Trzej Maszkaronowie, czyli legendarna komedia

Krótki powrót do Wilczej Doliny i ulubionych bohaterów, krótki bo to raczej opowiadanie. Venda rusza w las w którym po zmroku rządzą potwory, na poszukiwanie zaginionych mężczyzn, karczmarza i brata kowala. Nie każdy kogo znamy jest tym za kogo się podaje lub za kogo go bierzemy. Ogromny plus za lektora.

Jedna z najlepszych książek w kategorii Slavic Book jaką czytałem. Nastoletnia Tofa wyrusza do nieznanej krainy aby zostać królową największych wojowników średniowiecznej Europy. Główna bohaterka mierzy się z przeciwnościamy losu i poplątaną polityką Europy środkowej, która dopiero stawała się wtedy chrześcijańska. Podobał mi się konflikt 3 religii: Słowiańskiej, Nordyckiej i chrześcijańskiej oraz jak zostało nam to przedstawione. Dlaczego zatem 8? Brakowało mi w tej książce dobrych scen walki i zanużenia się nie tylko w politykę ale i w wojny. Śledzimy losy kobiety ale w świecie nordyckim ta granica była niewielka i skoro mierzymy się z fantastyką historyczną to jednak warto jej użyć dla podbudowania konfliktu i napięcia. Niemniej jednak książka godna polecenia :)

Drugi tom historii o królowej Danii Tovie jest równie jak pierwszy interesującym połączeniem historii wczesnego średniowiecza z magią, wierzeniami słowiańsko-duńskimi, opowieścią o wojnie, miłości, nienawiści i braterstwie. Akcja toczy się wartko a słuchająca, tak było w moim przypadku, nie może i nie chce przerwać. Dodatkowym punktem jak zwykle wybitny, dla mnie chyba najlepszy lektor Filip Kosior

Kolejna część walki o dobro Jawii, Nawii i Prawii przybiera nietypowy obrót. Ogólnie poziom jest utrzymany i dalej słuchało się to bardzo dobrze - lektor Wojciech Żołądkowicz robi świetną robotę 😉 Mimo to... w tej części mam wrażenie, że autora trochę za bardzo poniosło w porównaniu do poprzednich książek. Poniekąd wolałabym żeby to był koniec bo mimo, że chętnie sięgnę po następną część to boję się, że znowu coś będzie nie do końca "pykać".

Czy macie autora lub autorkę których książki bierzecie w ciemno 🤔😅 Myślę ,że tak ,a jedną z takich autorek jest dla mnie Agata Kasiak 🔥💪i Baśń o Wilczej Dolinie jeszcze mnie w tym utwierdziła ,a dlaczego 🤔bo Agata jak mało kto potrafi tworzyć historie które bezpośrednio przemawiają do mojego serducha , te powieści zdecydowanie zasługują na większą popularność . Świat w realiach wczesnego średniowiecza ,odcięta od świata Wilcza Dolina i tajemnicza przepowiednia -Oni wrócą gdy zamarznie morze ,a ten czas właśnie się zaczyna . Los postawi na życiowej drodze wojownika Pomira- Księżniczkę . Tych dwoje razem stawi czoła niebezpieczeństwom i tak zakiełkuje głębokie uczucie, któremu nie będą w stanie zagrozić nawet utopce czy inne stwory... Autorka kolejny raz udowodniła że znakomicie potrafi wykreować fajny słowiański mroczny klimat , język ,styl narracji ,wszystko tworzy nastrój i narasta poczucie zagrożenia ,a wątek romantyczny jest pięknie poprowadzony,bez pośpiechu . To historia o miłości ale o takiej prawdziwej ,takiej głębokiej i to bardzo piękna historia . Wszystko przypomina taka mroczną baśń ,ale dzięki głównym bohaterom nie jest wcale ponuro ,a zakończenie to już całkiem sprawia że się człowiekowi robi cieplej na serduchu🔥💪Pochwalę jeszcze niesamowite wydanie , piękna okładka , te barwione brzegi 🤩🤩🤩i nawet papier przyjemny w dotyku ,aż chce się czytać 😄 Podsumowując jeśli szukacie klimatycznej powieści z wilkami i słowiańskimi motywami ,a macie już przesyt płytkim ROMANTASY powinniście zwrócić uwagę na tę książkę , moja ocena nie mogła być inna niż 10/10 🔥🔥🔥💙💙💙to mocna kandydatka do mojej topki roku 😁

Jest to pierwsza część serii i choć wciągnęła mnie bez reszty, to trudno przymknąć oko na kilka słabszych momentów - nieścisłości w kreowaniu świata przedstawionego, czy dość schematyczne przedstawienie relacji romantycznej. Ale sam pomysł ratuje sprawę, a w kolejnych częściach styl autora bardzo się poprawia. Ostatecznie - warto, nawet bardzo!

