Oddam matkę w dobre ręce. Cała prawda o domach opieki

Bardzo potrzebna książka. Książka, która problem wad ciąży przedstawia z każdej strony. Każdy chciałby wierzyć, że go to nie dotyczy, ale ten fatalny w skutkach optymizm przynosi konsekwencje tym najbardziej skrzywdzonym. Autorka tłumaczy sytuację kobiet od strony emocjonalnej matek, które najbardziej potrzebuję możliwości podjęcia świadomej decyzji oraz gwarancji opieki. A co mają? Zakaz. Dlaczego? Bo tak. Oprócz tego bardzo czytelnie wyjaśniono sytuację prawną tego zagadnienia. Wiadomo, ze politycy, a zaraz po nich osoby, które chyba nie zadają sobie zbyt wiele trudu, żeby coś doczytać, będą krzyczeć o morderczyniach... To straszne, że fala takich kretynów śmie kogokolwiek oceniać. Będą wyolbrzymiać sytuację, używać fałszywej narracji, aproksymować problem do "zabijania dzieci" podczas, gdy nie rozumieją nawet czego prawo zabrania, a na co zezwala. Jest we mnie ogrom złości z tego powodu. Jest także przedstawiony punkt widzenia personelu medycznego, który jest najbliżej tych trudnych spraw. A na koniec organizacje pozarządowe, które biorą konsekwencje systemu na swoje barki. Dobrze czytacie POZARZĄDOWE! Mam nadzieję, że odeślemy prawicę w diabły za to co nam zrobili!

Książka okazała się być ciekawsza niż myślałam, ale trzeba zaznaczyć, że rozmówczynie autorki to głównie zakonnice znane z mediów, osoby publiczne, rozpoznawalne aktywistki, rzec można - siostry-celebrytki. Wywiady z szeregowymi zakonnicami byłyby zapewne znacznie mniej ciekawe. Oprócz wspomnianych sióstr, mamy też rozmowę z księdzem (wg mnie niezupełnie konieczną w tym zbiorze), z byłą zakonnicą (obecnie wspierającą osoby opuszczające zakony; warto zainteresować się jej działalnością!) i z psycholożką, która - choć nie pracuje zawodowo z zakonnicami - ma różne wnikliwe obserwacje i myślę, że ciekawie mogłaby wypaść jej rozmowa z którąś z przedstawionych nam wcześniej bohaterek. Książkę polecam zarówno osobom będącym blisko Kościoła, jak i będącym daleko - można znaleźć coś dla siebie, nie jest to lektura nużąca, czyta się lekko.

Książkę „Śmierć all inclusive. Jak Polacy umierają na wakacjach” czytałam z perspektywy osoby pracującej w turystyce i muszę przyznać, że to lektura, która jest potrzebna. Pokazuje wakacje nie jako kolorowy katalog marzeń, ale jako rzeczywistość, w której obok beztroski istnieje też ryzyko. To zbiór krótkich reportaży - konkretnych, rzeczowych, pozbawionych sensacji. Każda historia opisuje inną tragedię: wypadek, utonięcie, brawurę, zlekceważenie zasad. Ta krótka forma działa bardzo mocno, bo nie ma tu zbędnych ozdobników, są fakty i konsekwencje. Z zawodowego punktu widzenia szczególnie uderzające jest to, jak często dramat zaczyna się od czegoś pozornie niewielkiego: braku ubezpieczenia, alkoholu, ignorowania ostrzeżeń czy przecenienia własnych możliwości. W branży turystycznej wielokrotnie powtarzamy klientom zasady bezpieczeństwa, a ta książka pokazuje, że to nie są formalności. To trudna, ale potrzebna lektura. Nie ma w niej moralizowania, jest za to przypomnienie, że wakacje nie zwalniają z odpowiedzialności ani turystów, ani osób pracujących w turystyce.

