Tata 3D. czyli rodzinny triathlon z przeszkodami

Ależ mnie pani Szelągowska zaskoczyła swoim lekkim piórem. Nie sądziłam, że tak świetnie porusza się w świecie słowa pisanego. Ma wyczucie, swobodę i trafne spostrzeżenia na otaczającą rzeczywistość. "Miało być zabawnie, a wyszło jak zwykle" to zbiór niepowiązanych ze sobą felietonów, które odnoszą się zarówno do jej życia osobistego jak i spraw publicznych. Napisane z humorem, ironią, ale i refleksją. Przepiękne ilustracje stanowiły idealne uzupełnienie treści. Podsumowując; to był bardzo komfortowy czas i oderwanie się od codziennych spraw.. :)

Rewelacyjny zbiór czterech krótkich opowiadań gawędziarskich rodem z odległych Bieszczad. Słuchałam audiobooka wspaniale czytanego przez lektora Konrada Makowieckiego, którego interpretacja z pewnością dodaje sporo walorów utworowi. Świetne wykonanie, ciekawe i błyskotliwe historie ukazują niezwykły klimat wiosek bieszczadzkich i mieszkańców. Ich życie skupia się wokół najważniejszych obiektów we wsi – sklepu spożywczego oraz posterunku policji. Audiobook skutecznie poprawia humor, dostarcza wiele ciekawych i zaskakujących spostrzeżeń z bieszczadzkich połonin, czasów, które minęły i nie powrócą. Wspaniała lektura do słuchania na kilka godzin, która wprawia w zadziwienie zakończeniami opowiadań, bawi i wywołuje mnóstwo śmiechu.

“Bo ludzie nienormalni są w tym świecie jak najbardziej normalni!” Zbiór felietonów i opowiadań, w których autorka z ironią i humorem opisuje absurdalne sytuacje z życia codziennego, ludzi i zdarzenia pełne surrealistycznego wdzięku – bez zbędnego dydaktyzmu. Nie dla każdego, nie dla normalnych!

Dużo o firmach i biznesie co podnosi wartość pozycji. Warto zagłębić się w motywy jakie kierują jedną z najpopularniejszych i najbogatszych Polek w biznesie i życiu. Mało w książce opinii krytycznych na temat samej bohaterki, bo jak możemy przeczytać Anna nie lubi jak ktoś się o niej wypowiada bez Jej zgody. Za Jej zgodą zapewne tylko pochlebnie, co stawią Ją w światle gwiazdy nieskazitelnej w Jej mniemaniu, przynajmniej takie mam odczucia. Pokazano tylko te rysy które już ujrzały światło dzienne i niestety nie sposób oprzeć się wrażeniu, że te na które sama Anna pozwoliła; a miała to być nieautoryzowana biografia. Nawet jeśli ktoś się wypowiada to nie ujawnia nazwiska bo "boi się że złamie klauzule poufności". To pokazuje że wizerunek to coś czego pilnuje bardziej niż pieniędzy. Jest cienka granica między prawdą a tym co zostało wykreowane. Miłej lektury

