Malowana mama

Historia niewiele różni się od typowego scenariusza u Jacqueline Wilson. Dysfunkcyjna rodzina, nieobecny ojciec, liczne przeprowadzki i ukrywanie się przed przemocowym partnerem matki (która swoją drogą miewa stany depresyjne). Jedenastoletnia Indi, gdy jej matka przeżywa jeden z "gorszych dni", ma na głowie cały dom, szkołę i opiekę nad dwuletnią siostrą. Ale ile siły potrzeba na to wszystko? Czy tak młoda dziewczyna ma jej tak wiele? Język w książce nie sili się na dziecięcy, on po prostu taki jest. Ze wszystkimi emocjonalnymi i psychologicznymi niuansami. To bardzo dobry przykład literatury wczesnomłodzieżowej, która otwiera oczy na pewne problemy - przemoc domowa, stany depresyjne czy nieumiejętność przyjmowania pomocy. Bohaterka nie jest tutaj bierna, bo odczuwa niesprawiedliwość w swojej sytuacji życiowej, której próbuje stawić czoła, najlepiej jak potrafi. Wcześniej porównywałam 𝘐𝘯𝘥𝘪 𝘉𝘭𝘶𝘦 do książek Jacqueline Wilson, ale przez cały czas myślami odpływałam też do niedawno czytanej przeze mnie powieści Sary Crossan - 𝘔𝘺 𝘥𝘸𝘪𝘦, 𝘮𝘺 𝘵𝘳𝘻𝘺, 𝘮𝘺 𝘤𝘻𝘵𝘦𝘳𝘺. Wiele elementów jest tutaj bardzo podobnych (włącznie z siostrzaną relacją).

"Dizzy" Cathy Cassidy to wzruszająca opowieść o potrzebie przynależności do rodziny i bycia kochanym. Książka jest pierwszoosobową opowieścią 12-letniej Dizzy o wielkiej tęsknocie i... rozczarowaniu. Matka porzuciła malutką Dizzy 8 lat wcześniej. A teraz wróciła i porwała ją ustatkowanemu ojcu, wyrwała ze szkoły i szarej codzienności i zaoferowała barwne przygody w hipisowskiej społeczności. Odzyskana po latach matka fascynuje Dizzy. Wytęskniona, ale i nietuzinkowa, charyzmatyczna. W dodatku pokazuje ciekawe życie imprezowe. Cóż z tego, że nieprzewidywalne i czasem nielegalne? "Jest piękna i tajemnicza, mam wrażenie, że jej nie znam. Jest niska, szczupła, ma brązową skórę. Tańcząc odrzuca do tyłu ogoloną głowę, zamyka oczy i otwiera usta. Kolczyk w jej brwi połyskuje w świetle kilkunastu lampionów z bibuły. Wywija rękami, wygina się i obraca. Jest niesamowita, ekscytująca i nieobliczalna. Ma tyle energii, że mogłaby przez tydzień kręcić całym festiwalem." "Moja mama, trąba powietrzna, tańcząca królowa, stuprocentowa imprezowiczka." Ale wśród fajerwerków i nowych znajomych Dizzy zaczyna tęsknić za ojcem i dotychczasowym życiem. Książka opowiada o zderzeniu rzeczywistości z wyobrażeniami, o dorastaniu, odpowiedzialności, trosce, przyjaźni i zakochaniu. Czyta się szybko i trudno przerwać. Wciąga, budzi refleksje. I czułość. https://bajdocja.blogspot.com/2021/10/dizzy.html

"Wiedźmy" Roalda Dahla to opowieść o chłopcu, który odkrywa prawdziwe czarownice nienawidzące dzieci. Uwielbiałam tę książkę jako nastolatka, dlatego sięgnęłam po nią ponownie w dorosłości – by przypomnieć sobie fabułę, dawne czasy i obudzić w sobie tę małą duszę dziecka. To wciągająca, z humorem i nutą grozy historia, która nadal potrafi oczarować.

Zawsze przepadałam za książkami Wilson i ta z pewnością należy do moich ulubionych. Opisywanie z dziecięcą naiwnością dorosłego świata jest w jakiś sposób oczyszczające dla czytelnika – dlatego teraz po latach nadal lubię czasem wrócić do tej dziecięcej/młodzieżowej perspektywy.

