Kuźnia ciemności

Kolejna całkiem niezła książka Esslemonta. Tym razem zdecydowanie bardziej rozbudowana niż pierwszy tom. No i moim zdaniem to rozbudowanie było zbyt duże, zarówno jeśli chodzi o ilość bohaterów jak i miejsc akcji przynajmniej na początku. Muszę przyznać, że na początku ciężko mi się było połapać kto jest kim i gdzie. Do tego niektóre wątki strasznie nudne i niezbyt potrzebne, bo prawie nic nie wnosiły, a tylko odrywały od tych lepszych. Natomiast jak już tę wątki zaczęły się zazębiać i łączyć było zdecydowanie lepiej. Bohaterowie bardzo zróżnicowani, rozumiejący w jak brutalnym świecie żyją i ich decyzje, mimo że nie zawsze dobre były w pełni zrozumiałe. Do tego powróciła cześć bohaterów znanych z głównej serii. Autor pokazywał wielokrotnie brutalność tego świata, zarówno przez uśmiercanie wielu bohaterów, jak i podejście do tego, chociażby przez suche podanie po bitwie kto powstał z oddziału. Ogólnie książka dobra I na pewno będę kontynuował przygodę z Esslemontem.

Całkiem przyzwoity powrót po kilku latach do świata Malazu. Wprawdzie nie jest to poziom Eriksona, ale i tak bawiłem się całkiem dobrze. Fabuła nieźle skonstruowana i sprawnie i szybko poprowadzona, bo całość rozgrywa się właściwie w jednym miejscu i zaledwie przez kilkanaście godzin. Bardzo dobrze napisani bohaterowie, jak zawsze w tym świecie skomplikowani, ale co ważne dla mnie dający się lubić. Do tego wpleceni do tej historii zostali bohaterowie znani z głównej serii. Ogólnie całkiem dobry początek serii i chętnie sięgnę po kolejny tom.

Tym razem wkraczamy w tematy żeglarskie ale oczywiście w stylu niecnych dżentelmenów. Mimo że główni bohaterowie to łotrzyki i złodziejaszki nie da się ich nie lubić. Locke Lamora i Jean Tannen jak zwykle wpakują się w nie lada kłopoty. Akcja dzieje się cały czas, nie ma chwili wytchnienia, zaskakujące zwroty akcji są fenomenalne a samo zakończenie świetne, a wszystko napisane z dużą dawką dobrego humoru.

Po ponad 350 godzinach ,8 miesiącach przygody w końcu oczekiwany finał. Miała być wisienka na torcie a dostałem rodzynka...Książka jako brutal fantasy jest bardzo dobra co nie zmienia faktu, że jako "Opowieść z Malazańskiej Księgi Poległych "jest moim zdaniem niekompletna a miejscami oczywista. Zabrakło jak dla mnie wielu postaci, autor chyba miał dość i poszedł na skróty. Za dużo Loveline'ów a za mało tego mroku i smutku z poprzednich części. Podsumowując wszystko razem cała historia od 1 do 9 jest świetna jednak co do zakończenia to zgadzam się z bratem i jego słowami :" Przeczytałem finał i czekam na finał". Dla uzbrojonych w cierpliwość silnych duchem wariatów polecam.

Jedna z tych książek, po których jest takie śmieszne uczucie w żołądku. Czujesz smutek, że ta przygoda tak szybko się skończyła ( pomimo 1300 stron). Książka, która mimo podobieństwa do Tolkienowskiego świata robi ogromne wrażenie na czytelniku. Nie można się przy niej nudzić. W wielu momentach chwyta za serce. Niejedna łza spadła. Pozycja obowiązkowa dla miłośnika fantasy. Serdecznie polecam

bardzo, bardzo długi wstęp do jednej bitwy. Bitwy i owszem, znakomitej, natomiast zdecydowanie zbyt późno osadzonej w fabule. Mam wrażenie, że autor w końcu przegrał swój pojedynek z natłokiem postaci i wątków (a iluż bohaterów jeszcze pominął!). Szczęściem - to dopiero połowo zakończenia, więc liczę na to, że mój odbiór całości zmieni się po ostatnim tomie.