Książka o robieniu filmu jest jak robienie filmu - ciekawie jest tego doświadczyć, choć to jednocześnie nudne. Tom Hanks w kwestii kinematografii jest nieskończonym autorytetem, więc to właściwa osoba do opowiedzenia o tym, jak tworzy się film. Dla fanów aktora z pewnością ciekawe będzie odnajdywanie w „Arcydziele” nawiązań do rzeczywistości oraz odgadywanie, które z opisanych historii bazują na życiorysie autora. Akcja jednak nie jest zbyt wartka, co w sumie można traktować jako atut, bo dobrze oddaje mozolną pracę przy tworzeniu filmu. Autor bardzo szczegółowo opisuje wprowadzane postaci, zajmuje to wiele stron, dzięki czemu czytelnik dobrze zapamiętuje kim jest dany bohater. Jednocześnie bywa to nużące i opóźnia właściwą akcję. Ciekawym zabiegem jest zawarcie w jednej książce wielu gatunków literackich. Jest to oczywiście powieść, ale znajdują się w niej także komiksy, scenariusze, a także elementy wywiadu. Te ostatnie zaskakiwały najbardziej, były niespójne z resztą, ale ogółem nie było czuć przerostu formy nad treścią. Wśród recenzji książki pojawiają się opinie, iż jest to hołd dla całej ekipy filmowej, która zwykle pracuje w cieniu. Owszem, nie tylko o reżyserze i aktorach traktuje „Arcydzieło”, ale jednak są oni głównymi postaciami powieści. Wspominanych jest wiele osób z cienia, lecz to nadal tylko ułamek ludzi pracujących przy filmie. To oczywiste, że trudno opowiedzieć o wszystkich bez szkody dla dynamiki fabuły, ale jeśli książka ma ponad pół tysiąca stron, to możnaby się tego spodziewać. Opis ekipy filmowej jest też mocno naiwny, jeżeli spośród kilkuset osób pracujących przy tworzeniu obrazu tylko jedna jest rozwydrzoną gwiadeczką, a pozostali współpracują w przyjaźni. Bardziej realistycznie byłoby odwrócenie proporcji, choć to zrozumiałe, że Tom Hanks nie chciał kalać własnego gniazda. „Arcydzieło” w polskim wydaniu ma dobry tytuł (lepszy od oryginału), ładną okładkę i niewiele literówek. Małym problemem jest, że kod QR na końcu powieści zamiast do scenariusza prowadzi do pustej strony. Podsumowując, debiutancką powieść Toma Hanksa warto przeczytać głównie dlatego, że jest debiutancką powieścią Toma Hanksa. Ot, z ciekawości, żeby samemu sprawdzić, czy geniusz aktorski może być geniuszem literackim. Ostatecznie czyta się nieźle, nie żałuję.

To było z jednej strony lekkie, z drugiej trochę nostalgiczne, wzruszające. Zderzenie trzech różnych osób w jednym pokoju, w jednej podróży. Na Maltę - byłam w tym roku pierwszy raz i teraz miło mi się czytało, gdy bohaterki zwiedzały poszczególne miejsca, a ja je kojarzyłam i widziałam na własne oczy. Dlatego tak często czytam powieści, których akcja dzieje się w Szczecinie. Fajna powieść, polecam ;)

Książka brzmi smacznie i zamieszczone między opowiadanymi historiami przepisy są dla mnie atutem i ciekawostką ale choć lubię aktora to zabrakło mi w tym wszystkim emocji. To dość losowy zbiór doświadczeń i wspomnień aktora. Ani to biografia ani książka kulinarna z ciekawostkami z życia. Nawet wątki zdrowotne nie wywołały we mnie większych emocji. Z braku laku można przeczytać ale lektura nie zostawi mnie ze szczególnymi przemyśleniami.

Bardzo dobrze i szybko się czyta. oprócz pokrzepienia, które niesie - jest także świetnie napisana, z dużym dystansem, z fajnym mocnym humorem. Spodziewałbym się że będzie to raczej książka typu "tania sensacja" ale potem byłem na ASP na PolandRock festiwal gdzie Pan Michał był gościem, to skłoniło mnie to zakupu książki i o mój boże biję się w pierś! Polecam.

Co stanie się, kiedy On, który całe życie ma...pod górkę postanowi wziąć sprawy w swoje ręce i znaleźć miłość...za wszelką cenę? Przecież nie ma wcale zbyt wygórowanych oczekiwań, prawda? I co kiedy ta upragniona Ona postanowi wziąć byka za rogi i w końcu dostać w miłości to...co jej się przecież zwyczajnie należy? Drodzy Państwo, nadeszło starcie pechowców. Niech wygra najlepszy. Czy zdarzyło Ci się kiedyś pomyśleć, że dla miłości zrobiłbyś wszystko? Ale NAPRAWDĘ wszystko? Cóż, mi do tej pory wydawało się, że tak, jednak po lekturze "Pod górkę" już wiem, że tylko mi się zdawało. Może i dobrze. :) Powieść zaczyna się dość mrocznie, więc absolutnie nie spodziewałam się tego, jak potoczy się reszta fabuły. Skończyło się na tym, że w trakcie zarykiwałam się ze śmiechu. Przy tej lekturze nie raz, nie dwa ryknęłam śmiechem w komunikacji miejskiej. Nic nie poradzę, to było silniejsze ode mnie. Opisywane przez Jacka Galińskiego sytuacje są tak komiczne, że trudno jest zachować powagę. "Pod górkę" to nieoczywista komedia kryminalna, która przypadnie do gustu niejednemu miłośnikowi czarnego humoru i fanom literatury o relacjach damsko-męskich. To dobra lektura, aby oderwać się na chwilę od rzeczywistości i zagłębić w szalonym świecie tych, którzy jak zwykle mają...pod górkę.