Ta książka jest ciekawa i przerażająca zarazem. Czytając ją, chce się wierzyć, że wiele opisanych historii to fikcja. Niestety tak nie jest. W Polsce nadal mamy poważne problemy w szpitalach, jesteśmy tego świadomi, ale trudno uwierzyć, że niezależnie od tego, czy zapłacisz za wizytę, czy za opiekę, kobiety są zostawiane same sobie. To jest dla mnie przerażające. Jestem kobietą i te tematy są mi bliskie, choć zarazem bardzo dalekie, bo bez własnego doświadczenia i potrzeb związanych z ciążą nie zobaczyłabym wielu wyzwań. Mimo to historia przedstawiona w książce jest bardzo przejmująca. Styl książki jest odpowiedni, łatwy do przyswojenia, wszystko można sobie wyobrazić i poczuć przerażenie. Powtarzam to świadomie, bo narodziny dziecka to ogromny wysiłek dla kobiecego ciała. A jeśli zostaje się z tym sama, w czasach, gdy technologia i wiedza są powszechnie dostępne, to naprawdę przeraża. To super, że partnerzy są coraz bardziej świadomi i że są ludzie dobrzy, ale zastanawiam się, dlaczego wciąż jest ich tak mało. Książka skupia się głównie na trudnych aspektach, choć domyślam się, że czasem są też dobre momenty. Mimo to bardzo pomaga zrozumieć zagadnienie, pokazuje, na co zwrócić uwagę i na co ewentualnie się przygotować. To bardzo istotna książka dla par, które są w ciąży lub planują nią być, a także dla osób, które chcą być blisko swoich przyjaciółek ciężarnych.

Dobrze, że taka książka powstała. Jest to wywiad Justyny Dżbik - Kluge z ratownikiem i nauczycielem akademickim AM we Wrocławiu Jarosławem Sowizdraniukiem. Główny bohater wywiadu to ratownik z powołania, z dużą dozą wiedzy medycznej i ogromnym doświadczeniem. Odkrywa kulisy pracy ratowników w bardzo szczerej rozmowie z dziennikarką. Podaje wiele różnorodnych przykładów własnych interwencji ratownictwa medycznego. Nie tuszuje swoich błędów, czy też błędów kolegów, czy lekarzy, ale podkreśla również bardzo ważną rolę ratowników medycznych w ratowaniu życia pacjentów. Opowiada też o sytuacji w czasie pandemii Covid -19. Warto przeczytać, bo wiele na ten temat krążyło teorii spiskowych. On opisuje prawdziwą sytuację z tego okresu, bo sam wtedy pracował jako ratownik medyczny. Język jakim się posługuje Sowizdraniuk pozostaje ,,soczysty" - z jednej strony może on drażnić z drugiej zaś podkreśla emocje, jakie dominują podczas ratowania życia ludziom lub w czasie bezsensownych wezań karetek, których obsada mogłaby w tym czasie uratować komuś zdrowie lub życie. Polecam tę książkę o życiu na granicy wytrzymałości.

Czytałam ją z dużym zainteresowaniem, nie tylko prywatnym, ale też zawodowym. Nie z perspektywy matki, ale z perspektywy córki i położnej mającej codziennie do czynienia z świeżo upieczonymi matkami. Dlatego zacznę od ważnej dla mnie, ze względu na zawód, uwagi. Autorka pokazuje, jak wygląda opieka medyczna w Polsce. Często przeciążona i niewystarczająca, zmedykalizowana, dehumanizując co oburza mnie, myślę że w większym stopniu co autorkę i kobiety opowiadające swoje historie. Rozumiem ten obraz i wiem, że w wielu miejscach jest on zgodny z rzeczywistością, chodź zupełnie niedopuszczalny. Jednocześnie zwróciłam uwagę na język- bardzo często pojawia się słowo „pielęgniarka”, a znacznie rzadziej „położna”. Dla mnie nie jest to drobna kwestia, bo osoby po studiach położniczych- kobiety i mężczyźni - to osoby, które całe swoje kształcenie opierają na nauce o kobiecie, jej fizjologii, emocjach i potrzebach. W książce która porusza dogłębnie temat kobiet, ciąży, porodu, połogu i późniejszego czasu, myślę, że nazewnictwo powinno być zachowane. Są oddziały na których pracują i pielęgniarki i położne, ale myślę że w przypadku wątpliwości lepiej byłoby używać chodzby ,,personel medyczny”. Na początku lektury miałam też moment niepokoju- w wielu historiach przewijał się temat wiary. Zaczęłam się obawiać, że książka skręci w stronę narracji o tym, co „wolno” i „czego nie wolno” według Kościoła. Na szczęście w dalszej części pojawiają się historie w których kobiety nie odwołują się do wiary: dylematy związane z aborcją, doświadczenia matek dzieci transpłciowych, sytuacje, w których nie ma prostych odpowiedzi ani jednego „słusznego” rozwiązania.

