Świat papirusów

Czy jest ktoś, kto nie zna tej serii ? Nie uwierzę !!! Tzw. seria ceramowska, PIW - go, od nazwiska autora pierwszej książki z dłuuułgiej listy tego cyklu. Wydawana nieprzerwanie od 1958 r. Książki o tematyce historycznej, archeologicznej, z dziejów ludów minionych cywilizacji i ich kultury. Trudno wymienić wszystkie tematy, bo zakres jest ogromny. Od czasu, kiedy wysprzedałem moją młodzieżową biblioteczkę ( czego do teraz żałuję ,) kupuję te książki, dawniej jak się udało to w księgarni, częściej, naturalnie, jak też się udało, to w antykwariatach. Do tej pory jak zobaczę coś dla mnie ciekawego, to oczywiście nie odmówię sobie przyjemności kupna książki i jej przeczytania. Sam nie wiem ile ich już stoi u mnie na półkach, na pewno kilkadziesiąt, jest też mniejszy format tej serii. Możliwe, że niektóre opracowania są " słabsze ", ale pamiętaj, że to odczucie subiektywne. Serię mogę wszystkim polecić !!! Jestem przekonany, że każdy znajdzie temat, który go zainteresuje !!! 10 gwiazdek za całą serię. Inaczej bym nie mógł, dała mi tyle przyjemności !!! POLECAM !!!

Naprawdę nie spodziewałem się, że ta książka okaże się ciekawa. Autor pisze w zrozumiały sposób. Porusza bardzo interesujące wątki. Mam wrażenie, że między wierszami da się wyczytać ironię i humor. To nie jest książka o "prawie małżeńskim" i zasadach "listów rozwodowych" w przesadnym stopniu. "Eros" z tytułu rzeczywiście jest obecny na kartach tej książki. Oprócz liter książka zawiera też... obrazki!

Książka ta jest naturalnie skierowana do odbiorców zainteresowanych historią oraz kulturą Starożytnego Egiptu, co sprawia, że jej lektura będzie dla większości przyjemnością. Jednak nagromadzenie bóstw, mitów oraz legend może być przytłaczające. Wymaga ona od czytelnika dużej uwagi, a czasem nawet powrotu do wcześniejszych stron, aby w pełni zrozumieć treść. Sprawia to, że książka może być odbierana jako toporna i mało przestępna dla niedzielnego czytelnika. Pomimo tych mankamentów mój personalny odbiór książki był pozytywny. Dowiedziałem się wielu nowych oraz interesujących informacji, a dodatkowo lektura wzbudziła we mnie potrzebę pogłębienia tematu Starożytnego Egiptu. Warto dodać, że autorzy nie zostawiają nas samych sobie. Na końcu książki znaleźć możemy opis bóstw Egipskich czy tablica chronologiczna. Godne zapamiętania jest również bogata oprawa graficzna, ponad 70 ilustracji robi robotę.

Specyficzny ceram, bo tematyka taka, że nawet nie wiedziałem, że da się z niej wycisnąć tyle informacji. Maciej Popko na podstawie zachowanych tekstów wprowadza nas w świat hetyckiej magii i wróżb. Oczywiście od razu rzuca się w oczy kilka kwestii. Sporo opowieści jest zachowanych fragmentarycznie, więc często na przykład zakończenie obrzędu jest dla nas nieznane. Do tego dochodzi fakt, że badacze nie są w stanie rozróżnić wszystkich roślin czy organizmów wymienionych w inskrypcjach. To sprawia, że praktycznie wciąż poruszamy się w sferze domysłów. Charakterystyczne jest to, że takie obrzędy towarzyszyły Hetytom w życiu codziennym. Mowa tu o obrzędach rolniczych, rytuałach z okazji budowy pałacu lub świątyni czy medycynie. W kwestii wróżb mowa o snach, boskich znakach, meteorologicznych, wróżeniu z wątroby czy zachowania ptaków. Autor zwraca uwagę na rolę kapłanów w tych wszystkich obrzędach i interpretacjach, ale też na swojski element staruchy, który ma być odpowiednikiem naszej Baby Jagi. Podobało mi się też, że Popko pokazuje, które elementy wierzeń państwa Hetyckiego pojawiają się u Greków czy Rzymian.

