Imperium nieznające porażki

Taaaaakkk.... Przeczytałem tylko 1 opowiadanie, bo na chwilę obecną tylko ono mnie interesuje, a mianowicie "Parszywa robota" Abercrombiego. Tłumacz wziął sobie owy tytuł bardzo do serca. Bo tłumaczenie jest iście parszywe. Pomysł, fabuła, postacie, nawiązanie do "pierwszego prawa"? Zdecydowanie na plus. Ale jakość tekstu? A raczej tłumaczenie... brak słów. Polecam, choć raczej w oryginale. Ocena tyczy się historii, bo tłumacz nie zasługuje nawet na 2/10...

Jedna z tych książek, po których jest takie śmieszne uczucie w żołądku. Czujesz smutek, że ta przygoda tak szybko się skończyła ( pomimo 1300 stron). Książka, która mimo podobieństwa do Tolkienowskiego świata robi ogromne wrażenie na czytelniku. Nie można się przy niej nudzić. W wielu momentach chwyta za serce. Niejedna łza spadła. Pozycja obowiązkowa dla miłośnika fantasy. Serdecznie polecam

Doskonałe wprowadzenie do serii Malazańskiej, które zdecydowanie powinno się czytać po lekturze Malazańskiej Księgi Poległych. Książka opisuje początek wydarzeń w Kurald Galain, do których Steven Erikson nawiązuje w MKP. Książka wiele wyjaśnia, rzuca światło na rasę Tiste oraz pradawnych bogów. Nie jest jednak napisana z lekkością głównej serii, jeśli można w ogóle napisać, że MKP ma w sobie coś lekkiego. W Kuźni Ciemności wydarzenia biegną przed siebie ale tempo nie jest zawrotne. W opowieść wplecionych jest sporo przemyśleń, nierzadko pełnych goryczy. Jeżeli ktoś liczy na wartką akcję, niestety nie dostanie tego. W zamian otrzyma zagadkową historię, chwilami brutalną i wzruszającą. Melodramatów, romansów brak. Za to pojawia się nutka dekadencji. Czy polecę sięgnąć po Kuźnię przed główną serią Malazańską? Nie. Zdecydowanie odradzam, gdyż znajomość postaci pojawiających się w Kuźni oraz nakreślony w MKP obraz rasy Tiste (podzielony już na Andi, Edur i Liosan), bardzo ułatwia przyswojenie sobie zawartej w książce treści. Dzięki znajomości losów Tiste z Malazańskiej Księgi Poległych, dużo łatwiej jest zrozumieć ich naturę nakreśloną w Kuźni.

