Tylko Cross

GREY JEST OKEJ* *w porównaniu ze swoim polskim odpowiednikiem Po "50 twarzy oczami Christiana" sięgnęłam mając w pamięci przypadający na moje nastoletnie lata ferwor wywołany przez tę serię. Zauważając wolny egzemplarz na półce w lokalnej bibliotece, postanowiłam po latach, na nowo, wyrobić sobie opinię na temat słynnej trylogii Greya, tym razem z perspektywy dorosłej kobiety oraz w porównaniu z oscylującym w tej samej kategorii "hitem" jakim stały się "365 dni". Jaki jest efekt tego powrotu? Całkiem pozytywny! Nie zamierzam jednak oceniać tego czy upodobania Christiana są moralne czy też nie, tak jak zwykli to robić niektórzy w kontekście tej serii. To przecież tylko fikcja literacka. Książki o zwyrodniałych mordercach też są przecież poczytne. Tym co zwraca moją uwagę na tę powieść jest sposób kreacji głównych bohaterów oraz świata. Tytułowy Grey to postać wielowymiarowa, z mroczną przeszłością, którą autorka odsłania kawałek po kawałku, przez co z każdą stroną odbiorca dostaje szansę aby zrozumieć jego motywy i tym samym móc z nim sympatyzować. Dobrym aspektem powieści jest świat przedstawiony. Autorka naprawdę kreuje rzeczywistość protagonistów operując nazwami własnymi i tworząc wymiarowe postaci drugoplanowe, a nie tylko stwarza iluzję rzeczywistości poprzez obsadzenie akcji w nigdy nie wspomnianym "dużym mieście" czy też opisując "bardzo ważne biznesowe sprawy". Być może te aspekty z punktu widzenia fabuły wydają się zupełnie nieistotne, bo w końcu to nie fantasy gdzie autor jest zmuszony wyjaśnić czytelnikowi jak działa wymyślone przez niego uniwersum, jednak jest to sprytny zabieg podświadomie wiążący czytelnika ze światem ukazanym w powieści. Ciekawy sposób narracji zastosowany przez autorkę (pierwszoosobowa w czasie teraźniejszym w połączeniu z powieścią epistolarną we współczesnym wydaniu) sprawia, że powieść czyta się bardzo szybko, mimo że samej akcji jest stosunkowo niewiele. Mimo wszystkich wymienionych pozytywów, nie mam wątpliwości co do jakości tego utworu. Nigdy zresztą jego założeniem nie było być ambitnym, dlatego czytając literaturę tego typu należy nieco obniżyć wymagania. Parafrazując klasyczny cytat, współczesna literatura erotyczna jest jak pudełko czekoladek. Dzięki dobrze napisanym postaciom i wysiłkowi autorki włożonemu w stworzenie świat przedstawionego, dla mnie osobiście cała seria Grey'a jest praliną. Pełną cukru i niezdrowych tłuszczy, ale przynoszącą chwilę błogiego zapomnienia przy okazjonalnym spożywaniu. I to bynajmniej nie o smaku waniliowym :)

"Obsesja" to książka, która wciąga od pierwszych stron i nie pozwala oderwać się aż do końca. Historia pełna jest intensywnych emocji, namiętności i psychologicznych zawirowań między bohaterami, które sprawiają, że każdy ich wybór trzyma w napięciu. Podoba mi się, jak autorka pokazuje skomplikowane relacje i ludzkie pragnienia, a emocjonalne zmagania bohaterów sprawiają, że historia zostaje w pamięci na długo. To powieść, którą czyta się z przyspieszonym biciem serca i której nie sposób łatwo zapomnieć.

„Na zawsze” to powieść, która wciąga od pierwszych stron i utrzymuje napięcie aż do ostatniej kartki. Historia bohaterów pełna jest skomplikowanych emocji, namiętności i trudnych wyborów, które sprawiają, że relacje między nimi wydają się zarówno autentyczne, jak i niezwykle intensywne. Podoba mi się, jak Laurelin Paige pokazuje, że miłość nie jest idealna - pełna jest wzlotów i upadków, pożądania i zranień, a bohaterowie muszą zmierzyć się z własnymi słabościami i pragnieniami. Czyta się ją z przyspieszonym biciem serca, a emocjonalne napięcie i psychologiczne portrety postaci sprawiają, że historia zostaje w pamięci na długo. To powieść dla osób, które lubią romans z mocnym tłem psychologicznym i pełen emocji rozwój relacji.