Pięknie napisana książka, w przystępny sposób prezentująca niezwykle skomplikowany system religijny cywilizacji egipskiej. Autor prowadzi jasny i klarowny wywód, w którym wyraźnie wskazuje, co o religii egipskiej wiemy na pewno, a co jest jedynie naszym mniemaniem, bądź też intelektualną spekulacją. Wszelkie swoje rozważanie opiera na solidnych podstawach źródłowych i wiarygodnej literaturze. Wiesław Bator burzy - nomen omen - mity, które narosły wokół mitologii egipskiej, uświadamiając jednocześnie niepowtarzalność i niesamowitość tej wiary. Nawet nie wiem, jak te kilkaset stron lektury minęło.

Archeologia kojarzy się nam z nudnym pędzelkowaniem kości lub przygodami niczym z gry Tomb Raider. Ani jedna, ani druga wizja nie są prawdziwe. Jeśli ktoś chce zajrzeć do prawdziwego świata archeologii powinien przeczytać „Bardzo krótkie wprowadzenie” Bahna. Autor w zabawny, prosty i nawiązujący do współczesności sposób pokazuje jak wygląda praca archeologów. Jak myślą i właściwie po co są nam potrzebni. Książka do wchłonięcia w jeden wieczór.

Bardzo ciekawa książka. W bardzo przystępny sposób opisuje historię pierwszych egiptologów oraz jak wyglądały ostatnie 200 lat wykopalisk w kraju faraonów. Niesamowite były wstawki z dzienników archeologów i podróżników, w tym relacje z pierwszej ręki Howarda Cartera w trakcie odkrywania grobowca Tutenhamona. Po przeczytaniu tej książki aż chce się dalej odkrywać tą tematykę, może na początek w kolejnych książkach, ale potem juz na miejscu w Egipcie. Notabene książka przeleżała na półce mojej biblioteczki 15 lat zanim ją na nowo "odkryłem".

Bardzo ciekawa i wnikliwa praca popularnonaukowa. Miło było się przenieść oczyma wyobraźni, do słonecznej Hellady, i Romy, w te ponure, deszczowe dni późnej jesieni. Podpatrywać jak żyli, myśleli, i odpoczywali ludzie, którzy położyli podwaliny pod naszą cywilizacje. Autorka często oddaje głos samym starożytnym, najczęściej cytuje Cycerona i Senekę. W monografii poruszono bardzo szerokie spektrum tematów. Od struktury geograficzno - gospodarczej Grecji i Rzymu, poprzez hodowle zwierząt i polowanie na nie. Komunikacje i łączność w starożytności. Środki płatnicze i system monetarny. Kalendarz, czas i zegary. Zycie rodzinne Greków i Rzymian, od narodzin, aż po zgon. Rodzaje imion i nazwisk Greków i Rzymian. Nauka, wychowanie i wykształcenie. Stosunek obu narodów do literatury. Medycynę, sztukę kulinarną. Odpoczynek, rozrywki, sposoby spędzania wolnego czasu. Obrzędy, uroczystości, widowiska, kapłanów. Pieśni, muzykę, taniec, przeróżne wierzenia, oraz uroczystości. Każdy rozdział jest podzielony na dwie części, najpierw opisany jest temat rozdziału u Greków, następnie u Rzymian. Autorka mało miejsca poświęca sprawą seksualnym, ot dwa, trzy zdania o heterach. Dzisiejszy historyk, zapewne skupiłby się na kwestiach rozpusty, prostytucji, wszelkich deprawacji. Chwała pani Lidii, iż widzi w starożytnych coś więcej, niż te pop historyczne, modne współcześnie, sprawy porno historyczne. Przyjemna i dająca, dużo wiedzy lektura.

Książka nierówna. Niektóre rozdziały pochłania się jednym tchem, przez inne trudno przebrnąć. Fatalny kawałek o Francji, choć to przecież Francuz napisał, ciekawy o Hiszpanii, Dalekim Wschodzie, Chinach i Indiach. Ale czuć, że napisał ją wielkiej klasy naukowiec, wybitny specjalista-lingwista i przy tym historyk. To nie jest podręcznik, skrypt, ale dzieło, w które autor włożył moc pracy.

„Ludy skandynawskie” z serii „Mitologie świata” to rzeczowe, popularnonaukowe opracowanie podstaw wierzeń i kultury dawnych ludów Północy. Książka porządkuje informacje o bogach, mitach i obrzędach, dbając o kontekst historyczny i społeczny. Styl jest oszczędny, momentami encyklopedyczny, ale czytelny. Bez interpretacyjnych ambicji i literackich ozdobników — dobra jako wprowadzenie lub uzupełnienie wiedzy.