Imperium Grozy to mniej znany cykl autorstwa Glena Cooka, czyli tego pana od Czarnej Kompanii. Moim zdaniem gorsza rozpoznawalność tej serii nie jest do końca rzeczą przypadkową - ma swoje mocne strony, lecz jest dziełem mocno surowym, nieoszlifowanym. W jednym zdaniu: bardzo dobrze mi się to czytało, doceniłem ambitny zamysł autora i pracę potrzebną do stworzenia tak epickiej opowieści, tyle, że całość nieco rozbiła się o rafy nie dość zaawansowanego warsztatu twórczego. Fajny ptak, ale nie do końca umie on latać. Forteca w cieniu to nominalnie druga część cyklu, w praktyce jednak pierwsza - aby było ciekawiej postanowiono origin story Imperium Grozy umieścić w tomie drugim, podczas kiedy tom pierwszy opisuje wydarzenia chronologicznie późniejsze. Ma to sens, prawda? Spojler: nie, nie ma. Pewnie pani Bożenka z wydawnictwa się pomyliła i potem prezesowi głupio to było odkręcać, bo wiadomo, panie Bożenki zwykle mają więcej do powiedzenia niż by się mogło wydawać. Whatever. Pod względem samej opowieści Forteca w cieniu jest dziełem kapitalnym. Dzieje się tutaj bardzo, bardzo dużo, a i skala wydarzeń jest oszałamiająca. Jesteśmy świadkami narodzin Królestwa Pokoju, które zgodnie z nazwą jest ultra agresywne i destabilizuje sytuację w tej części świata. El Murid, czyli Adept, przekonany, iż realizuje wolę bogów nie zamierza zatrzymać się przed niczym zanim "uzdrowi" świat. Notabene historia El Murida ma wiele punktów stycznych z dziejami nijakiego Muhammada ibn Abd Allah ibn Abd al-Muttalib'a, szerzej znanego jako Mahomet. Bez wątpienia fakt, iż rzecz dzieje się praktycznie na pustyni, ale też nazewnictwo czy charakterystyczne imiona bohaterów, czy nawet ich zachowanie i rytuały (kobiety zakrywające twarze by wspomnieć tylko to) wprost sugerują jaki był punt odniesienia dla tej opowieści. To nie jest tak, że Forteca w cieniu pokazuje narodziny islamu w świecie alternatywnym (choć może jednak?), ale autor naprawdę mocno zaczerpnął z naszej rzeczywistości. I trochę to mi przeszkadza, bowiem nie do końca widzę w tym kreatywność twórcy. Za dużo w tym kalek językowych czy kulturowych copy and paste. Pod względem samej opowieści Forteca w cieniu jest bardzo w porządku i wręcz określiłbym tę pozycję mianem fascynującej, czy wręcz genialnej. Ale… do perfekcji brakło naprawdę sporo, tyle że na innym poziomie. Narracja jest, niestety, taka sobie. Brakuje temu płynności, ale i po prostu warsztatu literackiego - Cook popełnia nagminnie multum błędów charakterystycznych dla pisarzy początkujących i, co niezwykłe, takich którzy chyba sami nie czytają tego co napisali. Zdarza mu się zmieniać rejestr akcji w jednym akapicie. Regularnie w ogóle nie sygnalizuje takich drobiazgów jak np. faktu, że akcja przenosi się z miejsca na miejsce. Bywa, że bez sensownego wyjaśnienia skaczemy o wiele godzin, dni czy miesięcy. Często w ogóle jest trudno zorientować się gdzie jesteśmy i kiedy. Kiedy wydarzenia przyśpieszają szczegóły gubią się hurtowo. Pojawia się jakiś człowiek - nie, jednak jest ich dwóch. Nie, pomyłka, jednak trzech. Cofamy się, czytamy kilka akapitów po raz kolejny - wszystko się zgadza, jest jeden koleś, który metodą pączkowania rozmnaża się w czasie rzeczywistym. Bohaterowie materializują się w dziwnych miejscach, robią dziwne rzeczy, a moment później jesteśmy już z nimi lub bez nich gdzieś indziej, coś się urwało, krew wessał piach. Autor nie uznaje continuum nawet w kwestiach technicznych - dosłownie koło trzystaktórejś strony oddziały Gildii w magiczny sposób stają się… legionami rzymskimi, a kontraktowi żołnierze przeistaczają się w principes, hastati i triari (dosłownie tak są nazywani!), co zresztą w ogóle nijak się ma do realiów organizacji wojsk gildii (nie wnikając już w to, skąd się wzięły łacińskie nazwy), którym bliżej do struktur tercios (tyle, że z łucznikami zamiast arkebuzerów) niż piechoty antycznej. Takich drobiazgów, które nie mają sensu jest więcej, aczkolwiek są to w większości właśnie drobiazgi. Np. pustynia na której żyje Murid to faktycznie pustynia - nie ma tam nic, ale ludzie jakoś żyją. Generał Gildii określany mianem najlepszego dowódcy swoich czasów przez całą historię pakuje się w pułapki i nie potrafi podjąć nawet jednej sensownej decyzji, jawi się więc raczej jak chłop granatem oderwany od pługa niż legendarny przywódca. Dla odmiany pustynni dowódcy z niewiadomych względów potrafią opanować zaawansowane koncepcje taktyczne i strategiczne dosłownie na pstryknięcie palcem, a większość z nich zapędziłaby Napoleona do kącika wstydu - jak przystało na ludzi niepiśmiennych i mających ledwo pojęcie o wypasaniu kóz. W rezultacie lektura bywa po prostu męcząca - brakło mi tej czystej przyjemności, którą mógłbym uzyskać z obcowania z dziełem doszlifowanym, dobrze zredagowanym i bardziej przemyślanym - miałem nieustające wrażenie "WTF", ale po pewnym czasie zacząłem już machać ręką, przestałem szukać w tym sensu. Koniec końców czytałem aby poznać historię, bo ta mnie wciągnęła, ale aby dotrwać do finału musiałem zebrać ogromne pokłady cierpliwości. To po prostu nie jest wypracowana książka, ale zaawansowany szkic, czy może raczej hybryda brudnopisu i czystopisu. Fortecę w cieniu czytałem już raz, dawno temu (w 2012 roku), kiedy została wydana, a nawet pisałem jej recenzję dla pewnego portalu literackiego. Pamiętam, że była to recenzja negatywna. Bieżąca lektura jest więc powrotem do znanej pozycji, poniekąd podjętym z nadzieją na lepsze odczytanie. Cóż, nie pykło. Z drugiej strony to nie tak, że gotów jestem Imperium Grozy przekreślić - chyba to jest jedna z tych pozycji, które mają na tyle ogromny potencjał by w pewnych warunkach warto im było dać szansę. Ale - subiektywnie ostrzegam - to nie jest dzieło wybitne i totalnie nie rozumiem tych licznych 10tek i 9tek, którymi tutaj została zarzucona. Może to owczy pęd, może kwestia tego, że ja się nie znam. Nie ważne. Ja po znajomości - ale też z uwagi na frajdę, którą mimo wszystko miałem - daję 7 i wydaje mi się to maksymalną notą dla tej kiepsko przygotowanej książki. I totalnie, ale to totalnie nie rozumiem, czemu tak wiele lat po osiągnięciu przez Cooka miana twórcy kultowego ani jemu, ani wydawcy nie chciało się wykonać nad tą powieścią podstawowej roboty edytorskiej - po prostu żal, bo gdyby dorzucić do tego trochę szlifu byłoby to dzieło warte ustawienia obok Władcy pierścieni, czy co tam akurat ktoś uważa za top tierowe fantasy.

