Fantazmaty 1

Oznaczam jako przeczytane, choć uczciwie przyznaję - pokonało mnie opowiadanie Jacka Dukaja. Ale nie jest mi wstyd, lepsi ode mnie odpadali przy tym autorze. Najlepsze moim zdaniem? "Sfora" Łukasza Orbitowskiego. Doskonałe połączenie historii z domieszką fantastyki i horroru, a wszystko to podbite jeszcze przez umiejscowienie akcji w Krakowie i mojej ukochanej Nowej Hucie (choć tu przedstawionej wyjątkowo niekorzystnie, ale z faktami nie ma co polemizować). Słodko-gorzkie zakończenie okazało się być wisienką na torcie. Największe zaskoczenie? Jadowska! Znam tę kobietę z cosy fantastyki z romansem, a tutaj ta kobieta serwuje mi opowiadanie o tatarskich tradycjach, trudnej relacji dwóch braci, a w tle majaczy jeszcze wojna z Rosją. Pani Aneto, tego się nie spodziewałam, ale spodobało mi się BARDZO. Najgorsze? Sylwia Chutnik. Rozminęłam się kompletnie z historią zaproponowaną przez autorkę. Zaleciało mi "Sklepami cynamonowymi" Schulza, a był jakiś powód, dla którego przez tę lekturę w szkole (ani po niej) nie przebrnęłam. Ogólnie - bardzo ciekawe doświadczenie. Mam też na półce "Inne Nieba" i też na pewno będę sięgać w bliżej niesprecyzowanej przyszłości.

Autorkę znam przede wszystkim z dwóch opowiadań zamieszczonych w antologiach Hardej Hordy. Jedno z nich w ogóle mi się nie spodobało, natomiast drugie uznałam za jedno z lepszych w zbiorze. I właśnie dlatego zdecydowałam się sięgnąć po ta powieść. Książka po prostu dobra. Ciekawy pomysł na fabułę, choć wiele wątków sprawiało wrażenie jakby znajomych. I choć czytałam z przyjemnością, nadal nie jestem pewna o co w tej książce chodzi. Może w kolejnej części się to wyjaśni?

Sprawa Klary B. to książka, która zaskakuje świeżością pomysłu i wciąga od pierwszych stron. Autorka zręcznie łączy elementy przygodowe z subtelną nutą horroru, tworząc opowieść, która nie tylko porusza wyobraźnię, ale i wzbudza emocje. Fabuła obraca się wokół mistrzów Marionetek, która to tajemnicza organizacja splata losy kilku barwnych postaci. To, co na początku wydaje się zwykłą historią studenta, szybko przeobraża się w pełną zwrotów akcji przygodę, w której rzeczywistość przenika się z nieznanym. Autorka doskonale buduje napięcie, a elementy grozy są dawkowane z wyczuciem, co czyni książkę przystępną nawet dla czytelników młodszych niż dinozaury. Choć powieść skierowana jest głównie do młodzieży, jako dorosły czytelnik także znalazłem w niej wiele przyjemności. Lekki styl, dobrze napisane dialogi i nietuzinkowe postacie sprawiają, że książkę czyta się z przyjemnością. Podsumowując, Sprawa Klary B. to lektura, która udowadnia, że książki młodzieżowe mogą być świetną rozrywką dla czytelników w każdym wieku. To opowieść pełna przygód, tajemnic i subtelnego dreszczyku – idealna na jeden (niestety) wieczór.

Przyjemna, lekka opowieść, łamiąca stereotypy głównego bohatera. Książka napisana z poczuciem humoru, lekko kpiąca z wielkich wojowników wypełnionych honorem, prawością i wiernością wyznawanym wartościom. Nie brakuje tu kombinatorstwa, cwaniakowania, błędnych decyzji i spisków. A wszystko zaprawione humorem i zabawnymi dialogami. Polecam na rozluźnienie.