Ciekawe studium przeżyć i psychiki autorki, która jest dzieckiem księdza. Autorka dzieli się trudnymi przeżyciami, dużo mówi o byciu córka księdza z perspektywy teraźniejszości i wypływu na zdrowie psychiczne. Nie podoba mi się natomiast style. Jednak mimo wszystko warto przeczytać.

Bardzo dobry reportaż o pracy nauczyciela w Polskich szkołach nie tylko publicznych. Warta przeczytania dla każdego rodzica, nauczycielki pedagoga, polityka czy każdej dorosłej osobie polecam. Niestety obecne czasy dla edukacji są dramatyczne, a niestety wiele utrudniają sami rodzice. Polecam.

Nie będę owijać w bawełnę. To jedna z tych książek, które naprawdę coś zmieniają w myśleniu. Dla mnie była mocna, bo pokazuje polską psychiatrię bez filtra. Nie taką „książkową”, tylko prawdziwą, z lukami, brakami i rozwiązaniami, które często kończą się na półśrodkach.  Najbardziej daje do myślenia to, że szpital to nie jest rozwiązanie, tylko etap. Często konieczny, ale niewystarczający. Bo co dalej? No właśnie? Tu system trochę się kończy. A przecież zdrowienie dzieje się głównie poza szpitalem w codzienności, w relacjach, w zwykłym życiu. Ta książka to przede wszystkim ludzie. Ich historie, ich zmagania, ich życie po diagnozie. I jasno pokazuje, że choroba nie znika po wyjściu ze szpitala. Podobało mi się, że autorka oddaje im głos. Bez oceniania, bez dorabiania teorii. Po prostu słuchamy. Czyta się szybko, wciąga, momentami boli, ale nie przytłacza. Bardziej otwiera oczy niż dobija. Warto przeczytać. Nawet jeśli myślisz, że ten temat Cię nie dotyczy.

Lubię ten cykl i sięgnęłam po drugi tom z ciekawością. Co prawda tematyka z pierwszego tomu była mi bliższa, więc lepiej ją pamiętam. Dalej uważam, że jest to ważna lektura, bo wiele tematów bywa przemilczanych, a część pozostaje niejasna, przez co wiele kobiet czy par zostaje samych z ważnymi dla nich sprawami. Seksualność nie powinna dziwić, a potrzeby odwiedzenia ginekologa nie powinny być obciążone tak wieloma stresami i strachami. Przygnębiające jest to, że w wielu obszarach jesteśmy cywilizowani, mamy moralność, a kiedy chodzi o kobiece problemy, wiele spraw wciąż pozostaje tematem tabu. Tworzymy wokół nich pewną otoczkę i wycofanie, przez co finalnie jesteśmy osamotnione w ważnych kwestiach. Rozumiem, że tematy polityczne od kilku lat dominują w Polsce, więc tego typu książki są potrzebne, żeby pokazać, że istnieją też inne problemy i wyzwania w społeczeństwie. Książka jest lekka, mimo że porusza trudne tematy, i daje ciekawe spojrzenie na pewne problemy z perspektywy specjalistów. Nawet jeśli nie wszystkie tematy są nam bliskie, warto po nią sięgnąć, bo ta wiedza może kiedyś przydać się naszym bliskim albo podpowiedzieć, jak się chronić. W końcu wszędzie są ludzie, a nie każdy ginekolog ma ludzką twarz. Zapłacenie wyższej kwoty za wizytę nie jest przecież gwarancją, że zostaniemy potraktowane z należnym szacunkiem.

