Grey

W mojej ocenie jest to jak do tej pory najlepsza książka z tej serii. Wprowadzenie rozdziałów z punktu widzenia Crossa wprowadziło więcej dynamiki i w dużej mierze zmniejszyło ilość rozbudowanych opisów, które mi w tej książce przeszkadzały. Seria nadal mnie nie zachwyca, ale nie jest też najgorsza.

Ostatnia część serii Crossa, która w porównaniu do swoich poprzedników, myślę, że prezentuje się nieco gorzej. Życie Evy oraz Gideona nadal jest pełne pasji i namiętności, w końcu po wszystkich tragicznych wydarzeniach mogą cieszyć się sobą, a ich życie wraca na normalne tory. Choć bardzo lubię serię Crossa, to jednak widać, że autorce brakowało pomysłów na dalsze części. "Tylko Corss" zdecydowanie stracił całą swoją aurę, która przejawia się w pierwszych częściach. Tu wszystko jest nieco bardziej naciągane.

_______________________ 29 letnia Elena jest piękna i niewinna. Jej świat to sztuka i barwy, nie wie czym jest namiętność. Kobieta podejmuje się restauracji fresku w Wenecji. Wszystko zmienia się kiedy poznaje Leonardo - międzynarodowej sławy szefa kuchni, który nagle pojawia się w jej życiu, zmieniając je diametralnie. Mężczyzna całkowicie odmienią jej sferę erotyczną , otwiera przed nią nowe możliwości. Oprócz sztuki kulinarnej , która w jego dłoniach zmienia się w totalna ekstazę dla podniebienia , mężczyzna wie również jak rozbudzić rozkosz w kobiecie, sprawić by wszystkie zmysły zostały wyostrzone. Oczywiście jest jeden warunek... To jest krótki opis pierwszej części, w dalszych mamy oczywiście kontynuację losów bohaterów. Jak one się potoczą? Jaki warunek musi spełnić Elena ?? Czy Leonardo jest zdolny do uczuć ?? Musicie przeczytać 😍 Pamiętam jak dziś , dzien w którym dostałam te książki od koleżanki, do przeczytania. Oderwałam się dopiero, jak skończyłam wszystkie trzy części. Bardzo mnie zaintrygowała ta seria, sposób w jaki autorka przedstawiła uczucia, napięcie , które było aż namacalne przy tej dwójce zupełnie obcych sobie ludzi. Cala seria to istna uczta dla zmysłów. Wszystko jest spójne, książki nie są jakoś bardzo długie, więc czyta się naprawdę szybko. Jeżeli ktoś lubi tego typu rodzaj to polecam 😍 Ja jestem totalnie zauroczona , czytałam je już jakiś czas temu, niebawem zamierzam do nich wrócić. Ogólnie są bardzo ciężko dostępne. Jakiś czas polowałam na całą serię i w końcu mi się udalo!

Drugi tom "Trylogii zmysłów" zaskoczył mnie. Jest inny od poprzedniego.  Elena zmieniła się. Rozstanie z Leonardem wywróciły jej życie do góry nogami. Ale też wszystko co zaszło wzmocniło ją. Jest teraz twardo stąpającą po ziemi kobietą, która wie czego chce. Przynajmniej dopóki kapryśny Los ponownie nie stawia na jej drodze Leonarda. Jednak Elena nie jest już tamtą nieśmiałą dziewczyną.  W tym tomie Elena irytuje mnie jeszcze bardziej niż w poprzednim. Ale jednocześnie zaczynam ją rozumieć. Jest rozfsrta pomiędzy tym, kogo wydaje się jej, że kocha, a tym, którego pożąda. A tym razem Leonardowi wydaje się naprawdę na niej zależeć.  Połowa książki skupia się na wewnętrznych rozterkach dziewczyny. Czasami jest to zbyt nużące. Jednocześnie ten tom jest bardziej subtelny, nie skupia się już tylko na zwierzęcym pożądanie. Ale nadal jest to lekka lektura, która pozwala na oderwanie się od rzeczywistości. 

Postanowiłam sobie przypomnieć po latach w ramach odmóżdżenia 😉 Jak porównuję te książki do takiej całkiem współczesnej literatury erotycznej, to Grey wypada o niebo lepiej! Historyjka jest w gruncie rzeczy urocza, przyjemnie się czyta ich mailowe przekomarzania, nie traktują się przedmiotowo i jest w tym wszystkim zdecydowanie więcej erotyzmu dzięki odrobinie niedopowiedzenia niż w tych nowych, gdzie autorki zdecydowanie nadużywają słów "kutas" i "cipka". Naprawdę przyjemnie spędziłam czas.

