Wiedźmy (Antologia opowiadań)

Fascynująca, porywająca i emocjonująca. Niesamowita, złożona intryga i nietuzinkowi bohaterowie. Nieprzeciętne spojrzenie na magię. Polityka i walka o władzę. Niełatwe wybory, szaleństwo i obłęd. Braterstwo broni. I, a jakże, potwory, ale jakie! Nie wiem, co ze sobą zrobię póki następny tom się nie ukaże. Niech to szkło!

Autor w posłowiu wyraził nadzieję, że lektura dostarczy czytelnikowi, co najmniej tyle zabawy, ile jemu pisanie. Dostarczyła mnóstwo! Uwielbiam "Straceńców Voortena" i przygody Edmunda zwanego Kociołkiem, a kapitan O,Connor także to potrafi! Niecierpliwie czekam na inne opowieści z karaibskich mórz.

Wskaźnikiem tego, że książka jest dobrze napisana, są emocje wywoływane u czytającego podczas lektury — ogólnie rzecz ujmując. „Psy Pana”, zakładając, że są początkiem czegoś dłuższego, są bardzo dobrym startem pod każdym względem. Krótko, żywiołowo i przygodowo, z lekką domieszką naturalnego humoru. Proste, a dobre fantasy. Subiektywnie przywodzą mi na myśl „Magów Prochowych” Briana McClellana — z tym że dla mnie lepsze były „Psy Pana”. I oby ten komplement się nie zemścił, bo zaraz odpalam kolejny tom, żeby to sprawdzić. A wracając do emocji — były: podniesiona brew, chroniczne chrząkanie i kasłanie, alfabet Morse’a nogą. Fantastom — polecam.

Pierwsza część książki, zrobiła się dziwaczna i nudno-wkurzająca. Na szczęście po durnowatej aklimatyzacji królowej Jadu, która jest potrzebna jak topielcowi młyński kamień. Dalej jest ciekawiej, interesująco. Wszystko się jakoś zazębia i naprawdę idzie odczuć obcość i dziwaczność nowego świata. Zakończenie, może i schematyczne, jednak pasujące i intrygujące. Księga zepsucia, to ciekawa pozycja, aczkolwiek trzeba przebrnąć przez kilka koszmarków, aby poczuć koszmar i alternatywność obcego świata.

Dawno nie sięgałem po fantasy, dlatego Trylogia Maltańska jest pewną odmianą. XVI wiek, Malta i zakonnicy brzmi ciekawie prawda? Początek książki zwiastuje wartką akcję ale ona rozwija się dość chimerycznie. Czasem przyspiesza by po jakimś czasie ciągnąć się masakrycznie. Mimo wszystko sięgnę po następny tom...

Nudy. Sam lubię czytać te najbardziej okrutne, bezlitosne recenzje, bo wydają się najbardziej szczerze. Ta książka to trochę jak Zabić Drozda pełne potworów i obcokrajowców, którzy jakimś cudem żyją ze sobą w zgodzie. Springfield to mała mieścina na wschodnim wybrzeżu USA, gdzie Marika Echidnas jest człowiekiem-wężem-policjantką rozwiązującą zagadki kryminalne. Jak narratorka wielokrotnie informuje Springfield to miasto, gdzie nie ma przestępczości (w sumie to jest Maine, więc fakt), więc zagadki są w stylu "ktoś kradnie majtki", "ktoś kradnie płaszcz" (to w sumie sprawa życia i śmierci), dwa mordestwa (jedno seryjne), jedno samobójstwo, zamach na policjantkę, porwanie z przetrzymaniem/usiłowanie morderstwo/nakłanianie do samobójstwa. Tak w sumie to Springfield to trochę Night City, jak się na to patrzy tak z zewnątrz. Mimo wszystko jest to przytulne miejsce. Trochę widzi się oczami wyobraźni to miejsce, gdzie mała społeczność się wspiera i lubi, gdzie sąsiedzi mówią dzień dobry, pytają czy pomóc z rozładunkiem drewna i zapraszają w piątkowy wieczór na poncz na "porchu". Co tam jeszcze. Są smoki, jak w każdym szanującym się fantasy przystało. Smoki są rasistami, co w sumie. Polecam na spokojne wieczory przy kakao.