Niewiele mam książek z tej serii, bo udało mi się dorwać tylko cztery, ale jest to zdecydowanie najciekawiej napisana z nich wszystkich. Nie wiedziałam jak dużo Sapkowski zapożyczył również z tej mitologi. Ciekawie było przeczytać tą książkę, nawet z samego tego względu. Teraz mam ochotę zagłębić się w ten temat.

Bardzo ciekawa książka-esej, ale nierówna i bez polotu. Najciekawsze oczywiście to, co dotyczy fundamentów hellenistycznej naukowości, rozróżnienia — całkowicie dziś stosowanego na opak — matematyki i fizyki oraz przemyślenia dot. metody naukowej, tak greckiej (cywilizacji hellenistycznej), jak i nowożytnej. Rozdziały, będące w rachubie objętości może i większościowe, o konkretnych osiągnięciach nauki i techniki, o gospodarce, o schyłku myśli i jego przyczynach, mogą z pewnością zainteresować historyków (i poszukiwaczy ciekawostek, tych niemało, tzn. ciekawostek, choć poszukiwaczy na LC pewnie też), ale dla zasadniczej myśli są nieistotne i choć pewni traci się ciągłość przy ich szybkim kartkowaniu, to strata to żadna, gdyż dla uchwycenia myśli przewodniej rozdziały te są zdecydowanie mniejszościowe. To, co przykuwa moją największą uwagę, to ostatni podrozdział i zakończenie, i choć podobnie miałem w ,,Lunatykach'' Koestlera (podobne wrażenie wznoszenia się i ogarniania coraz szerszych perspektyw, co prawda w innym stylu, bo u Koestlera drapieżnie, choć raczej kruczo niż pustułkowato ;)), to tutaj przykucie moje jest wyraźnie polemiczne. Szanuję za ukłon Duhemowi, podzielam bardzo krytyczne obserwacje dotyczące komercjalizacji współczesnej nauki i jej pędu ku ilości, ubolewania nad upadkiem ducha uczonego-mędrca itp. — ale brak zrozumienia dla Feyerabenda i kompletne zamknięcie na myśl Bohra bardzo bolą. PS Kupiona w księgarni przy centrum sztuki, była przeceniona do 1 (jednej) złotówki (super, miło, ale czy nie o czymś więcej to świadczy...), ale pewnie i tak bym się nie zdecydował (nie umiem odwracalnie kompresować książek, podobnie jak bez ryzyka budowlanego zwiększać pojemności mieszkania), gdyby nie to, że spostrzegłem Ireneusza Kanię jako autora przekładu — i wciąż mogę napisać, że jeszcze się na Jego wyborach nie (przynajmniej: nie bardzo) zawiodłem!

Książka zawiera bardzo dużo ciekawych informacji, starannie zebranych i zestawionych, chyba jedyna tak kompletna pozycja o tej tematyce. Niestety przebrnięcie przez całość jest ciężki, mi nie udało się dotrzeć do samego końca, mimo szczerego i dużego zainteresowania tematem. Mam nadzieję powrócić, ale raczej dla przeczytania konkretnych rozdziałów, a nie całości, możliwe że w takiej formie będzie bardziej strawna.