Postacią, dzięki której sięgnąłem po zbiór opowiadań „Fantastycznie nieobliczalni” jest Jakub Małecki, którego twórczość już poznałem i którego bardzo sobie cenię jako autora. Pozostali pisarze z tej antologii to była jedna wielka niewiadoma, niektórzy znani mi byli co najwyżej z nazwiska. Spodziewać się zatem mogłem wszystkiego. Na zbiór składa się jedenaście opowiadań. Przyznać muszę, że już dawno nie czytałem tak nierównego w poziomie zbioru. Były tu opowiadania znakomite jak i kompletnie nudne. Takim też było otwierające zbiór „Noże” Marty Malinowskiej, nie było w nim nic, co by mi się w jakikolwiek sposób spodobało. Następne czyli „Złość bogów” Piotra Górskiego było odrobinę lepsze ale i tak poniżej średniej, miałem bowiem poczucie zmarnowania ogromnego potencjału. „Kołysanki ziem jałowych” Karoliny Fedyk było całkiem ciekawe ale pozostawia po sobie niedosyt, taki sam niedosyt zostawia Jakub Małecki i jego „Utracone światy Nino Sandovala” z tym, że jest to niedosyt ilości a nie jakości, chciałoby się bowiem by było to dłuższe. Świetne opowiadanie, napisane pięknym językiem. Kolejne opowiadanie czyli „Szalone święta Danny’go Moona” Marii Krasowskiej można sobie śmiało darować. Nuda kompletna, dodatkowo by mnie zachwyciło musiałbym mieć co najwyżej z 10 lat a i to wątpię. Świetnym pomysłem i ciekawym klimatem charakteryzuje się natomiast „Ostatni lat Phenix” Anety Jadowskiej oraz „Siedemdziesiąt jebanych gramów” Jakuba Ćwieka, chociaż w przypadku Ćwieka czegoś mi brakowało. Zachwycił mnie natomiast Jacek Łukawski i jego „Nietypowe sprawy Dariusza Omena. Przygoda XIII”. Jego opowiadanie jest zabawne, absurdalne i groteskowe, chwilami sprawiało wrażenie jakby autor bardzo mocno inspirował się Lemem co absolutnie nie jest zarzutem pod jego adresem. Kolejne dwa opowiadania czyli „Krew i błoto” Aleksandry Radlak oraz „Niemożliwe” Magdaleny Świerczek – Gryboś były bardzo ciekawe, zarówno jeśli chodzi o pomysł jak i formę ale w przypadku obu moim zdaniem warto by było pokusić się o ich rozwinięcie, po lekturze bowiem chciałoby się więcej, poznać zarówno te światy jak i bohaterów bardziej. I tym sposobem dochodzimy do ostatniego opowiadania tejże antologii czyli „Off the record” Tomasza Marchewki, które okazało się najlepsze z całego zbioru. Zachwyciło mnie ogromnie. Jest bowiem znakomicie napisane, jest idealne jeśli chodzi i długość, nie za krótkie i nie za długie. Autor opowiedział wszystko co chciał i potrzebował. Brak tu niedopowiedzeń, brak tu zbędnej treści. Jest idealnie w punkt. Do tego bardzo ciekawy pomysł i świetne wykonanie. Gdybym na podstawie wszystkich tych opowiadań miał zdecydować po kogo twórczość mam sięgnąć (poza Małeckim, bo jego już poznałem) to byłby to jedynie Marchewka. Cała reszta nie zaciekawiła mnie na tyle by mieć ochotę zagłębiać się w ich pozostałą twórczość czego nie mogę powiedzieć o Tomaszu Marchewce. Podsumowując – bardzo nierówny zbiór ale ma kilka jasnych punktów dla których warto go przeczytać. Koniec końców nie żałuję lektury bo udało mi się odkryć chociaż jednego autora, który mnie zachwycił, zaintrygował i zaskoczył. Choćby dlatego warto było sięgnąć po „Fantastycznie nieobliczalnych”.

Bohater albo mało zna się na swoich emocjach albo sobie coś wmawia. Skoro tak się kogoś nienawidzi a już w ogóle kobietę która potencjalnie zdradziła ,wiadomo że darzy też się taką osobę miłością. No ale to taki niuans. Książka mnie akurat nie kupiła aż tak bo ja to sci-fiction nie czytam. Była dobra przede wszystkim Dlatego że akcja była ciągła, cały czas coś tam się działo. Nie nudziła ale też nie miałam z nią momentów wow.

Zasiadając do lektury Cyfraka, liczyłem na solidną dawkę cyberpunku z nutą postapo — i dokładnie to dostałem. Haladyn prowadzi czytelnika przez historię dynamiczną, pełną akcji i pytań o granice technologii oraz wolność jednostki w świecie coraz bardziej zszytym z maszynami. Choć motywy gatunkowe są znajome — wirtualne rzeczywistości, bioniczne ulepszenia, człowiek podpięty do sieci — autor podaje je świeżo, głównie dzięki pomysłowi tytułowego Cyfraka. To koncept, który wyróżnia się na tle klasyki i naprawdę zapada w pamięć. Świat Netha działa na wyobraźnię, a całość wciąga jak dobrze naoliwiona cyberprzygoda. Jedyny minus? Fabuła nie zamyka się w jednym tomie, a apetyt na finał rośnie z każdą stroną. Nic to — po takiej dawce dobrej zabawy chętnie sięgnę po kontynuację. Na koniec warto wspomnieć o wydaniu. Okładka nie tylko wygląda świetnie, ale trafnie oddaje klimat powieści i daje delikatny przedsmak tego, co czeka nas w środku. Cyfrak to może nie rewolucja, ale porządny kawał rozrywki, dynamiczny, dystopijny i bardzo satysfakcjonujący.

