Bez pamięci

Przeczytałam trzy z czteroczęściowej serii o Upadłych Aniołach (wciąż bezskutecznie szukam drugiej części) i wszystkie mi się podobały. Tu chciałoby się powiedzieć - bezduszny markiz, który wprost obsesyjnie myśli o zemście i początkowo pokazana, jako szara myszka - dziewczyna, stara panna. W trakcie rozwijającej się akcji powoli okazuje się, że zemstę markiza zaczyna przesłaniać inne budzące się w nim uczucie ale i przez niego odrzucane. Oczywiście i ona nie jest taką szarą myszką, w pewnych sytuacjach, wręcz przeciwnie. Świetne dialogi, choć momentami może i ciut wszystko rozciągnięte. Jednym słowem staje się jedną z moich ulubionych i szczerze polecam.

Serdecznie polecam, bardzo mi się podobała. Od bohaterów po dialogi i całą historię. Świetnie wykreowane postacie z oryginalnymi życiorysami. Nie ma do czego się przyczepić, bardzo ciekawa historia. Aczkolwiek nie przeczytałabym drugi raz - trochę za mało dramaturgii😊

To była bardzo dobra książka, ale bez większej akcji i przygód. Nie było pościgów, porwań, walk. Powiedziałabym nawet, że to historyczna powieść psychologiczna. Po przeczytaniu nasuwa się jeden wniosek - rozmowa. Dialog jest najważniejszy, bo bez tego nie da rozwiązać się niczego. Romans opowiada historię miłości hrabiego Morgana i jego młodej żony Claire, którzy jeszcze w dzieciństwie zostali zaręczeni. Claire idąc do ślubu była bardzo niedoświadczona i przestraszona wizją nocy poślubnej. Dlatego po alkoholu wpada ze swoim szwagrem (a przyjacielem z dzieciństwa) na głupi pomysł (Stephen wchodzi do sypialni nowożeńców), który ma pomóc odsunąć w czasie zbliżenie z mężem. Morgan, który ich "przyłapuje" odsyła żonę na wieś a sam oddaje się dzikim zabawom w Londynie. Gdyby oni wtedy porozmawiali, to wszystko ułożyłoby się inaczej. Spotykają się po kilku latach, gdy Claire przyjeżdża do Londynu ze swoją nastoletnią siostrą na bal debiutantek. Zatrzymują się w domu męża Claire. Morgan wtedy dostrzega, że Beth jest dokładnie w wieku jego żony, kiedy brali ślub, że to właściwie jeszcze dziecko i ma głupkowate pomysły. Zaczyna rozumieć żonę, poznawać ją teraz jako starszą kobietę i zakochiwać się. W książce jest dużo dialogów, rozmyślań, konkluzji. Mądrych wniosków i jej i jego o małżeństwie, dojrzałości, ślubie. To nie jest głupi harlekin, płytkie przemyślenia i wzdychania do siebie nawzajem. Nie ma tu wartkiej akcji ani wątku kryminalnego. Mimo tego czytało się to bardzo dobrze. Odejmuję jednak gwiazdki, ponieważ pod koniec było tak dramatycznie a ja nie tego szukam w romansach ;) Potrzebuję lekkich historii, dramatów nie aż tak ciężkich i opisanych nie tak przejmująco. Polecam tę książkę wszystkim, którzy chcą mądrzejszego harlekina niż porwana księżniczka przez szkockiego górala, którzy uciekają przez las i ogrzewają się przy ognisku ;)

Nick Gentry, detektyw z Bow Street, po przyjęciu prywatnego zlecenia odnalezienia zbiegłej panny młodej odnajduje ją jako damę do towarzystwa w majątku na angielskiej wsi. Niespodziewanie dla samego siebie proponuje jej małżeństwo jako ratunek przed niechcianym związkiem. Skonfliktowany z samym sobą, dręczony przeszłością mężczyzna nie wie, że małżeństwo z Charlotte będzie ratunkiem także dla niego… Moim zdaniem to najlepsza część z cyklu o londyńskich, XIX-wiecznych detektywach. Nie tylko jest najbardziej zmysłowa, ale i eksploruje motyw, który kocham w romansach każdego typu – to moralnie szary bohater, który widząc krzywdę swojej ukochanej jest gotowy spalić świat. Ta część jest też mocno skorelowana z poprzednimi i jest ich bezpośrednią kontynuacją, więc można spotkać bohaterów już poznanych i polubionych, ale z perspektywy innych bohaterów. Bardzo podobała mi się zarówno narracja Nicka, który przechodzi swoistą przemianę, jaki i Lottie, której silna wola i odwaga mimo obaw co do przyszłości są tu wyraźnie widoczne. Kończyłam lekturę cyklu wiedząc, że odnalazłam kolejną ulubioną autorkę i na pewno sięgnę po kolejne jej książki. Polecam go ogromnie miłośniczkom pikantnych romansów – nie tylko historycznych :)

