Państwo Głuptakowie

Nie spodziewałam się, że film Andersona oparty jest na tej książce. Historia jest bardzo prosta i zabawna, momentami lekko absurdalna i zaskakująca. Trzyma się mocno ram książki "dla dzieci", choć momentami dorośli mogą pośmiać się na pewno trochę więcej. Szybka, przyjemna lektura z pięknymi ilustracjami Quentina Blake'a!

„Matylda” Roalda Dahla od zawsze jest moją ulubioną książką tego autora, i choć dorosłam, jej lektura nadal mnie porusza. To opowieść nie tylko o niezwykłych zdolnościach dziewczynki, ale przede wszystkim o sile wyobraźni, ciekawości świata i odwadze, by sprzeciwiać się krzywdzie. Czytając ją, czuję zachwyt nad tym, jak Dahl traktuje dzieci poważnie, nie moralizując ani nie popadając w patos. Najbliższa mojemu sercu jest pani Jennifer Honey – dorosła, która rozumie Matyldę, szanuje jej inteligencję i daje poczucie bezpieczeństwa. W kontraście do niej są Pani Trunchbull i rodzice Matyldy. Trunchbull była fizycznie silna i wzbudzała strach samym swoim zachowaniem; jej przesadne, absurdalne kary były tak dziwaczne, że trudno było na nie poskarżyć się dorosłym spoza środowiska szkolnego: ktoś, kto jej nie znał, mógłby zarzucić dziecku, że zmyśla. Rodzice Matyldy byli niedoceniający, egocentryczni i niezdolni do prawdziwego zainteresowania dzieckiem, pokazując, jak brak uznania i empatii rani równie mocno jak jawna przemoc. Humor, groteska i subtelna sprawiedliwość sprawiają, że książka jest jednocześnie zabawna i przejmująca. Matylda jest symbolem tego, że dobro, empatia i mądrość mają znaczenie, a świat, nawet pełen dorosłych krzywdzących innych, może być miejscem, w którym odwaga i spryt zwyciężają. Kiedyś darzyłam ją bardziej otwartym uczuciem oraz znaczyła dla mnie więcej, ale dalej jest dla mnie ważna. Ocena jest kompromisem między przeszłością a teraźniejszością.

Po tylu zachwytach i rekomendacjach - wypożyczyliśmy. Historia smoka, który wylazł z kanalizacji i zamieszkał w rodzinie Fisiów ubawiła mnie mocno. Pompon to taki współczesny, spolszczony Alf, nawet niewielki koci wątek ma podobne ujęcie. Dzieci poczekają nieco na lekturę, bo nie wydają mi się grupą docelową. Całość raczej dla ukształtowanego odbiorcy. Moja nadwrażliwość wyłapała niepotrzebny w książce dla dzieci produkt placement (może i zabawne, że dinosmoczyca nazywa się Pepsikola, ale czy potrzebne?) i poczuła się zraniona twierdzeniem dziewczynki o bracie, że nie znajdzie jej żelków, choćby zdechł. Dziewczynka kłamie, bo musi, razem z bratem kłamią, bo muszą, dopiero gdzieś później jest zdanie, że marnie się czuje z tym kłamaniem, ale musi. Ciekawe. No i czy jedną z najczęściej opisywanych cech smoka musi być odbijanie się po jedzeniu (określane wprost jako bekanie)? Czy jego jedzenie musi być obrzydliwe? Czy jedną z ilustracji musi być piesek robiący kupę? Nie wiem, w jakim celu autorka wprowadza do książki dla dzieci zajawkę komiksu o Barbarelli - toć współczesne dziecko sobie "wygugla" i... I po co? Wiadomo wszak, że co się zobaczy, to już się nie "odpaczy". Na plus: baaaardzo świetne ilustracje (poza tą z pieskiem), za nie - zwyczajowo - dodatkowa gwiazdka.