Dobrze, że taka książka powstała. Jest to wywiad Justyny Dżbik - Kluge z ratownikiem i nauczycielem akademickim AM we Wrocławiu Jarosławem Sowizdraniukiem. Główny bohater wywiadu to ratownik z powołania, z dużą dozą wiedzy medycznej i ogromnym doświadczeniem. Odkrywa kulisy pracy ratowników w bardzo szczerej rozmowie z dziennikarką. Podaje wiele różnorodnych przykładów własnych interwencji ratownictwa medycznego. Nie tuszuje swoich błędów, czy też błędów kolegów, czy lekarzy, ale podkreśla również bardzo ważną rolę ratowników medycznych w ratowaniu życia pacjentów. Opowiada też o sytuacji w czasie pandemii Covid -19. Warto przeczytać, bo wiele na ten temat krążyło teorii spiskowych. On opisuje prawdziwą sytuację z tego okresu, bo sam wtedy pracował jako ratownik medyczny. Język jakim się posługuje Sowizdraniuk pozostaje ,,soczysty" - z jednej strony może on drażnić z drugiej zaś podkreśla emocje, jakie dominują podczas ratowania życia ludziom lub w czasie bezsensownych wezań karetek, których obsada mogłaby w tym czasie uratować komuś zdrowie lub życie. Polecam tę książkę o życiu na granicy wytrzymałości.

„Truposz za potwierdzeniem odbioru” to pełna humoru i ciepła komedia kryminalna, która z wdziękiem łączy codzienne perypetie z intrygą kryminalną. Autorka (lub autor – w zależności od wydania) proponuje czytelnikowi lekką, ale wciągającą opowieść o kobiecie, której życie w jednej chwili zostaje wywrócone do góry nogami. I to wszystko z powodu… znicza! Krzysztofa i Waldemar to para z piętnastoletnim stażem, która z pozoru wiedzie spokojne i ustabilizowane życie. Jednak ich jubileuszowa wycieczka do Pragi kończy się spektakularną katastrofą. Krzysia, zmuszona przez nagłą potrzebę fizjologiczną i brak toalety, decyduje się na desperacki krok, który staje się symbolicznym punktem zwrotnym w jej życiu. Już sam ten wstęp zapowiada książkę pełną nietuzinkowego humoru i absurdu, który jednak nie przekracza granicy przesady – raczej sprawia, że uśmiech sam pojawia się na twarzy czytelnika. Po powrocie z wycieczki Krzysia zostaje porzucona przez męża i musi zacząć wszystko od nowa. Zajmując się dotąd domem i rodziną, teraz musi zadbać o byt swój i córek. Praca w lokalnej firmie kurierskiej wydaje się szansą na nowy start, choć jej pierwszy dzień to prawdziwa katastrofa – nieomal staje się świadkiem morderstwa! Autorka świetnie balansuje między dramatem życiowym a komedią sytuacyjną, nie zapominając przy tym o emocjach bohaterów. Krzysia jest postacią bardzo ludzką – popełnia błędy, wątpi, ale też nie traci hartu ducha, co sprawia, że łatwo ją polubić i jej kibicować. Prawdziwą perełką książki są jednak postacie drugoplanowe – mama i teściowa Krzysi. Ich decyzja o wprowadzeniu się do niej to istna burza w szklance wody. Te dwie kobiety, z pozoru zupełnie różne, łączy jedno: przekonanie, że poradzą sobie z każdą zagadką kryminalną. Ich amatorskie śledztwo prowadzi do wielu zabawnych sytuacji, nieporozumień i zaskoczeń. Autorka w sposób lekki, ale celny pokazuje dynamikę rodzinną i relacje międzypokoleniowe, a także daje do zrozumienia, że życie po pięćdziesiątce wcale nie musi być nudne. Styl książki jest przyjemny, zgrabnie napisany, a dialogi są pełne dowcipu i naturalności. Kryminalna intryga nie jest zbyt skomplikowana, ale dobrze wpisuje się w konwencję – nie dominuje nad fabułą, a raczej stanowi jej smakowity dodatek. To nie klasyczny kryminał, ale raczej lekka opowieść obyczajowa z wątkiem kryminalnym, idealna na odprężenie. „Truposz za potwierdzeniem odbioru” to opowieść o kobiecej sile, rodzinie, nowym początku i o tym, że nawet najbardziej absurdalne sytuacje mogą prowadzić do niespodziewanych odkryć – zarówno o innych, jak i o sobie. Polecam wszystkim, którzy szukają książki lekkiej, zabawnej, a przy tym niebanalnej.