„Mitoświat. Wojny przestrzeni” (tom drugi serii) Pawła Majki, Genius Creations 2017, wysłuchane: Legimi Ciekawa fantastyczna historia, mocno recyklingowa, tzn. pozlepiana z okruchów popkultury (Dawid Bowie w Berlinie) i baśni. Nawet to ładnie posklejane, trzyma się, a ciekawsze pewnie też dlatego, że nie sprawdziłam, że to tom drugi serii. I całą skomplikowaną magiczną historię rozgrywająca się w jakiejś alternatywnej rzeczywistości musiałam rozszyfrować bez jakiejś bazy wiedzy. Paweł Majka skonstruował bardzo ciekawy i bardzo bogaty świat. Nudne to nie było, w sumie to autor mógłby wręcz zwolnić tempo.

Może moja ocena byłaby wyższa, gdyby nie fakt, że książka jest częścią cyklu. Ani nie czytałam pierwszej części, a na trzecią też się chyba nie zanosi. Ale... Historia skojarzyła mi się praktycznie od razu z "Mykołą" Michała Gołkowskiego. Tu też odnajduję ten sam dylemat, czy android może być ludzki? Często nawet bardziej niż człowiek? Co go odróżnia? U M. Raduchowskiej: niemożność odczuwania emocji. Ale przecież Maya cały czas te emocje (może w ograniczonym zakresie, ale jednak) od samego początku odczuwa. Nie mam pojęcia, czy taki był zamysł Autorki, ale książka (po którą sięgnęłam dla rozrywki) dała mi do myślenia.

Ciekawa i oryginalna fabuła, aczkolwiek dość specyficzna i chwilami nielogiczna. Raz mnie bardzo wciągała, by po chwili niemiłosiernie nudzić, a czytanie dłużyło się w nieskończoność. (Początek jest zdecydowanie lepszy niż dalsza część, która przenosi w inne miejsce i w sumie porzuca niektórych bohaterów) Ogólnie Starsza skojarzyła mi się ze "Słaboniową", ale tu jest całkiem inny świat w klimacie postapo, który jednak zazwyczaj omijam. Mnie niestety trochę zawiodła.

Zbiór zróżnicowanych i niezwykle pomysłowych opowiadań, wśród których każdy znajdzie coś dla siebie. Mnie najbardziej przypadło do gustu opowiadanie ,,W zamku tej nocy...'', przy którym - jako absolwent klasy humanistycznej w liceum - dosłownie pękałem ze śmiechu. Ogólnie widać, że autorka jest polonistką i potrafi z podziwu godnym dystansem bawić się różnymi konwencjami znanymi nam z lektur szkolnych.

Jakie to jest dobre!!! :D Na początku podszedłem do niej z pewnym dystansem, myśląc, że to jakieś fantasy dla nastolatków, nie spodziewając się ani ciekawej fabuły, ani nieszablonowego pomysłu, ani w ogóle niczego. Ot- może być zabawna- przeszło mi przez mózgownicę. Ale przyglądam się okładce, czytam opis, pierwsze rodziały, no i myślę- zapowiada się absurdalnie! Więc lecimy! Puściłem sobie audiobooka do snu (zasypiam przy nudnych książkach), ale na moje nieszczęście- nie mogłem przy niej spać, bo była zbyt ciekawa. Nie wiem, jak to lepiej ująć, ale chyba urzekło mnie połączenie różnych epok i etapów rozwoju cywilizacji w jednej książce. Tak sprawne, tak dobitnie ukazujące kontrasty, ludzkie słabości, pychę, opór przed rozwojem. Mikmaki jako bobrowate istoty lepsze w wielu aspektach od ludzi, a tak przez nich poniżane- no cudowny pomysł. I jeszcze przepis na pieczeń z mikmaka xD Zajebiste! Uważam, że to idealny balans między absurdem, a zwartą fabułą. Między komedią, a akcją. Między stawianiem poważnych pytań o ludzką naturę, a czystą rozrywką. ZA JE BI STA robota. Sam chciałbym kiedyś napisać coś w tym stylu i mam nadzieję, że wyjdzie przynajmniej tak dobre, jak Twoja książka, Panie autorze ;) Dzięki za inspirację.

