Czas tarantul

Losy Polaków zamieszkujących tereny Kresów Wschodnich należą do jednego z moich ulubionych tematów książek. Przeczytałam już wiele pozycji o takiej tematyce, jednak wszystkie one przedstawiały życie ludzi przed lub w czasie wojny. W „Zapach rozmarynu” takie wątki również nie zostały pominięte, jednak stanowią one tutaj jedynie niewielką część lektury. W tym przypadku, dominuje opowieść o dziejach kresowiaków na tamtych terenach już po roku 1945 (a kończy się w czasach rozpadu Związku Radzieckiego). Nie zabrakło w tej książce również wątku prześladowań, przesłuchań, aresztowań oraz wywózek na Sybir. Moim zdaniem książka jest rewelacyjna. Historia kilku rodzin, które nie chciały lub którym nie udało się po wojnie wyjechać do Polski, napisana jest prostym językiem, bez zbędnych, długich i nic nie wnoszących opisów. Akcja toczy się bardzo szybko, jednak w żaden sposób nie przeszkadza to w czytaniu. Książka obrazuje przede wszystkim kłopoty życia codziennego, próbę ułożenia sobie życia w nowej i bardzo trudnej rzeczywistości, często wśród wrogo nastawionego lokalnego społeczeństwa, strach przed nieznaną i bardzo niepewną przyszłością. Świetnie opisane zostały również ogromne rozterki bohaterów, dotyczące dalszego życia ich samych oraz ich rodzin. Wyjechać w nieznane, zostawić ukochaną ziemię, na której się człowiek wychował i przeżył kawał życia, zostawić starych, schorowanych rodziców, którzy nie chcą słyszeć o żadnym wyjeździe, rozpoczynać nowe życie w obcym miejscu wśród obcych ludzi aby tym samym szukać lepszej przyszłości czy może mimo wszystko zostać na miejscu i nie wyrzekając się polskości starać się żyć dalej, walczyć i nie dać się zrusyfikować. Niestety życie pokazało, że nie każdy podjął dobrą decyzję…

Powieść obyczajowa trochę o innej tematyce niż wszystkie pozostałe z dorobku autorki. Karykaturalna historia, satyra, przypominająca komediowe filmy Barei. Akcja toczy się w PRL-u konkretnie od 17 listopada do 13 grudnia 1981 roku w małej prowincjonalnej mieścinie pod Wrocławiem, w dodatku w teatrze. Pragnę przypomnieć ,że jest to okres tuż przed ogłoszeniem stanu wojennego w Polsce. Jest to czas absurdu i tak został dokładnie w sposób rozdokazywany opisany w krzywym zwierciadle przez autorkę. Postaci przewija się cała masa, każde nazwisko upodobnia świetnie daną osobę, przykładowo dyrektor Zbytek, który od luksusów nie stronił -pojęcie względne jak na tamte czasy, Biegalski -reżyser całościowo zabiegany, przysłany z samej stolicy, który ciągle gdzieś ulatniał się jak kamfora i go nie było tam gdzie powinien się znajdować. Bardzo kolorowo zostały ucharakteryzowane osobowości bufetowej i jej córki, krawca, aktorów, sekretarza komitetu miejskiego PZPR, przedstawicieli Solidarności jak Palęta odnośnik do Lecha Wałęsy, księdza Różańskiego. W teatrze była wystawiana sztuka pt. ,, Romeo i Julia’’, a już trwały przygotowania do następnej ,,Ślubów panieńskich’’ i to w nie byle jakim wydaniu. Premiera ma się odbyć 12 grudnia na zakończenie manewrów Sojuz 81, aby uczcić i przypieczętować sukces. Na przedstawieniu mają się pojawić osobistości radzieckich delegatów związanych z tym niezwykłym wydarzeniem. Nic dziwnego ,że sytuacja okazywała się napięta i tytułowa Mariola co rusz zmuszona była podawać swojemu przełożonemu krople na nerwy. Przecież on nie mógł bez nich obejść się normalnie tak jak i bez Marioli. Przechodząc do drugiej strony medalu, trudne to były czasy. Widać to po pracownikach teatru , którzy na próbach pojawiali się i znikali by utknąć gdzieś na dłużej w kolejce po rajstopy, papier toaletowy i inne. Każdy produkt trzeba było zdobyć. Wszystko figurowało na wagę złota. Często kupowano coś co nie potrzeba, by później z kimś innym wymienić na to co się samemu życzyło. Żywność serwowano na kartki, talony, książeczki zdrowia dziecka. Cóż więc pozostawało pracownikom teatru? Nielegalny handel oczywiście , który kwitł w bufecie. Hodowali świniaka na zapleczach teatru, pędzili bimber w kotłowni na miejscu , za kołnierz go nie wylewając , drukowali ulotki opozycyjne. Trzeba było się kryć ,gdyż podsłuchy nie miały końca. A i wizyty oficerów Urzędu Bezpieczeństwa też miały miejsce nie raz i nie dwa. Liczono się wyłącznie z tymi , co należeli do partii. Sytuacja co najmniej dziwna a przy tym komiczna. Nie bez kozery zaznaczono na okładce ,że powieść lekka , zabawna i przekorna. Do tego dochodziły jeszcze inne bardziej obyczajowe epizody w postaci miłostek, zdrad, intryg , zawirowań wśród aktorów, walki o role nie zawsze uczciwe. Niesamowicie humorystyczna powieść, fantastyczne dialogi. Książkę bardzo lekko się czytało i napięcie wokół teatru cały czas rosło stopniowo. Polecam ,jeśli ktoś nie jest zrażony szczególnie czasami PRL-u i chce się coś o nich dowiedzieć lub tym , którzy przeżywali to na co dzień i chętnie odtworzą sobie ponownie w pamięci.