Książka podejmuje trudne tematy i uświadamia, ale jednocześnie nie demonizuje wszystkich domów starości. Myślę, że to wartościowa pozycja dla wszystkich, bo każdy z nas kiedyś może zmierzyć się z decyzją co do takiego miejsca, czy to w kontekście rodziców, czy własnym. Nawet mimo tego, że istnieją miejsca, w których dzieje się po prostu źle, możemy dowiedzieć się na co zwracać uwagę i jakkolwiek przygotować, bo starość i być może niedołęstwo czeka każdego z nas.

Anna M. Brengos po raz kolejny udowadnia, że literatura obyczajowa może być pełna emocji, życiowych obserwacji i przewrotnego humoru. W książce Jak nie być spinką przy krawacie autorka przedstawia historię Marceliny Żurowskiej – kobiety, która przez całe życie żyła w cieniu męża, znanego adwokata. Gdy ten nagle umiera… na sali rozpraw, życie Marceliny diametralnie się zmienia. I wreszcie – zaczyna się prawdziwie. Marcelina to bohaterka, z którą łatwo się utożsamić. To kobieta inteligentna, zdolna i wrażliwa, która przez lata spychała siebie na margines, by wspierać karierę męża i dbać o rodzinę. Brengos nie idealizuje swojej protagonistki – pokazuje jej słabości, wątpliwości, a także siłę, która długo była tłumiona. Gdy Marcelina zostaje sama, okazuje się, że musi zmierzyć się nie tylko z żałobą, ale i z zaskakującym dziedzictwem po mężu. Sprawy komplikują się, gdy na horyzoncie pojawiają się… dwie mafie. Autorka zgrabnie łączy wątki obyczajowe z elementami kryminału i humoru. Absurdalne sytuacje – jak chociażby nieoczekiwane sojusze z miejscowym lumpem, który okazuje się jedną z najjaśniejszych postaci drugoplanowych – wprowadzają lekkość do momentami bardzo refleksyjnej opowieści. Ten kontrast nadaje książce oryginalny charakter, balansując między poważnymi tematami a komiczną tonacją. Brengos w sposób bardzo celny komentuje rolę kobiet w rodzinie i społeczeństwie, nie stroniąc od ironii. Tytułowa „spinka przy krawacie” to metafora wielu kobiet, które przez lata żyją w cieniu mężczyzn – nie dlatego, że muszą, ale dlatego, że tak zostają ukształtowane przez otoczenie. Marcelina, choć długo była dodatkiem do wizerunku męża, powoli przechodzi przemianę – odzyskuje głos, niezależność i własną tożsamość. Język powieści jest lekki, barwny i bardzo plastyczny. Dialogi brzmią naturalnie, a narracja pełna jest ironicznych obserwacji i celnych spostrzeżeń. Autorka nie boi się też poruszać trudniejszych tematów – żałoby, samotności, rozczarowań – ale robi to bez patosu, z dużą dozą empatii. Jak nie być spinką przy krawacie to książka, która bawi, wzrusza i zmusza do refleksji. To opowieść o kobietach, które uczą się stawiać granice i odzyskiwać swoje życie. Ale też o tym, że czasem warto zaufać komuś zupełnie niespodziewanemu – nawet jeśli tym kimś jest lokalny bezdomny z filozoficznym zacięciem. Zdecydowanie warto po nią sięgnąć, zwłaszcza jeśli szukasz literatury, która łączy mądrą fabułę z humorem i niebanalnymi postaciami. Anna M. Brengos po raz kolejny pokazuje, że potrafi pisać o kobietach z siłą, ciepłem i przekorą. A Marcelina? To bohaterka, którą chciałoby się mieć za sąsiadkę – z własnym kompasem moralnym, szkicownikiem pod pachą i ironicznym błyskiem w oku.

