Imperium Lewandowska

Niezła. Wiadomo, że nie są to relacje z pierwszej ręki, a bardziej analiza wizerunku na podstawie wydarzeń znanych światu, wywiadów czy opinii z Internetu, ale jak na tego typu publikację i tak można się sporo dowiedzieć. Na plus świadczy też to, że autorka nie wydaje samosądu, jedynie opisuje wydarzenia.

Interesuję się polską jak i zagraniczną polityką, staram się na bieżąco śledzi doniesienia z kraju i ze świata. Dodatkowo miałam okazję być na spotkaniu autorskim w moim rodzinnym mieście, co tylko zwiększyło moją chęć poznania tego, jak naprawdę wygląda Sejm od kuchni. To reportaż polityczny, który pokazuje kulisy pracy dziennikarza relacjonującego wydarzenia z polskiego parlamentu. Autor w przystępny sposób opisuje codzienność pracy w mediach, presję, napięcia oraz trudne realia, z jakimi mierzą się dziennikarze zajmujący się polityką. Ta książka może naprawdę otworzyć oczy osobom, które na co dzień nie interesują się tym, jak funkcjonuje Sejm i kto zasiada w sejmowych ławach. Podobało mi się to, że autor nie idealizuje rzeczywistości. Pokazuje zarówno absurdalne sytuacje, jak i momenty, które potrafią budzić frustrację i bezsilność. Dla mnie to ciekawy głos w dyskusji o stanie polskiej polityki i jakości debaty publicznej. Miałam też okazję zwiedzić Sejm jako budynek i muszę przyznać, że zrobił na mnie ogromne wrażenie, zwłaszcza sala plenarna. Po tej lekturze patrzę na to miejsce zupełnie inaczej. To książka, którą polecam każdemu, kto interesuje się reportażem, dziennikarstwem i chce lepiej zrozumieć mechanizmy rządzące naszym krajem.

Nie oglądam kanału YT autora regularnie lecz dużą ilość historii już słyszałem. Czasami zbędnie autor dzieli się swoimi przemyśleniami na temat prawa jak np kara śmierci czy prawo do broni, penalizacja narkotykowy itp. Nie mniej ciekawa pozycja ukazująca pracę w policji. Mimo wszystko mam przeświadczenie że dało się to napisać lepiej

Byłam bardzo ciekawa tej książki, bo w młodości słuchałam Britney. Niestety książka nie porwała mnie... chociaż czy powinna porywać? Jest techniczna, zbyt chaotyczna, mało głęboka, ale jednocześnie smutna i pesymistyczna. Jedyny plus, że to głos Britney... Mam wrażenie, że tą książką chciała się wytłumaczyć światu, usprawiedliwić, a nie pokazać siebie, jaka jest naprawdę. Pokazała siebie, jaką sie stała w wyniku kurateli, wczesnej kariery, złamanego serca. Niemniej fanom Britney polecam.

Książka brzmi smacznie i zamieszczone między opowiadanymi historiami przepisy są dla mnie atutem i ciekawostką ale choć lubię aktora to zabrakło mi w tym wszystkim emocji. To dość losowy zbiór doświadczeń i wspomnień aktora. Ani to biografia ani książka kulinarna z ciekawostkami z życia. Nawet wątki zdrowotne nie wywołały we mnie większych emocji. Z braku laku można przeczytać ale lektura nie zostawi mnie ze szczególnymi przemyśleniami.

Ależ mnie pani Szelągowska zaskoczyła swoim lekkim piórem. Nie sądziłam, że tak świetnie porusza się w świecie słowa pisanego. Ma wyczucie, swobodę i trafne spostrzeżenia na otaczającą rzeczywistość. "Miało być zabawnie, a wyszło jak zwykle" to zbiór niepowiązanych ze sobą felietonów, które odnoszą się zarówno do jej życia osobistego jak i spraw publicznych. Napisane z humorem, ironią, ale i refleksją. Przepiękne ilustracje stanowiły idealne uzupełnienie treści. Podsumowując; to był bardzo komfortowy czas i oderwanie się od codziennych spraw.. :)

Owinięta w fabułę powieść o samej autorce i jej koleżance. Ta książka powinna być czytana i polecana i omawiana przez rodziców młodych, mających 1,80 cm wzrostu córek, które idealnie rokują na karierę modelki. Po lekturze będą wiedzieli całą, brutalną i obrzydliwą prawdę o tym, co robią młode, łaknące sukcesów i pieniędzy zbyt młode na takie życie kobiety,które tracą "dziewictwo" w różnych aspektach życia wmawiając sobie że są "modelkami". Dubaj w paryskim wydaniu.

