Moraliści. Jak Szwedzi uczą się na błędach i inne historie

Name: Moraliści. Jak Szwedzi uczą się na błędach i inne historie
Rating: 7,5 (758 reviews)
Author: Katarzyna Tubylewicz
ISBN: 9788380321731

Okładka książki Moraliści. Jak Szwedzi uczą się na błędach i inne historie autora Katarzyna Tubylewicz, 9788380321731

Nominacja w Plebiscycie 2017

Okładka książki Moraliści. Jak Szwedzi uczą się na błędach i inne historie

Katarzyna Tubylewicz

7,5 / 10

Nominacja w Plebiscycie 2017

758 ocen

92 opinii

Wielka Litera

Wydawnictwo: Wielka Litera reportaż

408 str.

Kategoria:: reportaż
Format:: papier
Data wydania:: 2017-05-10
Data 1. wyd. pol.:: 2017-05-10
Liczba stron:: 408
Czas czytania: 6 godz. 48 min.
Język:: polski
ISBN:: 9788380321731

To nie jest książka o cynamonowych bułeczkach, czerwonych domkach i małomówności. Znajdziemy w niej za to ludzkie historie pełne niejednoznaczności. Szwecja zawsze była niedoścignionym wzorem, miała nam pokazywać, jak żyć. Gdyby nie istniała, należałoby ją wymyślić. To tutaj wprowadzono pierwszy na świecie zakaz bicia dzieci, to szwedzcy ojcowie jako pierwsi korzystali z urlopów ojcowskich, to tu najlepiej funkcjonowało państwo opiekuńcze, to w Szwecji wymyślono tanie i funkcjonalne meble IKEA a ABBA podsycała dyskotekową gorączkę lat 70. zeszłego wieku. To na książkach Astrid Lindgren wychowała się połowa globu. Równouprawniona, nowoczesna, zsekularyzowana Szwecja, państwo dobrobytu, próbówka przyszłości, idealne społeczeństwo, którym być może staniemy się kiedyś i my. Ale czy aby na pewno Szwedzi mogą się uważać za autorytet moralny Europy?

Średnia ocen

7,5 / 10

92 opinii 758 ocen

Oceń książkę

Dodaj do biblioteczki

Reklama

Kup Moraliści. Jak Szwedzi uczą się na błędach i inne historie w ulubionej księgarni i

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej

7,2

Zdarzyło się w Bagiennym Lesie Małgorzata Rogala

7,1

Zbrodnia w rezydencji Helena Dixon

7,9

Ostatni smrek Maria Gąsienica-Zawadzka

8,6

Wiedźma z Sudetów Monika Raspen

7,5

Na imię mi zemsta Iwona Poczopko

7,6

Czas zdrady Joanna Nowak

8,4

Kalafiornia Mon Amour Agata Widzowska

więcej

Opinia społeczności i

Moraliści. Jak Szwedzi uczą się na błędach i inne historie

Ta książka nie jest reportażem, choć niekiedy wywiad też jest formą reporterską. Tu powiedziałabym, jest zbiór rozmów. Dość płytkich, ale panoramiczne szerokich. Dotykamy powierzchni intrygujących i bardzo ważnych zagadnień, które rodzą się na skutek przybycia uchodźców do Europy. Szwecja jest w tym wypadku wspaniałym przykładem, bo uosabia wartości europejskie w najwyższym stopniu zaawansowane społecznie. I właśnie ona, by je kultywować, musi je zweryfikować. Zachować się adekwatnie do sytuacji. Tubylewicz w sposób niezmiernie ciekawy ukazuje procesy społeczne szwedzkiej świadomości, a w zasadzie kondycji ludzkiej w chwili konfrontacji z innym. Człowiek w takiej sytuacji instynktownie zamyka się, wypiera fakty, reaguje mniej lub bardziej zgodnie ze światopoglądem, a nie rzeczywistymi zdarzeniami. Musi wykonać pracę, włożyć wysiłek, by zachować się dobrze, czy choćby przyzwoicie. Szwedzi chcą ten wysiłek podejmować. Ta warstwa książki wydaje mi się niesłychanie interesująca. A ponieważ jest napisana lekko, niewymagająca, polecam ją wszystkim. Jest okazją do zweryfikowania własnych poglądów na temat przyjmowania uchodźców.