Kiedy sięgnęłam po książkę, spodziewałam się romansu historycznego z ciekawą fabułą i dobrze zbudowanymi bohaterami. Lubię powieści, których akcja rozgrywa się w dawnych czasach, dlatego ta książka od razu zwróciła moją uwagę. Po jej przeczytaniu mam jednak dość mieszane odczucia. Akcja powieści rozgrywa się w XIX-wiecznej Anglii i skupia się głównie na relacji dwóch bohaterów: Jonasa Merricka i Sidonii Forsyth. Jonas jest mężczyzną, który po dramatycznych wydarzeniach z przeszłości odciął się od świata i żyje samotnie w swojej posiadłości. Unika ludzi i uchodzi za osobę niebezpieczną oraz tajemniczą. Jego życie zmienia się, gdy pojawia się u niego Sidonia. Początkowo ich relacja opiera się wyłącznie na umowie, jednak z czasem między bohaterami zaczyna pojawiać się coraz więcej emocji. Stopniowo poznają się lepiej i odkrywają swoje tajemnice oraz trudną przeszłość. Ten motyw przemiany bohaterów i powolnego budowania relacji był jednym z ciekawszych elementów książki. Ciekawie skreowana postać Jonasa Merricka. Jest to bohater skomplikowany, zamknięty w sobie i naznaczony traumą. Z jednej strony sprawia wrażenie chłodnego i nieprzystępnego człowieka, ale z drugiej można zauważyć, że pod tą maską kryje się ktoś bardzo zraniony. Dzięki temu jego postać wydaje się bardziej wielowymiarowa. Sidonia również jest ciekawą bohaterką – odważna i zdeterminowana, ponieważ decyduje się na bardzo ryzykowny krok, aby pomóc swojej siostrze. Momentami jednak miałam wrażenie, że jej zachowanie jest trochę zbyt idealistyczne. Styl pisania autorki jest dość lekki i przystępny, dzięki czemu książkę czyta się szybko. Z jednej strony jest to zaleta, bo fabuła potrafi wciągnąć i łatwo się ją śledzi. Z drugiej strony momentami historia wydawała mi się oklepana. Niektóre wydarzenia można było łatwo przewidzieć, a część scen była przerysowana, co czasami sprawiało wrażenie przesady. Miałam też wrażenie, że akcja skupia się prawie wyłącznie na relacji między bohaterami, przez co tło historyczne nie jest zbyt rozbudowane. Mimo tych wad książka ma też swoje dobre strony. Przede wszystkim autorka potrafi budować napięcie między bohaterami i stopniowo rozwijać ich relację. Dzięki temu można obserwować, jak zmieniają się ich uczucia i podejście do siebie nawzajem. Historia porusza również temat samotności, zaufania i tego, jak trudna przeszłość może wpływać na życie człowieka. Książka bardziej dla fanów romansu. Mimo to czytało mi się dość dobrze jednak nie zrobiła na mnie aż tak dużego wrażenia.