Bardzo dobrze i szybko się czyta. oprócz pokrzepienia, które niesie - jest także świetnie napisana, z dużym dystansem, z fajnym mocnym humorem. Spodziewałbym się że będzie to raczej książka typu "tania sensacja" ale potem byłem na ASP na PolandRock festiwal gdzie Pan Michał był gościem, to skłoniło mnie to zakupu książki i o mój boże biję się w pierś! Polecam.

Bardzo dobry reportaż śledczy, gdzie narracja autora książki przeplatana jest cytowanymi fragmentami zeznań w prokuraturze. Komentarz dziennikarza potrzebny jest by zrozumieć kontekst. Po przeczytaniu książki masz całkiem nową perspektywę na zdjęcia na portalu plotkarskim i na karierę i sławę pewnych pań. Książka niedostępna, z wiadomych przyczyn, lecz ja wypożyczyłam książkę w największej bibliotece w swoim mieście. 2 dni czytania nie były dla mnie straconym czasem. Dla prawników książka jest ciekawym kazusem pod względem strategii prowadzenia śledztwa nt sutenerstwa i prostytucji.

Książka o wszystkim tym co jest wokół miłości a także o niej samej. Ale nie miłości wyświechtanej, tej z filmów, ale tej pełnej. Miłości do siebie, a także braku tejże. Wszystkich stadiów i sytuacji z nią powiązanych, od zakochania, przez zazdrość, seks, aż przez jej utracenie. Książka trafia w serce poprzez łączenie poetycznych zwrotów z oddartymi z całej powłoczki prawdy, czasami wręcz brutalnej.

Początek trochę powtarza się z wcześniejszą książką autorki o Nowym Jorku, ale później powtórzeń już tylu nie ma. W formie audiobooka słucha się błyskawicznie, pozostawia pewien niedosyt. Niemniej, sam styl pisania autorki bardzo mi się podobał. Polecam, dla osób chcących poczuć klimat USA. Ciekawa pozycja do przeczytania, w szczególności przed podróżą do Stanów. Nie będzie co prawda zbyt wielu praktycznych rad, ale można poczuć atmosferę Ameryki.

Czy mieliście już okazję zajrzeć za kulisy życia księcia? Trzy lata temu naprawdę czekałam na premierę tej książki. Miałam nadzieję na mocną, emocjonalną opowieść o byciu tym drugim, o rodzinie, tożsamości i próbie wyrwania się z narzuconej roli. I choć momentami Harry faktycznie mówi szczerze i bez filtra, to jednak czuję lekki niedosyt. Zbyt duża część książki poświęcona jest szczegółom z życia wojskowego Harry’ego. Opisy szkoleń, struktur, procedur i wojennych realiów są bardzo drobiazgowe, momentami aż nazbyt. Rozumiem, że wojsko odegrało w jego życiu ważną rolę, ale jako czytelniczka czułam, że te fragmenty spowalniają narrację i odbierają jej emocjonalną intensywność. Zamiast pogłębiać portret bohatera, chwilami oddalały mnie od niego. Jako czytelniczka poczułam też niesamowity kontrast między oficjalnym wizerunkiem księcia a człowiekiem, który po prostu chce kochać, być kochanym i żyć zgodnie ze swoim sumieniem. Mimo to "Książę Harry. Ten drugi" nie jest książką złą. To opowieść szczera, momentami bolesna i na pewno ważna, szczególnie dla tych, którzy chcą lepiej zrozumieć motywacje i wybory księcia. Trzeba jednak nastawić się na to, że nie jest to wyłącznie intymna spowiedź, lecz także bardzo konkretna relacja z wojskowego etapu życia. Jeśli to Was ciekawi, książka może Was wciągnąć. Jeśli jednak, tak jak ja, czekaliście głównie na emocjonalną historię o tożsamości, rodzinie i byciu tym drugim, możecie poczuć lekki niedosyt #harrytendrugi #recenzjaksiazki #bookstagrampl #czytelniczeinspiracje #biografia #autobiografia #czytankowalandia

