Wiedźmy

„Matylda” Roalda Dahla od zawsze jest moją ulubioną książką tego autora, i choć dorosłam, jej lektura nadal mnie porusza. To opowieść nie tylko o niezwykłych zdolnościach dziewczynki, ale przede wszystkim o sile wyobraźni, ciekawości świata i odwadze, by sprzeciwiać się krzywdzie. Czytając ją, czuję zachwyt nad tym, jak Dahl traktuje dzieci poważnie, nie moralizując ani nie popadając w patos. Najbliższa mojemu sercu jest pani Jennifer Honey – dorosła, która rozumie Matyldę, szanuje jej inteligencję i daje poczucie bezpieczeństwa. W kontraście do niej są Pani Trunchbull i rodzice Matyldy. Trunchbull była fizycznie silna i wzbudzała strach samym swoim zachowaniem; jej przesadne, absurdalne kary były tak dziwaczne, że trudno było na nie poskarżyć się dorosłym spoza środowiska szkolnego: ktoś, kto jej nie znał, mógłby zarzucić dziecku, że zmyśla. Rodzice Matyldy byli niedoceniający, egocentryczni i niezdolni do prawdziwego zainteresowania dzieckiem, pokazując, jak brak uznania i empatii rani równie mocno jak jawna przemoc. Humor, groteska i subtelna sprawiedliwość sprawiają, że książka jest jednocześnie zabawna i przejmująca. Matylda jest symbolem tego, że dobro, empatia i mądrość mają znaczenie, a świat, nawet pełen dorosłych krzywdzących innych, może być miejscem, w którym odwaga i spryt zwyciężają. Kiedyś darzyłam ją bardziej otwartym uczuciem oraz znaczyła dla mnie więcej, ale dalej jest dla mnie ważna. Ocena jest kompromisem między przeszłością a teraźniejszością.

Roald Dahl niezmiennie nas bawi, a czasami też i czegoś uczy. Historie opisywane przez niego są ciekawe i absorbujące, z dużą dawką humoru i niewielkim zastrzykiem edukacyjnych wtrętów. W baśni "James i ogromna brzoskwinia" poznajemy owadzie ciekawostki i cechy charakterystyczne insektów. To też przykład niepoddawania się i działania podczas życiowego impasu, a także nauka nietracenia głowy, zachowania zimnej krwi i jasności myśli w chwilach trudnych czy w sytuacjach kryzysowych. To też transparentny przykład poznawania prawdziwych przyjaciół w biedzie i umiejętności radzenia sobie w sytuacjach stresowych. "James i ogromna brzoskwinia" to magiczna przygoda, podczas której bawi się tak dorosły, jak i dziecko. Zdecydowanie polecam! Jeśli podoba Wam się moja recenzja, to zapraszam po więcej: https://www.instagram.com/anemonenemorose/

Mam ogromny sentyment do tej serii. Uwielbiałam te książki jak byłam mała. Do kupna zachęciła mnie wyjątkowa okładka z mopsem, ale fabuła tak mnie wciągnęła, że od razu poprosiłam rodziców o następną. Do dzisiaj pamiętam jak wyczekiwałam na wydanie kolejnych części, które za każdym razem mnie zaskakiwały pomysłowością. Polecam! :)