Dawno nie czytałam książki Lisy Kleypas i cóż - znów jestem pod wrażeniem! Jak zawsze autorka świetnie wykreowała postacie i poprowadziła akcję, którą nie można się znudzić. Niewinna dziewczyna ucieka ze szkoły, żeby uniknąć małżeństwa wymyślając plan, że skompomituje się i wtedy nie wyjdzie za mąż. Zaczyna pracować w teatrze, gdzie dyrektorem jest człowiek, którego obrała za cel swej kompromitacji. A Logan, którego dręczą byłe cierpienia, otoczony murem nie pozwala nikomu się do siebie zbliżyć. A jednak...., młoda dziewczyna poraża go urodą i codzienną radością - zakochuje się, a potem znów czuje się oszukany. Znajdziemy tu też parę zaskakujących sytuacji wyjaśnionych dopiero na ostatnich kartkach. Jednym słowem - czytajcie, jest wspaniała :)

Historia prostej guernantki, Felicity i jej podopiecznego, rosłego i pozbawionego umiejętności mówienia, Armanda. Początek czytałam do bladego świtu, bo tak mnie zauroczyła relacja tej dwójki. Armand to typ przystojnego i prostolijnego barbarzyńcy. Komunikuje się gestami, nikomu nie pozwala się dotknąć i chodzi boso po rezydencji. Nagle w jego życiu pojawia się kobieta o blond włosach, która jako jedyną daje mu swoją osobą ukojenie. Jest piękna, czaruje go muzyką, a jej dotyk nie sprawia mu bólu. Miłość kwitnie, Armandowi powoli rozwija się mowa, lecz nad horyzontem zbierają się chmury w postaci przeszłości. Oto zjawiają się rzezimieszkowie z więzienia i pewien szantażysta. Od tego momentu mój zapał osłabł, bo akcja staje się mniej ekscytująca i przewidywalna. Koniec końców daję osiem gwiazdek i polecam fankom gatunku.

Lady Furia i Lord Gburek Ona jest uciążliwą i irutującą siostrą jego przyjaciela. On jest powszechnie znanym utracjuszem i hulaką. Walczą ze sobą na cięte riposty, których sobie nie szczędzą. Super ciepły i pełen humoru romans historyczny. Cudownie było obserwować ustne potyczki tak pełnych temperamentu bohaterów. Jedno nie ustępowało drugiemu od początku do ostatnich stron tej historii. Super, lekka, lektura w swoim gatunku.

Cykl Spindle Cove. Część trzecia. Spindle Cove to wieś gdzie damy o delikatnej konstytucji przybywają, by wzmocnić zdrowie morskim powietrzem, raj na ziemi dla młodych dam… rozczarowanych mężczyznami. Kate Taylor, młoda nauczycielka muzyki w Spindle Cove znalazła przyjaciół i schronienie. Nie zna ona swoich rodziców i od lat próbuje odnaleźć swoje korzenie. Nie pamięta też nic z czasów przed pójście do szkoły w Margate. Widać spokojnie życie w Spindle Cove Kate i tak tęskni za miłością. Samuel Thorne, przystojny jak grzech i zimny jak głaz dowódca straży miejskiej, z niewiadomych przyczyn unika Kate jak ognia. Jest między nimi napięcie i ciągle się kłócą. Kiedy do Spindle Cove przybywają tajemniczy przybysze szujajacy Kate Thorne postanawia chronić Kate. Gfy oni składają dziewczynie zdumiewającą propozycję, Thorne nieoczekiwanie oświadcza, że... jest jej narzeczonym. Chce dopolnowac samotnej kobiety ale nie chce jednak wyjawić nic więcej... Jakie tajemnice skrywa Thorne? Czy Kate uda się odnaleźć rodzinę? Romans 🌶 Przyszlość nieślubnych dzieci była w tym czasie zawsze niepewna. Status i tytuł zawsze były na pierwszym miejscu a mezaliansów nikt nie popierał.

Abigail panna z dobrego domu oraz dobrą reputacją, jak przystało na owe czasy także z porządnym posagiem. Dziewczyna idealna do małżeństwa Sebastian w złej sytuacji finansowej i z jeszcze gorszą reputacją, do tego wszystkiego z ranami wojennymi. Ona we wszystkich widząca coś dobrego, nie zważająca na plotki... On samotnik, zamknięty w sobie, bez przyjaciół.... Dwa różne światy, mieszkają przez płot, ale obydwoje pragną miłości, lecz do niej draga dla tych dwojga jest nie łatwa