Zgłoś

2334

477

Oceny książki Moraliści. Jak Szwedzi uczą się na błędach i inne historie

Średnia ocen

7,5 / 10

758 ocen

Twoja ocena

0 / 10

40 ocen

84 ocen

255 ocen

247 ocen

105 ocen

17 ocen

5 ocen

2 ocen

1 ocen

2 ocen

Opinia

114

LucynaAP

25.01.2026

6 / 10

Na półkach:

Po blisko dziesięciu latach od wydania ta reportażowo-analityczna książka pod pewnymi względami niewiele się zestarzała. A problemy integracji migrantów czy nierespektowania praw kobiet, wtedy w Szwecji, dotykają teraz także inne kraje w całej Europie, choć są chyba bardziej wielowymiarowe niż to ujmują Tubylewicz i jej rozmówcy.
Otwartość Szwecji na różnorodność, podkreślana przez Tubylewicz 10 lat temu, zrobiła obecnie dramatyczny odwrót. Czytelnik może sobie snuć własne rozważania o głębszych wymiarach kultury dochodzących do głosu w momentach kryzysu.
Przygnębiająco aktualne są ciągle niezmienne różnice pomiędzy Szwecją a Polską w zakresie braku praw osób LGBT i reakcji kościołów narodowych na zmiany kulturowe.
Przy ograniczeniach wynikających ze starzenia się formatu reportaż-wywiad książka nadal jest niezłym obrazem Szwecji i miejsca w niej Innych. Czyta się dobrze dzięki potoczystej polszczyźnie.

więcej Pokaż mimo to

Powrót do wszystkich opinii

Poznaj innych czytelników

2169 użytkowników ma tytuł Moraliści. Jak Szwedzi uczą się na błędach i inne historie na półkach głównych

Chcę przeczytać 1 241
Przeczytane 909
Teraz czytam 19

246 użytkowników ma tytuł Moraliści. Jak Szwedzi uczą się na błędach i inne historie na półkach dodatkowych

Posiadam 141
Reportaż 22
2018 21
Ulubione 19
Skandynawia 17
Literatura faktu 14
2022 12

Tagi i tematy do książki Moraliści. Jak Szwedzi uczą się na błędach i inne historie

Szwedzi Szwecja kryzys literatura faktu reportaż Skandynawia życie codzienne

Inne książki autora

Więcej

6,7

Nie czekam na szklankę wody. O świadomej niedzietności Katarzyna Tubylewicz

8,0

Ostatnia powieść Marcela Katarzyna Tubylewicz

7,4

Wolności moja. Książka o poszukiwaniu Katarzyna Tubylewicz

6,5

Szwedzka sztuka kochania. O miłości i seksie na Północy Katarzyna Tubylewicz

6,4

Samotny jak Szwed? O ludziach Północy, którzy lubią być sami Katarzyna Tubylewicz

6,4

Bardzo zimna wiosna Katarzyna Tubylewicz

6,8

Sztokholm. Miasto, które tętni ciszą Katarzyna Tubylewicz

więcej

Katarzyna Tubylewicz

Pisarka, kulturoznawczyni i tłumaczka z języka szwedzkiego (przełożyła m.in. cztery powieści Majgull Axelsson i trylogię Jonasa Gardella o AIDS). Autorka powieści „Własne miejsca” i „Rówieśniczki”. W latach 2006–2012 była dyrektorką Instytutu Polskiego w Sztokholmie. Była też dyrektorką programową pierwszej edycji festiwalu Odnalezione w Tłumaczeniu, Gdańskie Spotkania Tłumaczy. Jest stałą felietonistką „Krytyki Politycznej”, współpracuje z „Gazetą Wyborczą”, prowadzi zajęcia na temat kultury polskiej na Uniwersytecie Sztokholmskim. Mieszka w Sztokholmie i w Warszawie.

Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Wszystkie dzieci Louisa

Kamil Bałuk

Jakieś 2/3 lata temu oglądałam dokument związany z tą historią, więc podczas czytania, treść reportażu nie szokowała mnie już tak bardzo. Ogólnie to za bardzo nie ma się czego przyczepić do autora, ale jakoś nie wiem, nie wyróżnia się też specjalnie niczym ta książka od innych reportaży, momentami wręcz się dłużyła. No i minus, że nie było żadnych zdjęć, nawet "poglądowych", albo jakichś archiwalnych z np.: zdjęciem kliniki Karbaata, albo jakiś widoczek z Surinamu (nie mam pojęcia jak tam jest?).

