E.T.A. Hoffmann
Niemiecki poeta, pisarz epoki romantyzmu. Także prawnik, kompozytor, krytyk muzyczny, rysownik i karykaturzysta. Jeden z prekursorów fantastyki grozy (tzw. weird-fiction),który wywarł ogromny wpływ na takich twórców jak: Edgar Allan Poe, Howard Phillips Lovecraft, Gustav Meyrink czy Stefan Grabiński.
Jego przodkowie w linii męskiej pochodzili z polskiej szlachty z rodu Bagieńskich, po części z Węgier, co dzisiejsi biografowie Hoffmanna uważają za rzecz udowodnioną. Był trzecim dzieckiem adwokata i literata z Królewca, Krzysztofa Ludwika. Ten ożenił się ze swoją kuzynką Luizą Doerfer w 1767 roku. Problemy rodzinne doprowadziły do separacji tego małżeństwa, wskutek czego trójka dzieci została podzielona między małżonków. Ernest trafił do matki. Uczył się w gimnazjum w Królewcu. W latach 1795–1797 odbywał praktykę w sądzie w Głogowie. W mieście tym przyozdobił freskami jedną z kaplic kościoła pojezuickiego.
Od roku 1800 pracował jako asesor rządowy w Poznaniu. Tam, 26 lipca 1802 w kościele Bożego Ciała (przy obecnej ulicy Krakowskiej) ożenił się z Marią Teklą Michaliną Rohrer-Trzcińską, zwaną Misią Była to młoda Polka, o wiele wyższa od Hoffmanna. Była tak dobra i cierpliwa, że akceptowała wszystko, co wyprawiał małżonek i wytrwała przy nim przez dwadzieścia lat. Hoffmann, znając język polski i mając liczne kontakty z Polakami, miał pozytywny stosunek do insurekcji kościuszkowskiej, nie był zwolennikiem rozbiorów Polski, a w opracowaniach swych propagował postać szlachetnego Polaka (niem. der edle Pole),sentymentalnego kochanka.
Za rysowanie karykatur przedstawiających wyższych urzędników i oficerów został przeniesiony 1802 do Płocka. Jeżdżąc po terenach polskich pod zaborem pruskim, znajdował natchnienie do swoich pierwszych prób literackich. W 1803 przeniesiono go do Warszawy, co zawdzięczał staraniom i dobrym stosunkom swojego przyjaciela Hippla, który pomógł też Hoffmannowi wydostać się z finansowych kłopotów. W Płocku bowiem byli oni skazani na jałmużnę ze strony krewnych, ponieważ asesor nie otrzymywał wynagrodzenia.
W Warszawie powierzono mu zadanie nadania zamieszkującym to miasto Żydom niemiecko brzmiących nazwisk. Przypisuje się mu nadawanie takich nazwisk jak Rosenbaum (Różane drzewo),Goldberg (Złota góra),Eisenbaum (żelazne drzewo). Wkroczenie Francuzów w 1806 roku położyło kres dotychczasowej karierze. W roku 1808 został dyrektorem muzycznym teatru w Bambergu, później w Dreźnie i Lipsku. W roku 1816 powrócił do służby sądowej w Berlinie.
W październiku 1819 roku rząd pruski powołał go na członka „komisji specjalnej do śledzenia powiązań, mających na celu zdradę stanu” i pełnomocnika do spraw ochrony państwa w najwyższej instancji karnej Prus, odpowiedzialnej za wykroczenia polityczne. Hoffmann nie uważał jednak wcale za swój cel surowego ukarania obwinionego. Wysilał raczej swój prawniczy umysł, aby w niepodważalny sposób wykazać, że ujęci przez policję polityczną „demagodzy” nie powinni zostać ukarani przez prawo. Starał się na przykład wykazać, że założyciel paramilitarnej organizacji sportowej Friedrich Ludwig Jahn (propagator idei gimnastyki) był wprawdzie strasznym grubianinem i chętnie zmyślał, ale że te wady, a nawet podstępne myśli o demokratycznej gimnastyce na poręczach i przeciąganiu liny, mogłyby być ważne z punktu widzenia prawa karnego dopiero wówczas, jeśli można je powiązać przyczynowo z udowodnionym przestępstwem.