Mam ogromny sentyment do tej serii. Uwielbiałam te książki jak byłam mała. Do kupna zachęciła mnie wyjątkowa okładka z mopsem, ale fabuła tak mnie wciągnęła, że od razu poprosiłam rodziców o następną. Do dzisiaj pamiętam jak wyczekiwałam na wydanie kolejnych części, które za każdym razem mnie zaskakiwały pomysłowością. Polecam! :)

Książka naprawdę poruszająca. Udało mi się ją znaleźć dopiero w bibliotece. Gdyby ją wydano teraz, byłaby pewnie hitem, w czasach gdy tak chętnie pisze się o depresjach i samobójczych inklinacjach nastolatków. Przechlapane życie Martyna jest naprawdę trudne, a jego monologi i pokonywanie trudności życia takie... prawdziwe:-)

„Matylda” Roalda Dahla od zawsze jest moją ulubioną książką tego autora, i choć dorosłam, jej lektura nadal mnie porusza. To opowieść nie tylko o niezwykłych zdolnościach dziewczynki, ale przede wszystkim o sile wyobraźni, ciekawości świata i odwadze, by sprzeciwiać się krzywdzie. Czytając ją, czuję zachwyt nad tym, jak Dahl traktuje dzieci poważnie, nie moralizując ani nie popadając w patos. Najbliższa mojemu sercu jest pani Jennifer Honey – dorosła, która rozumie Matyldę, szanuje jej inteligencję i daje poczucie bezpieczeństwa. W kontraście do niej są Pani Trunchbull i rodzice Matyldy. Trunchbull była fizycznie silna i wzbudzała strach samym swoim zachowaniem; jej przesadne, absurdalne kary były tak dziwaczne, że trudno było na nie poskarżyć się dorosłym spoza środowiska szkolnego: ktoś, kto jej nie znał, mógłby zarzucić dziecku, że zmyśla. Rodzice Matyldy byli niedoceniający, egocentryczni i niezdolni do prawdziwego zainteresowania dzieckiem, pokazując, jak brak uznania i empatii rani równie mocno jak jawna przemoc. Humor, groteska i subtelna sprawiedliwość sprawiają, że książka jest jednocześnie zabawna i przejmująca. Matylda jest symbolem tego, że dobro, empatia i mądrość mają znaczenie, a świat, nawet pełen dorosłych krzywdzących innych, może być miejscem, w którym odwaga i spryt zwyciężają. Kiedyś darzyłam ją bardziej otwartym uczuciem oraz znaczyła dla mnie więcej, ale dalej jest dla mnie ważna. Ocena jest kompromisem między przeszłością a teraźniejszością.

Ostatnio wzięłam się za "Serię ze sprężynką", ale nie przypadła mi jakoś specjalnie do gustu. Do końca została mi ta jedna powieść i powiem szczerze - miałam już trochę dosyć i zastanawiałam się, czy nie zostawić tej jednej książki na lepsze czasy. Na szczęście się przemogłam i przeczytałam - i żałuję, że nie zrobiłam tego wcześniej. Książka jest genialna, zabawna i wciągająca. Bohaterowie nieprzeciętni, każdy ma swoją osobowość, każdy znalazł się w tym miejscu z jakiegoś określonego powodu. Na momentach z udziałem Klemy i Ludwika pękałam ze śmiechu! Ten tomik naprawił moją opinię o całej serii. Polecam!

I cóż ja miłośniczka syren i podwodnego świata mogę powiedzieć o tej książce? Jak inaczej ją ocenić? Mogę nie być obiektywna, cóż, przepraszam, mam świra :) "Tajemnica Amelii" to powieść z działu dla dzieci i młodzieży i takiej grupie odbiorców ją polecam. Ja z moją 21 na karku jestem nią zachwycona - patrz wyżej. Książka przesympatyczna, ciepła, pocieszająca. Miło wrócić chociaż na chwilę do lat dziecięcych i zatracić się w podwodnym świecie Amelii. Przyjemny, prosty język, ładna szata graficzna ze słodkimi rysunkami w środku. Sama przyjemność czytania. Jednym słowem - polecam! I biorę się za drugą część!

Tę książkę dostałam chyba w 4./5. klasie podst. jako nagrodę w jakimś konkursie. Pamiętam, że bardzo mi się bardzo podobała i czasem śmieszyła. Mimo że to druga część przygód tytułowej Molly to łatwo mi było odnaleźć się w jej świecie. Główna bohaterka przeżywała ciekawe i zaskakujące przygody (niektóre z nich pamiętam do dzisiaj). Chyba jednak nie mam tak złej pamięci jak mi się wydawało, choć może to zasługa tego że przeczytałam ją co najmniej trzy razy :D Miło wspominam tę lekturę i serdecznie polecam :)

Książka daje do myślenia. Należy uważać z kim się pisze na czacie. Tacy faceci jak ten w książce z pozoru wydają się idealnymi do póki nie dojdzie do spotkania na żywo. Wiele sytuacji było,że dziewczyna umówiła się z facetem poznanym w internecie i została zgwałcona. Dlatego uważajcie z kim piszecie !