W mojej ocenie jest to jak do tej pory najlepsza książka z tej serii. Wprowadzenie rozdziałów z punktu widzenia Crossa wprowadziło więcej dynamiki i w dużej mierze zmniejszyło ilość rozbudowanych opisów, które mi w tej książce przeszkadzały. Seria nadal mnie nie zachwyca, ale nie jest też najgorsza.

Energetyczna i z dużą dawką chemii: „Piękny drań” to romans typu „szef‑asystentka”, pełen błyskotliwych ripost, napięcia i scen, które czyta się bardzo szybko. Jednak mimo że była zabawna i wciągająca, brakowało mi głębszego rozwoju bohaterów i bardziej wiarygodnej relacji.

W tej części bohaterowie powoli odkrywają nowe karty ze swojego życia, co jest jeszcze większym przełomem w ich relacji. Gideon się zmienił, jest gotów poświęcić wszystko i wszystkich byle tylko być z Evą. Jedyny minus to to, że autorka zbyt mało skupiła się na psychice oraz uczuciach bohaterów.

"Druga" część serii z jego perspektywy - bardzo ciekawie przedstawione spojrzenie Christiana na relację z Anastasią. Czasem wzruszająca, czasem irytująca opowieść. Zdecydowanie tylko dla fanów całej serii i dla fanów erotyków. W przeciwnym razie nie ma po co sięgać po tę książkę! Osobiście mi się podobała, ale nie jest to książka do której będę powracać.