Projekt Muzeum Powstania Warszawskiego „Korzenie Pamięci” przeniesiony na kartki książki, niezmiennie czytanie o tych historiach wywołuje u mnie zdumienie, wzruszenie, współczucie i podziw. Przerażające czasy w których tamtym ludziom przyszło żyć…. Nigdy więcej wojny i niech to przesłanie Mam przyświeca…..

Teoretycznie jest to książka o Koreankach, czyli kobietach, matkach i żonach. Lecz czym byłyby Koreanki bez kultury swojego narodu, bez jego historii, bez rozlicznych traum, o których pamiętają pokolenia. Zatem autorka prowadzi nas na spotkanie nie tylko swoich rozmówczyń, ale również Korei. Poznamy ją od kuchni (i to w sensie dosłownym), przecież każda dobra matka gotuje dla swojej rodziny, a pisarce bardzo koreańska sztuka kulinarna odpowiada. Poczujemy, co to znaczy być współczesną kobietą w tym kraju. Dowiemy się o co chodzi w sformułowaniu "matka helikopter" i dlaczego to koreańskie matki są obwiniane za wszystko, a głównie za niepowodzenia i potknięcia swoich dzieci. Zajrzymy do rodzinnych domów, przekonamy się jak wygląda tradycyjny i współczesny model rodziny i sprawdzimy, czy bardzo się od siebie różnią. Reportaż jest tak różnorodny, jak rozmówcy pisarki. Pokazuje nam odcienie barw, mówi o tak wielu sprawach, że aż nie sposób wymienić. Ot, choćby "han", czyli złość. Słowo marketingowe Korei wiążące się z buntem, niezgodą. Na co? Chociażby na bezsensowne śmierci młodych ludzi wynikające z niedopracowanych procedur. Świetna książka. Zaskakuje. Uczy. Zachęca do poznawania wszystkich smaków Korei. 

Bardzo lekki i przyjemny w odbiorze reportaż. Autorka nie komentuje wypowiedzi swoich rozmówczyń ,nie dodaje nic od siebie, opisuje ich historie dokładnie tak jak z nimi rozmawiała. Ma się wrażenie jakby siedziało się z nimi w kawiarni i słuchało ich opowieści.Dlatego ten reportaż jest tak bardzo autentyczny i rzetelny.Można dowiedzieć się z niego dużo ciekawych rzeczy jak np.całą procedurę ablucji,którą nogą wchodzić do toalety i dlaczego kobiety malują się. Kraje arabskie przyciągają swoją egzotyką, klimatem i odmienną kulturą, zawsze czymś zaskoczą i zaciekawią,dlatego Oman trafia na moją listę krajów do odwiedzenia.

Dwie wady tej pozycji: Nie jest to reportaż (więc tytuł wprowadza w błąd) oraz trochę chaotycznie jest napisana. Treść i sens czuję i rozumiem. Może dlatego, że sama doświadczyłam czasowej emigracji. Może dlatego, że wielu z moich bliskich żyje poza Polską ( a nawet w Norwegii). Ale najbardziej ze względu na zgodność tych doświadczeń z opisywanymi. Trzeba by mieć skórę słonia, żeby twierdzić, że jest inaczej.