Wypadałoby wreszcie zacząć wzmianką o autorze i tak też zrobię. Carl Hiaasen jest Amerykaninem, co niezwykle mnie zdziwiło, bo wydaje mi się, że znalazłam wstawki z hiszpańskiego. Niby nic dziwnego, jednak od razu rzuciło mi się oczy. Zazwyczaj tłumacze zostawiają słowa w ojczystym języku autora, a nie inne. Co dziwniejsze – akcja dzieje się na Florydzie, a nie było zaznaczone, by któryś z bohaterów pochodził z Hiszpanii. Może coś przeoczyłam…? Autor zapulsował u mnie tym, że jest dziennikarzem, który potrafi napisać coś więcej niż wywiad. Zazwyczaj, kiedy spotykamy się z dziełami ludzi medialnych, mamy do czynienia z reportażem bądź sprawozdaniem, tudzież właśnie wywiadem. Czy to nie irytujące? Książka to dla mnie książka. Akcja, fabuła, bohaterowie, a nie suche fakty. Trzeba umieć odróżnić pracę od pasji. Pan Hiaasen umiejętnie wykorzystuje zdobyte wiadomości do stworzenia czegoś realistycznego. Uznanie mu się słusznie należy, wszak wielu pisarzy porywa się na tematy, o których nie ma bladego pojęcia. Sówki, ciekawy tytuł, prawda? Jeśli mam być szczera, po przeczytaniu opisu byłam skłonna stwierdzić, że tytułowe Sówki to nikt inny jak grupka uczniów, którzy przyjęli w swoje szeregi Roy’a Eberharda, nowego ucznia. Nigdy jednak nie wpadłabym na pomysł, że chodzi tu o prawdziwe sowy. Tak samo jak tytuł, zaskakująca była fabuła. Interesujące jest to, że książki, po których spodziewamy się nużącej akcji, lichych pomysłów oraz skopiowanych bohaterów, najbardziej zaskakują. Niby ta niepozorna, kolorowa książeczka dotyczy historii dwunastoletniego chłopca, a okładka do zachwycających nie należy, wartości moralnych mamy wiele. Amerykański pisarz jest naprawdę znakomity w tym, co robi. Ze zwykłej opowieści stworzył coś, co może posłużyć za przewodnik dla młodszych. Główny bohater zmaga się ze zwykłymi, codziennymi problemami. Po przeprowadzce do innego stanu zostaje bez znajomych, których musi zdobyć. I zdobywa, aczkolwiek w dziwnych okolicznościach. Garrett to jedyna osoba, z którą chłopiec często rozmawia. Można powiedzieć, że są początkującymi przyjaciół. Jednak z czasem wszystko się zmienia. Fabuła zaczyna się z chwilą, kiedy Roy jedzie szkolnym autobusem do szkoły. Zwykły, najzwyklejszy początek zmienia się w drogę pełną wyborów, w której to chłopiec mentalnie dorasta. A wszystko zmienia bosy chłopiec, biegnący obok pojazdu. Dwunastolatek, tak zaciekawiony bosonogim, postanowił się czegoś o nim dowiedzieć. W ten sposób poznaje Beatrice, która przypominała mi Bellatrix z Harry’ego Pottera i zaczyna interesować życiem zagrożonego gatunku sówek ziemnych. Na temat fabuły to by było tyle. Wszak nie będę przecież zdradzać, jak się wszystko zakończył, bo to przecież powinno pozostać niespodzianką. Widać, że autorowi słowo pisane nie jest obce. Niestety książka przeznaczona jest dla młodszych, dlatego też znajdą się i minusy. Chyba najbardziej z tego wszystkiego irytowało mnie nazwisko policjanta prowadzącego śledztwo na placu budowy. Występował często, jako jeden z ważniejszych bohaterów i ja, zamiast DELINKO, czytałam DELFINKO. Aż się dziwiłam, jak tak można było kogoś nazwać… Ksywka bosego chłopca do najciekawszych też nie należała. Paluszek. Dla mnie strasznie mdło i nijak. Z początku denerwował mnie też fakt, że główny bohater ma tylko dwanaście lat. Wydawało mi się, że wszystko będzie dziecinne, a przygody dotyczyć będą tylko i wyłącznie jakiś zabaw. Miłe zaskoczenie. Ale czego się spodziewać po dziennikarzu, który we krwi ma pisanie powieści sensacyjnych i przygodowych, charakteryzują się czarnym humorem i nagromadzeniem elementów satyrycznych? Tylko tego, co najlepsze. Za to plusów było znacznie więcej. Sam pomysł na rozwiązanie problemu sówek był, można by rzec, pomysłowy. Zaryzykuję stwierdzeniem, że Carl Haaisen jako jeden z nielicznych potrafił zakończyć powieść w sposób realistyczny i nie zrobił z Roy’a bohatera, który w niewyjaśniony sposób uratował sówki. Zachowania bohaterów również są adekwatne do ich wieków, chociaż przyznaję, że policjant Delinko i pan Kędziorek, nadzorujący postępy w budowie, byli w pewnym stopniu dziwni. Wybaczam to jednak autorowi, gdyż jako specjalista w śledztwie dziennikarskim ma pewne doświadczenie z takowymi osobami. Co mogę na koniec powiedzieć? Niezaprzeczalnie warto przeczytać Powieść ani trochę się nie dłuży, a sam zamysł historii jest ciekawy. Warto poznać Roy’a, jego przyjaciół i sówki. Książeczka ma te trzysta stron, ale czas przy nich mija szybko.