Imperium Nieznające Porażki Na początek ważna uwaga: książka oprócz dwóch właściwych, kanonicznych powieści z cyklu „Imperium Grozy” zawiera kilka niepublikowanych dotąd opowiadań osadzonych w tym świecie. Z góry zaznaczam, że ich nie czytałem i ów omnibus oceniam tylko na podstawie kanonicznych dzieł. Po pierwsze dlatego, że nie jestem fanem krótkiej formy. Po drugie zaś dlatego że nie przepadam za wszelkiej maści (nieoficjalnymi) prequelami, tekstami pobocznymi, alternatywnymi zakończeniami itd. Tak więc sobie darowałem, dla mnie to opcjonalna ciekawostka, choć tak naprawdę strata miejsca. Nie musicie się zgadzać z moim podejściem i tyle. „Imperium nieznające porażki” zawiera dwa przedostatnie tomy cyklu czyli „Dojrzewa wschodni wiatr” oraz „Nadciaga zły los”. Mamy tu odpowiednio do czynienia z tomami numer 6 i 7, więc ciężko pisać coś więcej o fabule za wiele nie zdradzając. Powiem tak: „Dojrzewa wschodni wiatr” jest świetne, ma dobry klimat, podobał mi się motyw fabularny, szkoda że tak szybko....urwany. Z „Nadciąga zły los” jest ten problem iż momentami jest wręcz kopią...poprzedniego tomu! Dlaczego? Ponieważ jego akcja rozgrywa się przed, w trakcie i po wydarzeniach w „Dojrzewa wschodni wiatr”. Ten tom robi się ciekawy w zasadzie od połowy, bo wcześniej człowiek w dużej mierze czytał to co czytał wcześniej :) Momentami było to niesamowicie nużące. No i kolejna rzecz, która sprawia że ów tom nie może być przeze mnie wysoko oceniony: ma tak otwarte zakończenie, tak wiele niedomkniętych wątków, że głowa boli. W zasadzie....niewiele wyjaśnia. Ja wiem, po 22 latach Cook historię dokończył (o tym napiszę za kilka dni) w „Drodze Zimnego Serca”, ale co kazał fanom czekać to jego....Tak czy owak fani i tak po to sięgną. „Nadciąga zły los” jest tomem słabszym od poprzednich, co nie znaczy że złym.

Podnoszę ocenę o punkt tylko za to, że chyba jeszcze nigdy nie miałam do czynienia z takim głównym bohaterem. A to się teraz prawie mi nie zdarza. Historia jest przedziwna i trudno przewidzieć cokolwiek. Z jednej strony jesteśmy przyzwyczajeni do kibicowania, ale Jorg.. Czasem naprawdę nie wiem czy to dobrze, że wygrywa...albo przegrywa;) Mam kolejne tomy, więc od razu zaczęłam drugi, ale aż boję się, do czego dotrzemy z naszym pro(?)tagonistą.