Książka jest jakaś taka... nie wiem, jak streszczenie. Historie są jakby liźnięte, można było szerzej, dokładniej, w sumie historia każdej z osób udzielającej wywiadu autorce sama w sobie mogłaby być ciekawa! A tu mamy z każdego po fragmencie, ja wiem że zakres książki na wiele więcej pewnie nie pozwolił, ale mimo wszystko czuję spory niedosyt. Jednocześnie są irytujące powtórzenia - już dokładnie wiem, o którą rodzinę chodzi przeprowadzającą się z San Francisco do Karoliny Północnej (chyba, bo raz się pojawia Południowa), nie trzeba mi tego 3 razy opisywać... Ogólnie jednak przystępna książka, taka lekka raczej rozrywka, jest ok, choć bez "wow". Jak zwykle trochę cytatów: "(...) Elcia zawsze trzymała się jej [mamy] spódnicy. Była wstydziochem. Czerwieniła się za każdym razem, gdy ktoś obcy się do niej odezwał. Ktoś mógłby też pomyśleć, że miała tak zwane dwie lewe ręce. Nie potrafiła sobie zrobić kanapki. Sprzątanie? Prościej było spalić jej pokój, niż spróbować go doprowadzić do ładu. I nagle to dziecko (no dobra, miała już wtedy 21 lat) mówi mi, że wsiada do samolotu i leci, bo „tu już nie ma żadnych perspektyw”." (pdf.str.7) - o, to zupełnie tak jak o mnie :D No. I można mimo to zupełnie normalnie żyć na emigracji ;) "I chociaż powodów emigracji jest tyle, co ludzi emigrujących, to po setkach rozmów z Polakami i Polkami mieszkającymi poza krajem wyłania mi się jednak obraz kogoś, kto zwyczajnie chce lepiej żyć. Błędem byłoby natomiast sądzić, że w poprawie jakości życia chodzi wyłącznie o aspekt ekonomiczny." (pdf.str.13) - no właśnie. "Oboje przyznają, że kiedyś w Niemczech było lepiej, a teraz poziom życia w Polsce i w Niemczech się wyrównał, może nawet w Polsce jest lepiej. Wiola mówi: „Niemcy zatrzymały się w rozwoju, a Polska się rozwija. Nawet w domach Polaków tutaj widać, że mają lepsze sprzęty niż Niemcy, nowocześniejsze meble. Niemcy potrafią mieć rozlatującą się kanapę w salonie przez lata. Ale to chyba dlatego, że oni wolą mieć kasę na koncie niż nową kanapę, są oszczędni”." (pdf.str.16) - wiadomo: kiedyś to były czas, a dzisiaj to nie ma czasów :D Poza tym, nie każdy po to wyjeżdża (jak już ustaliliśmy wyżej) ;) No i w końcu: mnie też stara kanapa nie przeszkadza :D "Nigdy nie zapomnę, jak kilka lat temu podczas jakiejś plenerowej imprezy Radia ZET, którą prowadziłam w Ciechocinku, podeszła do mnie około siedemdziesięcioletnia kobieta i powiedziała: „Pani Agnieszko, uwielbiam program «Polacy za granicą». Pewnie się pani dziwi, bo stara jestem, ale ja tak kibicuję tym młodym ludziom. Nigdy nie miałam tyle odwagi co oni, by spełniać swoje marzenia”. Poruszyło mnie to. Pomyślałam wtedy: w życiu bywamy zbyt zachowawczy. Za rzadko podążamy za pragnieniami. Nie słuchamy tego, co nam serce podpowiada." (pdf.str.19) - a to tak po prostu, też dla mnie ku pamięci ;) "Po raz pierwszy spotkałam Ewę w Rio de Janeiro. Aby móc mieszkać przy słynnej plaży Copacabana, zatrudniła się jako wolontariuszka w hostelu. Dzieliła pokój z kilkoma innymi osobami, a w zamian za nocleg i dostęp do kuchni i łazienki kilka razy w tygodniu pracowała na recepcji. W międzyczasie była jeszcze trzy lata w Anglii, sporo czasu spędziła w Hiszpanii, Portugalii, Stanach Zjednoczonych. „Ludzie mówią, że jestem niecierpliwa, ale jak coś mi się nie podoba, szybko to zmieniam. Świat jest piękny, trzeba go zobaczyć. Ludzie, którzy nie podróżują, mówią, że na to trzeba mieć kasę. Bzdura, wszędzie musisz jeść, płacić czynsz, co za różnica, gdzie to robisz, nie musisz siedzieć na miejscu”." (pdf.str.21-22) - dobrze powiedziane. "Domy w kiepskim stanie. Za to pod domami stały zwykle naprawdę dobre samochody. Nie rozumiałam, dlaczego tak jest. Szybko dostałam wyjaśnienie: „Mieszkańcy tej dzielnicy wychodzą po prostu z założenia, że lepiej mieć dobry samochód niż dom. Domem nigdzie nie pojedziesz, a w dobrym samochodzie to się i prześpisz”" (pdf.str.64) - dobre i też prawdziwe :D "A jak dogaduje się za granicą Polak z Polakiem? Pomagają sobie czy się zwalczają? Wielu moich rozmówców mieszkających w krajach europejskich mówiło mi jedno: „Znasz powiedzenie, że jak ci Polak na emigracji nie zaszkodził, to już ci pomógł?”." (pdf.str.118) - haha, to też dobre :D i pewnie, też takie historie słyszałem... ale to zależy - jak zwykle ;) "Jak dziad odżyje, to cię torbą zabije. Znasz to przysłowie?" (pdf.str.129) - ja nie znałem :D "Bardzo chcę, aby moi rodzice często do nas przylatywali w odwiedziny i żeby mała miała jak najczęstszy kontakt z językiem polskim. Jak skończy trzy lata, to ją wyślemy do weekendowej polskiej szkoły”." (pdf.str.201) - oooch, cóż za wspaniały pomysł... jakby dziecko nie dość miało szkoły w tygodniu, nie! Dowalmy mu jeszcze w weekend! ...jeśli nie wybrzmiało jak bardzo uważam to za zły pomysł, to: TO JEST ZŁY POMYSŁ. Żeby te zajęcia z polskiego były powiedzmy jak nauka gry na fortepianie, powiedzmy ze dwa razy w tygodniu po godzince, to jeszcze spoko, ale psuć dziecku sobotę od rana?! Mogę tylko zaapelować do wszystkich rodziców na emigracji: nie róbcie tego swoim dzieciom... Z resztą jedna matka w książce też przyznaje, że ciężko było budzić synów do szkoły w sobotę i w końcu im odpuściła. P.S. - Pan Jacek z Trynidadu i Tobago bardzo sympatyczny człowiek - można na YT obejrzeć :) (czytana/słuchana: 24-26.01.2026) 3+/5 [6/10]