Ciekawa historia, nawiązania ala słowiańskie, bohaterowie różnorodni jak sałatka, minusami sa to ze akcja przeskakuje jak pionki d&d. Koncept świetny ale zbyt szybko skończony, wydłużenie akcji dało by wiele. Najbardziej wkurzające byly dialogi typu „wiem”, „wiem” i tak w kółko. Noi Matylda, heheh chyba za to 8, bo swoja droga poznałem, podobna do niej osobę i tez byla podobna akcja xD Następna czytam.

W literaturze „horrorowej” istnieje swoiste przesycenie motywem wampiryzmu. Wielu autorów „zabija się”, żeby stworzyć nowy oryginalny model krwiopijcy, który wyróżniałby jego pomysł na tle bogatego dorobku innych pisarzy. Jedni, jak Bram Stoker postawili na klasykę, inni bardziej współcześni jak Jay Kristoff wybrali brutalną akcje, a jeszcze inni jak Brian Lumley windują wampiryzm w pozaziemskie rejony. Ian MacLeod w swoim dziele stawia na bardziej tradycyjne podejście, ale dodaje do niego swój własny sznyt, który sprawia, że nakreślony przez niego obraz wydaje się być jeszcze bardziej mroczny i nieszczęśliwy niż wszystkie inne. Wampiryzm w wydaniu brytyjczyka nie jest przedstawiony jako dar nadludzkiej siły, błogosławieństwo wiecznej młodości czy choroba blokująca dostęp do światła słonecznego. MacLeod przedstawia wampiryzm w roli strasznej, wiecznie nienasyconej klątwy, która odbiera charakter, zmysły, a nawet odziera z człowieczeństwa. Powyższe przekleństwo przedstawia jednak jako koszmar dziejący się na jawie, który nęci, wywołuje pragnienia, mami władzą i możliwościami, ale nie daje żadnego wytchnienia, spokoju czy spełnienia. Wampiryzm w Czerwonym śniegu jest kwintesencją zezwierzęcenia, zatracania się w czeluściach szaleństwa i najmocniejszych halucynacji. Proza Macloeda jest przy tym mocno oniryczna, przypomina majaki czy poruszanie w gęstej niczym mleko mgle. Brytyjczyk nie odsuwa w cień mitów i legend związanych z krwiopijcami, ale traktuje je trochę po macoszemu. Światło słoneczne wciąż jest wrogiem nieumarłych, a srebro jest równie skuteczne jak w przypadku wilkołaków. Nowością wydaje się być motyw narkotyzowania się postaci celem powstrzymania się od żądzy mordu, który można traktować zarówno dosłownie jak i metaforycznie. Czy zatem Czerwony śnieg jest dobrą książką? Według mnie ma potencjał, piękny język i niezły mroczny klimat, szczególnie gdy maluje świat na tle wydarzeń historycznych. Wydaje się jednak utworem trochę przekombinowanym. Autor zbyt mocno skupił się na próbie uchwycenia pierwotnego wydźwięku wampirzego wynaturzenia. Dodatkowo, w mojej mocno subiektywnej opinii, nie poradził sobie z nastrojeniem czytelnika na właściwe wibracje, przerzucając historię z postaci na postać. Z jednej strony uchwycił potworność, swoistą wieczność przekleństwa, a z drugiej strony stworzył powieść wewnątrz powieści, która nie wszystkich przykuje do stron powieści.

„Wzlot i upadek D.O.D.O.” („The Rise and Fall od D.O.D.O.”) Neala Stephensona i Nicole Galland, przełożył Wojciech M. Próchniewicz, Wydawnictwo Mag 2018, nie potrafię ominąć namiotów z tanimi książkami. To urocza i gruba książka z przesympatycznymi bohaterami opowiadająca o magii, jej końcu i początku. Bardzo ładnie łączy magię z najnowszymi technologiami, daje satyryczny obraz państwowych i wojskowych tajnych struktur, do tego świetne wstawki z przeszłości w związku z podróżami w czasie. Wada: strasznie długa. Męczyłam ją od maja!