Faktycznie zakręcona część. Wcale nie jest gorsza niż pierwsza, tylko, że kończy się glupio, zupełnie jakby bohaterka nagle oszalała 😅 Sytuacje ratuje epilog z perspektywy Drew, który duuuzo zabawniej przedstawia wszystko i całe szczęście. Ogólnie, przemknęłam przez tę książkę błyskawicznie. Miło się czytało.

Upragniony Ślub, podróż poślubna która zostaje przerwana. Jack nadal pragnie zemsty. Nie będę rozwijać całej historii, polecam ją przeczytać, wiele się wyjaśnia. Wiem ze wszyscy oglądali film ;) jednak książka trzyma w napięciu i jest pełniejsza w informacje.

Energetyczna i z dużą dawką chemii: „Piękny drań” to romans typu „szef‑asystentka”, pełen błyskotliwych ripost, napięcia i scen, które czyta się bardzo szybko. Jednak mimo że była zabawna i wciągająca, brakowało mi głębszego rozwoju bohaterów i bardziej wiarygodnej relacji.

Lubicie trójkąty w książkach?? Ja tak, chociaż z góry wiadomo, że jedna z tych osób będzie skrzywdzona, może czasem tak musi być 🤭🤭 . "Collide" i "Pulse"@gail_mchugh to książki, w których pojawia się troje bohaterów, czyli Emily, Dillon i Gavin... . Emily jest w związku z Dillonem, który jest opiekuńczy, troskliwy, był przy niej gdy jej matka zmarła, dlatego dziewczyna po jej śmierci postanawia przeprowadzić się do Nowego Jorku do chłopaka... Tam jednak poznaje seksownego, pewnego siebie Gavina... Między tą dwójka iskrzy i coś zaczyna się dziać... Jednak co z Dillonem? Niestety... Okazuje się, że Dillon nie jest tym kochającym chłopakiem za jakiego go Emily uważała. Pojawia się jego mroczna osobowość i agresja, którą wyładowuje na dziewczynie ... . Czy Emily będzie z Dillonem z czystego przywiązania i lojalności, czy jednak wybierze Gavina, który nie jest jej obojętny? Dla Gavina dziewczyna też jest ważna... Jednak co ukrywa Gavin? Czy Gavin zna się z Dillonem? Z jaką przeszłością mężczyzna się zmaga? Czy potrafi kochać? Czy Emily mu pomoże w walce z przeszłością ? Jak będzie wyglądać ten cały układ i co z Dillonem? . Powiem Wam, że to była bardzo dobra seria... Książki czytało się ekspresowo. Jednym słowem Polecam ♥️♥️

Niezbyt podobała mi się forma pisania. Nie jesteśmy tu bohaterem, a jakby osobą, której się to wszystko opowiada. Trzeba się wczuć i ogarnąć od początku, bo potem można trochę się pogubić, szczególnie, że z myśli Emily wchodzimy na myśli Gavina i na odwrót. Nie jest to jakoś rozdzielane, więc tutaj trochę mały minus. Co do historii, nie jest taka zła, Emily jest trochę wnerwiajqca, bo sama nie wie czego chce. Niby innego kocha, ale dalej jest ze swoim w jakiś sposób katem, osobą, która znęca się nad nią psychicznie. Jednak ona nie widzi tego, ciagle ma jakieś wymówki na niego. Jasne, obecny chłopak/narzeczony pomógł jej w bardzo trudnych chwilach. Nie oznacza to jednak, że może rządzić umysłem Emily i dawać ją w poczucie winy. Ona przy nim nic nie może, bo ten ma zaraz nerwa i najlepiej stłukł by ją na kwaśne jabłko. No nienawidzę gościa. Zobaczymy, jak to się rozegra wszystko w drugiej części.