"Zamówienie z Francji" i "Francuskie zlecenie" to ta sama książka, o czym niestety nie wiedziałam. W bibliotece na książkach widniały kolejno cyferki I i II, nawet upewniłam się u pań bibliotekarek, czy to jest pierwszy i drugi tom , co potwierdziły. Po przeczytaniu mniej więcej połowy "Zamówienia..." z ciekawości sięgnęłam po tę drugą i .... wyobraźcie sobie moje zdziwienie jak czytałam TO SAMO!!! Wówczas zagłębiłam się w LC no i wreszcie wiedziałam o co chodzi. I w drugiej części powieści już zostałam przy "Francuskim zleceniu", jako że niby bardziej aktualna i nowsza. Powieść bardzo dobra, z tajemnicami rodzinnymi i miłością w tle. Akcja dzieje się na francuskiej Prowansji pachnącej lawendą, w pięknym, starym domostwie pełnym portretów przodków. Bohaterowie mają polskie korzenię i nestorka lodu skrzętnie dba o to, aby każdy członek rodziny posługiwał się językiem przodków. I właśnie przez ten siłą rzeczy okaleczony język, historia w wielu miejscach jest wręcz komiczna. Z przyjemnością sięgnę po prawdziwy II tom, czyli "Francuski klejnot" gdyż ciekawa jestem dalszych losów Ewy i jej francuskich przyjaciół. Już mam pewne przeczucia, czy to aby tylko przyjaciele?