Imperium Grozy to mniej znany cykl autorstwa Glena Cooka, czyli tego pana od Czarnej Kompanii. Moim zdaniem gorsza rozpoznawalność tej serii nie jest do końca rzeczą przypadkową - ma swoje mocne strony, lecz jest dziełem mocno surowym, nieoszlifowanym. W jednym zdaniu: bardzo dobrze mi się to czytało, doceniłem ambitny zamysł autora i pracę potrzebną do stworzenia tak epickiej opowieści, tyle, że całość nieco rozbiła się o rafy nie dość zaawansowanego warsztatu twórczego. Fajny ptak, ale nie do końca umie on latać. Forteca w cieniu to nominalnie druga część cyklu, w praktyce jednak pierwsza - aby było ciekawiej postanowiono origin story Imperium Grozy umieścić w tomie drugim, podczas kiedy tom pierwszy opisuje wydarzenia chronologicznie późniejsze. Ma to sens, prawda? Spojler: nie, nie ma. Pewnie pani Bożenka z wydawnictwa się pomyliła i potem prezesowi głupio to było odkręcać, bo wiadomo, panie Bożenki zwykle mają więcej do powiedzenia niż by się mogło wydawać. Whatever. Pod względem samej opowieści Forteca w cieniu jest dziełem kapitalnym. Dzieje się tutaj bardzo, bardzo dużo, a i skala wydarzeń jest oszałamiająca. Jesteśmy świadkami narodzin Królestwa Pokoju, które zgodnie z nazwą jest ultra agresywne i destabilizuje sytuację w tej części świata. El Murid, czyli Adept, przekonany, iż realizuje wolę bogów nie zamierza zatrzymać się przed niczym zanim "uzdrowi" świat. Notabene historia El Murida ma wiele punktów stycznych z dziejami nijakiego Muhammada ibn Abd Allah ibn Abd al-Muttalib'a, szerzej znanego jako Mahomet. Bez wątpienia fakt, iż rzecz dzieje się praktycznie na pustyni, ale też nazewnictwo czy charakterystyczne imiona bohaterów, czy nawet ich zachowanie i rytuały (kobiety zakrywające twarze by wspomnieć tylko to) wprost sugerują jaki był punt odniesienia dla tej opowieści. To nie jest tak, że Forteca w cieniu pokazuje narodziny islamu w świecie alternatywnym (choć może jednak?), ale autor naprawdę mocno zaczerpnął z naszej rzeczywistości. I trochę to mi przeszkadza, bowiem nie do końca widzę w tym kreatywność twórcy. Za dużo w tym kalek językowych czy kulturowych copy and paste. Pod względem samej opowieści Forteca w cieniu jest bardzo w porządku i wręcz określiłbym tę pozycję mianem fascynującej, czy wręcz genialnej. Ale… do perfekcji brakło naprawdę sporo, tyle że na innym poziomie. Narracja jest, niestety, taka sobie. Brakuje temu płynności, ale i po prostu warsztatu literackiego - Cook popełnia nagminnie multum błędów charakterystycznych dla pisarzy początkujących i, co niezwykłe, takich którzy chyba sami nie czytają tego co napisali. Zdarza mu się zmieniać rejestr akcji w jednym akapicie. Regularnie w ogóle nie sygnalizuje takich drobiazgów jak np. faktu, że akcja przenosi się z miejsca na miejsce. Bywa, że bez sensownego wyjaśnienia skaczemy o wiele godzin, dni czy miesięcy. Często w ogóle jest trudno zorientować się gdzie jesteśmy i kiedy. Kiedy wydarzenia przyśpieszają szczegóły gubią się hurtowo. Pojawia się jakiś człowiek - nie, jednak jest ich dwóch. Nie, pomyłka, jednak trzech. Cofamy się, czytamy kilka akapitów po raz kolejny - wszystko się zgadza, jest jeden koleś, który metodą pączkowania rozmnaża się w czasie rzeczywistym. Bohaterowie materializują się w dziwnych miejscach, robią dziwne rzeczy, a moment później jesteśmy już z nimi lub bez nich gdzieś indziej, coś się urwało, krew wessał piach. Autor nie uznaje continuum nawet w kwestiach technicznych - dosłownie koło trzystaktórejś strony oddziały Gildii w magiczny sposób stają się… legionami rzymskimi, a kontraktowi żołnierze przeistaczają się w principes, hastati i triari (dosłownie tak są nazywani!), co zresztą w ogóle nijak się ma do realiów organizacji wojsk gildii (nie wnikając już w to, skąd się wzięły łacińskie nazwy), którym bliżej do struktur tercios (tyle, że z łucznikami zamiast arkebuzerów) niż piechoty antycznej. Takich drobiazgów, które nie mają sensu jest więcej, aczkolwiek są to w większości właśnie drobiazgi. Np. pustynia na której żyje Murid to faktycznie pustynia - nie ma tam nic, ale ludzie jakoś żyją. Generał Gildii określany mianem najlepszego dowódcy swoich czasów przez całą historię pakuje się w pułapki i nie potrafi podjąć nawet jednej sensownej decyzji, jawi się więc raczej jak chłop granatem oderwany od pługa niż legendarny przywódca. Dla odmiany pustynni dowódcy z niewiadomych względów potrafią opanować zaawansowane koncepcje taktyczne i strategiczne dosłownie na pstryknięcie palcem, a większość z nich zapędziłaby Napoleona do kącika wstydu - jak przystało na ludzi niepiśmiennych i mających ledwo pojęcie o wypasaniu kóz. W rezultacie lektura bywa po prostu męcząca - brakło mi tej czystej przyjemności, którą mógłbym uzyskać z obcowania z dziełem doszlifowanym, dobrze zredagowanym i bardziej przemyślanym - miałem nieustające wrażenie "WTF", ale po pewnym czasie zacząłem już machać ręką, przestałem szukać w tym sensu. Koniec końców czytałem aby poznać historię, bo ta mnie wciągnęła, ale aby dotrwać do finału musiałem zebrać ogromne pokłady cierpliwości. To po prostu nie jest wypracowana książka, ale zaawansowany szkic, czy może raczej hybryda brudnopisu i czystopisu. Fortecę w cieniu czytałem już raz, dawno temu (w 2012 roku), kiedy została wydana, a nawet pisałem jej recenzję dla pewnego portalu literackiego. Pamiętam, że była to recenzja negatywna. Bieżąca lektura jest więc powrotem do znanej pozycji, poniekąd podjętym z nadzieją na lepsze odczytanie. Cóż, nie pykło. Z drugiej strony to nie tak, że gotów jestem Imperium Grozy przekreślić - chyba to jest jedna z tych pozycji, które mają na tyle ogromny potencjał by w pewnych warunkach warto im było dać szansę. Ale - subiektywnie ostrzegam - to nie jest dzieło wybitne i totalnie nie rozumiem tych licznych 10tek i 9tek, którymi tutaj została zarzucona. Może to owczy pęd, może kwestia tego, że ja się nie znam. Nie ważne. Ja po znajomości - ale też z uwagi na frajdę, którą mimo wszystko miałem - daję 7 i wydaje mi się to maksymalną notą dla tej kiepsko przygotowanej książki. I totalnie, ale to totalnie nie rozumiem, czemu tak wiele lat po osiągnięciu przez Cooka miana twórcy kultowego ani jemu, ani wydawcy nie chciało się wykonać nad tą powieścią podstawowej roboty edytorskiej - po prostu żal, bo gdyby dorzucić do tego trochę szlifu byłoby to dzieło warte ustawienia obok Władcy pierścieni, czy co tam akurat ktoś uważa za top tierowe fantasy.