Kolejna odsłona perypetii pary, którą poznałyśmy i pokochałyśmy w „Nie dajesz mi spać”. Powieść trzyma poziom poprzedniej części. Fabuła nadal jest dość spokojna. Właściwie bez większych uniesień charakterystycznych dla tego rodzaju literatury. Dzięki temu spokojowi właśnie to świetna lektura na odpoczynek. Nie znaczy jednak, że nic się nie dzieje. Neil i Sophia odpowiednio zadbali o to, żeby czytelniczki się nie nudziły. Swoją drogą oni zdecydowanie też zasługują na swoją część w tej serii. W tej historii bardzo podobało mi się to, że to właśnie Caroline wpadła w panikę przed ustatkowaniem. Simon w poprzedniej części powiedział jej, że każda dziewczyna, z która był chciała domku z białym płotkiem. Taki jest stereotyp. Ludzie myślą, że każda dziewczyna tego chce. Jak najszybciej znaleźć męża i urodzić dzieci. A wcale tak nie jest. Nie tylko mężczyźni w dzisiejszych czasach wolniej dorastają i dojrzewają do założenia rodziny (niektórzy nie dojrzewają do tego nigdy i nic w tym złego). Kobiety też boją się stabilizacji. Lubią własną przestrzeń, wspólne mieszkanie z partnerem je przeraża, a już pokoik dziecięcy w tym wspólnym mieszkaniu przyprawia o zawał. To jest zupełnie naturalne. No i oczywiście obchód Clive'a na zakończenie. Jego wewnętrzny monolog jest przezabawny. I ten jego harem. Aż się prosi żeby powiedzieć, że jakoipan taki kram. Simon jednak też miał wpływ na wychowanie tego kocura.

Komedia romantyczna z ciekawą, pierwszoosobową narracją, gdzie główny bohater Drew opowiada czytelnikowi swoją historię, często się do niego zwracając. Wielokrotnie jest przy tym samokrytyczny bądź wręcz przeciwnie, mocno arogancki, co dodaje książce humoru. Ogólnie dość oryginalny zabieg, przypominało troszkę motyw z filmu: Czego pragną kobiety. Ale ostrzegam uczciwie, że z naszego Drew niezły bawidamek, jego podejście do wielu spraw i teksty, jakie rzuca do kobiet mogą przyprawić o ciarki zdegustowania. Całe szczęście pod koniec książki nawraca się z tej mylnej ścieżki. Dużo scen spicy. Odrobinę niższa nota, bo ciężko już temu gatunkowi wywrzeć na mnie wrażenie :(

Początek tej części był po prostu tragiczny. Na szczę­ście później autorki dość ciekawie rozwinęły wątek pragnień i układu jaki zawarła para. Fajne było to, że wspólnie odkrywali swoje upodobania i badali granice otwarcie o tym mówiąc budując wzajemne zaufanie. Troszkę też historia ku przestrodze 😉

Książkę odebrałam właśnie tak jak w opisie - zabawna, pikantna i romantyczna historia pewnej znajomości. Historia dwójki sąsiadów, którzy poznali się przez głośne ekscesy łóżkowe Simona. Jego łóżko i łóżko Caroline dzieliła cienka ściana i wszystko co działo się w sypialni sąsiada było dobrze słyszalne dla drugiej osoby. Jednak, gdy w końcu poznają się twarzą w twarz, okazuje się, że świetnie się dogadują i łapią wspólne fale, rozumieją się i nie oczekują od siebie więcej, niż mogliby dać drugiej osobie. Przyjaźń idealna, czyż nie? Zawsze jednak pojawią się kwestie, które kładą cień na znajomość lub po prostu wspólne egzystowanie. Dlatego wszystko jeszcze przed nimi. Historia łatwa, lekka i przyjemna. Historia nasączona erotyzmem i lekkością własnych potrzeb. Nie zanudzi, ale też nie pozostawi wielkiego 'wow' po sobie. Ale miło było jednak poznać historię bohaterów.

A'la Grey, ale w nieco moim zdaniem lepszym wydaniu. Damien i Nikki dwie osoby które niosą ciężar sekretów z dzieciństwa. On władczy - mógłby mieć każdą. Ona - chce być samowystarczalna, odciąć się od przeszłości, w której jej matka wyrządzała piekło. Kiedy się spotykają od razu iskrzy, czują do siebie niewyobrażalny pociąg. Ale zawsze coś stoi na przeszkodzie. Duchy przeszłości nie pozwalają Damienowi cieszyć się wspólnymi chwilami. Tajemnice grożą zniszczeniem ich obojga. Czy Damien się otworzy? Dobrze ze Nikki ma jeszcze dwójkę swoich ukochanych przyjaciół, którzy pomagają jej w trudnych chwilach. Chodź Ollie czasami działa na niekorzyść Damiena, wyciąga jego brudy, to chce pomóc. W tym tomie końcówka wydaje się burzliwa, człowiek myśli że jednak nic z tego nie będzie. A jednak Damien nie odpuszcza - powoli otwiera się na Nikki. Która nie chce go nigdy stracić. Książkę czyta się w mgnieniu oka, bo strasznie porywa! Łapię tom 2!