Książka motywująca do dokształcania się w kierunku udzielania pierwszej pomocy, wyjaśnia najistotniejsze kwestie, część wiedzy można bezpośrednio zaczerpnąć z tej książki, po resztę najlepiej sięgnąć w ramach kursów praktycznych. Gdyż ta publikacja to połączenie reportażu z praktyki ratownika medycznego z wstawkami od razu podsuwającymi porady jak najlepiej się zachować, i co dobrze mieć przy sobie, w samochodzie lub w apteczce itp. itd.

Książka jest jakaś taka... nie wiem, jak streszczenie. Historie są jakby liźnięte, można było szerzej, dokładniej, w sumie historia każdej z osób udzielającej wywiadu autorce sama w sobie mogłaby być ciekawa! A tu mamy z każdego po fragmencie, ja wiem że zakres książki na wiele więcej pewnie nie pozwolił, ale mimo wszystko czuję spory niedosyt. Jednocześnie są irytujące powtórzenia - już dokładnie wiem, o którą rodzinę chodzi przeprowadzającą się z San Francisco do Karoliny Północnej (chyba, bo raz się pojawia Południowa), nie trzeba mi tego 3 razy opisywać... Ogólnie jednak przystępna książka, taka lekka raczej rozrywka, jest ok, choć bez "wow". Jak zwykle trochę cytatów: "(...) Elcia zawsze trzymała się jej [mamy] spódnicy. Była wstydziochem. Czerwieniła się za każdym razem, gdy ktoś obcy się do niej odezwał. Ktoś mógłby też pomyśleć, że miała tak zwane dwie lewe ręce. Nie potrafiła sobie zrobić kanapki. Sprzątanie? Prościej było spalić jej pokój, niż spróbować go doprowadzić do ładu. I nagle to dziecko (no dobra, miała już wtedy 21 lat) mówi mi, że wsiada do samolotu i leci, bo „tu już nie ma żadnych perspektyw”." (pdf.str.7) - o, to zupełnie tak jak o mnie :D No. I można mimo to zupełnie normalnie żyć na emigracji ;) "I chociaż powodów emigracji jest tyle, co ludzi emigrujących, to po setkach rozmów z Polakami i Polkami mieszkającymi poza krajem wyłania mi się jednak obraz kogoś, kto zwyczajnie chce lepiej żyć. Błędem byłoby natomiast sądzić, że w poprawie jakości życia chodzi wyłącznie o aspekt ekonomiczny." (pdf.str.13) - no właśnie. "Oboje przyznają, że kiedyś w Niemczech było lepiej, a teraz poziom życia w Polsce i w Niemczech się wyrównał, może nawet w Polsce jest lepiej. Wiola mówi: „Niemcy zatrzymały się w rozwoju, a Polska się rozwija. Nawet w domach Polaków tutaj widać, że mają lepsze sprzęty niż Niemcy, nowocześniejsze meble. Niemcy potrafią mieć rozlatującą się kanapę w salonie przez lata. Ale to chyba dlatego, że oni wolą mieć kasę na koncie niż nową kanapę, są oszczędni”." (pdf.str.16) - wiadomo: kiedyś to były czas, a dzisiaj to nie ma czasów :D Poza tym, nie każdy po to wyjeżdża (jak już ustaliliśmy wyżej) ;) No i w końcu: mnie też stara kanapa nie przeszkadza :D "Nigdy nie zapomnę, jak kilka lat temu podczas jakiejś plenerowej imprezy Radia ZET, którą prowadziłam w Ciechocinku, podeszła do mnie około siedemdziesięcioletnia kobieta i powiedziała: „Pani Agnieszko, uwielbiam program «Polacy za granicą». Pewnie się pani dziwi, bo stara jestem, ale ja tak kibicuję tym młodym ludziom. Nigdy nie miałam tyle odwagi co oni, by spełniać swoje marzenia”. Poruszyło mnie to. Pomyślałam wtedy: w życiu bywamy zbyt zachowawczy. Za rzadko podążamy za pragnieniami. Nie słuchamy tego, co nam serce podpowiada." (pdf.str.19) - a to tak po prostu, też dla mnie ku pamięci ;) "Po raz pierwszy spotkałam Ewę w Rio de Janeiro. Aby móc mieszkać przy słynnej