„Republika złodziei” to trzeci, finałowy tom trylogii o Locke’u Lamorze — i choć trudno nie czuć żalu, że historia dobiega końca, to ocena książki wynika przede wszystkim z jej treści. Poprzeczka po dwóch poprzednich częściach była ustawiona bardzo wysoko i widać, że tym razem tempo akcji jest nieco wolniejsze. Miejscami pojawiają się dłużyzny, a narracja częściej niż wcześniej cofa się do przeszłości, wyraźnie nawiązując i rozwijając wątki z pierwszego tomu. To sprawia, że konstrukcyjnie książka jest połączeniem dalszego ciągu opowieści z „Niecnych dżentelmenów” i osobnej historii trzeciego tomu. W porównaniu z „Na szkarłatnych morzach” — które stawiało bardziej na jednolitą, pełną dynamiki fabułę — tutaj większy nacisk położono na retrospekcje i pogłębianie relacji między bohaterami. Dla jednych będzie to zaletą, dla innych elementem, który spowalnia odbiór. Mimo tego trudno odmówić powieści wielu mocnych stron: świetnie prowadzonych dialogów, charakterystycznego humoru, dopracowanych emocji i konsekwentnego domknięcia historii. Finał jest satysfakcjonujący, zaskakujący i dobrze osadzony w całej opowieści — zdecydowanie warto dotrzeć do ostatnich stron i przeżyć to zakończenie. Podsumowując: to może nie najbardziej dynamiczna część trylogii, ale wciąż bardzo dobra, ważna i godna domknięcia całej historii. Dla fanów serii — lektura obowiązkowa i piękne pożegnanie z bohaterami.

