Gdy zapłaczą cykady: Księga Dryfującej Bawełny

„Nie zaspokoję twojego pragnienia, ponieważ twoja prawda już nie istnieje”

Po dość długiej z mojej perspektywy przerwie, w końcu zabrałam się za drugą mangę z serii „Higurashi no Naku Koro ni”. „Gdy zapłaczą cykady: Księga dryfującej bawełny” to prawdopodobnie moja ulubiona spośród ksiąg pytań. Czym przeraża tym razem Hinamizawa? Duet Ryukishi07 oraz Yutori Houjyou nie patyczkuje się, gdy mowa o niepowstrzymanym terrorze…

Do niewielkiej wioski wprowadza się Maebara Keiichi z rodzicami. Prędko poznaje chodzące do szkoły dziewczyny, a jeszcze szybciej zaprzyjaźnia się i otrzymuje zaproszenie do klubu gier. Sielanka trwa w najlepsze, wieczne docinki, zastawianie pułapek, zabawne kary dla przegranych – wspaniały czas pełen radości… Jednak to wszystko jakoś wydaje się znajome! Czyż nie miało miejsca w „Księdze uprowadzenia przez demony”?! Dlaczego wszyscy żyją, a historia biegnie zupełnie innym torem niż wcześniej?! Skąd wzięła się Shion i z jakiego powodu Keiichi nagle znajduje się w dziwnym, miłosnym galimatiasie?! Hinamizawa skrywa wiele sekretów… każdy z nich jest wyłącznie bardziej niepokojący od poprzedniego. Wolicie nie wiedzieć, co kryje się w świątyni, do której wstęp ma wyłącznie rodzina Furude. Zajrzenie do niej grozi aktywacją klątwy!

Chociaż zagadka przedstawiona w tej księdze nie należy do najtrudniejszych w serii – nie potrafię jej nie uwielbiać. Zwroty akcji, fałszywe tropy, wzajemnie wykluczające się informacje. Względem wersji animowanej pojawia się też kilka dodatkowych wątków, które uzupełniają opowieść, czyniąc ją wyłącznie bardziej tragiczną. Zadziwiająco część ta nie pokazuje aż takiej brutalności, a mimo to, każda kolejna sekwencja zdarzeń tworzy wprost genialny klimat. Bardzo wiele tu również emocji – Keiichi przeżywa istny rollercoaster, w którym nic nie jest pewne, nawet jego własne odczucia. Intrygującymi wydają się również sekrety związane z samą historią Hinamizawy. Legendy mieszają się z faktami, a w ludowych podaniach nie sposób oddzielić fałszu od prawdy… Ta spirala tajemnic sięga zdecydowanie głębiej, niż można było przypuszczać. Całkowitą dewastację powoduje jednak samo zakończenie – niesamowicie zrealizowane i powiem, że ciarki miałam większe niż podczas oglądania animacji.

Odrobinę zaskoczył mnie fakt zmiany rysownika. Zauważyłam to dopiero podczas pisania tej recenzji – style są na tyle podobne, że delikatne różnice spostrzec można, dopiero mając przed sobą oba tomy. Jest tu również zdecydowanie mniej dodatków niż w „Księdze uprowadzenia przez demony”, jednakże tomik obfituje w więcej treści – objętość przewyższa tę z poprzedniego tomu. Tym, co wygląda zdecydowanie odmiennie względem pierwszej części, są kolorowe ilustracje. Kolory są łagodniejsze, bardziej rozmyte, kontury nie sprowadzają się do czarnego line artu. Co było lepsze? Nie mi oceniać, obie opcje mają swój urok. Rysowniczce „Księgi dryfującej bawełny” z pewnością nie można odmówić talentu do przerażania – niektóre kadry nawet wyjęte z kontekstu budzą silny niepokój.

„Księga dryfującej bawełny” jest wprost genialna i nie mogę się doczekać, aż będę mogła przeczytać odpowiadające jej księgi odpowiedzi! Seria z pewnością jeszcze wieloma rzeczami mnie zaskoczy: to naprawdę solidnie skonstruowana opowieść grozy, choć medium może wydać się dość niecodzienne. Ode mnie 9/10 – odrobinę subiektywnie, jednak zdecydowanie ta odsłona zasługuje na wyróżnienie.

Rozdział VN:
Watanagashi-hen

„Nie zaspokoję twojego pragnienia, ponieważ twoja prawda już nie istnieje”

Po dość długiej z mojej perspektywy przerwie, w końcu zabrałam się za drugą mangę z serii „Higurashi no Naku Koro ni”. „Gdy zapłaczą cykady: Księga dryfującej bawełny” to prawdopodobnie moja ulubiona spośród ksiąg pytań. Czym przeraża tym razem Hinamizawa? Duet Ryukishi07 oraz Yutori Houjyou nie...