Podnoszę ocenę o punkt tylko za to, że chyba jeszcze nigdy nie miałam do czynienia z takim głównym bohaterem. A to się teraz prawie mi nie zdarza. Historia jest przedziwna i trudno przewidzieć cokolwiek. Z jednej strony jesteśmy przyzwyczajeni do kibicowania, ale Jorg.. Czasem naprawdę nie wiem czy to dobrze, że wygrywa...albo przegrywa;) Mam kolejne tomy, więc od razu zaczęłam drugi, ale aż boję się, do czego dotrzemy z naszym pro(?)tagonistą.

Okrutny wiatr Cooka zna wielu miłośników fantasy, głównie za sprawą jego cyklu o Czarnej Kompanii. Jednak wcześniej zaznajomił fanów gatunku z kronikami Imperium Grozy. Ośmiotomowa saga, została nie tak dawno wydana w Polsce w czterech wielkich omnibusach. „Okrutny wiatr” to pierwszy z nich, obejmujący trzy tomy cyklu. Imperium Grozy tzw. klimatem bardzo przypomina Czarną Kompanię. Nie ma tu postaci czarno – białych, epopeja rozciągnięta jest na setki lat (bo dla pewnych postaci tego uniwersum czas ma...niewielkie znaczenie); wielkie imperia powstają i upadają, wojny toczą olbrzymie armie wspomagane przez magów i dziwne stwory, w tym smoki i demony z samych piekieł. Skrytobójcze zabójstwa nie są niczym rzadkim, zdrady i sojusze z niedawnym wrogiem także nie. Świat geograficznie i społecznie przypomina nieco nasz świat, ale to nie szkodzi, ułatwia to trochę orientację w tym co się dzieje – mamy więc typowo europejskie społeczności na tzw. Zachodzie, wschód to państwa przypominające Chiny, na południu mieszkają ludzie o typowo arabskim wyglądzie i zachowaniu. Jednak to tyle co można zdradzić. Okrutny wiatr wymaga skupienia podczas lektury. Mnóstwo tu postaci i relacji między nimi, mnóstwo miejsc, miasteczek, miast, królestw, itd. Mapa niby jest, ale i tak nie zawsze pomaga. Jeżeli ktoś czytał Czarną Kompanię, jeżeli szuka ciężkiego, militarystycznego fantasy, to tu odnajdzie się jak w domu.

Łotrzyki, złodzieje i wagabundy, słowem Kamraci. Wśród nich Drothe - Nos pracujący dla jednego z szefów stołecznych gangów. Drothe jest dobry w tym co robi i lubi swoje życie, niestety los Kamrata bywa przewrotny, zwłaszcza jeśli niechcący wplącze się on w aferę o zasięgu i charakterze daleko przekraczającym jego doświadczenia. W zdradzieckim świecie miejskich rzezimieszków Drothe porusza się jak ryba w wodzie, ale spróbujcie pływać jak zwalą wam się na głowę imperialni Szarfiarze, Szarzy Książęta i masa innych "ciekawych" indywiduów:) Wciągająca, porywają i pełna akcji fabuła z krwistymi bohaterami, zwłaszcza główny bohater wybija się na plus - po części dlatego, że narracja jest pierwszoosobowa, więc siłą rzeczy wszystko jest przefiltrowane przez percepcję Drothe'a. Bardzo przyjemnie się to czytało. Brak dłużyzn i żadnych niepotrzebnych, przesłodzonych scen mających na celu jedynie zapełnienie literami miejsca na kartce. Świat logiczny, podany w szczegółach na tyle, na ile jest to wymagane, bez wielostronicowych, niepotrzebnych opisów. Przemierzając ulice, dachy i kanały wraz z bohaterami poczujecie atmosferę nie tylko samego miasta, ale przede wszystkim barwnego, przestępczego półświatka Kamratów. Polecam - to dobra, powieść łotrzykowska, trochę spod znaku płaszcza i szpady, ale nie brakuje w niej magii i cwanych czarodziejów.