Odbiór tej książki na pewno zależy od tego, w jakim momencie życia ją czytamy. Czym jest ta książka dla dzieci a czym dla dorosłych? Dla dzieci Państwo Gluptakowie jest historią o tym, jak para nieogarniętych życiowo ludzi potrafi sobie dokuczać i utrudniać życie. Mój syn, czytając tą książkę zapytał Mamo, ale dlaczego Mr Twit jest tak niedobry i tak chętnie dokucza zwierzętom? Czemu się nad nimi znęca? Tu dochodzimy do tego, co widzi dorosły odbiorca książki- życie nie jest tylko kolorowe. W życiu spotykamy się z różnymi ludźmi- dobrymi jak i złymi. Chętnymi do pomocy- jak i wrednymi. Takimi, którzy przyjdą nam z pomocą jak i z takimi, którzy tylko marzą aby nam dopiec. Z tej książki płynie również głęboki morał- ludzie są różni, ale sprawiedliwość dosięga każdego.

Wraz z nowym rokiem rozpoczynam serię pt.: „Vibe lat…”. W tych dedykowanych wpisach będę wracała do książek, które czytałam jako nastolatka i sprawdzać, czy na przestrzeni lat moje odczucia do danego tytułu się zmieniły. Możliwe będzie, że odbieram coś tak samo jak w tamtym momencie. Na pierwszy ogień idzie „The Illustrated Mum”, czyli „Malowana mama” autorstwa Jacqueline Wilson. Na potrzeby tego wpisu i faktu, że reread powieści robiłam po angielsku, będę korzystała z zagranicznego tytułu. Była sobie Marigold. Marigold miała dwie córki – Star i Dolphin. I dwanaście tatuaży. Ale jednocześnie kobieta nie radziła sobie z ułożeniem swojego życia. „Opiekę” nad nią i młodszą siostrą przejęła więc Star. I tak sobie żyły. Do momentu, aż do miasta przyjechał ulubiony zespół muzyczny Marigold sprzed kilkunastu lat. To uruchomiło całą lawinę wydarzeń, będących dla Dolphin końcem jej świata. I to właśnie z jej perspektywy została opowiedziana cała historia. Zanim przeczytałam „The Illustrated Mum” byłam przekonana, że pamiętam jedną scenę z tej książki – mianowicie to, że ulubiona koszulka młodszej z sióstr została wyprana. Jednak jak się okazało, nic takiego nie miało miejsca. Teraz się zastanawiam, czy przypadkiem taki motyw nie wystąpił w innym tytule tej autorki i jakoś tak na przestrzeni lat te dwie lektury nałożyły się na siebie. Jak za dzieciaka nie rozumiałam zachowania Star i matki dziewczynki, tak teraz zrozumiałam powagę choroby i tego, jak one musiały funkcjonować. Jak musiała się czuć Star, widząc pijącą matkę, która jednocześnie cierpiała na depresję maniakalną. Jak ciężko im musiało być, kiedy w domu brakowało pieniędzy. A jeszcze była przecież Dolphin, którą Star starała się zajmować I faktycznie nigdy jej nie opuściła – nawet w momencie, kiedy próbowała sobie ułożyć życie. Główna bohaterka też została postawiona w nieciekawej sytuacji – kochała matkę, ale była w końcu tylko dzieckiem i jako dziecko nie powinna być świadkiem niektórych sytuacji. Pamiętam też, że bardzo podobały mi się tatuaże Marigold. Nawet nie przypuszczałam, że prawie czternaście lat po przeczytaniu tego tytułu, sama będę miała wytatuowane ręce. Tyle że moje tatuaże nie wzbudzają takiej sensacji jak tatuaże Marigold w tamtym czasie. Bardzo się cieszę, że mogłam wrócić do tej powieści i skonfrontować swoje odczucia.

Fani Autora na pewno nie będą zawiedzeni. Historia BFG to opowieść o Gigancie, który wcale nie chce pożerać dzieci! Jest dobry, ma duże serce i… ma nieco zaskakujące nawyki. BFG w przeciwieństwie do innych Gigantów chyba nawet lubi dzieci ;) przyjemna, nieco zwariowana opowieść którą na pewno przypadnie do gustu milusińskim

Zawsze przepadałam za książkami Wilson i ta z pewnością należy do moich ulubionych. Opisywanie z dziecięcą naiwnością dorosłego świata jest w jakiś sposób oczyszczające dla czytelnika – dlatego teraz po latach nadal lubię czasem wrócić do tej dziecięcej/młodzieżowej perspektywy.