Sarenka

oceniła na 6 1 rok temu

Ludzie z Placu Słońca

Aleksandra Lipczak

Autorka ma specyficzny styl. Pisze krótkie fragmenty zawierające jej spostrzeżenia, przytacza wypowiedzi swoich rozmówców, wyjaśnia terminy i pewne zjawiska, czerpie informacje z gazet, opisuje życie poszczególnych osób. Skupiając się na szczegółach buduje wokół nich historię, która kreśli obraz szerszego zjawiska, wydarzenia. Taki styl tworzy porwaną opowieść, która wraz z czytaniem nabiera sensu i znaczeń. Aleksandra Lipczak w swoich reportażach ukazuje rożne oblicza Hiszpanii. Czytamy o boomie budowlanym, dyktaturze Franco, transformacji obyczajowej, o pierwszym filmie Pedro Almodóvara, kryzysie gospodarczym, sile wspólnoty. „Ludzie z Placu Słońca” burzą wyobrażenie o spokojnej, gorącej Hiszpanii a jednocześnie uzupełniają istotną wiedzę na jej temat.

Lacrimosa

oceniła na 6 9 miesięcy temu

Nie hańbi

Olga Gitkiewicz

Reportaże Pani Olgi bywają nierówne i nieco chaotyczne, jednak niosą ze sobą często mocny przekaz podany bez patosu i z dużym szacunkiem do tematu. Osobiście je uwielbiam. Wychodząc od trudnej historii pracy swoich dziadków, autorka przeplata rozdziały im poświęcone różnymi wątkami dotyczącymi lat współczesnych, pokazując jak wiele obliczy może mieć wyzysk pracownika, i jak jest stale obecny - zarówno 80 lat temu, jak i dzisiaj. Jeśli ktoś twierdzi, że ten reportaż się mocno zdezaktualizował, to chyba mieszka w dużym mieście i nie ogólnie zna życia.

Rosenblaetter

ocenił na 8 8 miesięcy temu

Tam

Natasza Goerke

Książka która z chęcią sam bym napisać, a do której nigdy nie będę miec takiego doświadczenia jak autorka mieszkająca w Nepalu. Zbiór reportaży poświęcony Nepalowi i Nepalczykom. Tajemniczy świat oglądany oczami przybysza z zewnątrz. Trochę historii trochę miejskich legendą, a wszystko przedstawione w bardzo przystępny sposób, czytając tę książkę cieszyłem się że juz niedługo sam znajdę sie po raz kolejny w Nepalu.

Kamil Zinczuk

ocenił na 7 1 miesiąc temu

Najlepszy kraj na świecie

Nina Witoszek

To NIE jest reportaż o Norwegii, jeśli ktoś na to liczy. To rodzaj rozprawy, czy pamfletu - jak sama autorka to określa w którymś miejscu. Książka dość krótka, ale czyta się mozolnie, ponieważ odniesień do innych twórców jest całkiem sporo. Mnogość nazwisk, cytatów czy przypisów, a także bogaty naukowy język nie ułatwia odbioru. Przy uważnym czytaniu da się wyłuskać clue i zrozumieć przekaz autorki. Książka dla freaków i wytrwałych ;)

Jemima

oceniła na 7 5 miesięcy temu

Poznań. Miasto grzechu

Marcin Kącki

Zbiór reportaży związanych z Poznaniem. • Druga połowa podobała mi się bardziej - tam gdzie reportaże odnosiły się do postaci z przeszłości, a w ich kontekscie dotykały historii miasta i wydarzeń. • Pierwsza połowa dotycząca nadużyć seksualnych, homofobii czy invitro ciekawa ale jakoś mniej związan a z Poznaniem. W sensie takim, że właściwie mogłaby się chyba odnosić do każdego miasta. Przynajmniej ja nie dostrzegłem silnego związku.