Bo miłość nie sprawdza metryki , nie widzi zmarszczek, nie zagląda do portfela. Można potknąć się o nią , gdy niczego już nie oczekujemy a społeczeństwo odstawia nas na boczny tor… Natalia lat 81 , Wanda i Marysia w podobnym wieku – to trzy bardzo standardowe polskie emerytki, żyjące od emerytury do emerytury, liczące każdy wdowi grosz do kupy. Mieszkają na zaniedbanych osiedlach , brakuje im na leki, oglądają seriale, podglądają sąsiadów, żyją problemami swoich dzieci lub przyjaciół komentując to wszystko w kolejkach do lekarzy. Jednak nie czekają biernie na śmierć, nie oczekują wsparcia i pomocy. Jeśli sądzisz jednak ,że biernie czekają na śmierć – jesteś w błędzie. Kobiety znają się całe swoje życie. I jest jeszcze Stasiek- lekko nieprzystosowany aczkolwiek niezwykle empatyczny , wrażliwy i po prostu dobry czterdziestolatek, syn jednej ze zmarłych przyjaciółek, obecnie „ zasilający” szeregi drobnych pijaczków i „meneli” spod Lidla… Życie Staśka , kiedyś studenta filozofii, przerosło po prostu. W społeczeństwie uwielbiającym polityków, idoli , celebrytów , wybaczającym wszelkie przekręty , nieuczciwości, defraudacje byle żyć ułudą sukcesu i sztucznego życia pozornie dostępnego każdemu, Stasiek , świadomie odrzucający obowiązujący system wartości, wybiera życie na stopniach Lidla, z którego tak ciężko się podnieść… Emerytki opiekują się Staśkiem, karmią, pozwalają się niekiedy wykąpać, kupują ubrania w „ tanim Armanim” i troszczą o jego los.. Wspierają też swoim sercem okolicznych „ bidulków” podobnych Staśkowi i dokarmiają bezdomne zwierzaki. W świecie , w którym dobroć mylona jest z głupotą, naiwnością cudem jest móc przeczytać książkę przywołującą uśmiech na twarz i wiarę w serce. Nawet mając 80 lat los ( Anioły? ) mogą wkroczyć z impetem w twoje życie i podarować ci kilka szybszych uderzeń serca, emocji , przygód J . Możesz wszystko –nic nie musisz. Czy to nie cudowne? Nie wszystko musisz przeliczyć , nie wszystko racjonalnie wytłumaczysz, niekiedy odruch serca tu i teraz przewartościuje Ci życie. Jedna z piękniejszych książek przeczytanych ostatnio. Nie mogę jej dla siebie zachować. Przeczytaj koniecznie .

Zgadzam się z opiniami, że początkowo treść nie porywa, Później czyta się ją jednym tchem, ale od pierwszych stron zachwycił mnie język, a to najbardziej cenię. Mamy różne gusta i treścią można do mnie nie trafić, ale język to podstawa. Po tym poznaje się wartość pióra. Szczerze polecam.

Właśnie skończyłam czytać i jestem pod wrażeniem nastroju panującego w książce. Trochę tajemnicza, trochę magiczna, a to za sprawą klątwy wiszącej nad "zaklętym domem". Podobno jest to opowieść, która zdarzyła się naprawdę, ale jakkolwiek z własnego doświadczenia wierzę, że są ludzie toksyczni, to w klątwy niestety nie wierzę. Wiem natomiast, że zwykłą nienawiścią można zatruć ludzi na kilka pokoleń. Wybaczenie natomiast ma sens, gdy osoba, która zawiniła zrozumie swój błąd. Przyjemny jest język powieści, obcowanie z przyrodą i sztuką oraz przesłanie, które płynie z jej stron: "Nie warto rozsiewać zła pod żadną postacią."