Templariusze to bez wątpienia najbardziej znany średniowieczny zakon rycerski, choć z naszej polskiej perspektywy historycznej z pewnością ustępuje w świadomości zbiorowej miejsca Zakonowi Szpitala Najświętszej Marii Panny Domu Niemieckiego, popularnie nazywanego Krzyżakami. Jednak dla dziejów zachodnioeuropejskich, oraz ogólnie okresu wypraw krzyżowych, Zakon Świątyni stanowił organizację o ogromnym znaczeniu, a jego nagła kasacja stała się powodem do powstania rozmaitych mitów i nieporozumień. Któż bowiem z osób zainteresowanych chociażby pobieżnie historią średniowiecza nie słyszał o „klątwie Templariuszy” rzuconej ze stosu przez ostatniego mistrza zakonu, Jakuba de Molay? A co z świętym Graalem, który rzekomo mieli posiadać „ubodzy rycerze Świątyni”? I gdzie podziały się bajeczne wręcz bogactwa zakonu? Te, i wiele innych kwestii, stara się poruszyć Annaud de la Croix w swojej książce "Templariusze. W sercu wypraw krzyżowych". Do rąk czytelnika trafia całkiem przyjemna pozycja popularnonaukowa, zawierająca wiele informacji o omawianym okresie oraz kilka ciekawych spostrzeżeń. Trzeba jednak od razu zaznaczyć, że nie mamy tutaj doczynienia z monografią historyczną dotyczącą zakonu Templariuszy, lecz raczej z całościowym szkicem epoki wypraw krzyżowych od momentu zdobycia przez Krzyżowców Jerozolimy aż do głośnego procesu i kasacji zakonu. Przejrzyste i treściwe rozdziały pozwalają z łatwością zachować chronologię zdarzeń i stanowią rzetelne podsumowanie prawie dwóch wieków rywalizacji chrześcijan z wyznawcami islamu o Ziemie Świętą, oraz roli, jaką w tym okresie odgrywał zakon Świątyni. Warto zwrócić uwagę na próbę całościowego ujęcia przez autora problemu funkcjonowania zakonu na tle historycznych przemian społeczeństw krajów zachodnioeuropejskich. Uwagi te pozwalają na lepsze zrozumienie fenomenu zakonu Świątyni i jednocześnie ukazują zalążki jego nagłego upadku. De la Croix mocno podkreśla, że już w momencie swojego powstania zakon wywoływał kontrowersje i podziały w środowisku duchowieństwa łacińskiego. Zbrojna walka z niewiernymi trudna była do pogodzenia z chrześcijańską ideą miłości bliźniego, a próba łączenia stanu duchownego z rycerskim odbierana była jako groźne novum i poważne naruszenie dotychczasowej społecznej struktury feudalnej. Nie bez znaczenie była też specjalna pozycja Templariuszy w ramach hierarchii kościelnej tamtych czasów. Templariusze, podlegający bezpośrednio papieżowi, cieszyli się bowiem licznymi przywilejami, które musiały wywoływać niezadowolenie wśród szeregowych przedstawicieli kleru. Dopóki jednak zakon wywiązywał się ze swojego głównego zadania, a mianowicie obrony Ziemi Świętej i chrześcijan na łacińskim wschodzie, dopóty cieszył się on ogromnym szacunkiem, przy jednoczesnym szybko postępującym procesie komasowania własności ziemskiej w ramach komturii i ogólnym bogaceniu się instytucji (szkoda jednak, że autor nie podaje tutaj żadnych danych obrazujących ten proces). Z czasem jednak, gdy stan posiadania w Ziemi Świętej zaczynał się kurczyć, bogactwo zakonu zaczęło coraz bardziej "kłóć w oczy", mimo że Templariusze, i przedstawiciele innych zakonów rycerskich, stanowili najsolidniejszą i najpewniejszą obronę przed kolejnymi atakami świata islamu, ale było ich po prostu zbyt mało, aby móc odwrócić niekorzystny trend "zwijania się" obszarów państewek powstałych na Bliskim Wschodzie po sukcesie I krucjaty. Zasadniczą jednak przyczynę głośnego upadku zakonu De la Croix widzi w procesie przemian społecznych Zachodniej Europy. Jak słusznie zwracali uwagę już średniowieczni komentatorzy – Jerozolimę zdobyli Frankowie, ale bronili jej już przedstawiciele nacji francuskich, niemieckich, włoskich itp., co było zasadniczą słabością idei krucjatowej jako takiej. Dobitnie udowodniły to kolejne nieudane krucjaty prowadzone przez europejskich monarchów. Rozwój idei narodowych, oczywiście w średniowiecznym ujęciu tego terminu, oznaczać musiał jednocześnie przeniesienie ośrodka ciężkości z europejskiej wspólnoty chrześcijańskiej na wspólnoty lokalne reprezentowane przez poszczególnych władców. Gdy zaczynała się epoka wypraw krzyżowych, władza monarsza na wielu obszarach Zachodniej Europy była słaba i sparaliżowana przez niezależność potężnych książąt terytorialnych. Upadek Akki, a więc końcówka XIII wieku, to jednak już zupełnie inny okres, jeśli chodzi o dzieje rozwoju państwowości w Europie. Końcowym wnioskiem autora jest zatem teza, że Templariusze, uparcie trwając na froncie skazanej na porażkę walki o Jerozolimę, stali się z dnia na dzień instytucją niepasującą do nowych czasów. Nie potrafili oni jak Krzyżacy przenieść odpowiednio wcześnie swojej działalności w inne regiony Europy, a będąc zakonem o wiele bogatszym od Szpitalników, stali się głównym celem dla monarchii nowego typu, którą prezentował wiecznie zadłużony król Francji Filip IV Piękny i jego doradca Nogaret. Okazało się także, że bezpośrednia podległość papieżowi, która przez dziesięciolecia pozwalała na błyskawiczny rozwój zakonu, w sytuacji podporządkowania papiestwa władzy świeckiej, stała się gwoździem do jego przysłowiowej trumny. Cnota posłuszeństwa, która stanowiła jeden z filarów zakonu Świątyni, doprowadziła koniec końców do jego spektakularnego upadku. „Aby powstał mit, potrzebny jest tragiczny koniec. Trzeba także nieco tajemnicy”. To słuszny i bardzo cenny wniosek autora, którego rozwinięcie w mojej ocenie mogłoby być jednak zdecydowanie lepsze. Ogólnie końcowe rozdziały książki stanowią jedynie zebranie i uporządkowanie wcześniejszych tez autora, uzupełnione krótkim przeglądem wniosków wcześniejszej historiografii oraz kilkoma krótkimi komentarzami, zawierającymi co prawda nieraz celne uwagi, ale jednak słabo podpartymi argumentacją. Odniesienia do współczesności moim zdaniem słabo komponują się z całością przekazu. Sądzę, że taki stan rzeczy jest spowodowany prostym faktem – poważne potraktowanie mitu wypraw krzyżowych oraz Templariuszy wymagałoby po prostu napisania osobnej książki, do której z pewnością materiałów by nie brakło. W omawianej pozycji mamy zatem tylko skrótowe ujęcie tego problemu. Nie zmienia to jednak faktu, że „Templariusze. W sercu wypraw krzyżowych” to bardzo solidna pozycja, godna polecenia dla miłośników historii średniowiecza, a w szczególności okresu wypraw krzyżowych. Autor w sposób przystępny kreśli zarys problemu, nie stroniąc przy tym od głębszych przemyśleń i refleksji. Każdy zatem znajdzie tutaj coś dla siebie.