Trzecia część cyklu o dwóch nekromantach ma chyba najlepszą fabułę (choć fabularnie przypomina to trochę sitcom) i klimat (czarna komedia + trochę horroru w marynistycznych klimatach). W tym tomiku autor rzucił jeszcze więcej tego specyficznego humoru. I szkoda tylko, że Bauchelain i Broach wciąż pozostają praktycznie drugoplanowymi bohaterami i wciąż niewiele się o nich dowiadujemy.

Bardzo przyjemnie się to czytało, książka jest lekka i mam wrażenia że się przez nią płynie. Nie jest to typowe zawiłe fantasy w którym musisz się skupić by zrozumieć co się dzieje i na jakiej podstawie działa świat. Nie jest to też książka w której zaciskasz zęby z emocji. Jest fajną odskocznią od cięższych pozycji. Kilka razy nawet mnie rozbawiła. Pióro fajne przystępne, dobrze opisane wydarzenia ich przyczyny oraz skutki. Bardzo podobało mi się to że zmiana perspektywy z bohatera na innego bohatera odbywała się nie co rozdział a jeśli zaszła taka potrzeba to nawet co kilka zdań, dzięki temu unikneło się powtarzania opisu tych samych wydarzeń od nowa ale z innej perspektywy. Po prostu podczas trwania jednego opisu, perspektywa zmieniała się kilka razy dzięki temu od razu znaliśmy odczucia bohaterów czy ich myśli, na szczęście jest to na tyle dobrze zrobione, że szybko idzie się połapać w tym kto mówi. Książka w mojej opinii straciła niestety dwie gwiazdki ze względu na zbytnią idealność przedstawionego świata. Czytając ją odnosiłam trochę wrażenia że jest to utopia, zachowania mieszkańców, decyzje króla czy społeczeństwa są zbyt idealne żeby były prawdziwe. Żadnych spisków, prób zabójstwa rodziny królewskiej czy odebrania korony. Nawet rodzina konkurencyja do aktualnie rządzącej, nigdy przeciwko niej nie spiskowała, a przez myśl im nawet nie przeszło by przypadkiem dodać kropelkę trucizny do herbatki króla. Drugi minus który mi przeszkadzał to objawiający się w niektórych miejscach brak logiki lub logicznej ciągłości wydarzeń lub nawet ich skutków. Jak wcześniej pisałam wszystko jest zbyt idealne i cukierkowe. Ja wiem że to państwo w zamyśle miało być idealnym schronieniem i miejscem do życia chroniącym przed złem całego świata, ale zamysł to tylko zamysł a ludzie to ludzie, nie dogodzisz wszystkim ani wszystkich nie upilnujesz. Podsumowując książka warta przeczytania ale nie polecam jej osobą które lubią bardziej realistyczne podejście do świata.

Tym razem wkraczamy w tematy żeglarskie ale oczywiście w stylu niecnych dżentelmenów. Mimo że główni bohaterowie to łotrzyki i złodziejaszki nie da się ich nie lubić. Locke Lamora i Jean Tannen jak zwykle wpakują się w nie lada kłopoty. Akcja dzieje się cały czas, nie ma chwili wytchnienia, zaskakujące zwroty akcji są fenomenalne a samo zakończenie świetne, a wszystko napisane z dużą dawką dobrego humoru.

Przygodowa fantastyka dla złapania oddechu od poważniejszej literatury. Ludzie podzieleni według ras, biorących swoje cechy od poszczególnych owadów. Standardowe motywy, walka dobra ze złem, wchodzenie w dorosłość, rodzicielstwo oraz kwestie polityki stworzonego świata. Dla rozluźnienie dobra pozycja.