Sielsko i diabelsko to dość ciekawa pozycja. Zaczęłam wyszukiwać książki trochę starsze, na których czytanie wcześniej nie miałam czasu. Teraz staram sie nadrabiać zaległości, więc między nowości wplatam inne starsze pozycje. Autorka opowiada o codziennym życiu rodziny, mieszkającej w małej wiosce pod Kielcami. Joanna jest nauczycielka języka polskiego w gimnazjum, jej mąż Krzysztof jest lekarzem w przychodni oraz ratownikiem w pogotowiu, dzieci już niemal dorosłe, przygotowują się do matury... jest tak niby spokojnie, jak w tytule sielsko, lecz niespodziewanie zaczyna się robić trochę diabelsko. Po małym zatargu z wójtem i radnymi nagle Krzysztof zostaje zwolniony z pracy, na dodatek dom, w którym mieszkali zostaje sprzedany i praktycznie zostają bez dach nad głową i bez pieniędzy. Historia znów zatacza koło, czas pomyśleć o nowej pracy, może nowym domu, niekoniecznie w tej gminie a może nawet nie w tym kraju, rozgrywki polityczne są tu nieciekawe, a wójt chwali się, że ma długie macki, bo nawet w sądzie wygrał sprawę. Samorządowa klika próbuje nawet zniechęcić do pracy Aśkę, lecz ona tak łatwo się nie poddaje. Joanna ma zwariowane pomysły, jej mąż nieco studzi jej zamiary, lecz w końcu postanawia pojechać za chlebem do Anglii. Czy małżeństwo Joanny i Krzysztofa przetrwa tę rozłąkę? Jakby mało było kłopotów, to właśnie w Anglii Krzysztof spotyka swoją dawną koleżankę, o która Joanna jest coraz bardziej zazdrosna. Nieoczekiwanie do Joanny odzywa się jej pierwsza miłość Rafał..., a córka zakochuje się w nieodpowiednim chłopaku (wg Joanny). Czy to wszystko da się poskładać? Jak rozwiążą się perypetie sercowe Joanny i Krzysztofa? Czy uda się zwariowanym nastolatkom zdać maturę? Czy uda się dokończyć rozbudowę zakupionego domku? Odpowiedzi na te i inne pytania znajdziecie w książce. Muszę powiedzieć, że jest to bardzo ładne wydanie, papier elegancki, którego teraz raczej nie stosuje się w książkach. Jednocześnie nie zauważyłam tu żadnych literówek, ani innych błędów, które dość często się pojawiają w książkach obecnie wydawanych masowo. Bardzo dobrze się czytało, więc muszę poszukać gdzieś drugiej części, gdyż w mojej bibliotece jej nie ma, a bardzo mnie ciekawi dalszy ciąg tej historii. Polecam .

Nie jest to ambitna literatura, ale czytanie jej sprawie przyjemność. A o to przede wszystkim chodzi ;)Niewątpliwie będę miała mały sentyment do tej książki, z powodów osobistych. Najmłodsza autorka jest nie tylko moją imienniczką, ale także jestesmy w podobnym wieku i obie zajmujemy się genetyką :) I jeszcze autorki w książce umiesciły nazwę mojej miejscowości, może bociany tam nie zawracają, ale mała jest ;) Polecam, tym którzy lubią sagowe opowieści. Minimalnie drażnił mnie tylko brak chronologii.

Rewelacyjna powieść o tym jak odnaleźć samego siebie i uporać się z tym na co nie mamy wpływu, stwierdzić że nasze życie może wyglądać inaczej niż sobie zaplanowaliśmy i że to wcale nie musi być złe. Książka w piękny sposób pokazała mi siłę kobiecej energii, mocnych więzi i sposobu podchodzenia do problemów. No i to znajome ciepło które w wielu ludziach drzemie, które jest ważne, o czym bywa że zapominamy. Wyjątkowa powieść.

Zacznę nieco prywatnie i melancholijnie. "Siedlisko" to historia, która rozkochała mnie w sobie, gdy byłam dzieckiem. Albo nastolatką? Trudno mi jednoznacznie orzec, bo z roku na rok pamięć szwankuje mi bardziej, zamazując ramy czasowe niektórych wydarzeń. No więc Siedlisko to wielka miłość. Jak dziś pamiętam, że czekaliśmy na wieczorny seans, siadając z bratem i rodzicami przed telewizorem "z dupą", a gdy na ekranie pojawiał się napis "SIEDLISKO", dawałam się porwać historii. Czy tak było z książką? I tak i nie. Przyznam, że zdecydowanie lepiej się to ogląda niż czyta. W książce bohaterowie pokazują się z nieco innej strony. Krzysztof i Marianna zyskują tu inną twarz, chociaż tak samo tworzą niezwykłą parę, to jednak potrafią mnie np. zirytować. Historia jest lekka, sielska, iście mazurska (aż słychać brzęczącego komara, muczącą krowę, a do nosa dolatuje zapach wody z pobliskich jezior). Dałam się wciągnąć w książkę, ale nie tak jak w serial. Spędziłam z historią kilka wspaniałych wieczorów. I dałabym 7, ale sentyment bierze górę :P Nie potrafię w tej sytuacji być obiektywna, wybaczcie!