Ach te emocje! Czy marzyliście o tym, aby pewnego pięknego dnia obudzić się i…. mieć czarodziejskie moce? Co powiecie na to: zdenerwuje Was nauczyciel w szkole a Wy wymierzycie w niego/ w nią swój magiczny palec i bach! Takie umiejętności posiada bohaterka książki :-) Jeśli jesteście fanami Dahl’a, to z pewnością spodoba się Wan ta krótka opowieść. Pamiętajcie - każda akcja wywołuje reakcję!

Mam ogromny sentyment do tej serii. Uwielbiałam te książki jak byłam mała. Do kupna zachęciła mnie wyjątkowa okładka z mopsem, ale fabuła tak mnie wciągnęła, że od razu poprosiłam rodziców o następną. Do dzisiaj pamiętam jak wyczekiwałam na wydanie kolejnych części, które za każdym razem mnie zaskakiwały pomysłowością. Polecam! :)

"Wiedźmy" Roalda Dahla to opowieść o chłopcu, który odkrywa prawdziwe czarownice nienawidzące dzieci. Uwielbiałam tę książkę jako nastolatka, dlatego sięgnęłam po nią ponownie w dorosłości – by przypomnieć sobie fabułę, dawne czasy i obudzić w sobie tę małą duszę dziecka. To wciągająca, z humorem i nutą grozy historia, która nadal potrafi oczarować.

To świetny pomysł by opisać historie dzieci Pompona. Z początku mnie nudziła, ale na sam koniec, gdy Doktor Rąbek i jego żona pojechali razem z małymi smokami do Transylwanii, książka zaczęła robić się ciekawa. Niespodziewane zakończenie - Pompon i Prudencja dowiedzieli się że na świecie nie ma tylko czterech smoków.