„Cmentarz osobliwości” Pauliny Hendel to dokładnie ten typ książki, który przypomina, dlaczego w ogóle sięga się po fantastykę. Hendel od dawna robi swoje – i robi to dobrze. Po świetnej serii „Żniwiarz” było jasne, że ma wyobraźnię, ale tutaj idzie krok dalej. Tworzy świat, który jest dziwny, trochę niepokojący, ale jednocześnie wciągający. Pomysł na sam cmentarz, dusze „odpracowujące” swoje winy i cały ten system funkcjonowania rzeczywistości po śmierci – to nie jest kolejna kalka. To jest coś świeżego. Może nie wszystko jest od razu wytłumaczone jak w podręczniku, ale szczerze? To akurat działa na plus. Jest lekki chaos , ale chcesz czytać dalej, żeby zrozumieć więcej. Główny bohater-Maximus to nie żaden bohater bez skazy – raczej ktoś, kto ma swoje za uszami i musi się ogarnąć w sytuacji, która go przerasta. I właśnie dlatego łatwo go kupić. Styl? Lekki, obrazowy, bez zadęcia, czyta się szybko.Chociaż uczciwie – są fragmenty, gdzie tempo trochę siada i można poczuć lekkie „ok, jedziemy dalej”, ale na szczęście książka szybko wraca na właściwe tory. To jest dobra fantastyka, która daje frajdę z czytania. Hendel ma jedną ogromną przewagę – ona ma pomysły. I potrafi je sprzedać. „Cmentarz osobliwości” to świetny przykład: ciekawy świat, solidna historia i klimat.

Teoretycznie dostałam to o co prosiłam - więcej magi, więcej bitew. Jednakże, nie chciałam tego w taki sposób, bo akcja wlecze się bardzo. Niestety jest to gorszy tom od poprzedniego. Nie wiadomo gdzie są bohaterowie (chowają się i przede mną). A ich dywagacje o wszystkim, bardzo mnie nudziły. Ja miałam ochotę ich porzucić. Szczególnie, że za dobrzy to oni nie byli. Choć dwie postaci dość polubiłam. Najlepsze momenty były z nauczycielem. To było dobrze poprowadzone, żwawym tempem i wszystko miało sens. Jego historia była najbardziej interesująca.

Miałam ją na liście od dawna, ale nigdy nie miałam czasu jej przeczytać. Aż nagle ktoś o niej wspomniał i musiałam sprawdzić. Fajna, bardzo w stylu Urban fantasy, które czytałam już od polskich autorek. Taka w sam raz na wieczor, żeby się i pośmiać i być zaintrygowanym co się tam zaraz wydarzy.

Jedna z najlepszych książek w kategorii Slavic Book jaką czytałem. Nastoletnia Tofa wyrusza do nieznanej krainy aby zostać królową największych wojowników średniowiecznej Europy. Główna bohaterka mierzy się z przeciwnościamy losu i poplątaną polityką Europy środkowej, która dopiero stawała się wtedy chrześcijańska. Podobał mi się konflikt 3 religii: Słowiańskiej, Nordyckiej i chrześcijańskiej oraz jak zostało nam to przedstawione. Dlaczego zatem 8? Brakowało mi w tej książce dobrych scen walki i zanużenia się nie tylko w politykę ale i w wojny. Śledzimy losy kobiety ale w świecie nordyckim ta granica była niewielka i skoro mierzymy się z fantastyką historyczną to jednak warto jej użyć dla podbudowania konfliktu i napięcia. Niemniej jednak książka godna polecenia :)

Absolutne mistrzostwo. W uniwersum powiernika przepadłam od pierwszego tomu, ale to ta część skradła moje serce najbardziej. Witek, Bezmir, Radzio, a do tego Bogna i bezbłędne wodniki na tropie legendarnych postaci, idealnie ze sobą przeplecionych i przerobionych na potrzeby naszych stworów. Połączenie mitologii słowiańskiej, polskich legend, współczesnej popkultury i ogromnej dawki dobrego humoru wyszło lepiej niż doskonale. A do tego wszystkiego głos pana Wojciecha, na który nie mam słów pochwały. Słuchałam w tramwaju, na ulicy, wśród ludzi i śmiałam się w głos. Naprawdę bawiłam się doskonale i mogłabym przygód tej fenomenalnej bandy słuchać jeszcze godzinami. Ogromnie dziękuję autorowi i lektorowi za to doświadczenie