Niemniej jego przełożeni, zwłaszcza dyrektor policji Karl von Kamptz (1769–1849),sądzili inaczej. Swoje wrażenia z groteskowych dochodzeń Hoffmann zaprezentował w satyrze Meister Floh (Mistrz Pchła),gdzie Kamptz został przedstawiony jako idiotycznie podejrzliwy, tajny radca dworu Knarrpanti, wywiadowca policyjny. Dyrektor rozpoznał siebie, powiadomił najwyższe władze, łącznie z królem Fryderykiem Wilhelmem III, w następstwie czego wszczęto dochodzenie przeciw Hoffmannowi. Do końca postępowania dyscyplinarnego jednak nie doszło, gdyż E.T.A. Hoffmann zmarł wkrótce po publikacji Mistrza Pchły.
Jako pisarz naśladował najpierw Jeana Paula w „Phantasiestücke in Callots Manier” (1814, 4 t.). Później napisał „Vision auf dem Schlachtfeld von Dresden” (1814),„Elixiere des Teufels” (1816, tłum. Ludwik Eminowicz),„Nachtstücke” (1817, 2 t.),„Seltsame Leiden eines Theaterdirektors” (1818),„Die Serapionsbrüder” (1819–1821, 4 t.; tom uzupełn. 1825),„Klein Zaches” (1819),„Prinzessin Brambilla” (1821),„Meister Floh” (1822),„Lebensansichten des Katers Murr” (1821–1822, 2 t.),„Der Doppelgänger” (1822) i drobne opowiadania. (Wybory polskie: „Powieści fantastyczne” w układzie A. Langego, 2 t., wyd. „Muzy”; „Opowieści”, przeł. Ida Wieniewska, 1925; „Złoty garnek”, przeł. Jan Kleczyński, 1907, i i.). Utwory Hoffmanna odznaczają się bujną wyobraźnią romantyczną, groteskowym humorem i upiorną niesamowitością. W Niemczech długo zapoznawany, wywarł wpływ za granicą zwłaszcza na romantyzm francuski. Tłumaczono go i naśladowano w całym kulturalnym świecie. Nowe wyd. kryt. jego utworów oprac. W. Harich, 1925, 15 t.
Zobacz stronę autora
Szukamy ofert...
OPINIE i DYSKUSJE o książce Dziadek do Orzechów i Mysi Król
Zawsze ze wzruszeniem sięgam po tę stareńką, rozsypującą się w rękach książkę (Wydanie: Książka i Wiedza 1951 rok!) z dedykacją od św. Mikołaja dla mojego taty... i właśnie dlatego nigdy nie kupiłam późniejszego wydania. Ta zresztą, poza felerem w postaci luźnych kartek ma wszystkie zalety, które powinna mieć książka dla dzieci. Duży format (wszystkie późniejsze były już mniejsze) i, przede wszystkim, artystyczne ilustracje Jana Szancera. To właśnie dla nich , a nie dla samej (sympatycznej i pięknej, muszę to przyznać) opowieści o małej Klarze, niedobrym Ojcu Chrzestnym, poczciwym Dziadku do Orzechów, obrzydliwej Mysibabie i jej ohydnym siedmiogłowym synu czy niewdzięcznej księżniczce Pirlipacie – co kilka lat, z najwyższej półki w mojej biblioteczce, ściągam to cudeńko...
Zawsze ze wzruszeniem sięgam po tę stareńką, rozsypującą się w rękach książkę (Wydanie: Książka i Wiedza 1951 rok!) z dedykacją od św. Mikołaja dla mojego taty... i właśnie dlatego nigdy nie kupiłam późniejszego wydania. Ta zresztą, poza felerem w postaci luźnych kartek ma wszystkie zalety, które powinna mieć książka dla dzieci. Duży format (wszystkie późniejsze były już...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to„Klara została królową krainy (…) słowem, najpiękniejszych i najcudowniejszych rzeczy, które się widzi, jeśli się patrzeć umie.”
„Klara została królową krainy (…) słowem, najpiękniejszych i najcudowniejszych rzeczy, które się widzi, jeśli się patrzeć umie.”
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toCzy mielibyście ochotę przenieść się do czasów dzieciństwa, kiedy obcowaliście z pięknymi baśniami otulającymi swą magią i tajemniczością? Poruszającymi wyobraźnię i wrażliwe struny waszej dziecięcej duszy?
Jeśli tak, to sięgnijcie po niezwykłą opowieść, jaką jest niewątpliwe „Dziadek do orzechów”. Poznacie jego prawdziwą historię i symbolikę, objawiającą się niezłomną siłą i ochroną przed złymi duchami i nieszczęściami.