„Real” autorstwa Katy Evans to jedna z tych powieści, które wciągają od pierwszych stron i trzymają emocjonalnie do samego końca. To nie jest zwykły romans – to intensywna, pełna napięcia i pasji historia o miłości, która rodzi się w świecie brutalnym, niebezpiecznym i nieprzewidywalnym. Evans stworzyła książkę, która balansuje między erotyką, dramatem a opowieścią o ludzkich słabościach i sile, by się im przeciwstawić. Główna bohaterka, Brooke Dumas, to młoda kobieta, która po kontuzji musi zrezygnować z kariery sportowej. Gdy przypadkiem trafia na walkę nielegalnych zawodów bokserskich i po raz pierwszy widzi Remingtona Tate’a, znanego jako Riptide, jej życie zmienia się całkowicie. On jest uosobieniem siły, tajemnicy i magnetyzmu – dziki, charyzmatyczny, a przy tym niezwykle skomplikowany. Między nimi natychmiast rodzi się przyciąganie, które autorka opisuje z taką intensywnością, że niemal „czuć” je na skórze. Z czasem okazuje się jednak, że Remington nie jest typowym bohaterem romansu – to mężczyzna zmagający się z chorobą afektywną dwubiegunową. Evans wprowadza ten wątek z wyczuciem, pokazując, że miłość do osoby zmagającej się z problemami psychicznymi wymaga ogromnej cierpliwości, zrozumienia i odwagi. To nie jest bajka o księciu na białym koniu, ale opowieść o realnym człowieku, który każdego dnia walczy nie tylko na ringu, ale i z samym sobą. Jednym z największych atutów powieści są jej bohaterowie. Remington Tate to postać pełna sprzeczności – z jednej strony brutalny, niebezpieczny, silny fizycznie; z drugiej – wrażliwy, zraniony i bardzo emocjonalny. Evans nie boi się pokazywać jego słabości, dzięki czemu nie jest on stereotypowym „bad boyem”, ale złożonym człowiekiem, który desperacko pragnie miłości, a jednocześnie boi się, że ją zniszczy. Brooke natomiast jest przeciwieństwem typowych bohaterek romansów – nie jest bezradną dziewczyną czekającą na wybawcę. To kobieta z charakterem, silna i empatyczna, ale też zmagająca się z własnymi rozterkami. Jej relacja z Remym to nie tylko fizyczne przyciąganie, ale i emocjonalna podróż przez wzloty i upadki, momenty szczęścia i rozpaczy. Motyw walki przewija się przez całą książkę – zarówno dosłownie (w ringu), jak i symbolicznie. Evans pokazuje, że miłość nie zawsze jest prosta i lekka; czasem to walka o drugiego człowieka, o zaufanie, o zrozumienie. Związek Brooke i Remy’ego to mieszanka namiętności, bólu, potrzeby bliskości i nieustannego strachu, że choroba zniszczy to, co udało się zbudować. Ich relacja jest pełna napięcia – chwilami toksyczna, chwilami czuła i piękna. Czytelnik nie raz czuje złość, żal i wzruszenie, bo ta miłość nie jest „idealna”, lecz prawdziwa, ze wszystkimi swoimi niedoskonałościami. Katy Evans pisze w sposób niezwykle zmysłowy, ale nie przesadny. Sceny erotyczne są intensywne i emocjonalne, lecz nie stanowią taniej sensacji – są częścią relacji, sposobem wyrażania emocji bohaterów. Autorka potrafi oddać ich chemię słowami w taki sposób, że czytelnik naprawdę czuje, jak między nimi iskrzy. Narracja prowadzona z perspektywy Brooke pozwala zrozumieć jej emocje, obawy i fascynację Remym. Jednocześnie styl autorki jest przystępny, płynny i bardzo „filmowy” – łatwo wyobrazić sobie każdą scenę. Choć „Real” często klasyfikowany jest jako romans erotyczny, w rzeczywistości to powieść o akceptacji, chorobie psychicznej, potrzebie kontroli i wewnętrznych demonach. Evans zaskakuje tym, jak dojrzale pokazuje wpływ choroby na relacje i poczucie własnej wartości. Remy nie jest „zepsuty”, tylko inny – i Brooke uczy się, że prawdziwa miłość to nie chęć zmiany drugiego człowieka, ale akceptacja jego natury. Ten wątek czyni książkę wyjątkową wśród romansów – nie wszystko kończy się różowo, ale każde zwycięstwo bohaterów, nawet najmniejsze, smakuje prawdziwie. Książka stała się bestsellerem nie bez powodu – czytelniczki (i czytelnicy) pokochali jej szczerość i emocjonalność. Dla jednych „Real” to historia o namiętności, dla innych – opowieść o sile miłości wobec choroby i cierpienia. Nie brakuje opinii, że powieść bywa zbyt dramatyczna, momentami przesadzona, a dialogi – zbyt romantyczne lub patetyczne, ale dla większości to właśnie te emocje stanowią o jej wyjątkowości. Evans nie boi się balansować na granicy intensywności i przesady – jej świat jest pełen ekstremów, ale dzięki temu historia pozostaje w pamięci na długo. A tak na koniec. „Real” to książka, która nie daje o sobie zapomnieć. To nie jest lekka historia na jeden wieczór – to emocjonalna burza, w której miłość zderza się z rzeczywistością, a bohaterowie uczą się, że prawdziwe uczucie wymaga siły i wytrwałości. Katy Evans udowadnia, że nawet w świecie brutalnym i pełnym bólu można znaleźć piękno, jeśli tylko ma się odwagę kochać naprawdę. To powieść o ludziach złamanych, ale nie przegranych. O miłości, która boli, ale daje sens. O walce, którą warto toczyć każdego dnia – w ringu i w życiu. Jeśli lubisz intensywne, emocjonalne historie z wyraźnie zarysowanymi bohaterami, silną chemią i nutą dramatyzmu – „Real” jest książką dla Ciebie. Ale ostrzegam: to nie jest zwykły romans. To doświadczenie, które zostaje w sercu na długo. ❤️

Muszę się przyznać, że ta seria leżała już jakiś czas na mojej półce i grzecznie czekała aż zdecyduje się po nią sięgnąć. Mówiąc „jakiś czas” mam na myśli rok! I to równy. Te książki dostałam pod choinkę w 2017 roku, a zaczęłam je czytać po świętach 2018. Powiem Wam szczerze, że cieszę się, iż w końcu po nie sięgnęłam, ponieważ spędziłam przy nich miło czas. Mam kilka zastrzeżeń, ale ogólnie mi się podobała. Już na okładce widnieje blurb, iż książka jest idealna dla fanek „Pięćdziesiąt twarzy Greya". Osobiście uważam, że dla niektórych może być to odstraszająca informacja. Gdyby nie polecenie pewnej osoby możliwe, że i ja bym ją zostawiła. Takie dopiski mnie nie zachęcają i żałuję, że takie coś zostaje dopisywane do książek. Ja nie czytałam serii z „Greyem” jedynie oglądałam filmy, więc pewnie nie dla mnie to oceniać, ale mimo wszystko uważam, że takie dopiski są kompletnie niepotrzebne. Seria „Haker” okazała się nieco tajemniczym i mrocznym erotykiem. Absolutnie nie mówię, że było to coś wybitnego, ale uważam, że autorka naprawdę się postarała i stworzyła całkiem dobrą serię. Książki, mimo iż czasami były schematyczne i przewidywalne czytało się bardzo dobrze i szybko. Okazały się wciągające. Myślę, że ta seria spodoba się wszystkim, którzy lubią tego typu literaturę. Pełna opinia znajduje się na moim blogu! Zapraszam! www.zaczytanaanielka.blogspot.com ~Zaczytana Anielka~