Druga część wciągnęła mnie dużo bardziej niż pierwsza i od razu zamówiłam sobie trzecią i czwartą. Intrygi polityczne, magia, podróże i bohaterowie, którzy nie są papierowi - tego właśnie oczekiwałam i oczekiwania te zostały zaspokojone. Od dawna nie mogłam wciągnąć się w książki, a dzięki temu od nowa zachciało mi się czytać i przeżywać przygody, a z każdą stroną coraz głębiej wchodziłam w ten świat i nie mogłam się oderwać. Mega polecam.

Wskaźnikiem tego, że książka jest dobrze napisana, są emocje wywoływane u czytającego podczas lektury — ogólnie rzecz ujmując. „Psy Pana”, zakładając, że są początkiem czegoś dłuższego, są bardzo dobrym startem pod każdym względem. Krótko, żywiołowo i przygodowo, z lekką domieszką naturalnego humoru. Proste, a dobre fantasy. Subiektywnie przywodzą mi na myśl „Magów Prochowych” Briana McClellana — z tym że dla mnie lepsze były „Psy Pana”. I oby ten komplement się nie zemścił, bo zaraz odpalam kolejny tom, żeby to sprawdzić. A wracając do emocji — były: podniesiona brew, chroniczne chrząkanie i kasłanie, alfabet Morse’a nogą. Fantastom — polecam.

Po raz pierwszy zetknąłem się z tak obszernym ujęciem rodzimej, słowiańskiej mitologii i muszę przyznać, że okazała się dla mnie całkowicie satysfakcjonująca. Sama książka zawiera tak naprawdę trzy lub cztery opowiadania/mity na poziomie dobrym lub bardzo dobrym, podczas gdy reszta jest po prostu poprawna albo w porządku. Na szczęście nawet ze słabszych partii udało mi się wynieść wiele ciekawych informacji, o których wcześniej nie miałem pojęcia. Szacun dla autora za realizm i brak hamulców w niektórych momentach – przedstawienie bogów i demonów jako maksymalnie realnych i przerażających naprawdę się udało. Lecę po drugą część.

Przesłuchana w audiobooku. Polecam czytać po 2-3 rozdziały na raz. Niestety słuchałam po kilka opowieści i wkradła się monotonia. Gdybym czytała książkę wolniej, to ocena mogłaby być wyższa :) Książka jest dobrze napisana, a autor dość skrupulatnie opisuje jakie mamy źródła. Możliwe, że zaopatrzę się w papierowy egzemplarz i jeszcze raz przeczytam całość, ale tym razem powolutku.

Eliza Żaczek nie dostaje się na studia dziennikarskie i absurdalnie dziwnym zbiegiem okoliczności trafia w pewne magiczne miejsce. Od teraz jej życie będzie się toczyło zgodnie z rytmem pracy w Instytucie Absurdu. Okazuje się bowiem, że zagadka pojawienia się bohaterki w tym miejscu to dopiero początek spraw, z którymi niedoszła studentka będzie musiała się uporać. A z każdym dniem jest coraz ciekawiej… „Instytut Absurdu” to opowieść, która zafundowała mi totalną odskocznię od poważnych tematów. Naprawdę! Fajnie słuchało się tego audiobooka, choć chwilami czułam lekkie poirytowanie naiwnością głównej bohaterki, ale to chyba było nieuniknione, bo narracja jest prowadzona tylko z perspektywy Elizy. Mimo wszystko, uważam tytuł za naprawdę udany debiut i z pewnością sięgnę po kontynuację. To taka historia do posłuchania w jeden dzień, nieskomplikowana, idealna na poprawę humoru, bo co jak co, ale absurdów w niej nie brakuje!

Myślę, że ten tom był lepszy niż poprzednie i podobał mi się jeszcze bardziej. W zasadzie nie było żadnego nudnego opowiadania - jedyne, które mi się nie podobało to "Głowszczyzna" i to ze względu na niesympatycznego głównego bohatera. Cała reszta trzymała plus minus ten sam poziom. Wydaje mi się, że w tym tomie więcej było dobrze poprowadzonych kobiecych bohaterek niż w dwóch poprzednich i świetnie mi się słuchało takich bardziej "kobiecych" historii. Parę razy się szczerze zaśmiałam, bo również fragmenty komediowe były dobrze poprowadzone i budziły rzeczywiste rozbawienie.