Nie wiem, czy to ze względu na moje wypaczone poczucie humoru, ale dawno tak się nie uśmiałam przy książce. Która nawiasem mówiąc ma wszystko: dynamiczne sceny walki, ciekawe wątki poboczne, ujmujących bohaterów, demony, wiedźmy, syrenki i parę innych. Każdy znajdzie coś dla siebie. Ujmujące jest, że Grossbartowie, pomimo całej swej nikczemności i wprost niezwykłej chciwości, niezłomnie trzymali się do samego końca swoich zasad i mimo że wypaczonej, ale jednak bezgranicznej wierze w Najświętszą Panienkę. P.S. Uwielbiam szczęśliwe zakończenia.

Trafiłem w bibliotece na trylogię „Kroniki Arkadyjskie” Dominika Sokołowskiego, historyka z wykształcenia i pasjonata książek fantasy, oraz debiutującego pisarza. W takim przypadku ryzyko zawsze istnieje czy warto się książką zainteresować. Ja wziąłem książeczki do ręki i zabrałem się za czytanie pierwszego zatytułowanego „Kwiat paproci”. Mamy tutaj w książce fantasy historyczne realia średniowiecznego Konstantynopola. Stolicą tysiącletniego Imperium Arkadyjskiego jest Chrystopolis, motyw religii Sotera jest dosyć ciekawie, szczegółowo pod katem funkcjonowania instytucji kościelnych, duchownych, zakonów, inkwizycji, ale nawet teologii jest dość szczegółowo rozpracowany. Wiemy, że imperium jest w stanie rozkładu, budżet państwa świeci pustkami. Władzę cesarską zdobyta została na skutek zamachu, zamordowano regentkę Eirene. Władzę przejął dowódca legionów Nikeforos, który dobrze przeprowadził kampanię wojenną barbarzyńcami. To jest znane bardziej z historii starożytnego Rzymu. Zamach się powiódł nowy cesarz przejał władzę, ale jak to bywa jest jakieś ale… Przeżył legalny następca tronu na tą chwilę Isaksios ma 6 lat. Ale wierny centurion, oficer legionu, Lamignat zabrał chłopca i ukrył gdzieś po za granicami imperium. Chłopak przeżyl, minęło 10 lat i młody następca, ma zamiar odebrać uzurpatorowi swoje i odzyskać tron, który należał do jego ojca Andronikosa, potem władzę sprawowała w jego imieniu jego matka Eirene. Wtedy zaczyna się akcja. Ciekawostką jest, że to uniwersum jest bardzo bogate mapa przypomina do złudzenia Europę, spory kawałek Azji i Afryki, i tych lokacji gdzie ma miejsce akcja jest naprawdę sporo. A to jest dobry prognostyk na kolejne dwa tomy. Wątkow jest sporo najciekawszy jest motyw Isaksiosa, któremu po 10 latach pobytu na bezpiecznym odludziu znudziło się i doszedł do wniosku, że władzę trzeba odzyskać. Powrót do Chrystopolis jest ciekawy, z przygodami, chociażby rozprawienie się ze smokiem Draugiem. W końcu bez smoków trudno sobie wyobrazić dobrą fantasy i autor o tym wie. O dziwo, mimo, że kościół działa prężnie mamy pełno magów i co niektórzy dobrze żyją z hierarchią i dobrze służą sprawie Sotera. Ciekawą bohaterką jest młoda kobieta Michelle, która została szpiegiem inkwizycji i miała wyznaczone zadanie, trafiła w szeregi pewnej groźnej sekty i miała donieść szefowi Inkwizytorium co oni za szatańskie spiski wymyślają. Ciekawych jest jeszcze kilku, akcja dzieje się też nie tylko w stolicy, na obrzeżach imperium, ale też w całkiem odległych krajach tego uniwersum. Pod koniec imperium szykuje się wojna z Laszkią. Autor w dobrym momencie zakończył ten pierwszy tom, czytelnika interesuje jak się poukładają losy bohaterów, wszystkich intryg politycznych, no i całego uniwersum. Klimat książki jest dość mroczny, a w dodatku rozchodzi się o jakieś przepowiednie dotyczące końca świata. I to co się dzieje w książce zdaje się te teorie potwierdzać. Odnosi się to mentalności średniowiecza, że ludzie żyli w przeświadczeniu, że kres czasów jest bliski, a różne zjawiska, przyrodnicze, cykliczne epidemie, przepowiednie zdawały się te koncepcje potwierdzać. Ciekawe co będzie w tym cyklu w tej materii. Czytelnik po lekturę pierwszego tomu nie ma wątpliwości, że warto kolejne tomy czytać. Książka jest fascynująca. Autor w sposób interesujący wykreował swoich bohaterów, jest ich wielu, bardzo różnych i to sprawia, że książkę „Kwiat paproci” dobrze się czyta i zaraz zabieram się za lekturę kolejnych tomów trylogii. Książka jest ciekawa. Polecam.