Bardzo fajny romans, nie podobny do jej wcześniejszych. Zazwyczaj stosuje chwyt na mnogość scen miłosnych, a tym razem skupiła się na złożonych osobowościach i to pociągnęło akcję. Ciemnowłosy libertyn, ale z honorem, to Ash, głowa rodziny Wilde'ów. Zostaje on skojarzony z przyjaciółką siostry, Maurą. Jego młodsza siostra wpadła bowiem na pomysł kojarzenia par na zasadzie kochanków literackich i tak Ashowi i Maurze przypadły role Księcia i Kopciuszka. Czarnym koniem akcji okazje się... czarny koń, to znaczy Emperor, ukochany ogier Maury. W odzyskaniu zwierzęcia pomaga jej Ash. Podczas ucieczki para doznaje nie lada atrakcji: spanie w stodole na sianie, w lesie na stercie liści, poranna toaleta w strumieniu. No który mężczyzna nie zauroczyłby się pięknością o bujnych piersiach i kształtnych biodrach (chyba w tej kolejności, a może to piersi były kształtne...). Ash ratuje z opałów temperamentną dziewczynę i przy okazji wpada jak śliwka w kompot :) Polecam, mimo iż książę zamiast zaginionego pantofelka wręcza ukochanej podkowę.

Chyba najlepsza z tej serii. Nie wiem, chyba tak z automatu oceniam lepiej bohaterkę piękną wewnętrznie, mądrą, ze swoimi pasjami, i historie gdzie gorliwy rozpustnik zakochuje się właśnie w takiej istocie,zauważając jej zalety. Była też jakaś "akcja" więc na plus.

Przyjemny romans, chociaż trochę przegadany. Mam wrażenie, że autorka ma tendencję do nadmiernego dramatyzowania. Bohaterowie są irytująco uparci, zamiast normalnie porozmawiać wikłają się w różne dziwne sytuacje. No ale cóż, uroki konwencji. Jeśli chodzi o plusy, to na pochwałę zdecydowanie zasługują świetnie napisane sceny miłosne oraz urocze przekomarzanki Genevieve i Richarda. Nie można też nie wspomnieć o najjaśniejszym punkcie historii- Syriuszu ;) Z braku laku- przyjemne czytadło, choć momentami przewracałam oczami że zniecierpliwienia.

Przebiegła ale kochająca swoje wnuczęta babka stawia całej gromadce ultimatum - albo w ciągu roku zmienią sran cywilny i kogoś poślubią albo babka pozbawi ich pieniędzy. Żadne się do tego nie pali i chcą nadal żyć po swojemu. Najstarszy z nich - karciarz i hukaka - markiz Oliver sądząc, że babka nie zaakceptuje jego narzeczonej przyprowadza atrakcyjną Amerykankę spotkaną w burdelu. Jest pewien swego planu..., a jak to zwykle bywa i jego i jej serce zaczyna bić coraz mocniej. Bardzo dobrze się czytało i świetny wstęp do następnego z rodzeństwa. Zaczyna się też jawić historia rodziców, którzy nie żyją. Polecam miłośniczkom romansów.

Tej części daję nieco niższą ocenę niż poprzednim książkom z cyklu. Troszkę mnie pod koniec nudziła, nie potrafię powiedzieć czemu, jednak dotrwałam do końca. Książka nie była zła, każdy romansoholik jak najbardziej może po nią sięgnąć. Może po prostu trzy romanse pod rząd to już za dużo :) Dlatego też przeczytajcie sami i się przekonajcie czy Minerva i Giles odnajdą razem szczęście....

Bardzo dobre zakończenie cyklu, choć historia przewidywalna. Ainsleya polubiłam już w poprzednich częściach. Jayne byłam w stanie zrozumieć, jej pragnienie dziecka, to, że kalectwo męża pozbawiło ją normalnego życia, jej zakochanie się w Ainsleyu. Postać Walforta niesamowicie mnie irytowała. Dla mnie był samolubnym draniem, który nigdy nie kochał Jayne. Autorka obeszła się z nim na koniec zdecydowanie za łagodnie. Gdy na jaw wyszła jego przeszłość, miałam nadzieję, że wreszcie mu się dostanie, a tu nic, bohaterka okazała się nad wyraz wyrozumiała.