Czytam tu, że napisana byle jak, że książka nudna, że "znowu nostalgia PRLu"... No to ja chyba czytałam zupełnie inną książkę. Po pierwsze: napisana jest perfekcyjnie. Tu nie ma błędów stylistycznych ani logicznych. Tu nawet każdy przecinek stoi tam, gdzie powinien. Widać, że fabuła jest przemyślana od początku do końca. Po drugie: doskonały obraz wieku nastoletniego. Presja grupy, dopasowywanie się na siłę, pierwsze miłości... A scena z tańcami na "prywatce" ... GENIALNA w swej prawdziwości. Nostalgia PRLu? Na pewno nie. Choć realia tamtych czasów brzmią, ale to przecież tak ma być. Po trzecie nudna... no, mnie nie znudziła. Naprawdę BARDZO DOBRA. Jak to dobrze, że czytam opinii przed przeczytaniem książki.

Powieść zaskoczenie. Choć trafiła przypadkowo w moje ręce, bardzo się cieszę, że ją przeczytałam. Inna niż książki, które czytam na codzień, powolna, melancholijna. Pozwala się zatrzymać i zastanowić na życiem. Momentami nierzeczywista i irytująca, ale podobał mi się klimat tej powieści oraz sposób w jaki została napisana. jestem przekonana, że zapamiętam ją na dłużej.

A ja tymczasem, zupełnie z głupia wypożyczyłam tę książkę. I co powiedzieć, wciągnęła mnie, chociaż w mojej opinii jest bardzo nierówna. To historia dwóch sióstr, które wspólnie przeżyły getto warszawskie i obóz koncentracyjny. Świetnie ukazane, jak traumy obozowe wracają, jak bardzo przeżycia wojenne zmieniały ludzi. Na plus części traktujące bezpośrednio o wojnie, jednak część współczesna jest irytująca przez zachowanie bohaterek i jakąś taką... płytkość fabuły.

Idealna dla wielbicielek robótek ręcznych i nie tylko. Bardzo przyjemna i wciągająca opowieść o życiu i problemach kilku zwykłych kobiet, które choć różnią się między sobą, znajdują w sobie przyjaciółki. Akcja ani na moment nie nudzi, historie kobiet opowiadane są na przemian, przeplatają się. Ciepła, wzruszająca, o przyjaźni i o tym, że zawsze można zmienić swoje życie. Mnie bardzo się podobała.

Dla mnie w tej powieści najważniejszy jest klimat. Brytyjczyk pisze o naszym kraju, który jest za granicą... Trochę pokręcone, ale cóż-"taką mamy historię". To jak klimat, nie bardzo można zmienić. Bardzo dobrze mi się czytało. I jakoś szczególnie współgra ta książka z jesienią. Być może okładka w kolorze sepii miała na to jakiś wpływ. A może jakaś taka jesienna jest i tyle.

No kochana, ale się "wpakowałaś"! Jeden - zdrajca, drugi - nieudacznik życiowy. Czy ty - mądra, sympatyczna, energiczna kobieta - nie możesz lepiej lokować swoich uczuć? Nie? Ok, masz rację. W innej sytuacji nie mielibyśmy okazji uśmiechnąć się, zdziwić, podyskutować z tobą podczas lektury "Kudłatej". Co masz w zamian? Wspaniałe dzieciaki, niezawodne pzyjaciółki i nas - czytelników (sprzymierzeńców).