Tutenchamon najbardziej znany obok Ramzesa II faraon, rządził krótko, zmarł w wieku około 19 lat, sławę zdobył po odkryciu jego grobowca przez Howarda Cartera. Oglądając na żywo, artefakty znalezione w jego grobowcu, przenosimy się kilka tysięcy lat wstecz do cywilizacji, która potrafiła wytwarzać cudowne przedmioty, wszystko ocieka złotem i szlachetnymi kamieniami. Jest ich ponad pięć tysięcy, a znajdują się w nowo otwartym Wielkim Muzeum Egipskiego w Gizie. W tej książce sam odkrywca opowiada nam o znalezieniu grobowca, którego szukał przez sześć lat. Determinacja i upór zostały uwieńczone sukcesem, Carter w emocjonujący sposób przedstawił przełomowe momenty odkrycia, znalezienie nienaruszonych pieczęci, otwarcie komory grobowej, skarbca, oraz innych pomieszczeń zapełnionych nieprawdopodobnymi skarbami. W książce znajduje się także ponad 100 zdjęć i rysunków.

Pewnego dnia postanowiłam nauczyć się czegoś nowego – co nie jest u mnie czymś aż tak niespotykanym, bo cenię ciągły rozwój i nieustanną pracę nad sobą. Ale tym razem postanowiłam nauczyć się czegoś zupełnie nowego, czegoś, o czym nie miałam dotąd właściwie pojęcia, i mój wybór padł na skały i minerały. W domowej biblioteczce szybko namierzyłam tę pozycję, która okazała się bardzo dobrym wprowadzeniem do świata mineralogii. Owszem, tłumaczenie razi nieraz sztucznością, a niektóre informacje można by przedstawić w nieco innej kolejności, jednak odniosłam bardzo pozytywne wrażenie po tej lekturze i mimo że od razu widać również, że skierowana jest ona do młodszych czytelników, nie przeszkadza to w ogólnym odbiorze – zwłaszcza że duża liczba ilustracji w tego typu publikacjach bardzo pomaga. Dowiedziałam się z niej sporo ciekawych rzeczy, więc książka zdecydowanie spełniła swoją rolę.