„Barwy miłości” to powieść, która od pierwszych stron wciąga w wir emocji, pożądania i tajemnic. Kathryn Taylor stworzyła historię, która łączy w sobie namiętność, intrygę i subtelną psychologię relacji między dwojgiem ludzi pochodzących z zupełnie różnych światów. Główna bohaterka, Grace Lawson, jest młodą, ambitną kobietą, która przyjeżdża do Anglii na staż w renomowanej firmie finansowej. Jej życie wydaje się uporządkowane i przewidywalne, dopóki nie poznaje Jonathana Huntingtona – przystojnego, tajemniczego i niebezpiecznie pociągającego właściciela firmy. Od pierwszego spotkania między nimi rodzi się napięcie, którego nie sposób zignorować. Jonathan to typ mężczyzny, który przyciąga niczym magnes, ale jednocześnie budzi niepokój. Grace, choć stara się zachować rozsądek, stopniowo ulega jego urokowi. Ich relacja rozwija się w szybkim tempie, pełna jest namiętności, sprzecznych emocji i niepewności. Taylor doskonale pokazuje, jak cienka jest granica między fascynacją a uzależnieniem emocjonalnym. Autorka kreśli bohaterów z dużą dbałością o psychologię – Grace to postać, z którą łatwo się utożsamić. Jest inteligentna, wrażliwa i pełna pasji, ale też popełnia błędy, których skutki boleśnie odczuwa. Jej wewnętrzna walka pomiędzy rozumem a sercem jest jednym z najmocniejszych punktów powieści. Jonathan natomiast to klasyczny archetyp mężczyzny z tajemniczą przeszłością – chłodny, kontrolujący, a zarazem głęboko zraniony. Kathryn Taylor umiejętnie balansuje między romansem a dramatem psychologicznym. Nie jest to jedynie historia o miłości – to również opowieść o zaufaniu, utracie kontroli i potrzebie bliskości. Autorka pokazuje, jak trudne może być otwarcie się przed kimś, kto burzy nasz uporządkowany świat. Każda scena między Grace a Jonathanem jest naładowana emocjami – od pożądania po gniew i zranienie. Styl pisania Taylor jest lekki, ale jednocześnie pełen głębi. Opisy miejsc są niezwykle sugestywne – Londyn tętni życiem, a w tle eleganckie biura, rezydencje i ekskluzywne wnętrza budują klimat luksusu i napięcia. Dialogi brzmią naturalnie i dobrze oddają charaktery bohaterów. Autorka potrafi też doskonale stopniować napięcie, przez co książkę trudno odłożyć. „Barwy miłości” to również opowieść o odkrywaniu samej siebie. Grace, wchodząc w związek z Jonathanem, nie tylko poznaje jego sekrety, ale też uświadamia sobie własne pragnienia i granice. To dojrzewanie emocjonalne, które niesie ze sobą ból, ale też siłę. Taylor nie idealizuje miłości – pokazuje ją jako uczucie piękne, ale i wymagające, często bolesne. Książka zawiera wiele scen namiętnych, jednak nie są one wulgarne ani przesadzone. Autorka traktuje erotyzm jako naturalny element relacji, który odzwierciedla emocjonalne napięcie między bohaterami. Dzięki temu powieść nie sprowadza się do prostego romansu, lecz zyskuje głębszy wymiar. Jonathan, mimo że momentami budzi kontrowersje, jest postacią niezwykle złożoną. Jego chłód i potrzeba kontroli wynikają z bolesnych doświadczeń, których stopniowo dowiadujemy się wraz z Grace. Właśnie ta warstwowość sprawia, że jego postać nie jest jednowymiarowa – to nie tylko bogaty mężczyzna z problemami, lecz człowiek z wewnętrznymi demonami. Grace natomiast z biegiem historii dojrzewa – przestaje być jedynie zakochaną dziewczyną, a staje się kobietą, która potrafi walczyć o siebie. Jej przemiana jest naturalna i przekonująca, co czyni ją jednym z najbardziej wiarygodnych żeńskich bohaterek w literaturze obyczajowo-romantycznej. Autorka umiejętnie buduje napięcie fabularne – nie brakuje tu sekretów, niedopowiedzeń i niespodziewanych zwrotów akcji. Momentami powieść przypomina thriller emocjonalny, bo czytelnik stale czuje niepewność: co jeszcze Jonathan ukrywa? czy Grace zdoła go naprawdę poznać? „Barwy miłości” to książka o emocjonalnej zależności, ale też o potrzebie wolności. Taylor pokazuje, że prawdziwa miłość nie może opierać się na kontroli, lecz na zaufaniu i wzajemnym szacunku. To przesłanie wybrzmiewa szczególnie mocno w finale, który pozostawia czytelnika z refleksją i pragnieniem sięgnięcia po kontynuację. Wielką zaletą powieści jest to, że nie jest przesłodzona. Autorka nie boi się pokazywać trudnych emocji – zazdrości, lęku, poczucia winy czy samotności. Dzięki temu historia wydaje się prawdziwa, a bohaterowie – ludzcy, nieidealni, ale bliscy. Choć książka wpisuje się w nurt tzw. „romansu z nutą erotyki” podobnego do „Pięćdziesięciu twarzy Greya”, różni się od niego dojrzałością i głębią emocjonalną. Kathryn Taylor nie epatuje seksem – raczej skupia się na emocjach, psychologii i duchowej więzi między dwojgiem ludzi. Niektórzy czytelnicy mogą zarzucić powieści pewną przewidywalność, zwłaszcza w pierwszej części, ale w miarę rozwoju fabuły autorka udowadnia, że potrafi zaskoczyć. Tempo narracji jest dobrze wyważone – nie ma dłużyzn, a każdy rozdział wnosi coś istotnego. Pod względem warsztatowym „Barwy miłości” to książka dopracowana i napisana z pasją. Widać, że autorka wie, o czym pisze i robi to z pełnym zaangażowaniem. Jej język jest prosty, ale elegancki, co sprawia, że lektura jest przyjemna i płynna. To także historia o zaufaniu – o tym, jak trudno jest otworzyć się przed kimś, gdy w przeszłości zostało się zranionym. Kathryn Taylor porusza temat lęku przed miłością i pokazuje, że prawdziwe uczucie wymaga odwagi. „Barwy miłości” to powieść, która bawi, wzrusza i skłania do refleksji. Każdy znajdzie w niej coś dla siebie – namiętność, dramat, tajemnicę i czułość. To książka idealna dla osób, które lubią historie o intensywnych emocjach i trudnych wyborach. Nie jest to tylko romans – to także podróż w głąb ludzkiej psychiki, w której autorka udowadnia, że miłość może być najpiękniejszym, ale i najbardziej niebezpiecznym uczuciem. Po przeczytaniu „Barw miłości” trudno pozostać obojętnym. To powieść, która zostawia po sobie emocjonalny ślad i sprawia, że chce się więcej – więcej odpowiedzi, więcej emocji, więcej miłości.