Marcin

ocenił na 6 6 dni temu

Wygnani do raju. Szwedzki azyl

Krystyna Naszkowska

Kolejna już książka dotycząca przemysłowej emigracji Żydów polskiego pochodzenia marcowymi roku 1968. Autorka namówiła na rozmowę kilka osób będących przedstawicielami świata nauki i kultury, sztuki, którzy zostali zmuszeni przez władze PRL do opuszczenia kraju i znaleźli miejsce dalszego życia w Szwecji. Każdy z rozmówców mocno podkreśla dramat sytuacji, kiedy dowiedzieli się o wyjeździe – często byli to ludzie młodzi albo bardzo młodzi, którzy ten fakt przeżywali przez emocje swoich rodziców. Musieli zostawić swoje znajomości, koleżeństwa, przyjaźnie, opuszczać kraj, w którym wyrośli, z którym byli bardzo związani, tylko dlatego, że ktoś przypiął im łatkę Żyda. Było to efektem walk frakcyjnych w PZPR i związane z ogólną antysemicką nagonką na szczytach władzy. A ponieważ zmuszeni do wyjazdu byli przede wszystkim intelektualiści – osoby pełne pasji i energii – to wielu z nich bardzo szybko odnalazło się w przysłowiowym raju, skończyli studia, szybko podjęli pracę zawodową, która niejednokrotnie rozwinęła się w piękną karierę. Osiągnęli sukces, o którym opowiadają, wkładając w to mnóstwo pracy i wysiłku, musieli się dostosować do nowego miejsca, nowych ludzi, nowych przestrzeni. Szwecja stała się dla nich azylem, bezpieczną przystanią nie tylko w sensie politycznym, ale także tożsamościowym. Ciekawe są pytania autorki odnośnie stosunku do Polski i odpowiedzi, których udzielają jej rozmówcy – jedni do Polski zaczęli szybko wracać, inni na Polskę się obrazili, niosąc w sobie silne zranienie. Wywiady nie są długie, ale bardzo intensywne, przesycone emocjami; mimo że wiele z ich doświadczeń jest podobnych, to każdy na swój sposób przeżywał trud emigracji, ból wykorzenienia, poczucie krzywdy i niesprawiedliwości, a także to uspokajania się w nowej, znowu rzeczywistości. Wywiady mogą być punktem odniesienia do refleksji na temat emigracji, wykorzenienia kulturowego oraz procesów adaptacyjnych w nowym społeczeństwie. Warto sięgnąć po tę książkę nie tylko dla poznania historii ludzi, ale także by zrozumieć mechanizmy przystosowania i budowania nowej tożsamości po doświadczeniu przymusowej emigracji.

Arek

ocenił na 6 19 dni temu

Święte prawo. Historie ludzi i kamienic z reprywatyzacją w tle

Iwona Szpala Małgorzata Zubik

Tematem książki jest okres reprywatyzacji , konkretnie warszawskich kamienic i placów. Mistrzowski reportaż, obejmujący historię dawną i tę współczesną, losy ludzi , domów i całych rodzin. Pasjonująca rzecz, a że jest w niej mnóstwo wątków kryminalnych, bo wszak chciwość rządzi światem, czyta się , jak najlepszy thriller. Pozycja pięknie wydana, z mnóstwem zdjęć, również tych archiwalnych.

ewa

oceniła na 8 1 rok temu

Człowiek w przystępnej cenie. Reportaże z Tajlandii

Urszula Jabłońska

Jaki to jest dobry reportaż! Jak bardzo otwiera oczy! Myślę, że każdy kto wybiera się na wakacje do Tajlandii powinien ją wcześniej przeczytać. Po to, aby lepiej zrozumieć mieszkańców tego słonecznego kraju, ich zwyczaje i kulturę. Aby wiedzieć, że obok tych rajskich plaż i pięknych hoteli istnieje inny, tajski, biedniejszy świat. Mamy tu temat biedy, tradycji, jest o polityce, dziurach w systemie, wykorzystywaniu ludzi i wykorzystywaniu ludzi. Bardzo polecam! Czyta się szybko, bo każda historia wciąga jak najlepszy film!