Wypadałoby wreszcie zacząć wzmianką o autorze i tak też zrobię. Carl Hiaasen jest Amerykaninem, co niezwykle mnie zdziwiło, bo wydaje mi się, że znalazłam wstawki z hiszpańskiego. Niby nic dziwnego, jednak od razu rzuciło mi się oczy. Zazwyczaj tłumacze zostawiają słowa w ojczystym języku autora, a nie inne. Co dziwniejsze – akcja dzieje się na Florydzie, a nie było zaznaczone, by któryś z bohaterów pochodził z Hiszpanii. Może coś przeoczyłam…? Autor zapulsował u mnie tym, że jest dziennikarzem, który potrafi napisać coś więcej niż wywiad. Zazwyczaj, kiedy spotykamy się z dziełami ludzi medialnych, mamy do czynienia z reportażem bądź sprawozdaniem, tudzież właśnie wywiadem. Czy to nie irytujące? Książka to dla mnie książka. Akcja, fabuła, bohaterowie, a nie suche fakty. Trzeba umieć odróżnić pracę od pasji. Pan Hiaasen umiejętnie wykorzystuje zdobyte wiadomości do stworzenia czegoś realistycznego. Uznanie mu się słusznie należy, wszak wielu pisarzy porywa się na tematy, o których nie ma bladego pojęcia. Sówki, ciekawy tytuł, prawda? Jeśli mam być szczera, po przeczytaniu opisu byłam skłonna stwierdzić, że tytułowe Sówki to nikt inny jak grupka uczniów, którzy przyjęli w swoje szeregi Roy’a Eberharda, nowego ucznia. Nigdy jednak nie wpadłabym na pomysł, że chodzi tu o prawdziwe sowy. Tak samo jak tytuł, zaskakująca była fabuła. Interesujące jest to, że książki, po których spodziewamy się nużącej akcji, lichych pomysłów oraz skopiowanych bohaterów, najbardziej zaskakują. Niby ta niepozorna, kolorowa książeczka dotyczy historii dwunastoletniego chłopca, a okładka do zachwycających nie należy, wartości moralnych mamy wiele. Amerykański pisarz jest naprawdę znakomity w tym, co robi. Ze zwykłej opowieści stworzył coś, co może posłużyć za przewodnik dla młodszych. Główny bohater zmaga się ze zwykłymi, codziennymi problemami. Po przeprowadzce do innego stanu zostaje bez znajomych, których musi zdobyć. I zdobywa, aczkolwiek w dziwnych okolicznościach. Garrett to jedyna osoba, z którą chłopiec często rozmawia. Można powiedzieć, że są początkującymi przyjaciół. Jednak z czasem wszystko się zmienia. Fabuła zaczyna się z chwilą, kiedy Roy jedzie szkolnym autobusem do szkoły. Zwykły, najzwyklejszy początek zmienia się w drogę pełną wyborów, w której to chłopiec mentalnie dorasta. A wszystko zmienia bosy chłopiec, biegnący obok pojazdu. Dwunastolatek, tak zaciekawiony bosonogim, postanowił się czegoś o nim dowiedzieć. W ten sposób poznaje Beatrice, która przypominała mi Bellatrix z Harry’ego Pottera i zaczyna interesować życiem zagrożonego gatunku sówek ziemnych. Na temat fabuły to by było tyle. Wszak nie będę przecież zdradzać, jak się wszystko zakończył, bo to przecież powinno pozostać niespodzianką. Widać, że autorowi słowo pisane nie jest obce. Niestety książka przeznaczona jest dla młodszych, dlatego też znajdą się i minusy. Chyba najbardziej z tego wszystkiego irytowało mnie nazwisko policjanta prowadzącego śledztwo na placu budowy. Występował często, jako jeden z ważniejszych bohaterów i ja, zamiast DELINKO, czytałam DELFINKO. Aż się dziwiłam, jak tak można było kogoś nazwać… Ksywka bosego chłopca do najciekawszych też nie należała. Paluszek. Dla mnie strasznie mdło i nijak. Z początku denerwował mnie też fakt, że główny bohater ma tylko dwanaście lat. Wydawało mi się, że wszystko będzie dziecinne, a przygody dotyczyć będą tylko i wyłącznie jakiś zabaw. Miłe zaskoczenie. Ale czego się spodziewać po dziennikarzu, który we krwi ma pisanie powieści sensacyjnych i przygodowych, charakteryzują się czarnym humorem i nagromadzeniem elementów satyrycznych? Tylko tego, co najlepsze. Za to plusów było znacznie więcej. Sam pomysł na rozwiązanie problemu sówek był, można by rzec, pomysłowy. Zaryzykuję stwierdzeniem, że Carl Haaisen jako jeden z nielicznych potrafił zakończyć powieść w sposób realistyczny i nie zrobił z Roy’a bohatera, który w niewyjaśniony sposób uratował sówki. Zachowania bohaterów również są adekwatne do ich wieków, chociaż przyznaję, że policjant Delinko i pan Kędziorek, nadzorujący postępy w budowie, byli w pewnym stopniu dziwni. Wybaczam to jednak autorowi, gdyż jako specjalista w śledztwie dziennikarskim ma pewne doświadczenie z takowymi osobami. Co mogę na koniec powiedzieć? Niezaprzeczalnie warto przeczytać Powieść ani trochę się nie dłuży, a sam zamysł historii jest ciekawy. Warto poznać Roy’a, jego przyjaciół i sówki. Książeczka ma te trzysta stron, ale czas przy nich mija szybko.

Naprawdę dobra książka dla dzieci. Polecam od 9, 10 r.ż. Opisuje historię Kraksy - rozrabiaki, zawodnika footballu, takiego który nigdy nie przegrywa i jego stopniową przemianę pod wpływem różnych zdarzeń. Książka pokazuje dziecku, jak różnych wyborów dokonujemy, jak różnymi wartościami kierujemy się w życiu, i jak czasem trzeba przedefiniować swoje priorytety. Rodzice - warto przeczytać i przedyskutować razem z dzieckiem. Książka wydana w serii "Cała Polska czyta dzieciom".

W jaki sposób można podróżować? Nie uwierzycie, jaką moc może mieć ... zwykła gałka od łózka... Bardzo dobrze napisana i opowiedziana historia (szczególnie dla miłośników książek Mary Norton) o niezwykłych przygodach rodzeństwa ... Ich opiekunka bez wątpienia przypomina szaloną Mary Poppins ... a przygody są nie mniej szalone niż w powieści "Pięcioro dzieci i coś" ... Godna uwagi! Ps. Na uznanie zasługują oczywiście cudne ilustracje Jana Szancera!