,,Czemu, ilekroć wyobrażał sobie, jak Lucie robi coś z innym facetem, nie wspominając już o tym dupku lekarzu, na którym tak jej zależało, ściskało go w dołku tak, jak gdyby właśnie oberwał od boksera wagi ciężkiej?" Lucie jest bardzo niepewną siebie kobietą.Kiedy przychodzi do niej Stephen lekarz,który ją zainteresował,jest pewna,że zrobi krok w jej stronę,a ten zamiast powiedzieć,że Lucie mu się podoba pyta o numer do jej przyjaciółki,przez co poczucie wartości kobiety spada i nie wie,czy po nieudanym małżeństwie,a teraz doktorze dla którego jest niewidzialna,czy jest jakaś szansa,żeby Lu mogła poderwać Stephena,więc,żeby nie rozmyślać o tym zajmuje się swoją pracą,a jej nowym pacjentem okazuje się przyjaciel jej brata Reid mężczyzna,który doznał kontuzji i potrzebuje pomocy Lucie.On potrzebuje,żeby ktoś z nim pracował przez dłuższy okres czasu i proponuje Lucie,że ona będzie jego fizjoterapeutką przez 24 godziny,7 dni w tygodniu,a w zamian za to on pomoże jej by poderwała lekarza by wreszcie dostrzegł Lucie.Czy Lucie zgodzi się na układ z Reid'em facetem za którym kiedyś wodziła wzrokiem? Lucie to świetna fizjoterapeutka,zna się na swojej pracy i się w niej spełnia,ale w relacjach z mężczyznami Lucie czuje się niepewnie, ponieważ jest mąż okazał się zdradliwym dupkiem,a teraz wydaje się jej,że skoro z doktorem łączy ją praca to może jest jakaś szansa zbliżyć nie do niego,a więc decyduje się zostać z Reid'em jako jego fizjoterapeutka,a on w zamian ma ją nauczyć jak ma uwodzić by osiągnąć cel jakim jest sprawienie by Stephen zwrócił na nią uwagę.Czy Reid pomoże wydobyć z Lucie wewnętrzne piękno? Reid facet,który na ringu jest bestią,a kobieta w jego oczach jest jak dzieło sztuki.Kiedy widzi młodszą siostrę przyjaciela,która ma być jego fizjoterapeutką, proponuje jest układ ona pomoże mu dojść do takiej sprawności fizycznej by nie położył następnej walki,a ponieważ Lucie nie chce się zgodzić,on sprawi by nietylko Stephen ją zauważył,ale też uczyni z Lucie kusicielkę której mężczyzna się nie oprze.Reid prowadzi Lucie by z niepewnej siebie stała się kopciuszkiem,który błyszczy.Uczy ją jak ma się zachowywać,ubierać,a nawet jak flirtować z mężczyznami,a przy tym wyglądać seksownie,bo Lucie ukrywała się pod okropnymi ciuchami, ponieważ uważa,że jej ciało nie nadaje się dla widoku mężczyzn,przez co Lucie wpadła w kompleks patrzenia na siebie ze wstrętem,podczas,gdy Reid dostrzega,że ukryła się pod paskudnimi ciuchami,bo nie czuje się piękna,a on pierwszego dnia,gdy ją zobaczył spodobała mu się potargana, bez makijażu,co z tego że to młodsza siostra kumpla,skoro Reid staje się jej nauczyciel w sztuce uwodzenia, samemu nie będąc odpornym na to jak działa na niego ta przepiękna kobieta😌Coraz bardziej czuje,że nie powinien się do niej zbliżać,bo to tylko lekcje,ale z czasem Reid dostrzega,że to jak na nią patrzy,jak ona na niego reaguje,jak się śmieje i co z nim robi przebywanie z Lucie staje się dla Reid'a wewnętrzną walką co ma z sobą zrobić czy oprzeć się Lucie i wykonać zadanie by jego Kopciuszek wpadł w ręce innego mężczyzny,czy spróbować przekonać się na własnej skórze czy to co się dzieje między nimi podczas lekcji to coś więcej niż tylko pożądanie i chemia,skoro przez nią dostaje szału,że inny mężczyzna mógłby choćby jej dotknąć,skoro przy swoim nauczycielu uwodzicielu traci zmysły.Czy Lucie w nowym wcieleniu zdecyduje na doktorze wykorzystać sztuczki Reid'a czy jednak postanowi pokazać Reid'owi co się dzieje kiedy lekcje zmianią się w plan uwiedzenia samego nauczyciela?