Wojska Świętej Wojny, dowodzone przez nowo mianowanych przywódców, rozpoczynają marsz. Oczy całego świata zwrócone są na gigantyczne masy przemierzające pogańskie ziemie. Ich jedynym celem jest dotarcie do świętego miasta Shimeh - za wszelką cenę. Richard Scott Bakker kontynuuje swoją mroczną, epicką opowieść – bez cienia wątpliwości spełnia obietnice złożone w poprzedniej książce. To niezwykłe, że napisanie drugiego tomu zajęło mu zaledwie około 2 lat. Historia jest tak gęsta i wielowątkowa, że ​​z pewnością wymagała skrupulatnej pracy. „Wojownik-Prorok” koncentruje się wokół trzech głównych tematów: Świętej Wojny, ludzi ją tworzących i epickich bitew. Zaczynając od pierwszego aspektu, trudno sobie wyobrazić ogromne armie i tłumy – setki tysięcy ludzi – przemierzające niezmierzone tereny, walczące, plądrujące i mordujące. Wszyscy po obu stronach są więźniami wojny, jej okrucieństwa i bezwzględności. Wydarzenia opisane w tej książce skłaniają do refleksji: czy cokolwiek z tego jest uzasadnione? Co popycha tych ludzi do unicestwiania całych plemion, miast i ich dziedzictwa kulturowego? W książce znajduje się wyraźne odniesienie do krucjat, choć nie mam wiedzy historycznej, która pozwoliłaby mi ocenić, na ile inspiracja pochodzi z prawdziwych wydarzeń, więc mogły mi umknąć pewne szczegóły. Po drugie, R. Scott Bakker ma talent do tworzenia wiarygodnych postaci z krwi i kości. Autor szybko pozbawia nas wszelkich złudzeń – postaci czarno-białe tutaj nie istnieją. Relacje między nimi obarczone są również demonami z przeszłości, ciężarem który los każ im w czasie teraźniejszym dźwigać na swoich barkach. Nie wdając się w spoilery, obserwujemy wzloty i upadki relacji Achamiana i Esmenet, machinacje Kellhusa, by przejąć kontrolę nad Świętą Wojną, szaleństwo Xeriusa, psychologiczne dylematy Cnauira. Wszystko to, otulone refleksjami filozoficznymi, tworzy wyjątkowe doświadczenie czytelnicze. Na koniec - bitwy. Nie byłoby przesadą nazwać tę książkę czystą fantastyką militarną. Bakker przedstawia nam co najmniej trzy główne bitwy, wszystkie szczegółowo opisane, momentami wręcz irytujące swoją przesadną szczegółowością. Książka ma świetne tempo, przeplatając melancholijne sceny z epickimi bitwami - wszystkie te elementy idealnie się ze sobą łączą. Same opisy bitew są zazwyczaj nieco zawiłe i niejasne. Bakker rzuca dziesiątkami różnych nazw plemion, rang itp., które są nieistotne dla samej fabuły. Założę się, że celem jest naśladowanie prawdziwej kroniki historycznej napisanej w anachronistycznym stylu, ale nie pomaga to w lekturze. Mimo to, brutalność samej wojny i wiele jej elementów (ach, oblężenie Caraskand…) zostały ukazane w znakomity sposób, co czyni tę książkę jedną z najlepszych powieści fantasy w historii.