Książka jest jakaś taka... nie wiem, jak streszczenie. Historie są jakby liźnięte, można było szerzej, dokładniej, w sumie historia każdej z osób udzielającej wywiadu autorce sama w sobie mogłaby być ciekawa! A tu mamy z każdego po fragmencie, ja wiem że zakres książki na wiele więcej pewnie nie pozwolił, ale mimo wszystko czuję spory niedosyt. Jednocześnie są irytujące powtórzenia - już dokładnie wiem, o którą rodzinę chodzi przeprowadzającą się z San Francisco do Karoliny Północnej (chyba, bo raz się pojawia Południowa), nie trzeba mi tego 3 razy opisywać... Ogólnie jednak przystępna książka, taka lekka raczej rozrywka, jest ok, choć bez "wow". Jak zwykle trochę cytatów: "(...) Elcia zawsze trzymała się jej [mamy] spódnicy. Była wstydziochem. Czerwieniła się za każdym razem, gdy ktoś obcy się do niej odezwał. Ktoś mógłby też pomyśleć, że miała tak zwane dwie lewe ręce. Nie potrafiła sobie zrobić kanapki. Sprzątanie? Prościej było spalić jej pokój, niż spróbować go doprowadzić do ładu. I nagle to dziecko (no dobra, miała już wtedy 21 lat) mówi mi, że wsiada do samolotu i leci, bo „tu już nie ma żadnych perspektyw”." (pdf.str.7) - o, to zupełnie tak jak o mnie :D No. I można mimo to zupełnie normalnie żyć na emigracji ;) "I chociaż powodów emigracji jest tyle, co ludzi emigrujących, to po setkach rozmów z Polakami i Polkami mieszkającymi poza krajem wyłania mi się jednak obraz kogoś, kto zwyczajnie chce lepiej żyć. Błędem byłoby natomiast sądzić, że w poprawie jakości życia chodzi wyłącznie o aspekt ekonomiczny." (pdf.str.13) - no właśnie. "Oboje przyznają, że kiedyś w Niemczech było lepiej, a teraz poziom życia w Polsce i w Niemczech się wyrównał, może nawet w Polsce jest lepiej. Wiola mówi: „Niemcy zatrzymały się w rozwoju, a Polska się rozwija. Nawet w domach Polaków tutaj widać, że mają lepsze sprzęty niż Niemcy, nowocześniejsze meble. Niemcy potrafią mieć rozlatującą się kanapę w salonie przez lata. Ale to chyba dlatego, że oni wolą mieć kasę na koncie niż nową kanapę, są oszczędni”." (pdf.str.16) - wiadomo: kiedyś to były czas, a dzisiaj to nie ma czasów :D Poza tym, nie każdy po to wyjeżdża (jak już ustaliliśmy wyżej) ;) No i w końcu: mnie też stara kanapa nie przeszkadza :D "Nigdy nie zapomnę, jak kilka lat temu podczas jakiejś plenerowej imprezy Radia ZET, którą prowadziłam w Ciechocinku, podeszła do mnie około siedemdziesięcioletnia kobieta i powiedziała: „Pani Agnieszko, uwielbiam program «Polacy za granicą». Pewnie się pani dziwi, bo stara jestem, ale ja tak kibicuję tym młodym ludziom. Nigdy nie miałam tyle odwagi co oni, by spełniać swoje marzenia”. Poruszyło mnie to. Pomyślałam wtedy: w życiu bywamy zbyt zachowawczy. Za rzadko podążamy za pragnieniami. Nie słuchamy tego, co nam serce podpowiada." (pdf.str.19) - a to tak po prostu, też dla mnie ku pamięci ;) "Po raz pierwszy spotkałam Ewę w Rio de Janeiro. Aby móc mieszkać przy słynnej plaży Copacabana, zatrudniła się jako wolontariuszka w hostelu. Dzieliła pokój z kilkoma innymi osobami, a w zamian za nocleg i dostęp do kuchni i łazienki kilka razy w tygodniu pracowała na recepcji. W międzyczasie była jeszcze trzy lata w Anglii, sporo czasu spędziła w Hiszpanii, Portugalii, Stanach Zjednoczonych. „Ludzie mówią, że jestem niecierpliwa, ale jak coś mi się nie podoba, szybko to zmieniam. Świat jest piękny, trzeba go zobaczyć. Ludzie, którzy nie podróżują, mówią, że na to trzeba mieć kasę. Bzdura, wszędzie musisz jeść, płacić czynsz, co za różnica, gdzie to robisz, nie musisz siedzieć na miejscu”." (pdf.str.21-22) - dobrze powiedziane. "Domy w kiepskim stanie. Za to pod domami stały zwykle naprawdę dobre samochody. Nie rozumiałam, dlaczego tak jest. Szybko dostałam wyjaśnienie: „Mieszkańcy tej dzielnicy wychodzą po prostu z założenia, że lepiej mieć dobry samochód niż dom. Domem nigdzie nie pojedziesz, a w dobrym samochodzie to się i prześpisz”" (pdf.str.64) - dobre i też prawdziwe :D "A jak dogaduje się za granicą Polak z Polakiem? Pomagają sobie czy się zwalczają? Wielu moich rozmówców mieszkających w krajach europejskich mówiło mi jedno: „Znasz powiedzenie, że jak ci Polak na emigracji nie zaszkodził, to już ci pomógł?”." (pdf.str.118) - haha, to też dobre :D i pewnie, też takie historie słyszałem... ale to zależy - jak zwykle ;) "Jak dziad odżyje, to cię torbą zabije. Znasz to przysłowie?" (pdf.str.129) - ja nie znałem :D "Bardzo chcę, aby moi rodzice często do nas przylatywali w odwiedziny i żeby mała miała jak najczęstszy kontakt z językiem polskim. Jak skończy trzy lata, to ją wyślemy do weekendowej polskiej szkoły”." (pdf.str.201) - oooch, cóż za wspaniały pomysł... jakby dziecko nie dość miało szkoły w tygodniu, nie! Dowalmy mu jeszcze w weekend! ...jeśli nie wybrzmiało jak bardzo uważam to za zły pomysł, to: TO JEST ZŁY POMYSŁ. Żeby te zajęcia z polskiego były powiedzmy jak nauka gry na fortepianie, powiedzmy ze dwa razy w tygodniu po godzince, to jeszcze spoko, ale psuć dziecku sobotę od rana?! Mogę tylko zaapelować do wszystkich rodziców na emigracji: nie róbcie tego swoim dzieciom... Z resztą jedna matka w książce też przyznaje, że ciężko było budzić synów do szkoły w sobotę i w końcu im odpuściła. P.S. - Pan Jacek z Trynidadu i Tobago bardzo sympatyczny człowiek - można na YT obejrzeć :) (czytana/słuchana: 24-26.01.2026) 3+/5 [6/10]