Tematyka tej baśni dotyczy oczywiście Świąt Bożego Narodzenia. Siedmioletnia Klara wraz ze swym bratem Fredem oczekują w napięciu na prezenty, które mają otrzymać od rodziców i ojca chrzestnego sędziego Droselmajera, ale to nie najwymyślniejsza zabawka przykuwa ich największą uwagę, ale (nie)zwykły Dziadek do orzechów, który jak się potem okazuje przenosi Klarę do świata, gdzie zabawki ożywają, a ona przeżywa wspaniałą przygodę, w której odznacza się niebywałą odwagą.
Dzięki tek książce przeniosłam się w tak już odległy, a jednak wciąż mi bliski świat dziecięcej wyobraźni, która nie zna granic. Baśniowe opowieści jak żadne inne urzekają niebywałymi historiami otoczone aurą ciepła i wyjątkowości. Przyjemnie było zatopić się tej klasycznej opowieści, gdzie naczelnymi wartościami są: dobro, przyjaźń i odwaga.
Wspaniała to historia wprost spod choinki. Sprawiła mi niesamowitą radość i frajdę. Dzięki niej poczułam magię świąt z mojego dzieciństwa.
Czy mielibyście ochotę przenieść się do czasów dzieciństwa, kiedy obcowaliście z pięknymi baśniami otulającymi swą magią i tajemniczością? Poruszającymi wyobraźnię i wrażliwe struny waszej dziecięcej duszy?
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toJeśli tak, to sięgnijcie po niezwykłą opowieść, jaką jest niewątpliwe „Dziadek do orzechów”. Poznacie jego prawdziwą historię i symbolikę, objawiającą się niezłomną siłą...
o brzydkim dziadku do orzechów, który dla urody królewny Pirlipaty, wydobył jądro twardego orzecha do zgryzienia...
o brzydkim dziadku do orzechów, który dla urody królewny Pirlipaty, wydobył jądro twardego orzecha do zgryzienia...
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toCiekawy przypadek gdzie opera bazująca na książce jest dużo bardziej znana niż sam książkowy oryginał. Mi osobiście oprócz muzyki Czajkowskiego przychodzą też do głowy klimatyczne adaptacje filmowe, zwłaszcza rysunkowa z 1990 roku.
Sama książka jednak okazał się małym zaskoczeniem, po pierwsze dlatego że nie miałem pojęcia, że jest napisana przez E.T.A. Hoffmanna, którego kojarzyłem bardziej jako niemieckiego protoplastę opowiadań grozy niż autora baśni. Drugie zaskoczenie, to fakt że książka jest całkiem długa, jak na opowiadanie dla dzieci - ponad 150 stron. Ponieważ fabuła jest dość powszechnie znana myślę, że książka bardziej broni się klimatem, i dlatego jest to pozycja do przeczytania właśnie w okresie świątecznym przy trzaskającym kominku kiedy za oknem zalega śnieg.
Wydanie, które posiadam to Świat książki, bardzo ładne z zewnątrz z barwionymi brzegami stron, niestety brakuje w nim jakichkolwiek obrazków, a chyba najlepiej do tego typu pozycji drzeworytów.
Ciekawy przypadek gdzie opera bazująca na książce jest dużo bardziej znana niż sam książkowy oryginał. Mi osobiście oprócz muzyki Czajkowskiego przychodzą też do głowy klimatyczne adaptacje filmowe, zwłaszcza rysunkowa z 1990 roku.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toSama książka jednak okazał się małym zaskoczeniem, po pierwsze dlatego że nie miałem pojęcia, że jest napisana przez E.T.A. Hoffmanna, którego...
Święta bez dzieła baletowego „Dziadek do orzechów” Hoffmanna ? Niemożliwe! Warto sięgnąć do źródła E.T.A. Hoffmana, libretto powstało z tłumaczenia francuskiego A. Dumasa.
„Dziadek do orzechów i Król Myszy” (niem. Nussknacker und Mäusekönig),to oryginalny tytuł opowiadania, które zostało wydane po raz pierwszy w 1816 roku w Berlinie. Utwór utrzymana jest w konwencji baśniowej z fantastyką, która łączy elementy grozy i tradycji XIX wiecznych bożonarodzeniowych świąt.