Cyt.: „Mam wrażenie, że jeśli wartość, jaką przypisujemy ludzkiemu życiu, spadnie wystarczająco nisko, będziemy mieli szanse zaprowadzić powszechny pokój i dobrobyt. Jeśli owa wartość spadnie, wszyscy będą mogli pozwolić sobie na to, by być szczęśliwymi. Dopiero wtedy, gdy zaczynamy wypełniać koszyk luksusowymi dobrami, takimi jak wolność, godność i prawo do decydowania o własnym losie, cena wykracza poza możliwości biedaków.” K.J.Parker, „Składany nóż” K.J.Parker to pseudonim literacki brytyjskiego pisarza Toma Holta, autora powieści fantastycznych i historycznych, m.in. „Pieśni dla Nerona”, w której przedstawia alternatywną wizję fragmentu historii Cesarstwa Rzymskiego i panowania cesarza Nerona. Pojęcie fantasy czy fantastyki jest tak szerokie, że praktycznie można do tej kategorii literatury zaliczyć niemal wszystko. Znalazł się w niej również „Składany nóż”. To w rzeczywistości świetna powieść polityczna z bardzo szerokimi wątkami ekonomicznymi. Jeśli ktoś sądził kiedykolwiek, że ekonomia może być nudna – to polecam mu lekturę „Składanego noża”. Tworzenie systemów bankowych, aprecjacja bądź dewaluacja waluty, wprowadzanie papierowego pieniądza. Wydaje się to dość nieciekawe, lecz zostało przez autora przedstawione w sposób zaiste intrygujący a w dodatku stanowi to jedynie tło dla pasjonujących rozgrywek politycznych. I najważniejsze pytanie – czy można wygrać wojnę bez pieniędzy? Główny bohater – Bassianus Arkadiusz Honoriusz Sewer, pierwszy obywatel Republiki Wesańskiej, stoi na czele rządu a tak naprawdę jego marzeniem jest stworzenie imperium. Czy ten szalony dla wielu zamysł się powiedzie? W trakcie lektury aż nadto widoczna staje się fascynacja autora starożytnym Rzymem. Wiele pomysłów czy zdarzeń zostało zaczerpniętych z historii Republiki Rzymskiej czy początku Cesarstwa Rzymskiego i w powieści pobrzmiewają wyraźnie jej echa. Zdecydowanie pozycja ta wyróżnia się na tle wielu innych w tej kategorii. Nie ma tu magii, nie ma smoków – jest polityka, ekonomia, obsesja władzy. A wszystko to sprawnie i zajmująco napisane. Ciekawy i interesujący głos w nurcie fantasy. Polecam.

Jedna z pierwszych książek, jakie kupiłem (w zasadzie w ciemno — wiedziałem tylko, że to fantasy), i jedna z tych, które w ogóle wprowadzały mnie do świata fantasy. To lekka i całkiem przyjemna powieść, z motywem drogi i zemsty, okraszona humorem, który jednak nie każdemu przypadnie do gustu. Po latach sięgnąłem po nią ponownie i nie zestarzała się najgorzej. Zaznaczam jednak, że może przemawia przeze mnie nostalgia. Mimo to było na tyle dobrze, że w odmętach internetu dotarłem do oferty kupna drugiego tomu, na który właśnie czekam! Kurier w drodze :)

Ciężko było mi "wkręcić się" w tę powieść ale jak już skumałam o co chodzi to... poooszło! Rewelacyjna, zaskakująca, mocno działająca na wyobraźnię i emocje. Im dalej, tym lepiej aż do satysfakcjonującego finału. Fani ciemniejszego odcienia fantasy nie powinni być rozczarowani. Recenzja odnosi się do całej serii.