WersjaPapierowa

oceniła na 9 16 dni temu

Terremoto

Jarosław Mikołajewski

Pierwsze, co mnie zastanowiło to to, że Terremoto jest cieniutką książeczką, jak na tak rozległy temat, jakim są trzęsienia ziemi. Niby wiem, że czasami lepiej jest krócej, żeby dać przestrzeń czytelnikowi na rozkminy. Patrząc na (raptem) te nieco ponad sto stron zadawałam sobie pytanie – jak ujął temat autor, skoro zmieścił się w tak ograniczonej przestrzeni. Dość szybko doszłam do wniosku, że pomysł Mikołajewskiego mnie nie przekonuje. Za to odniosłam wrażenie, że to właściwie nie jest książka o trzęsieniach ziemi, tylko o tym co autor o nich sądzi i dlaczego dla niego są one ważne. Miałam później nadzieję, że Mikołajewski chociaż jakoś przekona mnie do siebie i zaciekawi, mimo że ton jego przemyśleń jest poetycki, specyficzny. Pełno tu przenośni i niedopowiedzeń. Rozdziały są krótkie, bez żadnych konkretów. I niestety ale momentami zalatuje grafomanią. Ostatecznie autorowi nie udało się mnie zainteresować. Opisy skutków trzęsień ziemi nie robiły na mnie wrażenia, chociaż przecież dochodziło tam do dramatów. Zasypani ludzie, zniszczone budynki stojące od wielu pokoleń, zniszczone życia i marzenia. I ta cała bezsilność, bo w końcu kogo winić za coś, na co nie ma się wpływu? 💥 Jak sobie poradzić? Chyba najmocniejszy fragment tej książki to ten, w którym autor pyta jakiegoś starszawego Włocha co dalej. A on odpowiada, że kiedyś chcieli przepisać ziemię w zniszczonym mieście dzieciom. Ale teraz to sam nie wie, bo jeśli tu się osiedlą to albo zabije ich trzęsienie ziemi albo lawina. Ta krótka rozmowa zrobiła na mnie największe wrażenie, bo jest prawdziwa aż do bólu. Ludzie żyjący na terenach zagrożonych nie znają dnia ani godziny. Można coś zaplanować, gdy jest dobrze… A jeśli jest dobrze przez wiele lat, to człowiek nawet zapomina, że ziemia może się zatrząść. Zyskuje poczucie bezpieczeństwa. A później okazuje się, że nie ma bezpiecznych miejsc. I co wtedy zrobić z marzeniami? Planami? Ziemią i domami? Dziedzictwem? A co zrobić, jeśli ktoś z bliskich w trzęsieniu ziemi zginął? Jak sobie poradzić z tym, że “zabił” ich rodzinny dom? Mikołajewski jednak niespecjalnie zadaje jakiekolwiek pytania w swoich tekstach. A przynajmniej ja ich nie wyczytałam. Autor skupia się na swoich odczuciach, chociaż do napisania tej opowieści korzysta z pomocy ludzi działających tam, na miejscu tragedii. Ja wiem, że wszystko jest subiektywne, i że papier wszystko zniesie, nawet poetyckie teksty tylko silące się na obiektywizm. Ale błagam, nie wszystko, co jest o faktach, musi być reportażem i Terremoto w moim odczuciu nim nie jest. To bardziej esej. Na każdą literaturę jest miejsce, przynajmniej w teorii, bo czasami to jednak szkoda papieru. Natomiast niech książka nie udaje tego, czym nie jest. Poezja i reportaż nie do końca idą ze sobą w parze, a na pewno nie w tym przypadku.

PrzeCzytana

oceniła na 6 8 miesięcy temu

I cóż, że o Szwecji

Natalia Kołaczek

Bardzo dobrze czytało mi się “I cóż, że o Szwecji” pomimo tego, że już conieco wiem, czy upływu czasu. Wiadomo, że z biegiem lat coś się może przedawnić lub zdezaktualizować, ale pewne nawyki i niepisane prawa mocno trzymają się w obyczajowości, czy kulturze. Styl autorki był świetnie wywarzony między anegdotkami, a danymi popartymi statystycznie, zwinnie dryfując na granicy wspomnień/reportażu. Jest to w faktyczny wgląd w Szwecję i Szwedów okiem naszej rodaczki, co doceniam, bo nie raz odbiłam się od reportażu, który de facto był pamiętniczkiem. Luźne notatki & ciekawostki, które chciałam zapamiętać: - syndrom Bullerbyn: tęskne idealizowanie Szwecji przez Niemców - lagom = akurat, w sam raz, wystarczająco - Jantelagen, prawo Jante: nie wychylać się, równość, harmonia; co trochę prowadzi do svenskbiten: gdzie resztki zostają na talerzach, bo się nie je do końca - lata 60. XX du-reformen: rezygnacja z form formalnych - fiński szwedzki, sympatycznie: muminsvenska - szwedzki odpowiednik domu, drzewa i syna: Volvo, villa, vovve /+valium w obecnych czasach - arga lappar /wspólna pralnia i rezerwacje: Szwedzi nie mają pralek w domu, a złość przelewają na karteczkach (nawet jakiś kryminał się tak zaczyna) - trygghet /paracetamol /kask obroża: Szwedzi wierząc w ludzką ułomność zabezpieczają się nawykowo i dość rygorystycznie! - hen: zaimek neutralny, nie tylko w określaniu płci, ale jako defautlowy np. na urządzeniach, w instrukcjach + mappor och pappor - Curlingföräldrar, helikopter mama, lattepappor, dodatek za równouprawnienie czyli rodzicielstwo w Szwecji - rodzina królewska a równouprawnienie - brak nazwiska, *. Bernadotte - w imię ekonomii powstaje hobbistyczny zawód Sopspionera + recykling na najwyższym poziomie rozwoju - pojęcie korytarza poglądów - edukacja i przełamywanie tabu: Snoppen och Snippan (polecam wpisać w youtube) - 4 przekleństwa + 3 wulgaryzmy - zakaz tańca zniesiony w 2016 - ?! - równościowe odśnieżanie zakończone lekkim paraliżem miasta - klarspråk w urzędach - Ace of Base, Europe, Jose Gonzales i wielu innych - chóry bardzo popularnym hobby - ideały i zasady, które niestety obijają się o naiwność