E.T.A. Ernst Theodor Amadeus Hoffmann, właściwie Ernst Theodor Wilhelm Hoffmann urodził się 24.01.1776 w Królewcu, zmarł 25 .06.1822 w Berlinie – niemiecki poeta z polskimi korzeniami, pisarz epoki romantyzmu, prawnik, kompozytor, krytyk muzyczny, rysownik i karykaturzysta. Jeden z prekursorów fantastyki grozy (tzw. weird-fiction),który wywarł ogromny wpływ na takich twórców jak: Edgar Allan Poe, Howard Phillips Lovecraft, Gustav Meyrink czy Stefan Grabiński.
Świąteczna historia urzeka dynamiką przygód Klary i jej brat Freda, otrzymują od swojego ojca chrzestnego wspaniałe podarunki świąteczne zamek z ruchomymi postaciami, lalki i tajemniczy dziadek do orzechów. Od tej pory w domu zaczynają się dziać rzeczy niezwykłe… Zaczarowana zabawka ożywa i przenosi Klarę w fantastyczny świat konserwatywnych wartości, Krainy Słodyczy , działań wojennych, realizmu i snu.
Uniwersalność i ponadczasowość opowieści stanowi klasykę literatury bożonarodzeniowej, coroczny wstęp do świąt dla szerokiego grona odbiorców w różnym wieku.
Pierwsze polskie wydanie nosiło tytuł "Historia dziadka do orzechów" i powstało w 1906 roku na podstawie tłumaczenia francuskiego A. Dumasa, wydawca przypisał autorstwo baśni Aleksandrowi Dumasowi , w tłumaczeniu Wandy Młodnickiej. Polska tłumaczka akcję umieściła w nieznanym bliżej mieście, w rodzinie prezydenta Złotomirskiego, ojca Maryni i Stasia. Ojciec chrzestny rodzeństwa nazywa się Jan Kanty Świdrzycki, a dziadek do orzechów, którego dzieci dostają w prezencie – Pan Gryzorzeski. W historii opowiadanej przez ojca chrzestnego występują m.in.: Pani Myszosława – królowa myszy, księżniczka Pirlipata.
W 1927 roku ukazał się przekład Józefa Kramsztyka, w następnych latach wielokrotnie wznawiane. Kanoniczne polskie wydanie w 1950 roku Naszej Księgarni – "Dziadek do Orzechów" w opracowaniu przez Krystynę Kuliczkowską i zilustrowane przez Jana Marcina Szancera. W XXI wieku nowe tłumaczenie baśni Hoffmanna przez Izabellę Korsak z ilustracjami Jolanty Marcolli, tytuł oryginalny "Dziadek do orzechów i Król Myszy " wydanie przez Świat Książki w 2006 roku. Krakowski Instytut Baśni w 2008 roku z serii Baśnie z Kuferka, wydał opowieść „Dziadek do Orzechów i Mysi Król” w przekładzie Elżbiety Zarych z drzeworytami Bertalla. W roku 2010 pojawia się nowa i częściowo zmieniona adaptacja przekładu Józefa Kramsztyka autorstwa Błażeja Kusztelskiego (Wydawnictwo G & P) z ilustracjami Jana Marcina Szancera.
Historia zainspirowała Piotra Czajkowskiego do napisania jednego z najsłynniejszych dzieł — baletu „Dziadek do orzechów”. Muzyka Piotra Czajkowskiego, libretto napisał Marius Petipa wg baśni Hoffmanna w tłumaczeniu A. Dumasa. Balet-feeria w 2 aktach, 3 obrazach z apoteozą miał prapremierę w Petersburgu w grudniu 1892 roku w Teatrze Maryjskim.
Studio Operowe w Bydgoszczy miało polską premierę baletu 'Dziadek do orzechów" wg choreografii Rajmunda Sobiesiaka 10 kwietnia 1958 roku.
Wersja kinowa "Dziadka do orzechów" w wykonaniu Baletu Opery Paryskiej to znana na całym świecie, świąteczna tradycja baletowa. W 1985 roku była premiera z najsłynniejszą choreografią Rudolfa Nurejewa, z widowiskową scenografią i kostiumami łączącymi baśniową historię o dziewczynce Klarze i zaczarowanym księciu z magią świąt. Spektakl ten jest często transmitowany do kin i odtwarzany na całym świecie, celebrując klasyczną opowieść o ożywionych zabawkach i podróży do Krainy Słodyczy.