Świetna historia łącząca bajkowość, świat przygód, świat zwierząt, i czas wakacji (rzecz dzieje się na farmie, myślę, że wiejskie wakacje są wspólnym doświadczeniem wielu dzieci). Całość o przyjaźni, empatii i o różnicach nie przeszkadzających we wspólnym życiu zwierząt w stodółce i wzajemnej pomocy.

Wraz z nowym rokiem rozpoczynam serię pt.: „Vibe lat…”. W tych dedykowanych wpisach będę wracała do książek, które czytałam jako nastolatka i sprawdzać, czy na przestrzeni lat moje odczucia do danego tytułu się zmieniły. Możliwe będzie, że odbieram coś tak samo jak w tamtym momencie. Na pierwszy ogień idzie „The Illustrated Mum”, czyli „Malowana mama” autorstwa Jacqueline Wilson. Na potrzeby tego wpisu i faktu, że reread powieści robiłam po angielsku, będę korzystała z zagranicznego tytułu. Była sobie Marigold. Marigold miała dwie córki – Star i Dolphin. I dwanaście tatuaży. Ale jednocześnie kobieta nie radziła sobie z ułożeniem swojego życia. „Opiekę” nad nią i młodszą siostrą przejęła więc Star. I tak sobie żyły. Do momentu, aż do miasta przyjechał ulubiony zespół muzyczny Marigold sprzed kilkunastu lat. To uruchomiło całą lawinę wydarzeń, będących dla Dolphin końcem jej świata. I to właśnie z jej perspektywy została opowiedziana cała historia. Zanim przeczytałam „The Illustrated Mum” byłam przekonana, że pamiętam jedną scenę z tej książki – mianowicie to, że ulubiona koszulka młodszej z sióstr została wyprana. Jednak jak się okazało, nic takiego nie miało miejsca. Teraz się zastanawiam, czy przypadkiem taki motyw nie wystąpił w innym tytule tej autorki i jakoś tak na przestrzeni lat te dwie lektury nałożyły się na siebie. Jak za dzieciaka nie rozumiałam zachowania Star i matki dziewczynki, tak teraz zrozumiałam powagę choroby i tego, jak one musiały funkcjonować. Jak musiała się czuć Star, widząc pijącą matkę, która jednocześnie cierpiała na depresję maniakalną. Jak ciężko im musiało być, kiedy w domu brakowało pieniędzy. A jeszcze była przecież Dolphin, którą Star starała się zajmować I faktycznie nigdy jej nie opuściła – nawet w momencie, kiedy próbowała sobie ułożyć życie. Główna bohaterka też została postawiona w nieciekawej sytuacji – kochała matkę, ale była w końcu tylko dzieckiem i jako dziecko nie powinna być świadkiem niektórych sytuacji. Pamiętam też, że bardzo podobały mi się tatuaże Marigold. Nawet nie przypuszczałam, że prawie czternaście lat po przeczytaniu tego tytułu, sama będę miała wytatuowane ręce. Tyle że moje tatuaże nie wzbudzają takiej sensacji jak tatuaże Marigold w tamtym czasie. Bardzo się cieszę, że mogłam wrócić do tej powieści i skonfrontować swoje odczucia.

Tę książkę dostałam chyba w 4./5. klasie podst. jako nagrodę w jakimś konkursie. Pamiętam, że bardzo mi się bardzo podobała i czasem śmieszyła. Mimo że to druga część przygód tytułowej Molly to łatwo mi było odnaleźć się w jej świecie. Główna bohaterka przeżywała ciekawe i zaskakujące przygody (niektóre z nich pamiętam do dzisiaj). Chyba jednak nie mam tak złej pamięci jak mi się wydawało, choć może to zasługa tego że przeczytałam ją co najmniej trzy razy :D Miło wspominam tę lekturę i serdecznie polecam :)