Wojska Świętej Wojny, dowodzone przez nowo mianowanych przywódców, rozpoczynają marsz. Oczy całego świata zwrócone są na gigantyczne masy przemierzające pogańskie ziemie. Ich jedynym celem jest dotarcie do świętego miasta Shimeh - za wszelką cenę. Richard Scott Bakker kontynuuje swoją mroczną, epicką opowieść – bez cienia wątpliwości spełnia obietnice złożone w poprzedniej książce. To niezwykłe, że napisanie drugiego tomu zajęło mu zaledwie około 2 lat. Historia jest tak gęsta i wielowątkowa, że ​​z pewnością wymagała skrupulatnej pracy. „Wojownik-Prorok” koncentruje się wokół trzech głównych tematów: Świętej Wojny, ludzi ją tworzących i epickich bitew. Zaczynając od pierwszego aspektu, trudno sobie wyobrazić ogromne armie i tłumy – setki tysięcy ludzi – przemierzające niezmierzone tereny, walczące, plądrujące i mordujące. Wszyscy po obu stronach są więźniami wojny, jej okrucieństwa i bezwzględności. Wydarzenia opisane w tej książce skłaniają do refleksji: czy cokolwiek z tego jest uzasadnione? Co popycha tych ludzi do unicestwiania całych plemion, miast i ich dziedzictwa kulturowego? W książce znajduje się wyraźne odniesienie do krucjat, choć nie mam wiedzy historycznej, która pozwoliłaby mi ocenić, na ile inspiracja pochodzi z prawdziwych wydarzeń, więc mogły mi umknąć pewne szczegóły. Po drugie, R. Scott Bakker ma talent do tworzenia wiarygodnych postaci z krwi i kości. Autor szybko pozbawia nas wszelkich złudzeń – postaci czarno-białe tutaj nie istnieją. Relacje między nimi obarczone są również demonami z przeszłości, ciężarem który los każ im w czasie teraźniejszym dźwigać na swoich barkach. Nie wdając się w spoilery, obserwujemy wzloty i upadki relacji Achamiana i Esmenet, machinacje Kellhusa, by przejąć kontrolę nad Świętą Wojną, szaleństwo Xeriusa, psychologiczne dylematy Cnauira. Wszystko to, otulone refleksjami filozoficznymi, tworzy wyjątkowe doświadczenie czytelnicze. Na koniec - bitwy. Nie byłoby przesadą nazwać tę książkę czystą fantastyką militarną. Bakker przedstawia nam co najmniej trzy główne bitwy, wszystkie szczegółowo opisane, momentami wręcz irytujące swoją przesadną szczegółowością. Książka ma świetne tempo, przeplatając melancholijne sceny z epickimi bitwami - wszystkie te elementy idealnie się ze sobą łączą. Same opisy bitew są zazwyczaj nieco zawiłe i niejasne. Bakker rzuca dziesiątkami różnych nazw plemion, rang itp., które są nieistotne dla samej fabuły. Założę się, że celem jest naśladowanie prawdziwej kroniki historycznej napisanej w anachronistycznym stylu, ale nie pomaga to w lekturze. Mimo to, brutalność samej wojny i wiele jej elementów (ach, oblężenie Caraskand…) zostały ukazane w znakomity sposób, co czyni tę książkę jedną z najlepszych powieści fantasy w historii.

Cyt.: „Mam wrażenie, że jeśli wartość, jaką przypisujemy ludzkiemu życiu, spadnie wystarczająco nisko, będziemy mieli szanse zaprowadzić powszechny pokój i dobrobyt. Jeśli owa wartość spadnie, wszyscy będą mogli pozwolić sobie na to, by być szczęśliwymi. Dopiero wtedy, gdy zaczynamy wypełniać koszyk luksusowymi dobrami, takimi jak wolność, godność i prawo do decydowania o własnym losie, cena wykracza poza możliwości biedaków.” K.J.Parker, „Składany nóż” K.J.Parker to pseudonim literacki brytyjskiego pisarza Toma Holta, autora powieści fantastycznych i historycznych, m.in. „Pieśni dla Nerona”, w której przedstawia alternatywną wizję fragmentu historii Cesarstwa Rzymskiego i panowania cesarza Nerona. Pojęcie fantasy czy fantastyki jest tak szerokie, że praktycznie można do tej kategorii literatury zaliczyć niemal wszystko. Znalazł się w niej również „Składany nóż”. To w rzeczywistości świetna powieść polityczna z bardzo szerokimi wątkami ekonomicznymi. Jeśli ktoś sądził kiedykolwiek, że ekonomia może być nudna – to polecam mu lekturę „Składanego noża”. Tworzenie systemów bankowych, aprecjacja bądź dewaluacja waluty, wprowadzanie papierowego pieniądza. Wydaje się to dość nieciekawe, lecz zostało przez autora przedstawione w sposób zaiste intrygujący a w dodatku stanowi to jedynie tło dla pasjonujących rozgrywek politycznych. I najważniejsze pytanie – czy można wygrać wojnę bez pieniędzy? Główny bohater – Bassianus Arkadiusz Honoriusz Sewer, pierwszy obywatel Republiki Wesańskiej, stoi na czele rządu a tak naprawdę jego marzeniem jest stworzenie imperium. Czy ten szalony dla wielu zamysł się powiedzie? W trakcie lektury aż nadto widoczna staje się fascynacja autora starożytnym Rzymem. Wiele pomysłów czy zdarzeń zostało zaczerpniętych z historii Republiki Rzymskiej czy początku Cesarstwa Rzymskiego i w powieści pobrzmiewają wyraźnie jej echa. Zdecydowanie pozycja ta wyróżnia się na tle wielu innych w tej kategorii. Nie ma tu magii, nie ma smoków – jest polityka, ekonomia, obsesja władzy. A wszystko to sprawnie i zajmująco napisane. Ciekawy i interesujący głos w nurcie fantasy. Polecam.