plaży Copacabana, zatrudniła się jako wolontariuszka w hostelu. Dzieliła pokój z kilkoma innymi osobami, a w zamian za nocleg i dostęp do kuchni i łazienki kilka razy w tygodniu pracowała na recepcji. W międzyczasie była jeszcze trzy lata w Anglii, sporo czasu spędziła w Hiszpanii, Portugalii, Stanach Zjednoczonych. „Ludzie mówią, że jestem niecierpliwa, ale jak coś mi się nie podoba, szybko to zmieniam. Świat jest piękny, trzeba go zobaczyć. Ludzie, którzy nie podróżują, mówią, że na to trzeba mieć kasę. Bzdura, wszędzie musisz jeść, płacić czynsz, co za różnica, gdzie to robisz, nie musisz siedzieć na miejscu”." (pdf.str.21-22) - dobrze powiedziane. "Domy w kiepskim stanie. Za to pod domami stały zwykle naprawdę dobre samochody. Nie rozumiałam, dlaczego tak jest. Szybko dostałam wyjaśnienie: „Mieszkańcy tej dzielnicy wychodzą po prostu z założenia, że lepiej mieć dobry samochód niż dom. Domem nigdzie nie pojedziesz, a w dobrym samochodzie to się i prześpisz”" (pdf.str.64) - dobre i też prawdziwe :D "A jak dogaduje się za granicą Polak z Polakiem? Pomagają sobie czy się zwalczają? Wielu moich rozmówców mieszkających w krajach europejskich mówiło mi jedno: „Znasz powiedzenie, że jak ci Polak na emigracji nie zaszkodził, to już ci pomógł?”." (pdf.str.118) - haha, to też dobre :D i pewnie, też takie historie słyszałem... ale to zależy - jak zwykle ;) "Jak dziad odżyje, to cię torbą zabije. Znasz to przysłowie?" (pdf.str.129) - ja nie znałem :D "Bardzo chcę, aby moi rodzice często do nas przylatywali w odwiedziny i żeby mała miała jak najczęstszy kontakt z językiem polskim. Jak skończy trzy lata, to ją wyślemy do weekendowej polskiej szkoły”." (pdf.str.201) - oooch, cóż za wspaniały pomysł... jakby dziecko nie dość miało szkoły w tygodniu, nie! Dowalmy mu jeszcze w weekend! ...jeśli nie wybrzmiało jak bardzo uważam to za zły pomysł, to: TO JEST ZŁY POMYSŁ. Żeby te zajęcia z polskiego były powiedzmy jak nauka gry na fortepianie, powiedzmy ze dwa razy w tygodniu po godzince, to jeszcze spoko, ale psuć dziecku sobotę od rana?! Mogę tylko zaapelować do wszystkich rodziców na emigracji: nie róbcie tego swoim dzieciom... Z resztą jedna matka w książce też przyznaje, że ciężko było budzić synów do szkoły w sobotę i w końcu im odpuściła. P.S. - Pan Jacek z Trynidadu i Tobago bardzo sympatyczny człowiek - można na YT obejrzeć :) (czytana/słuchana: 24-26.01.2026) 3+/5 [6/10]

Można i bezkompromisowa książka pokazująca główne postacie prawicowej sceny politycznej zrzeszone w ramach Prawa i Sprawiedliwości. Autor spotkał się z wieloma politykami, urzędnikami, ekspertami i osobami luźno z nimi związanymi aby przyjrzeć się osobom, które w jakieś mierze decydują o władzy w PiS. Z oczywistych względów najwięcej jest o samym Jarosławie Kaczyńskim, ale swoje rozdziały mają Mateusz Morawiecki, Zbigniew Ziobro, Andrzej Duda, Beata Szydło, czy Daniel Obajtek. Każdego charakteryzują jego koledzy albo przeciwnicy (często idzie to w parze bo przecież mój przyjaciel w partii niemal zawsze jest moim największym rywalem). Nie jest to książka spójna i wielopłaszczyznowo, ale z pewnością można w niej wyczytać rysy osobowościowe tych osób, ich cele i motywacje. Po lekturze mam jeden wniosek – do polityki się kompletnie nie nadaję, zbyt mocno szanują innych ludzi by ich ciągle wykorzystywać do własnych celów.