darkakadarka

oceniła na 7 1 rok temu

Dzieci Norwegii. O państwie (nad)opiekuńczym

Maciej Czarnecki

Dzieci Norwegii. O państwie (nad)opiekuńczym Autor: Maciej Czarnecki Moja ocena: ★★★★★★★★☆☆ (8/10) Bardzo interesujący i potrzebny reportaż podejmujący temat, który rzadko bywa analizowany w sposób pogłębiony i wyważony — funkcjonowanie norweskiego systemu opieki społecznej, w szczególności instytucji odpowiedzialnych za ochronę praw dziecka. Autor mierzy się z zagadnieniem trudnym, wielowątkowym i obciążonym silnymi emocjami, zarówno po stronie rodzin, jak i instytucji państwowych. Publikacja została starannie wydana, a jej język jest klarowny i rzeczowy. Czarnecki prowadzi narrację w sposób uporządkowany, opierając ją na licznych historiach konkretnych osób. To właśnie ten ludzki wymiar reportażu stanowi jego największą siłę — czytelnik poznaje dramaty rodzin, doświadczenia rodziców i dzieci, a także konsekwencje decyzji podejmowanych przez instytucje państwowe. Niektóre z opisanych historii są poruszające, a momentami wręcz wstrząsające. Autor konsekwentnie koncentruje się na osobach, które czują się pokrzywdzone przez system. Nawet jeśli bohaterowie reportażu mieli w przeszłości problemy społeczne czy prawne, nie jest to przemilczane — przeciwnie, informacje te są przedstawiane wprost, co wzmacnia wiarygodność narracji. Jednocześnie jednak odczuwa się wyraźny brak próby szerszego ukazania perspektywy instytucjonalnej. O ile reportaż bardzo dobrze oddaje punkt widzenia rodzin dotkniętych decyzjami systemu, o tyle zabrakło pogłębionej analizy argumentów i mechanizmów działania samej norweskiej opieki społecznej. Nie chodzi tu o prostą symetrię czy relatywizowanie opisywanych dramatów, lecz o pełniejsze przedstawienie złożoności problemu. System opieki społecznej — nawet jeśli w konkretnych przypadkach działa wadliwie — funkcjonuje w określonym kontekście prawnym i społecznym, który również zasługiwałby na bardziej rozbudowaną analizę. Brak tej drugiej perspektywy sprawia, że książka momentami zbliża się do narracji jednostronnej, co może ograniczać jej interpretacyjną głębię. Mimo tej istotnej uwagi, uważam reportaż za wartościowy i potrzebny. Skłania do refleksji nad granicami ingerencji państwa w życie rodzinne, nad rolą instytucji oraz nad napięciem między ochroną dobra dziecka a prawami rodziców. To lektura, która prowokuje do myślenia i nie pozostawia obojętnym. Książkę serdecznie polecam, jednocześnie zachęcając do krytycznego i wieloaspektowego spojrzenia na opisywany problem. 📖 14:38 · 14.02.2026 · 18/2026 · (P)

Paweł

ocenił na 8 1 miesiąc temu

Deutsche nasz. Reportaże berlińskie

Ewa Wanat

Czy to możliwe, że nasi zachodni sąsiedzi wykonali mentalno-kulturowy zwrot o 180 stopni i z ultranacjonalistycznego Narodu Panów zmienili się w otwartych na świat, pacyfistycznych hippisów? Jak multikulturowa szczepionka wpłynęła na światopogląd rodowitych Niemców? I kim w zasadzie są ci "rodowici"? Pozycja zdecydowanie warta poświęconego czasu. O korzyściach i zagrożeniach płynących z implementacji "rzeszy" gastarbeiterów, uchodźców i wszelkich innych typów emigrantów, pokazanych z obu punktów widzenia. O otwartości na wszelką inność (prawdziwej czy na pokaz?). O społeczeństwie zza Odry dziś, wczoraj i jutro.

Kasia b

ocenił na 8 10 dni temu

Ganbare! Warsztaty umierania

Katarzyna Boni

Fantastyczna rzecz. Takie mini‑kompendium o tsunami z 2011 r. Reportaż napisany w sposób poruszający, pokazujący kalejdoskop postaw, dramatów i bohaterstwa — ale bez przesadnej egzaltacji. O tym temacie wiedziałam wcześniej naprawdę niewiele, więc tym bardziej świetnie mi się to czytało.

renfri_1143

ocenił na 8 1 miesiąc temu

Księżyc z peweksu. O luksusie w PRL

Aleksandra Boćkowska

W porządku reportaż. A właściwie zbiór scen / wspomnień w epoki PRL. Różne spojrzenia na "luksus". Co niektórzy za niego uważali, co z niego innym zostało, jak jeszcze inni próbowali go zdobyć. Chyba najciekawsze dla osób, które pamiętają owe czasy.