Jestem naprawdę zszokowany, że Opowieści z meekhańskiego pogranicza przebiły (dla mnie) Wiedźmina pana Sapkowskiego. Pan Robert M. Wegner pisze tak cudownie! Od genialnych opowiadań pełnych bólu, znoju, genialnej batalistyki („Wszyscy jesteśmy Meekhańczykami”) przechodzimy do dworskich, dusznych, przybijających opowiadań, jak „Szkarłat na płaszczu” i „Ponieważ kocham cię nad życie”, które wezmą cię w prasę i całkowicie zmiażdżą emocjonalnie. Najlepsze polskie fantasy (w mojej opinii). Jeśli macie ochotę dłużej posłuchać o tej cudownej książce, to gorąco zachęcam do skorzystania z linku poniżej: Miłego dnia lub wieczorka ❤️

Na tle wielu innych polecanych fantasy "Mrok, który nas poprzedza" wypada zupełnie pozytywnie - przede wszystkim widać w tej książce wyrazisty zamysł, a nie wstęp do nieznośnej serialozy albo dekonstrukcji dla samej dekonstrukcji (jak "Smoczy tron" albo "Gra o tron"). Miałam mieszane uczucia co do aż zbyt wyraźnej inspiracji historią krucjat - chwilami można mieć wrażenie, że autor sztukuje nią pewne niedopowiedzenia czy niedoróbki własnego światotwórstwa - ostatecznie jednak dałam się wciągnąć magiczno-politycznym intrygom, aż do zupełnie zadowalającego zakończenia, które zapowiada kolejny tom bez jakichś tanich chwytów typu cliffhanger. Trochę zabrakło mi też w tej książce pierwiastka ludzkiego, tzn. wielu bohaterów jest do siebie bardzo podobnych pod względem psychologicznym (czy raczej psychopatycznym). Sytuację ratuje uczony powiernik Achamian oraz mistrz manipulator Kellhus. Dwie postaci kobiece powierzchownie też za bardzo do siebie podobne, zmuszone do handlowania swoim ciałem i spragnione uznania za kogoś ważnego, ale są między nimi obiecujące różnice, które, mam nadzieję, rozwiną się w dalszej części historii.

Rothfuss po raz kolejny pokazuje geniusz. Styl pisarza sprawia że nie miałem ochoty przestać czytać i po każdym rozdziale mówiłem "no dobra, jeszcze jeden". Brak dłużyzn, unikanie rozległych opisów miejsc, książka jest podzielona na wiele "małych" momentów zamiast jak zazwyczaj w książkach na kilka dużych z fillerami pomiędzy nimi. Najsłabszym punktem podobnie jak w tomie 1 są wydarzenia z czasu teraźniejszego, na szczęście nie zajmują zbyt wiele stron więc można je traktować jako odsapnięcie od opowiadanej historii. Znowu najjaśniejszym punktem jest akcja dziejąca się na/w okolicach Uniwersytetu (gdzie mamy skojarzenia z Harrym Potterem - ze znacznie lepszą wersją HP), gdy bohater wyrusza w droge jest ciut gorzej. No i mamy ponad połowę trylogii za sobą a dalej nie wiadomo zbyt wiele o antagoniście/antagonistach serii, zamiast tego dostajemy coś w rodzaju - używając terminologii z gier - misji pobocznych, co nie jest zarzutem ale po prostu mam nadzieje że autor potem da rade to w sensowny sposób zakończyć jak wszystko sobie zostawi na ostatni tom :) A patrząc na date wydania ostatniej książki można sie domyślać że ma z tym problem.