Miłość ma różne barwy , jednak namiętność jest koloru czerwonego. Wcale nie żałuję , że przeczytałem kolejny tom z tego cyklu. Jestem bardzo zachwycony książką. Uwielbiam czytać powieści erotyczne z bogatymi i przystojnymi milionerami. Ta powieść jest świetna. Jestem bardzo zadowolony. Polecam

No cóż... muszę przyznać, że w drugiej części znalazłam to czego zabrakło mi w pierwszej: rozstanie, intryga, ciutkę emocji. Odnoszę jednak wrażenie, że głównych bohaterów łączy jedynie pociąg seksualny, zazdrość i nieustająca chęć niesienia sobie pomocy. Trochę przesadzone jak dla mnie. Myślę, że sięgnę po kolejną część z czystej ciekawości

Uczucia mam raczej mieszane, ale w kierunku tych pozytywnych. Może sama postać Nailla została lekko przerysowana i odbiera nieco uroku całej historii, ale nie zmienia to faktu, że przez całą serię przebrnęłam z niemałymi wypiekami na twarzy. Wyczuwalna chemia, świetna fabuła, klasyczne, ale nie nudne rozwiązania. Lektura raczej mocno lekka, idealna na wieczorny relax ;)

Książkę odebrałam właśnie tak jak w opisie - zabawna, pikantna i romantyczna historia pewnej znajomości. Historia dwójki sąsiadów, którzy poznali się przez głośne ekscesy łóżkowe Simona. Jego łóżko i łóżko Caroline dzieliła cienka ściana i wszystko co działo się w sypialni sąsiada było dobrze słyszalne dla drugiej osoby. Jednak, gdy w końcu poznają się twarzą w twarz, okazuje się, że świetnie się dogadują i łapią wspólne fale, rozumieją się i nie oczekują od siebie więcej, niż mogliby dać drugiej osobie. Przyjaźń idealna, czyż nie? Zawsze jednak pojawią się kwestie, które kładą cień na znajomość lub po prostu wspólne egzystowanie. Dlatego wszystko jeszcze przed nimi. Historia łatwa, lekka i przyjemna. Historia nasączona erotyzmem i lekkością własnych potrzeb. Nie zanudzi, ale też nie pozostawi wielkiego 'wow' po sobie. Ale miło było jednak poznać historię bohaterów.

Bardzo dobry erotyk, tylko zabrakło mi trochę bardziej ciekawej akcji. Gabe zatrudnia w swoim biurze jako swoją osobistą asystentkę Mi i podpisuje z nią umowę o świadczenie usług seksualnych. Kłopot tylko w tym, że Mi jest od niego młodsza o 14 lat i jest siostrą jego najlepszego przyjaciela i wspólnika. Dlatego swój romans musza utrzymywać w tajemnicy. Mia jest zafascynowana tym co robi z nią Gabe zarówno w pracy jak i w sypialni. Bardzo jej się to podoba i nawet czuje, że go kocha. Natomiast Gabe nie wie co do niej czuje i dopiero pewien incydent w hotelu w Paryżu z udziałem innych mężczyzn i Mi, otwierają mu oczy na ich związek. Niestety zostają przyłapani w dość kompromitującej sytuacji przez jej brata i wszystko zaczyna się psuć, bo on okazuje się tchórzem i nie potrafi walczyć o swoją miłość. Powieść czyta się bardzo szybko, tylko szkoda, że brak w niej tego pazura i niektóre sceny są potraktowane bardzo pobieżnie jak np. kłopoty z byłą żoną czy szantaż Mi kompromitującymi zdjęciami. Rozwiniecie niektórych wątków na pewno dodało by kolorytu powieści. Zakończenie takie trochę "filmowe"i cukierkowate, ale może być. Podoba mi się ten cykl "Bez tchu" i już zabieram się za kolejną cześć, tym razem o bracie Mi.