Zbiór ciekawych felietonów autora, który towarzyszył mi podczas letniego odpoczynku na Korfu. Tematyka różna, nie tylko sarkastyczne spojrzenie na nasz polski grajdołek. Dziękuję autorowi za polecajki filmowe, serialowe i książkowe. Zawsze chętnie sprawdzam, co tam Meller przeczytał i obejrzał ciekawego, aby samemu coś wybrać dla siebie, zainspirować się. Czas zabrać się za „Czerwoną ziemię" i nadrobić zaległości czytelnicze. Zazdroszczę tego pogranicza Warmii i Mazur - reset głowy zapewniony. A co do felietonów - chciałbym mieć refleks sprzedawcy arbuzów.

Czytałam ją będąc w terapii i była fajnym uzupełnieniem wiedzy. Może sam tytuł „małe traumy” nie jest do końca odpowiedni, ale autorka bardzo przystępnie opowiada o emocjach i myślę, że każdy jest w stanie w mniejszym bądź większym stopniu znaleźć w niej coś dla siebie.

Książka "Italia. Kraina kontrastów i różnorodności.Włochy północne" to prawdziwa uczta dla zmysłów, która przenosi czytelnika w malownicze zakątki Półwyspu Apenińskiego. Autorka dzieli się w niej swoimi przeżyciami i spostrzeżeniami na temat życia we Włoszech, a jej opowieści są pełne emocji i autentyczności, co sprawia, że czytelnik ma wrażenie, jakby sam wędrował po urokliwych uliczkach Turynu, delektował się smakiem lokalnych potraw w Bolonii czy podziwiał zachody słońca nad jeziorami. Książka zawiera również starannie dobrane fotografie atrakcji turystycznych Włoch, które stanowią dopełnienie całej publikacji. Przyznam, że książka jest przede wszystkim doskonałym wyborem dla osób planujących podróż do Włoch a także i tych, którzy pragną pozyskać więcej informacji na temat tego wyjątkowego kraju.