Oj dawno nie czytałem tak dobrego i wciągającego zakończenia. Emocje tak kipią, że nie da się przerwać ostatnich rozdziałów nawet na siku. Początek książki może nieco chaotyczny jednak środek zaczyna wszystko spinać i całość się układa. Końcówka za to to już spływ wartkim strumieniem wprost ku przepaści wodospadu. Jednak zatrzymujesz się w najbardziej kulminacyjnym momencie nie wiedząc co się w zasadzie stało. Tym momentem jest koniec książki, który wręcz WYMUSZA natychmiastowe rozpoczęcie kolejnej części. Całe szczęście, że dopiero w 2026 sięgnąłem po tę lekturę bo okres oczekiwania na drugim tom mógłby negatywnie wpłynąć na stan psychiczny czytelnika ;) Seria zapowiada się wyśmienicie.

Mamy tu ciekawy miks. Plejada bohaterów (I to w znakomitej większości negatywnych), magia, rewolwery, momenty refleksyjne I psychologiczne, momenty westernowe, momenty Lovecraftowe. I ten miks naprawdę się zgadza. Mamy nawet ciekawy twist w zakończeniu. Do ideału brakuje jednak mniej oczywistego finału, w którym, imo, za dużo już było Lovecraftowej fantazji (z od-początku-jasnym pomysłem jak się z nią uporać). Niemniej, ciekawa pozycja i z mojej strony polecajka

(Audiobook czyta Wojciech Żołądkowicz) --- Krótszy tom, który domyka kilka wątków, jest też napisany z perspektywy kolejno kilku mieszkańców wioski, wyjaśniający po części zasady przenikania światów ludzkich i nierealnych. W ogóle jest to najbardziej magiczna część. Na minus brak Gniewichy, co znacznie obniża przyjemność obcowania ze światem Krukowca...

„Cmentarz osobliwości” Pauliny Hendel to dokładnie ten typ książki, który przypomina, dlaczego w ogóle sięga się po fantastykę. Hendel od dawna robi swoje – i robi to dobrze. Po świetnej serii „Żniwiarz” było jasne, że ma wyobraźnię, ale tutaj idzie krok dalej. Tworzy świat, który jest dziwny, trochę niepokojący, ale jednocześnie wciągający. Pomysł na sam cmentarz, dusze „odpracowujące” swoje winy i cały ten system funkcjonowania rzeczywistości po śmierci – to nie jest kolejna kalka. To jest coś świeżego. Może nie wszystko jest od razu wytłumaczone jak w podręczniku, ale szczerze? To akurat działa na plus. Jest lekki chaos , ale chcesz czytać dalej, żeby zrozumieć więcej. Główny bohater-Maximus to nie żaden bohater bez skazy – raczej ktoś, kto ma swoje za uszami i musi się ogarnąć w sytuacji, która go przerasta. I właśnie dlatego łatwo go kupić. Styl? Lekki, obrazowy, bez zadęcia, czyta się szybko.Chociaż uczciwie – są fragmenty, gdzie tempo trochę siada i można poczuć lekkie „ok, jedziemy dalej”, ale na szczęście książka szybko wraca na właściwe tory. To jest dobra fantastyka, która daje frajdę z czytania. Hendel ma jedną ogromną przewagę – ona ma pomysły. I potrafi je sprzedać. „Cmentarz osobliwości” to świetny przykład: ciekawy świat, solidna historia i klimat.

Ciekawa i warta uwagi pozycja, szczególnie dla fanów słowiańskich klimatów. Jako osoba, która bardzo lubi motywy rodzimej mitologii, zawsze cieszę się z każdej książki osadzonej w tym świecie — zwłaszcza że wciąż nie ma ich na rynku aż tak wiele, jak by się chciało. Fabuła jest interesująca i ma w sobie potencjał, choć trzeba przyznać, że początek rozwija się dość powoli. Na szczęście z każdą kolejną stroną historia coraz bardziej wciąga i angażuje, dzięki czemu łatwo dać się jej porwać. To przyjemna lektura z dobrze wyczuwalnym klimatem słowiańskich wierzeń i opowieści, która potrafi zaciekawić i zatrzymać przy sobie czytelnika. Zdecydowanie polecam miłośnikom tego typu historii.