Powiem tak zdecydowałyśmy się po dobrych opiniach z psiapsi na przeczytanie zdobyłyśmy więc swoje papierowe kopie na vinted :d. Książka jest wydana w 2015 r. co jest istotne tak samo jak to jak pan tłumacz książkę przetłumaczył. Pomijając historię, która jest dość prosta ale fajne się ją czyta to tłumaczenie scen erotycznych zasługuje na dobry wieczór z przyjaciółkami i winem - tego nie da się od zobaczyć choć można mieć wrażenie, że pewne określenia są podobne lub identyczne do tych z znanego wszystkim serialu sex w wielkim mieście. Czy to pomaga książce ? Zależy jak na to spojrzymy jak chcemy się pośmiać czy mieć klasyczne wtf jak na rolkach z anglojęzycznego instagrama np przy zwrotach he growls - to jak najbardziej jednak nie da się nie dojść do wniosku, iż momentami tłumaczenie to psuje książkę. Także polecam ale warto mieć dystans :) ciekawa jestem kolejnych tomów serii, które już na mnie czekają

Sięgnęłam po tą trylogię zaraz po skończeniu poprzedniej trylogii o Starku. Widać podobieństwo w kreowaniu postaci, nawet słowa, zdania które wypowiadają bohaterowie, szczególnie Jackson są prawie identyczne do Damiena co szczerze mówiąc trochę mni irytuje. Kolejna irytująca rzecz która powtarza się w tej trylogii to że na nasza bohaterka wyjawia wszystkie swoje głęboko skrywane tajemnice przy drugim spotkaniu. WTF? Konflikt naszych bohaterów zdecydowanie za szybko się rozwiązał, nie lubię gdy wybucha bomba po czym w zasadzie na kolejnej stronie już mamy szczęśliwe rozwiązanie... trochę więcej dramatu plis. Co do erotycznej strony książki, to opisy zbliżeń są interesujące, podobnie opisane jak w pierwszej trylogii, i jeśli ktoś lubi gdy scen jest dużo, nie będzie zawiedziony. Ogólnie pierwsza część nie jest zła, obiecujący początek trylogii, mam tylko nadzieje, że nie będzie tak jak w tamtej, gdzie 2 i 3 część były bardzo nudne i nic się nie działo. Oby nie!