Kolejny tom i kolejne mocno mieszane uczucia. Kibicujemy komuś, komu nie powinniśmy. Ale z drugiej strony, czy nie rozumiemy jego pobudek? Ciągle mam poczucie winy, gdy Jorgowi udaje się złamać kolejną granicę, ale gdy mu zagraża realna katastrofa z zapartym tchem czekam jak rozwiąże kolejny problem - wydawałoby się - nie do przeskoczenia. A z plusów, Mina jest idealna dla naszego bohatera, naprawdę mam nadzieję, że to się skończy wieloletnią (?), szcześliwą (?) podróżą we dwoje. Mimo, że za chiny ludowe nie widzę w naszym ambitnym dowódcy materiału na męża i ojca.

Niestety nie do końca fabuła mnie porwała. Niby wszystko jest skomplikowane intrygi, ciekawe tło, wiele dramatycznych wydarzeń, niezłe tempo akcji, barwne postacie. Jednak nie przemawiają do mnie motywy działania bohaterów , które najczęściej są tak złożone ze jak dla mnie nieprzekonywujące. Na przykład sprawa zamordowania Ciosowego przez Wilka, ma to niby umożliwić zbudowanie Zakonu od nowa ale bardzo jet to pokrętne tłumaczenie. Rozumiem że są całkiem odmienne gusty.

Łotrzyki, złodzieje i wagabundy, słowem Kamraci. Wśród nich Drothe - Nos pracujący dla jednego z szefów stołecznych gangów. Drothe jest dobry w tym co robi i lubi swoje życie, niestety los Kamrata bywa przewrotny, zwłaszcza jeśli niechcący wplącze się on w aferę o zasięgu i charakterze daleko przekraczającym jego doświadczenia. W zdradzieckim świecie miejskich rzezimieszków Drothe porusza się jak ryba w wodzie, ale spróbujcie pływać jak zwalą wam się na głowę imperialni Szarfiarze, Szarzy Książęta i masa innych "ciekawych" indywiduów:) Wciągająca, porywają i pełna akcji fabuła z krwistymi bohaterami, zwłaszcza główny bohater wybija się na plus - po części dlatego, że narracja jest pierwszoosobowa, więc siłą rzeczy wszystko jest przefiltrowane przez percepcję Drothe'a. Bardzo przyjemnie się to czytało. Brak dłużyzn i żadnych niepotrzebnych, przesłodzonych scen mających na celu jedynie zapełnienie literami miejsca na kartce. Świat logiczny, podany w szczegółach na tyle, na ile jest to wymagane, bez wielostronicowych, niepotrzebnych opisów. Przemierzając ulice, dachy i kanały wraz z bohaterami poczujecie atmosferę nie tylko samego miasta, ale przede wszystkim barwnego, przestępczego półświatka Kamratów. Polecam - to dobra, powieść łotrzykowska, trochę spod znaku płaszcza i szpady, ale nie brakuje w niej magii i cwanych czarodziejów.

