Jedyną rzeczą, która mi przeszkadzała w tej książce była nieznajomość niektórych osób opisanych w dzienniku . Nie jest to jednak wina książki, tylko moja, ponieważ nie zaczęłam czytać dzienników chronologicznie. Raczej nie każdego interesują dzienniki, ale warto je przeczytać, polecam.

Zauroczona Szkicami piórkiem chciałam poznać dalsze losy autora, który rozczarowany Europą wybrał nowy początek w Ameryce Południowej; Gwatemala nawet dziś brzmi egzotycznie. Już zdanie "chciałbym być kotem w moim domu. Tym się powodzi" sprawia, że autor zyskał moją sympatię. Gdyby w czasach licealnych, gdy męczyłam się czytając opisy przyrody, ktoś powiedział mi, że polubię taką literaturę, nie uwierzyłabym. Ale wtedy o dorobku Bobkowskiego nie miałam pojęcia.

8 pięknych słów: nadzieja, dialog,honor,tożsamość, wiara, solidarność, przyzwoitość i patriotyzm w interpretacji wybitnego człowieka Władysława Bartoszewskiego. 8 fascynujących wywiadów aktualnych bardzo, również teraz w pandemii, mimo że książka jest sprzed prawie 9 lat. Ponadczasowe cudne.

Przyznam, że z wielkim zainteresowaniem przeczytałam wspomnienia Ludwika Stommy. Widać,że autor ma sporo dystansu do swojej osoby. Oprócz opowieści o sobie, dużo miejsca poświęcił własnemu ojcu -Stanisławowi Stommie, rodzinie, a także osobom, z którymi się zetnął. Sporo anegdot na temat znanych osób. Autor albo kogoś lubi, albo nie darzy sympatią i daje temu wyraz w książce. Co prawda nie zgadzam się z autorem, co do jego krytycznego stosunku odnośnie dzieł Dostojewskiego, czy słynnej książki Eco "Imię róży", tym nie mniej mile spędziłam czas nad "Stommowiskiem". Serdecznie polecam !

Ferdynand Goetel, polski prozaik i dramatopisarz, działacz polskiego PEN Clubu i Związku Zawodowego Literatów Polskich, o czym wspomina w powyższej książce, która jest jego powrotem do okresu wojennego. Wspomina rok 1939, gdy większość elit podchodziła entuzjastycznie do wybuchu wojny; nie dostrzegano słabości naszego kraju, tylko nieliczne jednostki przewidywały, jak dla Polski może zakończyć się ten konflikt zbrojny. Ale książka „Czasy wojny” to przede wszystkim pamięć o walczącej Warszawie, dla autora to miasto jest wyjątkowe, podziwia walkę, jaką prowadziła Warszawa z najeźdźcą, pełne uznania odruchy ludności na niegodziwość okupanta; chociaż autor nie do końca wszystko popierał, przewidywał tragiczne skutki Powstania Warszawskiego. Goetel opisuje swoją wędrówkę po opuszczeniu Polski, podróżując porównuje z Warszawą miasta europejskie, i jakże mniejszą skalę zniszczeń wojennych. Należy jeszcze wspomnieć, że książka nawiązuje też do zbrodni katyńskiej. „Czasy wojny” to książka, którą dobrze się czyta, i myślę, że sięgnę po inne dzieła tego autora.