Początek nie był najlepszy, dwa pierwsze opowiadania kiepskie, czegoś zabrakło. Autorką trzeciego jest mój pewnik, czyli Marta Kisiel, więc nabrałam chęci na więcej. Dalsze opowiadania już na dobrym poziomie, uratowały opinie o całości. Znajdziemy w nich i trochę grozy i śmiechu. Polecam zarówno zainteresowanym kulturą i mitologią słowiańską, jak i szukającym krótkich form, by miło spędzić czas przy lekturze.

Uświadomiłem sobie,któryś raz z kolei że czas leci niesamowicie.2 tom skończyłem w październiku 2024 r,a więc bardzo dawno temu.Jednak z nowym rokiem mam postanowienie-skończyć serię które kiedyś czytałem,a z różnych względów nie skończyłem. „Rozbite Imperium” to propozycja przede wszystkim dla miłośników klasycznego, epickiego fantasy z naciskiem na politykę, historię i stopniowe budowanie napięcia. Nie jest to książka rewolucyjna, ale solidna i przemyślana, oferująca satysfakcjonującą lekturę dla czytelników ceniących spójny świat i dojrzałe podejście do tematu władzy oraz upadku imperiów. Czyta się szybko i płynnie,akcja gna na złamanie karku,ale mi to akurat pasuje.

Antologia bardzo dobrych opowiadań z szerokiego wachlarza gatunków. Katarzyna Czajka-Kominiarczuk - Wszyscy razem 8/10 Małą przestroga przed nadmiernym korzystaniem z najnowocześniejszych dostępnych technologii, w tym przypadku teleportacji. Bardzo dobre opowiadanie science fiction. Aneta Jadowska - Szwedzkie porządki pośmiertne 10/10 „Niektórzy byli, są i będą palantami. I nie zmieni tego nawet śmierć.” Witkacy radzi sobie z nietypową sprawą, nawet dla szamana. Świetne opowiadanie, jak każde, powiązane ze światem Thornu i Torunia:) Jakub Małecki - Modlitwy do strzaskanego kamienia 8/10 Doskonałe opowiadanie zadające pytanie, jak żyć i po co. Smutne, opowiadające o samotności współczesnych ludzi. Zuzanna Sus - Hiobowa (opo)wieść 10/10 Piękna opowieść o życiu i tym, jak toksyczna miłość rani. Andrzej Betkiewicz - Ostatnie żniwa 10/10 Smutne, ale piękne opowiadanie o miłości: do świata, dzieci, męża. Pięknie pokazane koło życia. Przemek Corso - Opętany 7/10 Dobre opowiadanie. Fascynujące zakończenie. Marcin Okoniewski - Alberta ci doradzi 8/10 Bardzo dobre opowiadanie obyczajowe o dorastaniu, poczuciu własnej wartości, o przemocy szkolnej i konsekwencjach, jakie są efektem naszych działań. Grzegorz Gajek - Boginiak 7/10 Opowiadanie na wątkach słowiańskich o sile matczynej miłości. Joanna W. Gajzler - Diabła za rogi 9/10 Doskonałe opowiadanie, będące prequelem cyklu Necrovet. Karolina Kozłowska - GuideOfThe?Past 9/10 Nieoczekiwanie, doskonałe opowiadanie grozy, zupełnie nieznanej mi Autorki (z potencjałem). Mika Modrzyńska - Konsekwencje podrywania lasek spoza swojej ligi na przykładzie procesu leczenia wilkożwactwa 8/10 Zabawne opowiadanie, będące prequelem Welesówny, którą już czytałam. Przestroga, jak kończą niechciane zaloty:) Piotr Mąka - Za płotem 7/10 Przyjemne w odbiorze opowiadanie. Ewa Mędrzecka - Tego nie było w planach 9/10 Znakomite opowiadanie fantasy, szczególnie postać Felicjana, skradła me serce. Niezwykły pomysł, bardzo dobra realizacja. Czekam na więcej:) Autorka z potencjałem i wyobraźnią:) Konrad Misiewicz - Sen domu babci 9/10 Opowiadanie grozy, z niezłym klimatem lęku i niepokojących snów, nawet koszmarów w koszmarze. Coś, co przydarza się każdemu, straszny sen, z którego ktoś nas budzi. A co jeśli nie ma nikogo, by nas zbudził?! Daniel Muniowski - Oszczędności 7/10 Nowatorskie podejście do oszczędzania. Opowiadanie ku przestrodze, z czarnym humorem:) Marcin Świątkowski - Las Falkenrott 7/10 Ciekawe, pełne magii i grozy opowiadanie. Katarzyna Helena Rutkowska, Katarzyna Podstawek - Białe miraże Niestety, opowiadanie zupełnie do mnie nie przemówiło. Nie oceniam. Nie mogłam się na nim skupić, nie ten czas:) Justyna Sokołowska, Robert Jasiak - Zakon ostatniego słowa 7/10 Świetny prequel do Instytutu absurdu. Z pewnością przeczytam:) Adam Szaja 7/10 Piękna opowieść o pięknym człowieku. Milena Wójtowicz - Czupas 10/10 Jak zawsze, spotkanie z Sabiną i nienormatywnymi z Brzega, zasługuje na 10. Edzio jest fantastyczny i mam nadzieję, za panem Zenkiem, że z tej mąki (Sabina) będzie chleb:) Marcin Mortka - Smok, dziewica i salwy burtowe 8/10 Uwielbiam Drużynę do zadań specjalnych Autora, ale widzę, że warto sięgnąć także po inne cykle. Zabawny, lekki język, ciekawa przygoda, wszystko czego potrzeba.