Obsada "Dziadka do orzechów" w Operze Paryskiej z urzekającą parą tancerzy Dorothée Gilbert (Klara) i Guillaume Diop (Książę/Dziadek do orzechów). Od 40 lat wciąż jest w repertuarze Opery Paryskiej.
W poszczególnych scenach balet wykonuje tańce charakterystyczne: Taniec wieszczki cukrowej, Taniec hiszpański, Taniec arabski, Taniec chiński, Trepak, Taniec pasterski. Suitę zamyka Walc kwiatów.
Święta bez dzieła baletowego „Dziadek do orzechów” Hoffmanna ? Niemożliwe! Warto sięgnąć do źródła E.T.A. Hoffmana, libretto powstało z tłumaczenia francuskiego A. Dumasa.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to„Dziadek do orzechów i Król Myszy” (niem. Nussknacker und Mäusekönig),to oryginalny tytuł opowiadania, które zostało wydane po raz pierwszy w 1816 roku w Berlinie. Utwór utrzymana jest w...
Dzieło ponadczasowe od pokoleń przyciągające czytelników w każdym wieku i oferujące znacznie więcej niż tylko świąteczną aurę.
Pod warstwą baśniowej fabuły kryje się bowiem głęboka symbolika, która prowokuje do rozważań nad potęgą marzeń, odwagą i wartością ludzkich więzi.
Klara, serce tej opowieści, to symbol dziecięcej ufności oraz rzadkiej umiejętności dostrzegania magii w zwyczajnej codzienności. Jej relacja z Dziadkiem do Orzechów pokazuje, że prawdziwa siła i piękno biorą się z wewnętrznej dobroci oraz nieograniczonej wyobraźni.
Hoffmann bardzo precyzyjne połączył fantastykę z psychologicznym portretem dorastania. Uniwersalny motyw starcia dobra ze złem odzwierciedla wewnętrzne dylematy, z którymi mierzy się każdy z nas. Choć kojarzona głównie z Bożym Narodzeniem, historia ta jest przede wszystkim pochwałą wartości kształtujących charakter. Nic dziwnego, że zainspirowała Czajkowskiego do stworzenia słynnego baletu z 1892 roku, który do dziś jest symbolem świątecznej klasyki.
Postanowiłam, że najwyższy czas zobaczyć to widowisko na żywo, a figurka tytułowego po raz pierwszy w te Święta, zamieszkała w moim domu.
Dzieło ponadczasowe od pokoleń przyciągające czytelników w każdym wieku i oferujące znacznie więcej niż tylko świąteczną aurę.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPod warstwą baśniowej fabuły kryje się bowiem głęboka symbolika, która prowokuje do rozważań nad potęgą marzeń, odwagą i wartością ludzkich więzi.
Klara, serce tej opowieści, to symbol dziecięcej ufności oraz rzadkiej umiejętności dostrzegania...
„Dziadek do orzechów” to ciepła, wzruszająca opowieść o małej dziewczynce, jej determinacji i poświęceniu, którego niejednokrotnie może brakować nam, dorosłym. Porusza wyobraźnię ale i poucza. Idealna lektura na ten świąteczny czas, którą czyta się błyskawicznie.
Myślę jednak, że do tej klasyki nie trzeba nikogo zachęcać 😉
Odkładam na półkę, by za kilka lat mogły ją poznać też moje dzieci.
„Dziadek do orzechów” to ciepła, wzruszająca opowieść o małej dziewczynce, jej determinacji i poświęceniu, którego niejednokrotnie może brakować nam, dorosłym. Porusza wyobraźnię ale i poucza. Idealna lektura na ten świąteczny czas, którą czyta się błyskawicznie.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toMyślę jednak, że do tej klasyki nie trzeba nikogo zachęcać 😉
Odkładam na półkę, by za kilka lat mogły ją poznać...
Piękna historia w pięknym wydaniu 🥰
Piękna historia w pięknym wydaniu 🥰
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTo dziwne, że choć tyle słyszałam o tej historii nigdy nie czytałam książki, a chyba nawet film obejrzałam tylko fragmentami. W te Święta chciałam to nadrobić.
Jest przyjemna, fragmenty układają mi się w całość, cieszę się, że to nadrobiłam.
To dziwne, że choć tyle słyszałam o tej historii nigdy nie czytałam książki, a chyba nawet film obejrzałam tylko fragmentami. W te Święta chciałam to nadrobić.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toJest przyjemna, fragmenty układają mi się w całość, cieszę się, że to nadrobiłam.