Trudny to świat. Nie prosty. Nadmierne skomplikowany i ożywiony... wszystkim co możliwe i niemożliwe. Taki rozpasany, rozdęty, pełen potworów realnych i nierzeczywistych. Zakończenie pozytywnie mnie zaskoczyło - za nie dodatkowa gwiazdka. Dużo tu smaczków z legend, podań i nie tylko (mały pułkownik jest tego świetnym przykładem). Ogólnie to polecam bo specyficzna to pozycja. Ps. im dłużej myślę o tej książce, to tym bardziej mi się podoba :)

Napaliłam się na tą nowelkę jak piec w krematorium 😜 ostatecznie nie okazała się aż tak dobra jak się spodziewałam po recenzjach. Początek świetny, pełny grozy. Treść miejscami dość wtórna, szczególnie gdy ma się już trochę książek SF za sobą. Do czego się można przyczepić: Wielokrotna hibernacja/mrożenie, które DZIAŁA ZAWSZE, BEZ ZARZUTU I BEZ WPŁYWU NA BIOLOGICZNE LUDZKIE CIAŁA PRZEZ 65 MILIONÓW LAT (w układzie odniesienia - perspektywa odbiorcy zewnętrznego) Bardzo podobał mi się muzyczny wątek 😌 Ogromny plus za stosowanie języka inkluzywnego.

Utrzymana w konwencji klasycznej przygodówki sifi. Autor tego nie ukrywa i często puszcza oko do czytelnika odwołując się do znanych postaci i motywów. Ocena zależy od tego, czego oczekujemy po tej lekturze, jeżeli relaksu dla zabicia czasu to można dać wysoką ocenę. Ja wypośrodkowałam ;)

Uwielbiam cykl o Kłamcy, przebiegłym Lokim, który nie jest taki zły, jakim go malują. Owszem, knuje i oszukuje, ale i tak współpracuje z aniołami. Co prawda ma w tym swój interes, niemniej to postępowanie pozwala mocno polubić boga kłamstw. Tym razem Kłamca pozostaje w cieniu aniołów. I to nie byle jakich, bo aniołów stróżów. Patrząc na tych dwóch, modlitwa "Aniele Boży, stróżu mój, ty zawsze przy mnie stój" nabiera innego wymiaru. Ale okazuje się, że nie każdy zasługuje na anielskiego strażnika moralności i prawidłowego postępowania. Istoty z tą profesją są w zaniku, a jak się wkrótce okazuje, nie są tak kryształowo czyste, jakbyśmy mogli sądzić. Do pilnowania stróży, patrzenia im na ręce, została utworzona specjalna jednostka Skrzydlatych: W.I.N.A (Wydział Interwencyjny Nadzoru Anielskiego). Butch i Zadra stanowią świetną parę anielskich stróżów prawa. Zły i dobry glina, mięśniak i inteligent. A przynajmniej takie robią wrażenie na pierwszy rzut oka. Gdy zjawiają się na ziemi, by wprowadzić komisarza Jakuba Ryjka w nadziemskie sprawy, ten akurat prowadzi śledztwo. Wkrótce też wplątują się w dziwną historię z Piaskowym Dziadkiem. Co może się wydarzyć, gdy na posterunku w małym miasteczku przyjdzie bronić się Lokiemu, Dreszczowi z Alojzem i Kędziorowi, stojącym ramię w ramię? I gdy na pomoc podążą Dzwoneczek z Chłopcami? "Stróże" to kolejna opowieść ze świata Kłamcy. I choć Lokiego tu nieco mniej, bo to agenci W.I.N.A grają pierwsze skrzypce, to wciąż czuć klimat poprzednich części. Jest tu odpowiednia dawka humoru, jest też zagadka kryminalna, są szemrane interesy. Żałuję, że tak późno sięgnęłam po tę historię. Z pewnością lepiej bym ją odebrała i oceniła, gdybym czytała w niedługim czasie po Kłamcy, Chłopcach i Dreszczu. Niemniej bawiłam się całkiem dobrze. A teraz czas na drugą część Stróży :)

Typowy przykład literatury Sci-Fi, pomysł na fabułę generalnie oryginalny, ale mnie osobiście ani nie wciągnęła fabuła, ani nie przekonał sposób narracji, do tego kilka absurdalnych sytuacji w fabule, które jeszcze bardziej sceptycznie mnie do niej nastawiły. Historia mocno pocięta z pominięciem dużych okresów życia bohaterów, rozumiem że zabieg zamierzony, żeby sztucznie nie wydłużać książki, ale przez to i przez pomieszanie kilku wątków fabularnych ciężko było zżyć się z bohaterami, miałem wyraźne odczucie bycia oderwanym od opowiadanej historii, w żaden sposób nie czułem że w niej uczestniczę. Raczej nie jest to pozycja, którą bym polecał, chyba że dla fanów gatunku.