Wróciłam do tej serii po roku i chwilę zajęło mi przypomnienie sobie, kto jest kim, i co działo się w pierwszej części. Muszę jednak przyznać, że kontynuacja jest lepsza. Dużo mocniej przywiązałam się do tych bohaterów, z zapartym tchem śledziłam dziejące się wydarzenia, wszelkie bitwy, spiski, intrygi i fortele. Końcówka sprawiła, że metaforycznie krwawiło mi serce. Ten tom sprawił, że strasznie się w tę serię wciągnęłam. I choć chciałabym od razu przeczytać trzecią część, to się chyba wstrzymam, bo nie mam ochoty tak szybko się z tą serią żegnać.

Druga część wciągnęła mnie dużo bardziej niż pierwsza i od razu zamówiłam sobie trzecią i czwartą. Intrygi polityczne, magia, podróże i bohaterowie, którzy nie są papierowi - tego właśnie oczekiwałam i oczekiwania te zostały zaspokojone. Od dawna nie mogłam wciągnąć się w książki, a dzięki temu od nowa zachciało mi się czytać i przeżywać przygody, a z każdą stroną coraz głębiej wchodziłam w ten świat i nie mogłam się oderwać. Mega polecam.

Powrót do Światów Pilipiuka nawet udany. Robert Storm mnie rozczula, ale i fascynuje. Tak samo dr Skórzewski, choć on trochę mniej. Tytułowe opowiadanie także całkiem przyzwoite. Tylko te kobiety w życiu Storma...ech.... takie jakieś....Ciekawe jakby Robert Storm poradził sobie na ekranie....Oby nie jak Pan Samochodzik. Jednak czas spędzony na lekturze nie uważam za stracony; to była przyjemna rozrywka

Ostatni tom serii z Wilczą Jagodą. Och, trochę szkoda, że już po, a trochę fajnie. Jagoda trafia do Londynu, a na nie wiem czy lubię ten pomysł. Jest to logiczne po wydarzeniach z poprzednich tomów, ale nie jestem największą fanką zmiany miejsca. Są tu nowi bohaterowie i nowe miejsca, wprowadzenie do kolejnej serii i końcowo, domknięcie wątków z czterech książek. Z Jagodą trudno bawić się źle, nadal akcja jest wartka, a historia chwytliwa. Trudno tej książki nie skończyć na raz. Liczyłam tylko, że spodoba mi się bardziej. Ale nadal jest fantastycznie! To seria godna polecenia, światełko w tunelu i wszystko, co najlepsze.