Z książek Grażyny Jeromin-Gałuszki znam AŻ dwie, ale pokochałam jej prozę już po przeczytaniu pierwszej (Gdybyś mnie kochała), zaś po drugiej (Złoty sen) zrozumiałam, że to jest autorka, która potrafi nastroić swoje pisanie o emocjach w taki sposób, iż wygrywa na strunach mojego serca najpiękniejsze melodie, a tworzony przez nią świat to miejsce, do którego chciałabym w cudowny sposób "wsmyknąć" się jakoś i tam pozostać, wraz z jej cudownymi, mądrymi i po kobiecemu silnymi bohaterkami. Dlatego zdecydowałam się zaufać autorce i sięgnęłam po tę powieść, choć opis na okładce kazał mi podejrzewać, że pewnie różni się ona klimatem od dwóch wspomnianych wyżej. Faktycznie "Oczy Marzanny M." mają ciut odmienną tę melodię, o której pisałam. Przede wszystkim zwróciłam uwagę na nieco inny styl, jakby bardziej chropowaty, dużo tu powtórzeń, ale być może celowych. Książka wydawała mi się też miejscami trochę przegadana, szczególnie w miejscach, w których narracja była tokiem myśli i przekonań kolejnych bohaterek. One same zresztą też różniły się od tych, które znam z przeczytanych wcześniej powieści pani Grażyny - jakby trochę niedojrzałe, zbyt nerwowe, nieuładzone, szorstkie w reakcjach. Może dlatego, że są młodsze od innych, może dlatego, że młodsza była sama autorka, gdy o nich pisała, a może wreszcie z tego powodu, że znalazły się w niezwykłej (nienormalnej - jak słusznie uważają) i budzącej wielkie napięcie sytuacji. Mimo to nie czuję się rozczarowana ani zawiedziona. Bo znów odnalazłam tu tę "Gałuszkową magię" (nawet jeśli było jej mniej), znów wstąpiłam w pełen barw i uroku świat, który mnie oczarował. Nie myślcie, że autorka opisuje jakieś nadzwyczaj atrakcyjne miejsca, nie! Ona zwykła, małą, zapyziałą mieścinę potrafi opisać tak, że staje się miejscem magicznym i olśniewającym swoim klimatem. A może ten klimat tworzą jej bohaterki? Bo - choć właśnie tym razem nieco inne - niezmiennie są wspaniałe, budzą mój zachwyt swoją siłą i tą jakąś aurą, którą tworzą wokół siebie. I wiecie co? Jeromin-Gałuszka pisze też o miłości. Na pewnym poziomie każda jej książka jest romansem - czyli przedstawicielką gatunku, którego nie lubię, niezbyt poważam (być może niesłusznie i przy okazji przepraszam wszystkich wielbicieli takiej literatury) i nie sięgam poń. Ale pani Grażyna pisze o miłości tak, że tania błyskotka zamienia się w brylant. I wzrusza się nawet taki stary kot jak ja. Sami widzicie, że to musi być magia i jakieś czarodziejstwo w tych jej książkach!

Wspaniała książka! Tak, która zostaje z człowiekiem w głowie na całe życie. Delikatność emocji, nutka realizmu magicznego... bardzo żałowałam, że ta pisarka nie napisała nic więcej, a może nie udało się znaleźć ... Jest wśród moich książek na półce pt. "Zostają ze mną do końca"...

Powieść w całkiem innym stylu niż zazwyczaj czytam. Opisuje losy osiemdziesiąt letniej Funi, która próbuje odnaleźć siebie w rzeczywistości po przeprowadzce do córki. Autorka stara się przedstawić losy bohaterki z różnych perspektyw jednak w taki sposób aby czytelnik zaczął darzyć ją sympatią. Życie Funi pokazuje jak bardzo należy być tolerancyjnym dla perspektywy innych osób na dane sytuacje. Książkę na pewno należy uznać za interesującą.