„Pięcioro dzieci i coś” to magiczna opowieść o rodzeństwie, które podczas wakacji odkrywa niezwykłe stworzenie — piaskoludka (Psammeada), spełniającego życzenia. Choć początkowo brzmi to jak spełnienie marzeń, szybko okazuje się, że każde życzenie niesie ze sobą nieoczekiwane i często kłopotliwe konsekwencje. Dzieci działają impulsywnie, kierują się emocjami, a ich przygody prowadzą do błędów, z których muszą wyciągać wnioski. Ponieważ książka została napisana na początku XX wieku, wiele elementów codziennego życia, ubioru i funkcjonowania społeczeństwa może wydawać się współczesnym dzieciom abstrakcyjne. Właśnie dlatego uważam, że obecność dorosłego podczas lektury może okazać się niezbędna — nie tylko do tłumaczenia realiów epoki, lecz także do wspólnej rozmowy o zachowaniach bohaterów. Zachowania dzieci przedstawione w książce również wydają się dziś nieco przestarzałe. Momentami są zbyt wyniosłe, inne zachowania — zbyt surowe czy pogardliwe. Trudno mi wyobrazić sobie współczesne dzieci reagujące w podobny sposób, co w pewnym stopniu wpływa na mój odbiór książki. Pod tym względem „Pięcioro dzieci i coś” nie zestarzało się najlepiej. Mimo tych zastrzeżeń jest to nadal przyjemna, lekka opowieść, raczej dla młodszych odbiorców. Nie jestem jednak przekonana, czy poleciłabym ją do samodzielnej lektury. Osobiście wolałabym czytać ją wspólnie z dzieckiem — nie tylko po to, by ułatwić zrozumienie realiów sprzed ponad wieku, lecz także po to, by móc wpływać na interpretację zachowań bohaterów i rozmawiać o wartościach, które wciąż są aktualne.

Tę książkę dostałam chyba w 4./5. klasie podst. jako nagrodę w jakimś konkursie. Pamiętam, że bardzo mi się bardzo podobała i czasem śmieszyła. Mimo że to druga część przygód tytułowej Molly to łatwo mi było odnaleźć się w jej świecie. Główna bohaterka przeżywała ciekawe i zaskakujące przygody (niektóre z nich pamiętam do dzisiaj). Chyba jednak nie mam tak złej pamięci jak mi się wydawało, choć może to zasługa tego że przeczytałam ją co najmniej trzy razy :D Miło wspominam tę lekturę i serdecznie polecam :)

Miło było znów powrócić do Nibylandii. Język książki był bardzo podobny do "Piotrusiowego". Fabuła dobra. Bohaterowie zwłaszcza Wyjce i Ravello bardzo mnie zaciekawili. Piotruś w Czerwonym Surducie również mnie zaintrygował, jednak to już nie ta sama Nibylandia co kiedyś..

Niesamowita... Zaczyna się niewinnie od chłopca, który lubi rysować i ma denerwujące siostry. Ale im dalej, tym bardziej poruszająca się staje. Właściwie, trudno ją opisać, to po prostu trzeba przeczytać. Dobra dla dzieci, ale nie tylko. Bohaterowie, choć są dopiero w piątej klasie, nie zachowują się głupio. Wręcz przeciwnie. Historia jest smutna, ale piękna. Każdego doprowadzi do łez. Polecam. Nie zmarnujcie okazji do przeczytania dobrej książki. 📚

Jak zawsze :) bardzo ładnie wydana i zilustrowana pozycja Wydawnictwa Dwie Siostry. Tym razem bohaterkami są "siostry", które uroczyście przysięgają: "My tu obecne trzy siostry Fosyl (...) przysięgamy i ślubujemy zrobić wszystko, żeby nasze nazwisko weszło do historii..." Czy dziewczynki zrealizują swój zamiar? Czy spełni się ich pragnienie? Czy osiągną sukces? I czy tytułowe baletki okażą się czarodziejskie? ... warto przeczytać. Jest to książka o podążaniu za marzeniem, o pokonywaniu trudności, o optymistycznym podejściu do życia (szczególnie postać dziadka, który po amputacji nogi nie przestaje podróżować:) ...