Jeśli podobał Wam się klimat Drogi Królów Sandersona, to Smocza droga będzie dla Was świetną rozrywką. Ja uważam, że to dobra, złożona, zaskakująca opowieść o władzy, dojrzewaniu, kształtowaniu postaw i życiowych wyborach. Fabuła osadzona jest w czasach, które możemy określić jako średniowiecze – to fantastyka, a nie powieść historyczna, dlatego nie pokuszę się o stwierdzenie, że to jest w ogóle jakaś konkretna epoka. Mamy więc rycerzy, królów, magów, ciężki sprzęt, prymitywne narzędzia, i wszędzie, gdzie chcemy się dostać, podróżujemy konno (a wędrówki jest tam dużo). Powieść zaczyna się od czwórki bohaterów – na początku nie mających ze sobą nic wspólnego, ale ich losy szybko splata wojna Wolnych Miast z Rozdartym Tronem. Sądzę, że właśnie bohaterowie są siłą tej powieści – oni nadają charakter zdarzeniom. Zatem nie będę się o nich rozwodzić, żebyście mogli sami odkryć ich historię. Powiem kilka zdań o mojej ulubionej bohaterce – Cithrin. Poznajemy ją jako sierotę wplątaną w proceder przemytu skarbu przez strefę działań wojennych, żeby ustrzec je przed grabieżą i pozostawienie krainy bez środków. Cithrin robi to, ponieważ jest własnością banku, opiekują się nią władze głównego skarbca jednego z królestw. W toku całej powieści Cithrin dorasta, napotyka na swej drodze różnych ludzi, z których czerpie życiową naukę i siłę. Oczywiście nie ma ideału – spotyka nie tylko tych dobrych i tylko tych miłych… ale każde z tych spotkań jest ważne i niesie ze sobą konsekwencje. Bardzo mi się podobało, w jaką stronę ewoluowała dziewczyna i jak autor ją opisał w „dorosłym życiu”. W tle losów Cithrin trwają przygotowania do wojny – chociaż nikt sytuacji nie traktuje jako groźną, mimo że gęsto w powietrzu. Ciekawie Abraham pokazuje nam wymyślony przez siebie świat – widać, że nie poznajemy wszystkich zakamarków, ale to, jak przechadzamy się po tej krainie daje nam spore wyobrażenie z czym mamy do czynienia. Bardzo podobało mi się jak potraktowana jest w powieści smocza droga – jest swoistym jedwabnym szlakiem, który z różnych powodów jest ważny dla fabuły. Technicznie książka jest podzielona na rozdziały, które zatytułowane są imionami bohaterów, których losy w danym momencie śledzimy – raz, że akcja dzieje się w różnych miejscach; dwa, że każdy z bohaterów ma swoją funkcję i znaczenie dla historii. Podobało mi się to, bo dzięki tej różnorodności postaci można łatwo się utożsamić z ich postawami. Książkę czyta się szybko – ilość bohaterów pozwala na swobodne śledzenie akcji bez obaw, że zgubimy się gdzieś po drodze. Wydarzenia nie galopują w zawrotnym tempie, aczkolwiek dzieje się sporo. Świat przedstawiony też nie zabija ilością nazw, krain, etc., do tego dość łatwo poruszać się po mapie umieszczonej na początku książki. Powieść jest godna polecenia, chociaż mistrzostwem świata nie jest – niektóre sceny są przegadane, przekombinowane i trudno mi było przebić się przez nie bez zmęczenia. Jedna z kluczowych postaci z kolei potraktowana jest w zbytnim uproszczeniu – ponieważ od początku widzimy do czego zmierza autor opisując jej losy. Mimo to chciałabym znać koniec całej serii, bo jednak końcówka tego tomu bardzo mi się podobała i myślę, że warto dać jej szansę.

Zdecydowanie najtrudniejsza książka jaką miałam przyjemność wysłuchać. I przyznam szczerze, że czytałam opinie, że sam początek trudny, że nie wiadomo o co chodzi… że człowiek zostaje wrzucany w ten świat z tymi wszystkimi gadżetami, nazewnictwem i wiedząc to to i tak dwa razy ją odkładam ale coś mnie jednak ciągnęło do niej. Cały czas słyszałam, że w końcu mi „kliknie” i tak! kliknęło i pochłonął mnie ten świat do reszty. Cały ten świat, kultura, magia i wszystko co jest dookoła jest tak bogate ale jednocześnie na swoim miejscu, nie przesadzone. Jedna z trudniejszych ale i najcudowniejszych książek! Moją ulubioną pistacją jest tutaj Kaladin, może jest to spowodowane tym, że jego tutaj jest najwięcej, najwięcej z przeszłości. Na końcu muszę przyznać zyskuje też Dalinar. Miałam zrobić sobie przerwę między pierwszą a drugą częścią ale nie dam rady ☺️ od razu MUSZĘ wziąć się za drugą.