Kuba. Syndrom wyspy

Dość długo nie mogłam w tę książkę wsiąknąć i rozpoznać o czym ona właściwie jest, czy o tej wyjątkowej wyspie, czy bardziej o autorze. Ostatecznie uznałam, że książka Kuba: syndrom wyspy jest w równym stopniu o najnowszej historii komunizmu w tym (k)raju oraz o obsesji autora, żeby trafić w moment kiedy ten ustrój upadnie.

Spodziewałam się, że będzie mocno odautorsko ale jakoś tak bardziej smaczkowo kubańsko, regionalnie i lokalnie. Jednak na początku prywatne historie autora tak nie wybrzmiewają. Sporo tu ogólnej historii Kuby, opowieści o Castro, komunizmie w wydaniu kubańskim – plany na rekordowe wydobycie cukru, czy historie stachanowców. Ciekawie, ale jakoś tak bez celu. Pewnie dlatego trudno mi było wejść w rytm tej historii.

🌅 Obsesja

Później historia się klaruje. Jakby wraz z doświadczeniami wyostrzało się też spojrzenie autora i jego pragnienia. A miał jedno – żeby ogłosić światu, że reżim Castro upadł. Wraz z książką jest ono coraz wyraźniejsze i jakby coraz silniejsze. Hinz był na wyspie najpierw nielubianym dziennikarzem, później pracował jako doradca przy ambasadzie RP w Hawanie. I był jeszcze bardziej nielubiany, nawet osobiście nielubiany przez samego Castro. Co wydaje się być pewnym zaszczytem, mimo że jeśli w każdej chwili groziło mu wydalenie, oczernianie w prasie, a nawet pobicie. Chociaż spomiędzy wierszy wynika, że to wydalenia z Kuby bał się wtedy najbardziej.

Niestety kubański komunizm przetrwał i Hinz nie miał okazji zrealizować swojego największego pragnienia. Za to udało mu się opisać historię pewnych zmian socjologicznych na tej wyspie. Np. kwestie relacji Kubańczyków (w szczególności Kubanek) z obcokrajowcami. W latach ‘70 bardzo nie było to dobrze widziane, później już się poluzowało.

Albo to, że kiedyś Kubańczyk mógł dostać mandat za chodzenie w koszulce z krótkim rękawkiem, czy spodenkach. Obcokrajowiec mógł się ubierać jak chciał. To surowe podejście do ubrania także się z biegiem czasu zmieniło. Oczywiście wszystkim towarzyszyła bieda, braki wszystkiego, głód, czy uprzywilejowanie rządzących, co znamy także z własnego podwórka.

🌅 Zmiany w niezmiennym

Mimo pozornego trwania w tym samym, relacja Hinza pokazuje, że Kuba zmieniała się na przestrzeni dziesięcioleci. Rewolucja nie upadła, pożarła swoje dzieci, ale też wyewoluowała. Co ciekawe trwa nadal, mimo że Kubańczycy mówili, że Fidel Castro jest szalony.

Na Kubie byłam w 2017 roku. To było bardzo specyficzne i ubogacające doświadczenie, bo podróżowaliśmy na własną rękę, bez opieki biura turystycznego. Gdy mówiłam znajomym, że “tam nic nie ma” to nie rozumieli. Zrozumieli tylko ci, którzy Kubą później odwiedzili. Zresztą decyzję o podróży podjęłam spontanicznie i w pośpiechu. Ja także sądziłam, że to już ostatnie podgrygi specyfiki tego zamkniętego, wręcz zapuszkowanego kraju. A jednak mamy 2025 (na moment wpisu na blogu), a wciąż niewiele się tam zmieniło. Wciąż pokutuje klimat, który Hinz opisuje w swoich wspomnieniach. Warto było sięgnąć po tę książkę, żeby dowiedzieć się skąd to się wzięło i dlaczego życie tak tam wygląda.

Dość długo nie mogłam w tę książkę wsiąknąć i rozpoznać o czym ona właściwie jest, czy o tej wyjątkowej wyspie, czy bardziej o autorze. Ostatecznie uznałam, że książka Kuba: syndrom wyspy jest w równym stopniu o najnowszej historii komunizmu w tym (k)raju oraz o obsesji autora, żeby trafić w moment kiedy ten ustrój upadnie.

Spodziewałam się, że będzie mocno odautorsko ale...