🤔 Lucie i Reid uznali,że skoro znają się do dziecka,to teraz,gdy są dorośli nadal mogą się traktować jak przyjaciele.Ona chce uwieść faceta,który na nią nie zasługuje🙈ten doktorek to straszny nudziarz,nie dostrzegł jej,bo oczywiście zwrócił uwagę na przyjaciółkę Lucie Vanessę a do Lucie przyszedł by wyciągnął nr telefonu do Nessie,bo mu się spodobała,przez co Lucie czuje się zdruzgotana,że Stephen chociaż jesy facetem,który ją zainteresował to on nie uważa ją za atrakcyjną kobietę,przez co Lu jest załamana i taką załamaną,płacząca widzi ją Reid.Kiedy dla doktora jest w trybie ,,niewidzialna" Reid dostrzega ją,uważa,że Lu bez makijażu,potargana,w ciuchach,które nie podkreślają jej kształtów i zapłakana dla Reid'a nadal jest najpiękniejszą kobietą i tak samo jak Reid uważam,że doktorek jest kretynem,że nie dostrzega Lucie,a Reid nie dość,że pamięta,że w czasach dzieciństwa miała pluszowego królika, którego ostrzelał z jej bratem strzałkami to jeszcze jest w stanie sprawić by się uśmiechnęła.Reid widzi ją cały czas,stara się być tylko nauczycielem,ale nie może się oprzeć pokusie, jaką staje się dla niego Lucie,która nie jest mu obojętna,Reid się broni przed uczuciami,do Lu,bo chce ją zdobyć,a jednocześnie dociera do niego,że ma niebawem walkę,więc może pora odpuścić.Jego ojciec nakładł mu do głowy,że boks dla faceta to jedyne zajęcie w którym widzi Reid'a😔,bo rzeźbienie które kochał jego syn uważa,za stratę czasu.Czy Reid wybierze dalszą karierę na ringu,czy kobietę,która sprawia,że Reid czuje się kimś wyjątkowym? Powiem tak historia jest owszem przewidywalna,chociaż motyw kopciuszka i ci bohaterowie sprawili,że naprawdę dobrze mi się to czytało. Reid i Lucie to naprawdę bardzo ciekawe połączenie bokser i pani fizjoterapeutka,a tak naprawdę ludzie, którzy znają się w czasów dzieciństwa i pomimo,że dorośli,to wspomnienia które mają,ta chemia,która między nimi jest,chociaż ona nadal próbuje traktować go jak przyjaciela jej brata,a on jak nieosiągalną dla niego młodszą siostrę Jacksona to nie mogą zaprzeczyć,że czują się dobrze w swoim towarzystwie przez co teraz,gdy są pod jednym dachem nie mogą przestać myśleć o sobie, patrzeć pożądliwie,chociaż Reid próbuje oddzielić lekcje od pożądania,które budzi w nim tylko Lucie,podczas,gdy Lucie każdą kolejną lekcje traktuje jak zadanie do odchaczenia przed spotkaniem ze Stephenem. Nie wiem co ona widzi w nudziarzu lekarzu ten facet jest kompletnie beznadziejny i nie nadaje się dla Lucie,tylko gada o pracy,a pacjenci szczególnie Ci znani przez niego ,, ciekawym przypadkiem” są tylko kluczem do zostania światowym lekarzem,jakby niby obchodzą go,ale traktuje ich jak świnki doświadczalne,bo on może na tym się wybić🙄chociaż jego powołaniem powinno być niesienie pomocy.