Wieki minęły odkąd po raz ostatni czytałam jakikolwiek romans historyczny. Albo romans, którego akcja rozgrywa się dwieście lat wstecz. Jak zwał tak zwał, ważne że chodzi o ten sam gatunek. I właśnie dlatego tak bardzo się cieszę, że wreszcie odświeżyłam sobie co nieco i sięgnęłam po książkę Cathy Maxwell. Gillian od czterech lat jest mężatką, jednak jej mąż uparcie ją ignoruje. Jest żołnierzem, walczy przeciwko Napoleonowi i zdradza ją z kochanką. Kobieta ma już dość takiego traktowania i wyprowadza się do domu swojego kuzynostwa. Tam poznaje przystojnego Hiszpana, z którym planuje na nowo rozpocząć wspólne życie. Jednak jej plany komplikuje niespodziewany przyjazd jej męża. Brian usilnie chce uratować swój związek i dlatego zawiera z Gillian umowę. Mają dla siebie 30 dni, a jeśli po tym czasie nic się nie zmieni, kobieta dostanie rozwód i będzie wolna. Brzmi bajecznie, jednak miesiąc mieszkania pod wspólnym dachem przyniesie wiele niespodzianek i kłopotów. Romanse- jak sama nazwa wskazuje, są zazwyczaj proste i przewidywalne. Większość ludzi po okładce, albo chociaż po opisie fabuły doskonale wie jaki będzie finał. Jednak mimo wszystko do zakończenia prowadzą kręte drogi- jedne lepsze, inne gorsze. Różni autorzy mają różne spojrzenia na opowiadaną historię. To, które przedstawiła nam Cathy Maxwell zaliczam do jednych z najbardziej udanych spotkań jakich doświadczyłam w życiu, podczas czytania romansu historycznego. Gillian jest bardzo silną kobietą. Mąż prosto z mostu mówi jej, że ożenił się z nią z rozsądku i że ma kochankę, której nie zamierza porzucić. Już samo to jest dość... nieprzyjemne, ale do tego wszystkiego dochodzi jeszcze fakt, że kobieta czuje się uwięziona. Męża nie widziała od lat, mieszka z teściami, którzy nic sobie nie robią z jej obecności i nie traktują ją poważnie. Jedyne wsparcie jakie dostaje to to finansowe, a jedyną rzeczą której naprawdę pragnie Gillian jest być kochaną. Dlatego po pewnym czasie rzuca to wszystko i chce zacząć nowe życie. I akurat w tym miejscu wszystko się komplikuje, bo z wojny wraca jej mąż marnotrawny. Brian na początku nie wzbudzał mojej sympatii. Ani zdradą, ani obojętnością wobec żony nie zasłużył sobie na mój szacunek. Jednak z biegiem czasu dociera do niego co ma i jak bardzo to wszystko zniszczył. Jego poprzednie życie rozsypało się jak domek z kart i stracił zaufanie do otaczających go ludzi. I choć z jednej strony mocno mu współczułam kiedy poznałam pewne fakty, to z drugiej strony ciągle był szumowiną, który zdradzał swoją małżonkę. Do końca powieści targały mną sprzeczne uczucia, po to by na końcu z uśmiechem przeczytać finał ( którzy wszyscy wiedzą jaki był). To nie było moje pierwsze spotkanie z Cathy Maxwell. Kilka lat temu czytałam "Myszkę" ( tak, wiem tytuł nie zachwyca), która była moim biletem wstępu do poznawania romansów historycznych. Więc jak widać, mam ogromny sentyment do autorki i bardzo się cieszę, że wrażenia sprzed kilku lat, są bardzo podobne do tych teraźniejszych przeżywanych z inną książką. Być może jest to zasługa mojego długiego odwyku od gatunku i tak samo spodobałoby mi się wszystko inne co bym przeczytała, jednak wolę myśleć o tym inaczej. "W siłach pożądania" jest drugim tomem cyklu Skandale i uwodzenie, ale ja oczywiście nie czytałam po kolei, od pierwszego tomu . Jednak jest to odrębna historia, epizodycznie występują w niej wcześniejsi bohaterowie, więc wszystko jest w porządku. Ja wiem, że nie wszyscy lubią takie historie i nie do każdego trafiają. Ale jeśli czytasz romanse historyczne to daj temu konkretnemu szansę. "W sidłach pożądania" to zabawne dialogi, silna bohaterka i pewien uroczy młodzieniec, który nie jest Brianem. Chociaż nawet Brian po pewnym czasie budzi cieplejsze uczucia. Daj się porwać na kilka godzin i sprawdź o czym mówię. A potem wróć tutaj i podziel się wrażeniami.