Marcin

ocenił na 6 21 dni temu

Duńczycy. Patent na szczęście

Patrick Kingsley

Reportaż o Duńczykach i Dani napisany przez Brytyjczyka dla amerykańskiej publiki. Autor - na co dzień reporter The New York Times'a - dokonał dosyć wybiórczego kilku tematów z którymi kojarzony może być ten kraj. Są tu tematy zarówno głęboko wpisane w dzieje państwa, jak geneza duńskiej edukacji i duńskiego welfare state, jak i przejściowe mody w stylu skandynawskich kryminałów, czy ongiś robiącej furorę idei hygge. Pozycja objętościowo niewielka, więc i tematy nie są zbyt rozbudowane, co jednak nie wpływa tak negatywnie na odbiór całości. Jeśli komuś spodoba się rozdział o duńskim designie, to przecież sam może zgłębić ten temat. Ogólnie, lektura bez której można się obejść, ale napisana lekkim stylem i lepiej wydana od swego amerykańskiego pierwowzoru (Przynajmniej w wersji drukowane przez Marble Arch Press).

Qbajot

ocenił na 6 3 lata temu

Pojutrze. O miastach przyszłości

Paulina Wilk

Dla mnie ta książka była refleksją nad tym dokąd zmierzamy. Wizja rozrastających się miast, nowych technologii, stref biznesu i ułuda lepszego świata. A wśród nich zwykli często biedni ludzie, których zdanie jest mało znaczące. Coraz więcej sztucznego jedzenia, gdy te naturalne jest najzdrowsze. Coraz większy wpływ kapitalizmu i rządzących na powstawanie betonowych miast i nakazy jak ludzie mają żyć. Książka nie zawiera opisu tylko bogatych miast, jak Seul, Dubaj, Singapur. Są też wielomilionowe miasta pełne biedy jak Bombaj, Kampala, Lima. Mnie osobiście, książka wciągnęła, choć wymagała skupienia. Cieszę się, że mam ją z autografem autorki.

Ewa

oceniła na 8 1 rok temu

Rejwach

Mikołaj Grynberg

Lubię takie książki: zwięzłe, sensowne. Zadziwiające, jak trudno teraz takie znaleźć. Coraz częściej liczy się ilość, a najgorzej, że nie idzie ona nawet w parze z sensem. Tymczasem tak wiele można zawrzeć na kilku stronach, w kilku zdaniach nawet. I taki jest właśnie "Rejwach": wszystkie jest tu na miejscu, nie potrzeba więcej. Daje do myślenia i uderza, gdzie trzeba. Szybko i celnie. Jestem ciekawa, czy inne książki autora są równie trafne, na pewno sięgnę po coś jeszcze.

Milina

oceniła na 8 2 miesiące temu

Tu mówi Polska. Reportaże z Pomorza

Cezary Łazarewicz

Książka opowiada różne historie sprzed dekady, dwóch. Wiele z nich daje do myślenia, inne przerażają jeszcze inne wydają się nieprawdopodobne. Jednak to prawda o nas, o ludziach żyjących w Polsce. Nie w dziewiętnastym wieku tylko na przełomie XX/XXI. Chyba to, że czytam ją dziś pozwala mi zrozumieć, wyjaśnić sobie to, co dzieje się w Polsce teraz.

Adam

ocenił na 9 29 dni temu

Kanada. Ulubiony kraj świata

Katarzyna Wężyk

Bardzo solidna pozycja reporterska. Wprawdzie nie lubię, gdy tytuł jest tylko po to, żeby potem przez całą książkę zaprzeczać postawionej tezie. Jedynie ostatni rozdział znów nawiązuje mocniej do tytułu. Niemniej takie pozycje warto czytać. Pokazują nam to, czego nie dostrzeżemy przy zwykłym turystycznym wyjeździe. Na pewno czas spędzony z lekturą nie będzie stracony.

Michał

ocenił na 7 9 miesięcy temu

Inne materiały dotyczące książki Moraliści. Jak Szwedzi uczą się na błędach i inne historie

LubimyCzytać

191

Czytamy w weekend

W piątek trzynastego lepiej nie planować wielkich rzeczy, zaszyć się w bezpiecznym miejscu i... wybrać lektury na rozpoczynający się za chwilę weekend. Ania z zespołu lubimyczytac.pl przedpremierowo będzie czytać książkę Katarzyny Tubilewicz, z kolei Daria wyruszy razem Łukaszem Łuczajem na poszukiwanie dzikich jadalnych roślin. Natomiast historyczna część zespołu kolejne dwa dni spędzi na odkrywaniu...