Jeju, jak ja się na tej książce stresowałam! Tu sytuacja w pracy, tu wątek romantyczny... Wszystko mogło się skończyć albo bardzo dobrze, albo bardzo źle. I to jest bardzo duży plus jak bohaterowie są realnie przedstawieni, ale... Czy na pewno ja ich lubię? No właśnie nie wiem, bo sęk w tym, że oboje mają swój bagaż emocjonalny. I niepewność Florki i jej brak asertywności mogą mocno rezonować z trudnościami Bastiana. I to jest z jednej strony ultra słodkie, jak on bardzo się dla niej stara i jak się nią opiekuje i martwi się żeby, nie sprawić jej krzywdy, ale mimo, że bardzo doceniam jego starania to i tak troszkę mnie to triggeruje - jak często pije, jak traci kontrolę nad emocjami... I tutaj to może się przeistoczyć w piękną, budującą relację, która im dwojgu przyniesie wiele dobrego! (I na to mocno liczę). Ale może też pójść w bardzo złą stronę, bo Florka nie stawia granic, a Bastian jest wybuchowy i to połączenie może doprowadzić do bardzo nieprzyjemnej, przypadkowej sytuacji, która skrzywdzi ich oboje (i tego się boje). Dlatego czytając byłam w maksymalnym skupieniu, a mój overthinking działał na najwyższym poziomie - a tak, przypominam, jest to książka raczej cozy XDDDD Summa summarum nie wiem co myśleć... Bo sama fabuła była wciągająca, podobała mi się ogromnie kreacja smoków, wyjaśnienie fabularne ich zatrzęsienia. W ogóle bardzo lubię ten świat i uwielbiam gabinet weterynaryjno-nekromantyczny. Ale same wątki relacyjne? Mam zagwostkę i chyba jak na razie bardziej mi się podobały w pierwszej części, ale to dlatego, że tu mnie zwyczajnie stresowały. Również to, że z bezpiecznego emocjonalnie miejsca pracy (pod względem relacji pracowniczych) to miejsce stało się źródłem niepewności bohaterów tutaj miało dla mnie znaczenie. I uważam, że autorka bardzo realnie i przemyślanie oddała realia opisanych sytuacji, tylko nie jestem pewna czy byłam emocjonalnie gotowa na ich czytania hahahaha. Jeśli więc zastanawiacie się po pierwszej części czy sięgnąć? To ja bardzo polecam sięgnąć, bo jest inaczej niż w pierwszej części. Więcej się dzieje, bohaterowie mają swój rozwój, sytuacja w pracy się zmienia. NO I SĄ SMOKI! Ja mimo mieszanych odczuć nie żałuję, że sięgnęłam po tą część i będę kontynuować czytanie serii, ale wiem już na co bardziej się nastawiać.

Kawał solidnej fantastyki. Bardzo klasycznej, prostej i dobrze napisanej. Poznajemy losy młodego Alwyna, który jest banitą. Z powodu zdrady cała jego banda zostaje wycięta w pień, no prawie cała. Alwyn trafia do obrzydliwego więzienia, gdzie nauczy się pisać i zyska przydomek Skryba. Ale bardziej jest żołnierzem, wojownikiem nożem i pięścią niż piórem. Jest niezwykle spostrzegawczy, bystry i bohaterski, bo jak inaczej wytłumaczyć, dlaczego ciągle ratuje tych, których -teoretycznie - nie da się uratować? W tej książce dzieje się wszystko - bo akcja książki rozgrywa się na przestrzeni kilku lat. I jednocześnie nie dzieję się nic, bo jedynym głównym wątkiem jest życie Alwyna Skryby. Czy chodzi o wojnę miedzy królem a Pretendenem? Czy może to jakieś religijne "porachunki"? Nie wyłuskasz czytelniku z tego tomu. Lubię Alwyna, mam słabość do Wilhuma, było mi okrutnie żal Piwowara, ale ZDECYDOWANIE najbardziej fascynującą postacią jest Jutowa Wiedźma, czyli ktoś kto pojawia się na... 20 stronach? Mam nadzieję, że spotkamy się z nią jeszcze, choć układy z nią dużo kosztują naszego skrybę. Łapię za kolejny tom. A ten polecam, polecam serdecznie. Pychota.