Lubię książki o miejscach, które wciąż pozostają dla mnie niezdobyte. A że jestem miłośniczką zimnych klimatów, Islandia jest takim tematem, który ciągle mnie intryguje. Dlatego widząc tytuł reportażu wiedziałam, że muszę go przeczytać. Uczucia mam mieszane, ale chyba z winy moich własnych oczekiwań. Myślałam, że poczytam może bardziej ogólnikowo, może bardziej o zwyczajach czy wyzwaniach mieszkających na Islandii Polaków. I to też tu jest. Ale przede wszystkim to ponad 20 osobnych historii zupełnie różnych osób, które z różnych powodów zdecydowały się zamieszkać na tej mroźnej wyspie. Jeśli więc kogoś interesują ludzkie losy, jest chętny poznać tyle historii, to świetna książka. Nie każda przedstawiona osoba wzbudziła moją sympatię, czasem bardziej irytację, ale w zasadzie czytanie o tylu różnych perypetiach dało mi szerokie spojrzenie na życie emigrantów na Islandii. Poznajemy zarówno właścicieli prywatnych biznesów, polityków, artystów "zwykłych" obywateli jak i zakonnice. Rozstrzał duży, więc i duże różnice w odbiorze. W rozmowach z bohaterami wychodzą dodatkowe informacje o życiu na Islandii: o prawie pracy, stosunku mieszkańców do emigrantów, o tym jak wyglądają święta państwowe i wiele innych. Nie jest to książka, która mnie porwała i robiłam sporo przerw. Ale koniec końców dowiedziałam się sporo i nie żałuję.