"Klasa Pani Czajki" ma w sobie coś oldschoolowego, a gdy zobaczyłam kiedy została wydana książka (w czasach kiedy ja byłam rówieśniczką bohaterów) zapaliła się we mnie lampka wspomnień. Z zainteresowaniem śledziłam losy uczniów klasy A, chociaż muszę przyznać, że książka nie do końca zestarzała się dobrze. Teraz jest zupełnie inne podejście do pewnych spraw, więc dla kogoś młodszego książka może się wydawać dziwna i nieodpowiednia. Ja jednak bawiłam się całkiem dobrze i zamierzam kontynuować przygody bohaterów w liceum.

Powracają wspomnienia dzieciństwa ;) Pożyczając tą książkę nie sądziłam, że będę się przy niej tak dobrze bawić. Czytając ją byłam odrobinę młodsza od głównej bohaterki, więc miałyśmy mniej więcej taki sam światopogląd, te same problemy wieku dorastania. Seria ta była momentami tak zabawna, że do dziś wspominamy niektóre cytaty z siostrą. Alice jest inteligentną dziewczyną, różni się od swoich rówieśniczek, ale tak jak i one popełnia błędy. Jest bohaterką różnych absurdalnych sytuacji. Książka z przesłaniem, pomaga zrozumieć pewne sprawy. Napisana świetnym stylem, łatwo się ją czyta. Z chęcią powróciłabym do niej jeszcze i może niedługo to zrobię.

Zabawna. Dla mnie nowe spojrzenie na bycie jedynakiem. Nie rozumiem, skąd te głupio niskie noty - książka jest naprawdę dobra, zabawna, napisana niezłym, młodzieżowym językiem. I jest umiejscowiona w ABSOLUTNIE ZŁEJ KATEGORII. To POWIEŚĆ dla MŁODZIEŻY, a nie literatura dziecięca 🙄