Niesamowita... Zaczyna się niewinnie od chłopca, który lubi rysować i ma denerwujące siostry. Ale im dalej, tym bardziej poruszająca się staje. Właściwie, trudno ją opisać, to po prostu trzeba przeczytać. Dobra dla dzieci, ale nie tylko. Bohaterowie, choć są dopiero w piątej klasie, nie zachowują się głupio. Wręcz przeciwnie. Historia jest smutna, ale piękna. Każdego doprowadzi do łez. Polecam. Nie zmarnujcie okazji do przeczytania dobrej książki. 📚

Książkę miło i szybko się czyta. Fabuła i wątki, choć proste, są angażujące i chce się wiedzieć, co się działo dalej. Na pochwałę zasługuje również wydanie. Książka ma w sobie parę ładnych i opisanych szkiców oraz, na samym końcu, instrukcję do samodzielnego wykonania ubrań.

Zbuntowane dziecko, które trafia z rodziny zastępczej do innej itd. Treść opowiada o jej złym zachowaniu, które czy zmieni się na lepsze? Sami oceńcie zachowanie głównej bohaterki. Tematy poboczne: szkoła, niewidomy Pan (i ten bohater podobał mi się najbardziej), babcia, opieka społeczna itp. Nie odradzam przeczytania tej książki. Młodzieży tak 5 klasa i wyżej powinna się spodobać. Kolejna przeczytana w ramach dla biblioteki.

Nie do końca wiem do jakiej grupy wiekowej jest skierowana książka. Dla najmłodszych dzieci wydaje się trochę zbyt mroczna. Polecam jednak lekturę ponieważ pięknie pokazuje, że bohaterowie nie są tylko piękni i młodzi, ale także np. niezbyt inteligentni. Postaci nie są jednowymiarowo dobre lub złe, targają nimi różne odczucia od strachu, nienawiści do współczucia i miłości. Książka pozwala także poznać dzieciom nowe słowa, takie jak np. perfidia czy empatia. Przedstawia je w bardzo obrazowy sposób. Co do wydania książki. Nie bardzo mi się podobała okładka. Pochodzi ona z filmu, który powstał na jej podstawie. Ucieszyłam się kiedy zdjęłam obwolutę i moim oczom ukazała się dużo ładniejsza okładka. Wewnątrz książki są piękne ilustracje.

„Pięcioro dzieci i coś” to magiczna opowieść o rodzeństwie, które podczas wakacji odkrywa niezwykłe stworzenie — piaskoludka (Psammeada), spełniającego życzenia. Choć początkowo brzmi to jak spełnienie marzeń, szybko okazuje się, że każde życzenie niesie ze sobą nieoczekiwane i często kłopotliwe konsekwencje. Dzieci działają impulsywnie, kierują się emocjami, a ich przygody prowadzą do błędów, z których muszą wyciągać wnioski. Ponieważ książka została napisana na początku XX wieku, wiele elementów codziennego życia, ubioru i funkcjonowania społeczeństwa może wydawać się współczesnym dzieciom abstrakcyjne. Właśnie dlatego uważam, że obecność dorosłego podczas lektury może okazać się niezbędna — nie tylko do tłumaczenia realiów epoki, lecz także do wspólnej rozmowy o zachowaniach bohaterów. Zachowania dzieci przedstawione w książce również wydają się dziś nieco przestarzałe. Momentami są zbyt wyniosłe, inne zachowania — zbyt surowe czy pogardliwe. Trudno mi wyobrazić sobie współczesne dzieci reagujące w podobny sposób, co w pewnym stopniu wpływa na mój odbiór książki. Pod tym względem „Pięcioro dzieci i coś” nie zestarzało się najlepiej. Mimo tych zastrzeżeń jest to nadal przyjemna, lekka opowieść, raczej dla młodszych odbiorców. Nie jestem jednak przekonana, czy poleciłabym ją do samodzielnej lektury. Osobiście wolałabym czytać ją wspólnie z dzieckiem — nie tylko po to, by ułatwić zrozumienie realiów sprzed ponad wieku, lecz także po to, by móc wpływać na interpretację zachowań bohaterów i rozmawiać o wartościach, które wciąż są aktualne.