Książka wydana prawie 30 lat temu, więc i zawarte w niej informacje dotyczą tych "nieco starszych" ciekawostek. Co wcale nie znaczy, że dużo mniej interesujących od , powiedzmy, "współczesnych "... Znajdziemy to między innymi rozdział poświęcony biblijnemu prorokowi Ezechielowi. To jego "wizje i opisy" sprawiły, że znany "badacz" przeszłości - Erich von Däniken stwierdził, że lata temu Ziemię odwiedzali...kosmici, uważani przez ówczesnych ludzi za wysłanników Boga. Środowisko naukowe jednak niespecjalnie podzielało ten pogląd. Doszło do tego, że inżynier sławetnej agencji NASA - Josef Blumrich, postanowił przyjrzeć się bliżej biblijnym tekstom Ezechiela, by zinterpretować je pod kątem technicznym... Efekt był jednak zgoła odmienny od wcześniej założonego, bo im bardziej Blumrich zgłębiał się w owe opisy - tym chętniej był skłonny przyznać, że mogły one dotyczyć...statków kosmicznych właśnie. Koniec końców ów inżynier z NASA zrekonstruował na podstawie słów Ezechiela model pojazdu kosmicznego, w każdym, niemal najdrobniejszym szczególe...Fakt ten bez wątpienia był "wodą na młyn" licznych zwolenników wszelkich teorii o "Kosmicznych astronautach", odwiedzających (ponoć) Ziemię w (jakże) odległej przeszłości... Znajdziemy w tej książce także rozdział poświęcony pewnemu tajemniczemu znalezisku. Otóż załoga statku poławiaczy gąbek natrafiła na liczący sobie około 2 tysięcy lat wrak ze statuami z brązu i marmuru, a także...skomplikowaną maszyną liczącą, z czterdziestoma niezwykle precyzyjnymi kołami zębatymi. Coś jakby "starożytny komputer", będący dla wielu potwierdzeniem tezy, że wcale nie jesteśmy pierwszą tak "bardzo rozwiniętą"  technicznie cywilizacją w historii naszej planety... Poczytamy tu także o pewnym sławetnym, choć nieco (?) tajemniczym jegomościu. Hrabia Saint- Germain, bo tak się on tytułował, posiadał spory majątek, choć tak naprawdę nikt nie wiedział, skąd "się wziął", i kim właściwie był. A pojawia się na przestrzeni dziejów w bardzo wielu czasach i miejscach... To tylko niektóre z tematów poruszonych w tej książce. Której przesłaniem mogą być zawarte we Wstępie słowa : " Nie wszystko musi być takie, jak się wydaje. Może być i całkiem inne"...

Tytuł książki może być trochę mylący, bo pozycja opowiada generalnie o losach państwa holenderskiego, zarówno terenów nad Morzem Północnym jak i kolonii. Osobiście jestem trochę rozczarowany opisem imperium kolonialnego, a zwłaszcza pominięciem aspektów militarnych i szerszego omówienia wojen w koloniach np. z Portugalią. Ramy czasowe książki są potraktowane dosyć po macoszemu, można odnieść wrażenie, że wiek XVII jest dużo szerzej opisywany niż XVIII, poza tym autor postawił na rzeczowy układ pracy, a nie chronologiczny, co może powodować pewne zamieszanie podczas lektury. To tyle z narzekań, przejdźmy do pozytywów. Książka naprawdę szeroko opisuje wiele zagadnień związanych z Holandią, począwszy od kwestii religijnych, szkolnictwa, organizacji Kompanii Wschodnio i Zachodnioindyjskiej, warunków bytowych marynarzy czy handlu. Bardzo ciekawy był zwłaszcza rozdział o kolonizowaniu okolic Przylądka Dobrej Nadziei (szkoda, że autor nie szedł częściej tym tropem). Dużo ciekawostek, danych statystycznych, dobrze wyartykułowane wnioski, zwłaszcza te dotyczące upadku państwa holenderskiego w drugiej połowie XVIII wieku. Na korzyść działa również to, że autor był Brytyjczykiem, więc często powołuje się również na źródła angielskojęzyczne, co sprawia, że Boxer siłą rzeczy porównuje oba kraje, co prowadzi do ciekawych konkluzji. Praca ma już swoje lata (pierwsze angielski wydanie to 1965 rok) i językowo jest już trochę przestarzała, ale mimo to, można ją czytać bez większej irytacji.