Przeczytałam po prostu jednym tchem. Świetnie napisana, z ogromnym poczuciem humoru, pobudzająca do refleksji nad własnym rodzicielstwem. Przejrzeć się można często jak w lustrze i ze spokojem stwierdzić, że wszystko jest dobrze, a co będzie to za autorem”na dwoje babka wróżyła”

Dobrze, że taka książka powstała. Jest to wywiad Justyny Dżbik - Kluge z ratownikiem i nauczycielem akademickim AM we Wrocławiu Jarosławem Sowizdraniukiem. Główny bohater wywiadu to ratownik z powołania, z dużą dozą wiedzy medycznej i ogromnym doświadczeniem. Odkrywa kulisy pracy ratowników w bardzo szczerej rozmowie z dziennikarką. Podaje wiele różnorodnych przykładów własnych interwencji ratownictwa medycznego. Nie tuszuje swoich błędów, czy też błędów kolegów, czy lekarzy, ale podkreśla również bardzo ważną rolę ratowników medycznych w ratowaniu życia pacjentów. Opowiada też o sytuacji w czasie pandemii Covid -19. Warto przeczytać, bo wiele na ten temat krążyło teorii spiskowych. On opisuje prawdziwą sytuację z tego okresu, bo sam wtedy pracował jako ratownik medyczny. Język jakim się posługuje Sowizdraniuk pozostaje ,,soczysty" - z jednej strony może on drażnić z drugiej zaś podkreśla emocje, jakie dominują podczas ratowania życia ludziom lub w czasie bezsensownych wezań karetek, których obsada mogłaby w tym czasie uratować komuś zdrowie lub życie. Polecam tę książkę o życiu na granicy wytrzymałości.

Dla wszystkich, których dzieciństwo przypadało na lata 90, ta książka to sentymentalna podróż po tym co pokazywało nam wowczas świat, czyli po polskiej telewizji. Mamy tu rozmowy z twórcami takich programów jak: Rower Błażeja, Randka w ciemno, Miodowe lata, 997 i wiele innych... Dla milenialsów, bo nie wiem, czy innym da tyle radochy.

Tytuł trochę prowokacyjny, ale książka wartościowa. Prawdziwy temat to ja żyć zdrowo. Cenna bo obejmuje temat szeroko, a co najważniejsze ma zdroworozsądkowe podejście. Trochę może za dużo wyników badań i %, ale za to rozsądny komentarz. Cenne są też podsumowania rozdziałów. Polecam.

Książka tym razem nie o pacjentach, ale o tych, którzy stoją po drugiej stronie. To opowieść młodej lekarki, która dzieli się doświadczeniami z pracy w szpitalu i gabinetach POZ, pokazując kulisy medycyny z perspektywy, o której rzadko się mówi tak szczerze i bez upiększeń. To nie jest podręcznik medyczny ani dramatyczna autobiografia. To zbiór sfabularyzowanych historii – osobistych, momentami poruszających, czasem gorzkich, ale zawsze autentycznych. Młoda lekarka, główna bohaterka (a może alter ego autorki), nie zawsze potrafi pogodzić się z systemem. Jest bezradna wobec niektórych przypadków. Książka daje do myślenia – także tym, którzy na co dzień z medycyną nie mają wiele wspólnego. Styl autorki jest prosty, przejrzysty i dobrze się to czyta, nawet szybko, jednak treść zostaje w głowie na dłużej. Całość dopełnia piękna oprawa graficzna, która sprawia, że książka jest nie tylko wartościowa, ale i estetycznie dopracowana. To lektura ważna, szczególnie dziś – kiedy coraz częściej zapominamy, że za lekarskim fartuchem też stoi człowiek. Warto przeczytać.