Większość z nas z niechęcią lub z lekkim uśmiechem na twarzy przyjmuje fakt, że oto znany aktor, piosenkarka, kabareciarz czy jeden z celebrytów, wydaje książkę. Rynek jest już tak zalany wszelkiej maści autobiografiami, wspomnieniami, poradnikami psychologiczno-modowo-kulinarnymi, „napisanymi” przez znane postacie z ekranu, że momentami staje się to wręcz żenujące. Jak w tym zalewie książek nie skrzywdzić jednak tych, którzy będąc ludźmi uznanymi, cenionymi, rozpoznawalnymi, naprawdę wydają dobre książki z treścią, mając coś do powiedzenia (napisania) i jest to ważny głos na rynku literackim? Znana i ceniona aktorka, Marta Żmuda Trzebiatowska napisała książkę, jakiej jeszcze na polskim rynku wydawniczym nie było: "Bliżej siebie. Imiona kobiecości". Zacznę od pochwalenia wydawnictwa Mando, które dosłownie w każdym szczególe dopieściło to cacko wizualnie i edytorsko. Książka ma solidną okładkę, piękną, pastelową kolorystykę, która nie „bije po oczach”; zadbano o korektę – bo co niestety, rzadko się zdarza w taśmowo wydawanych książkach, nie znalazłam tutaj ani jednego błędu stylistycznego czy literówki. „Imiona kobiecości” dedykowane przede wszystkim kobietom, to książka bardzo czuła, subtelna, z ważnym przesłaniem. Siedem kobiet, których imiona są początkiem snucia wyjątkowych historii, oraz ich wpływ na autorkę. Siedem kobiet, które w życiu Marty „namieszały” i poprowadziły ją w świecie kobiecości często nieznanymi dla niej, ale prowadzącymi do rozwoju i umocnienia swojej siły wewnętrznej ścieżkami. Poznajcie je! Aniela, Aldona, Ewa, Anna, Zuzanna, Marta oraz Klara. Kim są? Kto się kryje pod tymi imionami? Chociaż poza mamą i córką, autorka nie zdradza szczegółów z ich prywatnego życia, osobiście rozpoznałam kim są wspomniane panie 😉 Marta Żmuda Trzebiatowska czule i z wielkim wsparciem prowadzi nas przez kobiece życie – od dzieciństwa aż do dojrzałości, poprzez historie i doświadczenia kobiet dla niej ważnych. Niejednokrotnie to historie bardzo trudne, osobiste przeżycia i zmagania. Pisze o miłości, przyjaźni, pracy, samotności, zagubieniu, wątpliwościach. Przyznaje się do wylanych łez i trudnych chwil - nie ma tutaj jednak banałów. Czytelnik ma wrażenie, że Marta naprawdę chwyta go za rękę, podaje w kubku kawę z kardamonem i obiecuje, że wszystko się w końcu ułoży... Sama autorka przyznaje się do tego, że w swoim życiu, pochodząc z małego miasteczka, czuła się znacznie gorsza od rówieśników, a na studia aktorskie w gruncie rzeczy dostała się zakompleksiona, niewierząca w siebie, zmagająca się z zaburzonym obrazem własnego ciała dziewczyna. Myślę, że Marta chciała stworzyć książkę – przewodnik po kobiecości, gdzie koncepcja kochającej mamy (czasami niejednej) i przewodniczki, potrafi zdziałać cuda i poprowadzić nas ku odkryciu swojej prawdziwej siły oraz wartości. Czy autorce się to udało? Oceńcie sami. W przerwie od czytania upieczcie zdrowy chleb, posmarujcie go domowymi powidłami śliwkowymi, sącząc niespiesznie napar z imbirem i cytryną. Te przepisy "od serca" również znajdziecie w tej książce. Tak samo, jak wiele pięknych i ważnych cytatów z książek Lewisa Carrolla, J.L. Wiśniewskiego, C.P.Estés, E.Fromma czy A.de Melllo. Tekst „płynie”, a czytanie koi – takie miałam wrażenie. Na końcu znajdziemy miejsce na własne notatki. Autorka pisze: „Mam marzenie, by ta książka stała się twoją kompanką i osobistym pamiętnikiem, który będzie ci towarzyszył w domu, w pracy, na wakacjach, w dobrych i trudnych chwilach”. To lektura bardzo czuła, wrażliwa, niosąca nadzieję i uspokojenie. Ile dla siebie z niej weźmiemy, zależy wyłącznie od nas... RECENZJA JEST MOIM AUTORSKIM TEKSTEM. ZAKAZ KOPIOWANIA, POWIELANIA I WYKORZYSTYWANIA CAŁOŚCI LUB CZĘŚCI PUBLIKACJI, BEZ MOJEJ WCZEŚNIEJSZEJ ZGODY. WSZYSTKIE RECENZJE POCHODZĄ ZE STRONY, NA KTÓRĄ ZAPRASZAM: https://www.facebook.com/TatraLang/