Mirjam Synger, polska Żydówka mieszkająca w Krakowie otwiera przed czytelnikiem swój dom. Pokazuje w bardzo osobisty sposób, co kształtuje jej żydowską tożsamość i jej system wartości. Jej książka – pamiętnik zaczyna się wraz z rozpoczęciem roku szkolnego we wrześniu i kończy w czerwcu zakończeniem szkoły. Mirjam dzień po dniu opisuje swoje ,,zwyczajne” życie, a każdy zapis ma na celu przybliżenie judaizmu i pokazanie bogactwa tradycji i żydowskich obyczajów. Bardzo dobra pozycja dla osób zainteresowanych religią żydowską. Można sporo się dowiedzieć, jak żyć zgodnie z naukami i regulacjami Tory. Na końcu książki jest słowniczek najważniejszych pojęć judaizmu.

Mocna rzecz. Historie kobiet żyjące w przemocowych związkach. Na końcu posłowie Jana Gołębiowskiego. Komentarze Pana Jana, co już zostało w wielu komentarzach na LC wspomniane, powinny się znaleźć po opowiadanych przez kobiety historiach, nie pamiętałam już historii kobiet jak natknęłam się na posłowie. Ale sama książka dobra. Może niektórym kobietom otworzy oczy na to z kim nie należy układać sobie życia. Opisane historie powinny przeczytać młode kobiety, tak by nie powtórzyły losu wielu kobiet, którym lata mijają u boku oprawcy a czasu się nie cofnie....POLECAM

To jest naprawdę dobry reportaż. Autorka przedstawia historie różnych osób z różnymi zaburzeniami żywieniowymi. Mam poczucie, że po lekturze tej książki jestem lub będę nieco wrażliwsza. Współczuję bardzo bohaterom tej książki. Przykre było też zrozumienie, że nie zawsze osoby potrzebujące pomoc ją faktycznie otrzymują i że nasz system nie jest zbyt wydolny. Temat poruszany przez autorkę jest ważny i powinien być nagłaśniany. IG: @burzaczyta

Wojciech Czuchnowski z zawodu i powołania jest dziennikarzem, jednak w pewnym momencie życia napisał książkę niezwykle osobistą, miejscami niemal intymną, w której otwiera się przed czytelnikiem, dzieląc się swoimi emocjami, bezradnością i doświadczeniami związanymi z chorobą nowotworową oraz śmiercią ukochanej żony Agnieszki. Narracja prowadzona jest dwutorowo: autor opisuje proces ostatnich lat życia Agnieszki i zmagania z diagnozą raka, a także dzieli się tym, jak czuje się obecnie, jakie myśli przez niego przepływają, jak widzi swoje plany i przyszłość. Książka jest przesycona emocjami – wyraźnie widać w niej ogromne pokłady miłości do żony, ale również złość i gniew. Z jednej strony Czuchnowski próbuje stawiać czoła wyzwaniom choroby, z drugiej pragnie ucieczki, aby wszystko się skończyło. Nie moralizuje, lecz bardzo głęboko, reportażowo pokazuje życie z chorobą nowotworową, a z perspektywy dzisiejszej ukazuje, jak przeżywa żałobę. Ten czas naznaczony jest sprzecznymi emocjami i chaosem, który towarzyszy próbom planowania przyszłości. W całym swoim doświadczeniu osobistym autor opisuje także funkcjonowanie w ramach służby zdrowia – pokazuje przykłady poświęcenia lekarzy, ale też trudne relacje z pacjentami. Podczas lektury miałem wrażenie, że jestem nim albo nią, a na pewno bardzo blisko przeżywam to, co oni przeżywali. To właśnie w tym tkwi największa niezwykłość tej książki: otwierając przed czytelnikiem swoje wnętrze, zaprasza go do współprzeżywania zmagań, przez które oboje z Agnieszką przechodzili.