Ta historia pochłonęła mnie bez reszty! Gdy nie czytam bez przerwy o tym myślę! To jest uzależniające! Świetnie napisane i do ostatniej strony toczy się akcja! Tak że od razu musisz zacząć nową część! Miło widzieć przemianę w bohaterach na plus i toczone w nich wewnętrzne walki. Polecam!

Skończyłam „Pokusę. Uwikłani. Tom 1” i muszę przyznać, że to jedna z tych książek, które wciągają od pierwszych rozdziałów i nie pozwalają się oderwać. Historia jest bardzo emocjonalna, momentami intensywna, a relacja między bohaterami pełna napięcia, niedopowiedzeń i psychologicznej gry. Lubię książki, w których oprócz romansu jest też coś więcej — trudna przeszłość, skomplikowane charaktery i uczucia, które nie są oczywiste. Tutaj zdecydowanie to dostałam. Momentami bohaterowie mnie denerwowali, momentami było gorąco, a chwilami wręcz niepokojąco, ale właśnie to sprawiło, że chciałam słuchać dalej. To nie jest lekka, słodka historia miłosna, tylko bardziej opowieść o obsesji, potrzebie bliskości i o tym, jak bardzo ludzie potrafią być pogubieni w uczuciach. Książkę czytalo mi się bardzo dobrze i na pewno sięgnę po kolejny tom, bo jestem ciekawa, co dalej wydarzy się między bohaterami. Dla mnie książka wciągająca, emocjonalna i idealna na wieczory, kiedy chce się odpłynąć w historię. 📖

Ta książka to dla mnie spore zaskoczenie. Spodziewając się czegoś w stylu "365 dni" przeczyłam dobrze napisana powieść gdzie główną rolę odgrywają uczucia. Dotarcie do tego co w sercu drugiej osoby jest najważniejsze. Czytając byłam czasem zaskoczona jak autorka doskonale stworzyła postacie, wyraziste i z silnymi osobowościami.