„Barwy miłości” to powieść, która od pierwszych stron wciąga w wir emocji, pożądania i tajemnic. Kathryn Taylor stworzyła historię, która łączy w sobie namiętność, intrygę i subtelną psychologię relacji między dwojgiem ludzi pochodzących z zupełnie różnych światów. Główna bohaterka, Grace Lawson, jest młodą, ambitną kobietą, która przyjeżdża do Anglii na staż w renomowanej firmie finansowej. Jej życie wydaje się uporządkowane i przewidywalne, dopóki nie poznaje Jonathana Huntingtona – przystojnego, tajemniczego i niebezpiecznie pociągającego właściciela firmy. Od pierwszego spotkania między nimi rodzi się napięcie, którego nie sposób zignorować. Jonathan to typ mężczyzny, który przyciąga niczym magnes, ale jednocześnie budzi niepokój. Grace, choć stara się zachować rozsądek, stopniowo ulega jego urokowi. Ich relacja rozwija się w szybkim tempie, pełna jest namiętności, sprzecznych emocji i niepewności. Taylor doskonale pokazuje, jak cienka jest granica między fascynacją a uzależnieniem emocjonalnym. Autorka kreśli bohaterów z dużą dbałością o psychologię – Grace to postać, z którą łatwo się utożsamić. Jest inteligentna, wrażliwa i pełna pasji, ale też popełnia błędy, których skutki boleśnie odczuwa. Jej wewnętrzna walka pomiędzy rozumem a sercem jest jednym z najmocniejszych punktów powieści. Jonathan natomiast to klasyczny archetyp mężczyzny z tajemniczą przeszłością – chłodny, kontrolujący, a zarazem głęboko zraniony. Kathryn Taylor umiejętnie balansuje między romansem a dramatem psychologicznym. Nie jest to jedynie historia o miłości – to również opowieść o zaufaniu, utracie kontroli i potrzebie bliskości. Autorka pokazuje, jak trudne może być otwarcie się przed kimś, kto burzy nasz uporządkowany świat. Każda scena między Grace a Jonathanem jest naładowana emocjami – od pożądania po gniew i zranienie. Styl pisania Taylor jest lekki, ale jednocześnie pełen głębi. Opisy miejsc są niezwykle sugestywne – Londyn tętni życiem, a w tle eleganckie biura, rezydencje i ekskluzywne wnętrza budują klimat luksusu i napięcia. Dialogi brzmią naturalnie i dobrze oddają charaktery bohaterów. Autorka potrafi też doskonale stopniować napięcie, przez co książkę trudno odłożyć. „Barwy miłości” to również opowieść o odkrywaniu samej siebie. Grace, wchodząc w związek z Jonathanem, nie tylko poznaje jego sekrety, ale też uświadamia sobie własne pragnienia i granice. To dojrzewanie emocjonalne, które niesie ze sobą ból, ale też siłę. Taylor nie idealizuje miłości – pokazuje ją jako uczucie piękne, ale i wymagające, często bolesne. Książka zawiera wiele scen namiętnych, jednak nie są one wulgarne ani przesadzone. Autorka traktuje erotyzm jako naturalny element relacji, który odzwierciedla emocjonalne napięcie między bohaterami. Dzięki temu powieść nie sprowadza się do prostego romansu, lecz zyskuje głębszy wymiar. Jonathan, mimo że momentami budzi kontrowersje, jest postacią niezwykle złożoną. Jego chłód i potrzeba kontroli wynikają z bolesnych doświadczeń, których stopniowo dowiadujemy się wraz z Grace. Właśnie ta warstwowość sprawia, że jego postać nie jest jednowymiarowa – to nie tylko bogaty mężczyzna z problemami, lecz człowiek z wewnętrznymi demonami. Grace natomiast z biegiem historii dojrzewa – przestaje być jedynie zakochaną dziewczyną, a staje się kobietą, która potrafi walczyć o siebie. Jej przemiana jest naturalna i przekonująca, co czyni ją jednym z najbardziej wiarygodnych żeńskich bohaterek w literaturze obyczajowo-romantycznej. Autorka umiejętnie buduje napięcie fabularne – nie brakuje tu sekretów, niedopowiedzeń i niespodziewanych zwrotów akcji. Momentami powieść przypomina thriller emocjonalny, bo czytelnik stale czuje niepewność: co jeszcze Jonathan ukrywa? czy Grace zdoła go naprawdę poznać? „Barwy miłości” to książka o emocjonalnej zależności, ale też o potrzebie wolności. Taylor pokazuje, że prawdziwa miłość nie może opierać się na kontroli, lecz na zaufaniu i wzajemnym szacunku. To przesłanie wybrzmiewa szczególnie mocno w finale, który pozostawia czytelnika z refleksją i pragnieniem sięgnięcia po kontynuację. Wielką zaletą powieści jest to, że nie jest przesłodzona. Autorka nie boi się pokazywać trudnych emocji – zazdrości, lęku, poczucia winy czy samotności. Dzięki temu historia wydaje się prawdziwa, a bohaterowie – ludzcy, nieidealni, ale bliscy. Choć książka wpisuje się w nurt tzw. „romansu z nutą erotyki” podobnego do „Pięćdziesięciu twarzy Greya”, różni się od niego dojrzałością i głębią emocjonalną. Kathryn Taylor nie epatuje seksem – raczej skupia się na emocjach, psychologii i duchowej więzi między dwojgiem ludzi. Niektórzy czytelnicy mogą zarzucić powieści pewną przewidywalność, zwłaszcza w pierwszej części, ale w miarę rozwoju fabuły autorka udowadnia, że potrafi zaskoczyć. Tempo narracji jest dobrze wyważone – nie ma dłużyzn, a każdy rozdział wnosi coś istotnego. Pod względem warsztatowym „Barwy miłości” to książka dopracowana i napisana z pasją. Widać, że autorka wie, o czym pisze i robi to z pełnym zaangażowaniem. Jej język jest prosty, ale elegancki, co sprawia, że lektura jest przyjemna i płynna. To także historia o zaufaniu – o tym, jak trudno jest otworzyć się przed kimś, gdy w przeszłości zostało się zranionym. Kathryn Taylor porusza temat lęku przed miłością i pokazuje, że prawdziwe uczucie wymaga odwagi. „Barwy miłości” to powieść, która bawi, wzrusza i skłania do refleksji. Każdy znajdzie w niej coś dla siebie – namiętność, dramat, tajemnicę i czułość. To książka idealna dla osób, które lubią historie o intensywnych emocjach i trudnych wyborach. Nie jest to tylko romans – to także podróż w głąb ludzkiej psychiki, w której autorka udowadnia, że miłość może być najpiękniejszym, ale i najbardziej niebezpiecznym uczuciem. Po przeczytaniu „Barw miłości” trudno pozostać obojętnym. To powieść, która zostawia po sobie emocjonalny ślad i sprawia, że chce się więcej – więcej odpowiedzi, więcej emocji, więcej miłości.