Wypadałoby wreszcie zacząć wzmianką o autorze i tak też zrobię. Carl Hiaasen jest Amerykaninem, co niezwykle mnie zdziwiło, bo wydaje mi się, że znalazłam wstawki z hiszpańskiego. Niby nic dziwnego, jednak od razu rzuciło mi się oczy. Zazwyczaj tłumacze zostawiają słowa w ojczystym języku autora, a nie inne. Co dziwniejsze – akcja dzieje się na Florydzie, a nie było zaznaczone, by któryś z bohaterów pochodził z Hiszpanii. Może coś przeoczyłam…? Autor zapulsował u mnie tym, że jest dziennikarzem, który potrafi napisać coś więcej niż wywiad. Zazwyczaj, kiedy spotykamy się z dziełami ludzi medialnych, mamy do czynienia z reportażem bądź sprawozdaniem, tudzież właśnie wywiadem. Czy to nie irytujące? Książka to dla mnie książka. Akcja, fabuła, bohaterowie, a nie suche fakty. Trzeba umieć odróżnić pracę od pasji. Pan Hiaasen umiejętnie wykorzystuje zdobyte wiadomości do stworzenia czegoś realistycznego. Uznanie mu się słusznie należy, wszak wielu pisarzy porywa się na tematy, o których nie ma bladego pojęcia. Sówki, ciekawy tytuł, prawda? Jeśli mam być szczera, po przeczytaniu opisu byłam skłonna stwierdzić, że tytułowe Sówki to nikt inny jak grupka uczniów, którzy przyjęli w swoje szeregi Roy’a Eberharda, nowego ucznia. Nigdy jednak nie wpadłabym na pomysł, że chodzi tu o prawdziwe sowy. Tak samo jak tytuł, zaskakująca była fabuła. Interesujące jest to, że książki, po których spodziewamy się nużącej akcji, lichych pomysłów oraz skopiowanych bohaterów, najbardziej zaskakują. Niby ta niepozorna, kolorowa książeczka dotyczy historii dwunastoletniego chłopca, a okładka do zachwycających nie należy, wartości moralnych mamy wiele. Amerykański pisarz jest naprawdę znakomity w tym, co robi. Ze zwykłej opowieści stworzył coś, co może posłużyć za przewodnik dla młodszych. Główny bohater zmaga się ze zwykłymi, codziennymi problemami. Po przeprowadzce do innego stanu zostaje bez znajomych, których musi zdobyć. I zdobywa, aczkolwiek w dziwnych okolicznościach. Garrett to jedyna osoba, z którą chłopiec często rozmawia. Można powiedzieć, że są początkującymi przyjaciół. Jednak z czasem wszystko się zmienia. Fabuła zaczyna się z chwilą, kiedy Roy jedzie szkolnym autobusem do szkoły. Zwykły, najzwyklejszy początek zmienia się w drogę pełną wyborów, w której to chłopiec mentalnie dorasta. A wszystko zmienia bosy chłopiec, biegnący obok pojazdu. Dwunastolatek, tak zaciekawiony bosonogim, postanowił się czegoś o nim dowiedzieć. W ten sposób poznaje Beatrice, która przypominała mi Bellatrix z Harry’ego Pottera i zaczyna interesować życiem zagrożonego gatunku sówek ziemnych. Na temat fabuły to by było tyle. Wszak nie będę przecież zdradzać, jak się wszystko zakończył, bo to przecież powinno pozostać niespodzianką. Widać, że autorowi słowo pisane nie jest obce. Niestety książka przeznaczona jest dla młodszych, dlatego też znajdą się i minusy. Chyba najbardziej z tego wszystkiego irytowało mnie nazwisko policjanta prowadzącego śledztwo na placu budowy. Występował często, jako jeden z ważniejszych bohaterów i ja, zamiast DELINKO, czytałam DELFINKO. Aż się dziwiłam, jak tak można było kogoś nazwać… Ksywka bosego chłopca do najciekawszych też nie należała. Paluszek. Dla mnie strasznie mdło i nijak. Z początku denerwował mnie też fakt, że główny bohater ma tylko dwanaście lat. Wydawało mi się, że wszystko będzie dziecinne, a przygody dotyczyć będą tylko i wyłącznie jakiś zabaw. Miłe zaskoczenie. Ale czego się spodziewać po dziennikarzu, który we krwi ma pisanie powieści sensacyjnych i przygodowych, charakteryzują się czarnym humorem i nagromadzeniem elementów satyrycznych? Tylko tego, co najlepsze. Za to plusów było znacznie więcej. Sam pomysł na rozwiązanie problemu sówek był, można by rzec, pomysłowy. Zaryzykuję stwierdzeniem, że Carl Haaisen jako jeden z nielicznych potrafił zakończyć powieść w sposób realistyczny i nie zrobił z Roy’a bohatera, który w niewyjaśniony sposób uratował sówki. Zachowania bohaterów również są adekwatne do ich wieków, chociaż przyznaję, że policjant Delinko i pan Kędziorek, nadzorujący postępy w budowie, byli w pewnym stopniu dziwni. Wybaczam to jednak autorowi, gdyż jako specjalista w śledztwie dziennikarskim ma pewne doświadczenie z takowymi osobami. Co mogę na koniec powiedzieć? Niezaprzeczalnie warto przeczytać Powieść ani trochę się nie dłuży, a sam zamysł historii jest ciekawy. Warto poznać Roy’a, jego przyjaciół i sówki. Książeczka ma te trzysta stron, ale czas przy nich mija szybko.

Czasem dobrze jest oderwać się od rzeczywistości i właśnie wczoraj, kiedy sięgnęłam po tą książkę poczułam, że wszystko inne przestaje istnieć. Poczułam się, jakbym znowu miała 14 lat i zaczytywała się w zabawnych książkach. Póki jeszcze mam te naście lat, będę sięgać po takie książki, ot tak, dla zabawy. Główną bohaterką jest 14-letnia Lara, której matka uważa branie ślubu za hobby. Gdy dziewczyna świętuje z mamą jej czwarty ślub, zauważa bardzo przystojnego chłopaka. Gdy się dowiaduje, że Sebastian razem z jej przyjaciółką Saskią ma zagrać w sztuce teatralnej, Lara odrzuca na bok niechęć do teatru i również dostaje rolę. Niestety, podczas prób chłopak cały czas przygląda się jej przyjaciółce, a Larze - wymarzony chłopak Saskii. Wszystko zaczyna się komplikować, więc dziewczyny postanawiają wziąć sprawy w swoje ręce. Nie jest to jednak takie proste. Książka, choć krótka, ma w sobie wiele humoru i przezabawnych scen. Potrafiłaby rozbawić każdego, bez względu na wiek. Dodatkowo jest napisana lekkim stylem, więc tym bardziej warta jest przeczytania.