*Ataraksja* to ciekawa historia kryminalna osadzona na Górnym Śląsku, która łączy w sobie wątki sensacyjne z tłem historycznym. Autor sprawnie przeplata losy bohaterów z realiami walki o wolność — zarówno w czasach wojny, jak i w burzliwym okresie roku 1981. Dzięki temu książka zyskuje nie tylko napięcie typowe dla kryminału, ale też głębszy, refleksyjny wymiar. To opowieść o ideałach, wyborach i konsekwencjach, jakie niosą trudne decyzje podejmowane w imię wolności. Bohaterowie są wiarygodni i niejednoznaczni, co dodatkowo wciąga w fabułę i skłania do zastanowienia się nad granicami moralności. Mimo cięższej tematyki, książkę czyta się zaskakująco lekko — narracja jest dynamiczna, a styl przystępny, co sprawia, że to idealna propozycja na szybką, ale jednocześnie wartościową lekturę. Momentami pojawia się też subtelny luz i oddech od napięcia, dzięki czemu całość nie przytłacza. To dobra propozycja dla osób, które lubią kryminały z historycznym tłem i czymś więcej niż tylko zagadką do rozwiązania.

Michał Rusinek po raz trzeci bierze na tapet język polityków (wcześniej zajmował się nim w "Mrocznym Erosie" oraz w "Dobrej zmianie", którą napisał z profesor Katarzyną Kłosińską). Tym razem nie ogranicza się wyłącznie do polskich aferek politycznych, choć nadal są one głównym tematem jego zainteresowania. Rusinek ma dość złośliwe poczucie humoru, ale mimo to nie pozbawione smaku. Nie można mu też odmówić erudycji i błyskotliwości. Jego analiza wypowiedzi Barbary Nowak jakby to była szkolna rozprawka rozbawiła mnie do łez! Wyjątkowo rozbawiły mnie też retoryczne rozważania nad wypowiedziami Mejzy oraz dosłowna interpretacja metafor Glapińskiego. Spośród innych reportaży, które szczególnie zwróciły moją uwagę, był też ten poświęcony świątecznym życzeniom prezydenta Dudy, metanoje i poezje Morawieckiego (Zenku Martyniuku, dołączam się do prośby autora - wykorzystaj jego tekst i nagraj do tego piosenkę!), przedstawienie afery z Pegazusem w formie greckiego mitu (Zeusem, jak można się spodziewać, został Kaczyński), a także rozłożenie na czynniki pierwsze wypowiedzi Czarnka na pogrzebie księdza-egzorcysty i na jej podstawie powołanie do życia nowej dziedziny nauki - sakrogeografii. Wyjątkowo zaintrygowała mnie też analiza haseł na plakatach podczas czarnych protestów i osadzenie ich w szerszym kontekście historycznoliterackim. To, w czym najbardziej doceniłam wiedzę Rusinka, to felieton o rosyjskich zapożyczeniach w polszczyźnie wraz z propozycjami zamienników. Bardzo ciekawe było też porównanie: propaganda Putina - PR Zelensky'ego. Cieszę się, że autor podjął się przeanalizowania wypowiedzi tych polityków. Uważam też, że ostatni z felietonów - w którym przytacza się historię kremówki w kontekście Jana Pawła II - to idealne domknięcie tego zbioru felietonów. Ironiczne, ale schodzące nieco z tonu, który narzuciły tematy dotyczące polityki amerykańskiej i rosyjskiej inwazji na Ukrainę. Nie mogłabym sobie wyobrazić lepszego zakończenia książki, tej książki.