Johanna Spyri

Po Heidi sięgnąłem zachęcony piękną ekranizacją, którą uwielbiają moje dzieci. Książka od pierwszych stron wzbudza ciekawość. Główna bohaterka swoją osobowością zaskarbia sobie serca czytelników. Z zapartych tchem śledzimy jej losy na hali, w osadzie, we Frankfurcie, jej perypetie z panną Rottenmeier. Nie do końca jestem jednak przekonany, że dzieci tak świadomie potrafią odrzucić dobra materialne, wybrać życie z ukochanymi, bardzo biednymi osobami, w ogóle odrzucając wszystko to, co fizyczne, jednocześnie pozostając tak radosne, szczęśliwe i nieskalane. Takie podejście jest bardzo szlachetne i wymaga niesamowitej siły charakteru, samoświadomości, niespotykanych u dorosłych, tym bardziej u dzieci. Takie zachowanie chyba pozostaje w sferze marzeń autorki. Podczas lektury zastanawiałem się też, czy chciałbym, by właśnie takie były moje dzieci. Zaskoczyło mnie, jak bardzo chrześcijańskie jest przesłanie tej książki. Motyw wybaczenia i ponownego przyjęcia do wspólnoty był pięknie przedstawiony. Niestety, nie podobało mi się jednak pewne uproszczenie, że wszystko to co się dzieje, jest zdefiniowane już dawno przez Boga, a my naszymi modlitwami możemy sprawić, by w każdym wydarzeniu dostrzec, co nam chce Bóg przekazać. Ja od 34 lat tego nie potrafię zrozumieć i, po raz kolejny, nie wiem, czy chciałbym to zrozumieć jako dziecko.