Wracając do czasów dzieciństwa kiedy to obejrzałem film który wywołał we mnie skrajne emocje od euforii po smutek, teraz postanowilem przeczytać książkę. W trakcie czytania książki, główny bohater, który nie akceptuje tego kim jest, dostaje się do świata fantazji, gdzie realizuje własne pragnienia. Przy ich pomocy poprzed długą wędrówkę po Fantazjanie odkrywa na nowo samego siebie a także to co na prawdę liczy się w życiu. 'Niekończąca sie Historia,' zabiera nas do tajemniczego świata baśni pełnego różnych stworzen, gdzie każde ma swoje miejsce i znaczenie. Przez cały czas towarzyszą nam sekrety tego nieznanego świata, tajemne, sprawcze moce - zarówno te dobre jak i złe i niezliczone symbole i znaki znane tylko wybranym. Interpretacja i znaczenie poszczególnych zdarzeń zależą od czytelnika, jednak da sie zauważyć, że autor korzystając ze świata fantazji pragnie przenieść do realnego świata pewne ważne wartości jak np. przyjaźń, miłość, poświęcenie, wytrwałość w dążeniu do celu. Książka niezwykła. Nie tylko ze względu na samą treść ale przede wszystkim pomysł. Pomimo tego, że jest to książka dla młodzieży, polecam także każdemu dorosłemu, ponieważ przekaz jest ponadczasowy. Maksymalna ocena.

Świetna historia łącząca bajkowość, świat przygód, świat zwierząt, i czas wakacji (rzecz dzieje się na farmie, myślę, że wiejskie wakacje są wspólnym doświadczeniem wielu dzieci). Całość o przyjaźni, empatii i o różnicach nie przeszkadzających we wspólnym życiu zwierząt w stodółce i wzajemnej pomocy.

Pięknie przeczytany audiobuk! Artur Barciś jest w ogóle wspaniałym lektorem, doskonale interpretuje, ale nie narzuca odbioru. Bardzo duży plus. A poza tym tak średnio, proszę dziatek i rodziców, tak średnio. Dopiero co przeczytałam "Bubę" Kosmowskiej i tu mam toczka w toczkę te same "jajca". Mizioł jest staruchem ubranym w krótkie gacie, najchętniej żartuje na bazie stereotypu i omawia całkiem cynicznie wady rodziców i "dzisiejsze czasy". Wyśmiewa na przykład maminą walkę z nadwagą. Chłopiec z podstawówki zainteresowany rozmiarem garderoby rodziców :D Czy dobrze się bawiłam? Nie powiem że źle, wychowałam się ba Bahdajach i Niziurskich. Powieść jest pogodna, potoczysta, można się uśmiechnąć, ale równie dobrze skrzywić z niesmakiem. Bo początek lat 90 to nie są jakieś "dawne czasy" których duch musimy mieć na uwadze przy krytykowaniu dzieła. "wiek" książki nie usprawiedliwia prostackości pewnych przekazów. Zjadliwość narracji nie zestarzała się dobrze, a wyśmiewanie rodziców jako jedyna szansa na własny głos jest bardzo smutne.

Każdy z nas zna tę historię. Z wersji Disney'a lub innej adaptacji. Zazwyczaj z czasów dzieciństwa. Dobrze jest jednak wrócić do Piotrusia w dorosłości. I w oryginale. I wracać, wracać, wracać. Samemu, z dziećmi, wnukami... Nie próbować na siłę odgadnąć, co autor miał na myśli. Interpretować po swojemu, jak dziecko. Albo nie interpretować wcale. Po prostu czytać, nie rozumieć, marzyć, wracać do czasów kamiennego, egoistycznego serca, beztroski i wiecznej przygody. Być może pozwolić sobie na to pierwszy raz. I na nostalgię, i absurd, i ukłucie w duszy. To właśnie robi ze mną Piotruś Pan.

Bezsprzecznie jedna z książek mojego życia. Bohaterami są szmaciane lalki, a jednak mówi bardzo dużo o stosunkach między ludźmi, o relacjach wewnątrz rodziny i o tym, że wszyscy jesteśmy jakoś zdeterminowani, ale jednocześnie jesteśmy zdolni do rozwoju i zmiany na lepsze. Przy każdej lekturze odkrywam w niej coś nowego. Ostatnio - myśl, że chociaż często boimy się niebezpieczeństwa z zewnątrz, ze strony obcych, to tak naprawdę o wiele ważniejsze jest to, co dzieje się w nas samych i w relacjach z najbliższymi nam osobami. Relektura 24.07.2024: podnoszę ocenę, a co. Przeczytane po raz piętnasty i dalej porusza, i dalej podsuwa nowe myśli, tym razem psychoanalityczne oraz metafizyczno-ontologiczno-religijne. Przy całej psychologicznej aktualności dodatkowym atutem jest staroświecka aura jak z "Pożyczalskich" albo "Mary Poppins".

Jedna z pierwszych ulubionych książek, otrzymana jako pamiątka kolonijna, przeczytana milion razy. Ile razy patrzę na żółte niskopodłogowe pieski mam w głowie psa Balonikarza. Napisane barwnym językiem, wciągająca akcja, moi synowie lubili kiedy im czytałam.