Lubicie trójkąty w książkach?? Ja tak, chociaż z góry wiadomo, że jedna z tych osób będzie skrzywdzona, może czasem tak musi być 🤭🤭 . "Collide" i "Pulse"@gail_mchugh to książki, w których pojawia się troje bohaterów, czyli Emily, Dillon i Gavin... . Emily jest w związku z Dillonem, który jest opiekuńczy, troskliwy, był przy niej gdy jej matka zmarła, dlatego dziewczyna po jej śmierci postanawia przeprowadzić się do Nowego Jorku do chłopaka... Tam jednak poznaje seksownego, pewnego siebie Gavina... Między tą dwójka iskrzy i coś zaczyna się dziać... Jednak co z Dillonem? Niestety... Okazuje się, że Dillon nie jest tym kochającym chłopakiem za jakiego go Emily uważała. Pojawia się jego mroczna osobowość i agresja, którą wyładowuje na dziewczynie ... . Czy Emily będzie z Dillonem z czystego przywiązania i lojalności, czy jednak wybierze Gavina, który nie jest jej obojętny? Dla Gavina dziewczyna też jest ważna... Jednak co ukrywa Gavin? Czy Gavin zna się z Dillonem? Z jaką przeszłością mężczyzna się zmaga? Czy potrafi kochać? Czy Emily mu pomoże w walce z przeszłością ? Jak będzie wyglądać ten cały układ i co z Dillonem? . Powiem Wam, że to była bardzo dobra seria... Książki czytało się ekspresowo. Jednym słowem Polecam ♥️♥️

Kolejna odsłona perypetii pary, którą poznałyśmy i pokochałyśmy w „Nie dajesz mi spać”. Powieść trzyma poziom poprzedniej części. Fabuła nadal jest dość spokojna. Właściwie bez większych uniesień charakterystycznych dla tego rodzaju literatury. Dzięki temu spokojowi właśnie to świetna lektura na odpoczynek. Nie znaczy jednak, że nic się nie dzieje. Neil i Sophia odpowiednio zadbali o to, żeby czytelniczki się nie nudziły. Swoją drogą oni zdecydowanie też zasługują na swoją część w tej serii. W tej historii bardzo podobało mi się to, że to właśnie Caroline wpadła w panikę przed ustatkowaniem. Simon w poprzedniej części powiedział jej, że każda dziewczyna, z która był chciała domku z białym płotkiem. Taki jest stereotyp. Ludzie myślą, że każda dziewczyna tego chce. Jak najszybciej znaleźć męża i urodzić dzieci. A wcale tak nie jest. Nie tylko mężczyźni w dzisiejszych czasach wolniej dorastają i dojrzewają do założenia rodziny (niektórzy nie dojrzewają do tego nigdy i nic w tym złego). Kobiety też boją się stabilizacji. Lubią własną przestrzeń, wspólne mieszkanie z partnerem je przeraża, a już pokoik dziecięcy w tym wspólnym mieszkaniu przyprawia o zawał. To jest zupełnie naturalne. No i oczywiście obchód Clive'a na zakończenie. Jego wewnętrzny monolog jest przezabawny. I ten jego harem. Aż się prosi żeby powiedzieć, że jakoipan taki kram. Simon jednak też miał wpływ na wychowanie tego kocura.

Ta książka to dodatek do mojej ukochanej trylogii "Driven". Jest to chudziutka książka, w której są rozdziały, które najbardziej ciekawiły czytelniczki z perspektywy Coltona. Każdy rozdział jest poprzedzony komentarzem autorki co daje fajny efekt, bo wiemy dzięki temu co nas czeka. To jest naprawdę bardzo ciekawe uzupełnienie całej trylogii i polecam każdemu kto zakochał się tak jak ja w historii Coltona i Rylee. ;)