Słowiańska antologia Obiata łączy w sobie szesnaście opowiadań i szesnaście różnych spojrzeń na temat. Magia, obrzędowość i mitologiczne potwory Słowian przeplatają się między współczesnością, zamierzchłymi czasami i fantastycznymi światami, których próżno szukać na mapach. Opowiadania przesycone tajemnicą i mrokiem, aż proszą się o przeczytanie. Jako że to antologia, postaram się o każdym z opowiadań napisać choć zdanie, bo jak to zwykle bywa w tego typu wydaniach, te naprawdę dobre teksty często przeplatają się z mniej udanymi. W Obiacie bez trudu znajdziecie kilka perełek, i ciekawa jestem czy to będą te same, które zachwyciły mnie. Ale do rzeczy: Monika Maciewicz – Dziad wędrowny Bardzo ciekawe opowiadanie o tym jakie miejsce w kulturze zajmował dziad wędrowny, świetny pomysł i wykonanie, szkoda że takie krótkie, bo chętnie jeszcze poczytałabym o innych wsiach odwiedzanych przez Jeża 7/10 Michał Jankowski – Tęsknica Jedno z takich opowiadań, gdzie trudno cokolwiek o nim napisać. Nie było ani złe ani jakoś szczególnie zachwycające. Trochę zbyt krótkie, żeby miał szansę rozwinąć skrzydła. Motyw Tęsknicy ciekawy, ale brakowało mi tu jakiegoś głębszego rozwinięcia. 5/10 Krzysztof Dzieniszewski – Pod powierzchnią Jedno z lepszych opowiadań tej antologii. Ciekawe, wartkie z zaskakującym zakończeniem. Natury nie da się oszukać i potwór zawsze zostanie potworem. Świetnie wykreowane postacie, choć pomysł klasyczny to jednak w ciekawym wydaniu. 8,5/10 Silke Brandt – Czarnobóg, pan lodowego miasta To jest opowiadanie, które w ogóle mnie nie przekonało. Dla mnie cała treść była niezwykle naciągana, „słowiańskość” zamknęła się w nazewnictwie, a akcja przypominała narkotyczny bad trip. Nie poczułam zupełnie tej ekscytacji, która zwykle towarzyszy czytaniu czegoś nowego. 4/10 Adam Kaczmarczyk – Żmijowaci Czuję trochę niedosyt, to opowiadanie mogłoby stanowić wspaniały wstęp do dalszej historii, jedynym co mi przeszkadzało była stylizowana mowa. 6/10 Jacek Pelczar – Nieszczęścia chodzą trójkami Uśmiałam się jak szalona. Opowiadanie było krótkie ale treściwe, jego ogromnym plusem jest nieszablonowość i podejście do tematu. Przyznaję, że końcówka mega mnie zaskoczyła, nie przewidziałbym takiego obrotu spraw! 7/10 Graham Masterton, Karolina Mogielska – Pan Nikt Pan Nikt, to opowiadanie które w tej antologii zmusiło mnie do rozmyślań o moralności. Samo opowiadanie jest bardzo ciekawe, choć początek nieco się dłuży. Jednak gdy wreszcie przechodzimy do „treści właściwej” wszystko robi się dużo płynniejsze. W moich oczach całe show skradła babka Janka i jej historia, które zrobiły na mnie największe wrażenie i spowodowały, że zatęskniłam za moją własną babcią. Co do rozmyślań o których wspominam, końcówka, a raczej zachowanie i podejście do tematu głównej bohaterki zakrawały trochę na hipokryzję i stąd te moje rozkminy. 8/10 Małgorzata Lewandowska – 1990 Smutne, trochę nostalgiczne opowiadanie. Dużo ciekawszym wydawał mi się tu wątek nieludzi niż ludzkich nastolatek, i chętnie dowiedziałbym się, jak potoczyły się losy Rdestki i reszty stworzeń zamieszkujących las i jezioro. 6/10 Grzegorz Gajek – Wurdałak Stylizowane na list z zamierzchłych czasów, mroczne i trochę pokrętne. Nie mogę powiedzieć, żeby mi się nie podobało, choć zakończenie miało dość przewidywalne. Czarna magia, potwory i ofiary z ludzi, cały ten tekst przesyca mrok i jakaś dusząca tajemnica. 7/10 Agnieszka Kuchmister – Tak pachnie noc Opowieść o wiedźmie, która porzuciła las by żyć między ludźmi. Zaskakujące, mroczne i bardzo dobre. Ukazuje naturę wiedźm, taką jaką znamy z dawnych podań, bez lukrowania i wybielania na siłę. Silne postacie kobiece, magia i sex, czego chcieć więcej? 8/10 Tadeusz Oszubski – Za łzami Goplany Nie wiem, czy nazwałbym ją „mikropowieścią grozy” choć tak ma w podtytule, zwłaszcza, że w tej antologii jest kilka znacznie mroczniejszych opowieści. Nie zmienia to jednak faktu, że opowiadanie było bardzo ciekawe. Oparte na miejscowej legendzie ukazuje uczucie, które mogłoby zostać „twarzą” toksycznych związków. Śmierć i strata przysłaniające radość pierwszego zakochania są tu na pierwszym planie. 7/10 Kalina Sucharska – Jak wywołać wilka z lasu I gdzie jest ciąg dalszy, ja się pytam? To opowiadanie niczym idealna przynęta popchnęło mnie w stronę szukania pozostałej twórczości autorki, napisane z werwą i polotem, ciekawe i świetnie wpisujące się w nurt słowiańskiego urban fantasy, którego nie mamy zbyt dużo. Gdyby to była książka, kupiłabym ją bez wahania 8,5/10 Zeter Zelke – Nic nowego pod słońcem Tym razem mimo słusznej objętości, treść zupełnie mnie nie porwała. Choć dzieje się sporo i szybko, to jednak zupełnie nie mogłam wciągnąć się w czytanie. Nie obce są mi opowieści o zmianie ustroju, nowych początkach i nieznanych niebezpieczeństwach, które wyganiają ludzi z domów i zmuszają do ukrywania się w lesie, jednak tym razem nie było tej chemii, która sprawia, że opowieść zamieszkuje w mojej głowie na dłużej. 5/10 Aleksandra Dobies – Nim nadejdzie świt Mroczne i piękne, urodą sprawiedliwej kary za popełnione zbrodnie. Żeby naprawdę je docenić, trzeba doczytać do ostatniej kropki. Zdecydowanie warte poznania. 7/10 Olaf Pajączkowski –Spotkali się zimą Mroczne i niepokojące, w pewien sposób kojarzące się z twórczością Mastertona, oplata czytelnika pasmami mrocznej materii i sprawia, że każde stuknięcie i szmer rozdzierające nocną ciszę wywołują gęsią skórkę i nerwowe podrygiwanie. 6,5/10 Katarzyna Wierzbicka – Rezerwat Niezwykle smutna opowieść o świecie, który przemija i odchodzi, o okrucieństwach i pragnieniu, którego nic nie może ugasić, o więzach, których nie tworzy krew i ród… Autorka nie bierze jeńców i od razu uderza w czułe serduszka czytelników. Głównego bohatera nie da potępić czy znienawidzić. Ja nie okazałam się odporna i pewnie zginęłabym w tym świecie jako jedna z pierwszych, bo niezależnie od podejmowanych działań żal mi było osieroconego potworka. Motyw „świata” który przemija zastępowany ludzką niewiarą i technologią również jakoś wybitnie do mnie trafia i napawa smutkiem. Smutłam, ale czytało się świetnie 8,5/10