LubimyCzytać

275

Czytamy w Święta

W końcu się udało! Nadeszła Gwiazdka, którą sklepy wielkopowierzchniowe zapowiadały już od połowy listopada! Można bezkarnie śpiewać...

Anna Sierant

Nie tylko piszą, ale i nagrywają. 5 profili pisarzy na YouTube, które warto śledzić

Wieczne pióro w ręce, kartka papieru na biurku i pełne skupienia oblicze – taki obraz w przypadku wielu współczesnych pisarzy stracił już na aktualności. Część autorów dawno temu przekonała się do laptopów i innych wytworów współczesnej techniki, na których, jak się okazuje, tworzy nie tylko nowe utwory literackie. Poznajcie pisarzy, którzy działają i na polu literatury, i na... YouTubie.

Anna Sierant

U sąsiada trawa zawsze wydaje się bardziej zielona, czyli o państwach (wcale nie tak) idealnych

W różnego rodzaju rankingach „krajów najlepszych do życia” lub tych „z najbardziej szczęśliwymi mieszkańcami” Polska nigdy nie znajduje się w czołówce. W przeciwieństwie do Szwecji (a także innych krajów skandynawskich), Szwajcarii czy Kanady. Jednak – jak wskazują autorzy książek o tych krainach teoretycznie idealnych – jak to zawsze w kwestii ideałów bywa – wcielenie teorii w życie jest niemożliwe.

Anna Sierant

Nie tylko po angielsku – tłumacze, którzy otwierają nam okno na literacki świat

Burzliwe dzieje błędnego rycerza i przemyślnego szlachcica Don Kichota lub mrożące krew w żyłach doświadczenia Thory, stworzonej przez Yrsę Sigurðardóttir. Albo znów obraz współczesnej (i nie tylko) Turcji widziany oczami Orhana Pamuka lub teksty Polaka tłumaczone ze szwedzkiego na polski. Poznajcie tłumaczy, dzięki którym możemy czytać nie tylko te książki, które najpierw ukazują się po angielsku.

LubimyCzytać

Angelus 2018 – lista zakwalifikowanych książek

Ogłoszono listę 51 książek zakwalifikowanych do tegorocznego konkursu. Literacka Nagroda Europy Środkowej ANGELUS – najważniejsza nagroda w dziedzinie twórczości prozatorskiej tłumaczonej na język polski – stanowi bezpośrednie nawiązanie do wielowiekowych tradycji Wrocławia jako miasta spotkań i dialogu.

Zobacz więcej treści

Cytaty z książki Moraliści. Jak Szwedzi uczą się na błędach i inne historie

Stawianie wymagań można interpretować też tak, że po prostu wierzysz, iż ludzie mogą im sprostać. Jeśli jakiejś wybranej grupie odpuszczasz więcej niż innym, to jest to w gruncie rzeczy dyskryminacja. Jakbyś zakładał, że na więcej ich nie stać.

Stawianie wymagań można interpretować też tak, że po prostu wierzysz, iż ludzie mogą im sprostać. Jeśli jakiejś wybranej grupie odpuszczasz ...

Rozwiń

Katarzyna Tubylewicz Moraliści. Jak Szwedzi uczą się na błędach i inne historie Zobacz więcej

(...) żyjemy w świecie grząskich gruntów i granic cienkich jak włos. Niepokojąco łatwo jest podążyć drogą tolerancji i otwartości po to, by nagle zorientować się, że przy okazji przeoczyliśmy jakąś paskudną formę opresji. Pewnie jeszcze łatwiej wprowadzić prawa, które mają czynić świat lepszym, a powodują destrukcję. Skomplikowana rzeczywistość wymaga uważności, a właśnie tej brak w czasach wielkiego przyśpieszenia. Którędy droga? Nie mam pojęcia [s.126-127].

(...) żyjemy w świecie grząskich gruntów i granic cienkich jak włos. Niepokojąco łatwo jest podążyć drogą tolerancji i otwartości po to, by ...

Rozwiń

Katarzyna Tubylewicz Moraliści. Jak Szwedzi uczą się na błędach i inne historie Zobacz więcej

(...) w państwie opiekuńczym ważne jest, by bardzo głęboko zrozumieć jego założenia. Pomoc, którą możesz dostać, to jest twój plan B, a nie sposób na życie [s.273].

(...) w państwie opiekuńczym ważne jest, by bardzo głęboko zrozumieć jego założenia. Pomoc, którą możesz dostać, to jest twój plan B, a nie ...

Rozwiń

Katarzyna Tubylewicz Moraliści. Jak Szwedzi uczą się na błędach i inne historie Zobacz więcej

Więcej