"Jak zostać księżną” to nie tyle romans historyczny, co powieść spod znaku płaszcza i szpady. Oczywiście nie brakuje w nim opisu rodzącej się namiętności, a potem miłości (a może odwrotnie, nigdy nie wiem co spada na bohaterów jako pierwsze), ale tym razem nasi bohaterowie muszą zmagać się z trudnościami znacznie większego kalibru niż np. przyłapanie na czytaniu lektury nieodpowiedniej dla dobrze wychowanych panienek na wydaniu, kombinowanie jakby wywinąć się od wizyty największej plotkary w mieście czy nadaremne próby zwrócenia na siebie jej/ jego uwagi. Szczególne brawa należą się autorce za początek książki, kiedy to w trakcie Rewolucji Francuskiej motłoch wdziera się do zamku książąt Valere z żądzą mordu w oczach i krwiożerczymi okrzykami na ustach. Przez chwilę zupełnie zapomniałam, że to miała być opowieść o miłości z happy endem i szykowałam się na dalszy opis, jak to pozbawieni wszystkiego francuscy arystokracji starają się zachować resztki dumy i godności. Bo majątku już nie mają… Niestety, co zauważyłam z prawdziwą przykrością, pani Galen nie ustrzegła się przed pewnymi nieścisłościami w fabule. Ot, jak chociażby scena w operze: przed przedstawieniem księżna prosi Sarę o tłumaczenie libretta, które jest po włosku, który to język nasza bohaterka podobno zna wyśmienicie, w czasie kiedy rozumie raptem kilka słówek; w efekcie w panice próbuje wymyślić jakieś rozwiązanie problemu, potem po krótkim przerywniku, jakim jest scena sam na sam z księciem, Sara wraca do loży i kolejne dwie godziny spędza, spoglądając na scenę i ciesząc się przedstawieniem; krótko mówiąc całe to towarzystwo, podobnie jak i autorka, zupełnie zapomniało o wątku "językowym"… I nie dowiedzieliśmy się w jaki sposób można wybrnąć z tak kłopotliwej sytuacji, nie uświadamiając przy tym wszystkich wokół, że się jest kłamczuchą pierwszego sortu… Pomimo takich niedoróbek (na szczęście nielicznych), powieść czyta się znakomicie, główne postacie są wyraziste i (jak rzadko w takiej literaturze bywa) nie roztkliwiają się zanadto nad sobą i nie medytują przez kilka rozdziałów nad znaczeniem pojedynczego gestu, czy spojrzenia ukochanego/ ukochanej, tylko najczęściej biorą sprawy w swoje ręce i chwytają się pierwszej lepszej sposobności, żeby osiągnąć to, na czym im zależy. To lubię!

Troche taka "bez wyrazu". Czasem się zastanawiam, jak czytam kilka książek jednego autora, z jakiego okresu jego twórczości są dane tytuły, czy robi progres w swoim pisaniu, czy staje się coraz lepszy, czy odwrotnie. Ten tytuł był przed Rozpustnikami, którzy mi się bardzo podobali i to da się odczuć.

Ooo..., bardzo mi się podobała. Przede wszystkim akcja rozwija się bardzo powoli, więc jeżeli ktoś oczekuje szybkiego "bum" - on spojrzał, ona spojrzała i już wiedzieli..., to mogą się rozczarować, a może i nie dotrwać do końca. Wszystko budowane jest bez pośpiechu, przedstawiając dokładnie charaktery bohaterów. Zimny, nie znoszący sprzeciwu książę, pewny, że wszystko "kręci się" wokół niego i tak, jak zaplanuje, a przeciwieństwem - dużo od niego młodsza dziewczyna - rezolutna, o przenikliwym umyśle, potrafiąca go przeniknąć wyciągająca właściwe wnioski, zadziwiające księcia. Zaczynają się oboje coraz lepiej poznawać, czuje się coraz większą chemię i choć wiadomo, jak musi się skończyć (jak to romans), sam koniec jest dla mnie dość zaskakujący i bardzo sympatyczny. Pewnie wrócę do tej historii.