Był rok 2012 kiedy kupiłem „Legendę Kella”. Mija właśnie trzeci od chwili kiedy pierwszy tom „Kronik Mechanicznych Wampirów” trafił na półki księgarń a tekst, który teraz czytacie nie będzie tylko i wyłącznie moją opinią o tej książce. Poznacie również historię o tym, jak zostałem oszukany przez wydawnictwo. Książka, o której dzisiaj mówimy miała być olbrzymim sukcesem. Miała zdobyć polski rynek. Wydawca rozpływał się zarówno nad fabułą książki jak i samym autorze. Czas jednak pokazał coś innego. Ale zacznijmy od początku. Tytułowy bohater „Legendy” wiedzie spokojne życie. Po latach tułaczki po świecie, po staniu się weteranem wielu bitew, odkłada swój topór w kąt i grzeje swoje stare kości przy domowym ognisku. Jednak czas pokoju nie może trwać długo, a bohater którego przeznaczeniem jest wojna znów musi stawić czoła zagrożeniu w postaci tajemniczego ludu Vaszynów. Atmosfera w powieści jest mroczna. Tajemnicze stworzenia, do tego góry zimą gdzie wcześnie zapada mrok a jedynym źródłem światła są gwiazdy i księżyc oraz wrażenie ciągłego zagrożenia. Jak dla mnie – bomba! Opisy nie tylko scen erotycznych ale i scen walki są bardzo naturalistyczne. Krew leje się wszędzie a wnętrzności ciągną się po polu bitwy. Na chwilę uwagi zasługuje również wspomniany przeze mnie wcześniej lud Vaszynów. Są to ludzie, którzy poddali swoje ciała różnym modyfikacjom, stając się w końcu bardziej maszynami niż tym do czego zostali stworzeni. Jedynym paliwem czy też smarem (jak kto woli), który zapewnia odpowiednie funkcjonowanie werków jest ludzka krew. Budują oni Rafinerie Krwi, gdzie z ludzi powstaje odpowiednia odżywka. W momencie kiedy poznajemy to przerażające społeczeństwo (nie jest to bowiem horda stworów ale doskonale zorganizowane i wykształcone społeczeństwo) z początku idiotyczny tytuł trylogii nabiera sensu. Chociaż ja osobiście wolałbym nazwę „Kroniki Zegarowych Wampirów” niż obecnie funkcjonujące tłumaczenie, ponieważ właśnie do mechanizmu starych zegarów najbardziej podobna jest konstrukcja ciał Vaszynów. Nie mogę przejść obojętnie obok według mnie największego minusa tej książki. Czy jest nim ogromne podobieństwo do „Sagi Drenajów” Davida Gemmella? Już bowiem sam bohater ze swoim toporem jest wręcz lustrzanym odbiciem Drussa i jego Snagi. Narracja prowadzona jest w bardzo podobny sposób, dialogi skonstruowane są na podobieństwo tych w „Sadze”. Zresztą można się tego spodziewać już od samego początku ponieważ Andy Remic dedykuje „Legendę Kella” właśnie Gemmellowi. To właśnie ta nie znajomość historii Drenajów wpływa na negatywne oceny i opinie recenzentów. Minusem książki nie jest samo podobieństwo ale to, że ktoś kto wcześniej nie spotkał się z Drussem i kompanami nie może odpowiednio odebrać tej książki. Ja mam to szczęście, że Sagę Drenajów udało mi się przeczytać. Dlatego też pewnie widzę pewne „smaczki” niedostępne dla każdego. Poza tym jeśli krytykujemy fabułę nie możemy zapomnieć o tym, że nie znamy jej całej. Jest to bowiem pierwszy tom trylogii a historia toczy się dalej. Na Kella należy spojrzeć z perspektywy całości a nie tylko i wyłącznie pierwszego tomu. Ostatnimi czasy w sieci pojawia się coraz więcej recenzji „Legendy Kella”. Wbrew pozorom nie napawa mnie to optymizmem. Dlaczego? Ponieważ ludzie piszący je w 80% zdobyli swoje książki na wyprzedażach. Nauczony doświadczeniem wiem, że oznacza to jedno: wydawnictwo nie zamierza kontynuować serii. Dlatego właśnie czuję się nie dość, że porządnie wkurzony to i oszukany przez „Fabrykę”. Myślę, że jest to kolejny gwóźdź do trumny działu fantastyki obcej tego wydawnictwa. Czytelnicy tracą zaufanie, nie wiedzą czy kupować daną książkę ponieważ nie wiedzą czy będą mieli szanse dobrnąć do końca danej opowieści. „Legenda Kella” to z pewnością tytuł nie dla każdego. Jeżeli lubisz mocną, męską literaturę a do tego znasz „Sagę Drenajów” Davida Gemmella to z pewnością jest to książka, która przykuje Twoją uwagę. Jeżeli jednak nie spełniasz kryteriów , o których wcześniej mówiłem to lepiej zostawić tę książkę tak samo jak to zrobił wydawca. Wielka szkoda, że ta historia nie zostanie opowiedziana do końca polskim czytelnikom. [recenzja pierwotnie ukazała sie na moim blogu: http://zapomnianypokoj.blogspot.com/ zapraszam]

Świetny finał trylogii! Samo zakończenie napisane moim zdaniem bez większego pomysłu i pozostawia trochę żal. Na jaw wychodzi prawdziwa natura niektórych bohaterów, co nie ukrywam, wstrząsnęło mną. Poprzednie dwie częściej skrupulatnie budowały moją sympatię do części opisywanych postaci, jednak jak to w życiu, dałem się zwieść. Jest to trzecia i ostatnia część całej serii i nie wyobrażam sobie, żeby jej nie przeczytać.

Niesamowite zakończenie niesamowitej serii i technicznie najlepszy tom z wielopłaszczyznową narracją i kilkoma liniami fabularnymi rozbitymi na blisko pięćset stron. Fantastyczne pokazanie dojrzewania bohatera - miałam mocne skojarzenia z Ziemiomorzem i "Tehanu" przy wątku postaci, która z wiekiem traci siły, ale zyskuje mądrość i przyjaźń na zawsze. Zachwyciło mnie to, jak Caine na przestrzeni całej serii nabywa pewności siebie i z człowieka, który do tej pory tylko uciekał, staje się prawdziwie odważny i wreszcie może zmienić swoją rzeczywistość. Naprawdę doskonała i wręcz epicka kulminacja tej wybitnej powieści.