Trochę szkoda że to już koniec serii, będzie mi brakowało bohaterów z drużyny Pułkownika. Książka po prostu zachwyca, fabuła, dialogi, tutaj wszystko się zgadza. Polecam całą serię szczególnie od pierwszego tomu (trochę mniej części przed ...) do ostatniego.

Życie po życiu. Przejście między duszą o ciałem. Śmierć. Chyba nikt nie jest w stanie jednoznacznie zobrazować czy potwierdzić jak te elementy naszego świata mogłyby wyglądać i przebiegać. Jedynie ocieramy się o tematykę mistycyzmu i tajemnicy, której pełnię możemy lub nie poznać najwcześniej po naszym odejściu. Słowiański pan podziemi, tajemnic i magii – Weles w niniejszym zbiorze opowiadań opisany jest każdorazowo inaczej i każdego spotkanie jego emanacji przez bohaterów danej historii inaczej też przebiega. Niewiele znamy też dokładnych opisów dawnych wierzeń, gdyż większość przekazów nie dotrwała naszych czasów. „Weles” to absolutnie fenomenalny zbiór opowiadań, w którym każda lub nieomal każda historia wciąga w otchłań grozy, wyczekiwania i emocji towarzyszących stracie i niepewności. Każdy z autorów, który dołożył swój fragment obrazu posiada najwyższej jakości pióro. Naprawdę, w zbiorze tym nie ma słabych tekstów, co najwyżej różnicowanie odbioru zależeć może już od gustów czytelniczych. Antologia skłoniła mnie do wielu przemyśleń i pozostawiła pole do popisu mojej własnej wyobraźni nad interpretacjami zdarzeń. Na pewno sięgnę do przynajmniej jednego cyklu powieści, który został tam wspomniany. Jeśli lubicie mitologię słowiańską, to pozycja dla was praktycznie obowiązkowa.