Lista Przebojów Programu Trzeciego 1982-1994

Świetna książka, w której nie zabrakło niczego. Wyczerpująco przedstawia długi okres działania zespołu, sylwetki jego członków, realia w których tworzyli, jak i reakcje społeczeństwa na ich twórczość. Wszystko to zostało uzupełnione masą fotografii, które pomagają wczuć się w treść, oraz licznymi ciekawostkami.

Mała książka o historii muzyki - a właściwie biografie kilku(nastu) najbardziej znanych kompozytorów w bardzo skróconej i zabawnej wersji. Pisana raczej dla dzieci albo młodszych czytelników. Albo po prostu czytelników, którzy nie lubią poznawać każdego drobnego szczegółu z czyjegoś życia, a wystarczy im ogólny rys.

Książka dosyć gruba, ale z pewnością warta spędzonego nad nią czasu. I to praktycznie dla każdego, bo każdy zna przynajmniej kilka utworów irlandzkiej grupy. Bono i reszta zręcznie przeprowadzają nas przez poszczególne etapy swojego dotychczasowego życia, w którym było wiele wzlotów, ale były też i upadki. Teraz pozostaje czekać, aby znowu usłyszeć ich na żywo w Polsce!

"Losing my religion" czy "Everybody hurts" znają chyba wszyscy, zatem zespołu R.E.M. nie trzeba nikomu przedstawiać. Ich historia spisana jest przez Tony'ego Fletchera zaledwie do 1997 roku, a zespół istniał przecież do 2011 roku, mimo to poznanie samych początków kariery muzyków było dla mnie bardzo ciekawe. To niesamowite jak udało im się przetrwać razem przez tyle lat. Byli jedną z wielu studenckich grup w Athens w Georgii, grali covery i własne numery, stale ucząc się i odkrywając swoje rockowe możliwości. Peter Buck, który gra jak diabeł to wg mnie najlepszy gitarzysta na świecie i mózg grupy, Mike Mills i Bill Berry zawsze stali bardziej z tyłu, ale też szaleli na basie i perkusji, no i oczywiście Michael Stipe – artysta w pełnym tego słowa znaczeniu, twórca tekstów i wulkan energii na scenie, na co dzień wycofany i introwertyczny. Książka opowiada o narodzinach hitów, trasach koncertowych, poznanych ludziach i o tym, jak zdobyli rzesze fanów, odnosząc wielki sukces. Gratka dla fanów i garść wiedzy o powstawaniu jednego z najlepszych zespołów rockowych lat 90-tych.

Piotr Kaczkowski to nie tylko wybitny reżyser teatru wyobraźni, jakim bez wątpienia jest radio. To także, a może przede wszystkim, wybitny dziennikarz muzyczny, obecny w eterze już ponad pół wieku. To wychowawca wielu pokoleń radiowców i miłośników muzyki. To czarodziej słowa, który zapisał się w historii jako niezbywalny skarb polskiej kultury. Książka o której tu mowa, wspaniale uzupełnia powyższe słowa... Gorąco polecam!

Początkowo do tej książki odnosiłem się z dużym dystansem. Niewielki format do tak uznanego w świecie muzycznym zespołu wydawał się wręcz niestosowny. Ale jako osoba, która swoją prawdziwą edukację rockową rozpoczęła od płyty „Led Zeppelin I”, postanowiłem osobiście poznać zawartość tej publikacji. W sumie nie jest to zły pomysł: zwięzłe omówienie utworów wydawanych w ramach regularnych płyt oraz singli, wraz podaniem okoliczności powstania każdej piosenki oraz wydania każdej płyty. Do tego garść wplecionych w opowieść wywiadów, kilka wyraźnych kolorowych fotografii oraz kalendarium – a to wszystko na tle eleganckiego, lśniącego papieru. Myślę, że gdybym rozpoczynał swoje muzyczne hobby byłbym z niej raczej zadowolony – w kategorii muzycznego drogowskazu: co warto poznać. Obecnie to raczej tylko miłe przypomnienie (w pigułce) odległych czasów z przyjemnymi dla ucha gitarowymi akordami (Page) i ciężko brzmiącą perkusją (Bonahm),nad którymi dominuje głos Roberta Planta.

Lata mijają, a niezależnie od stacji radiowej programy prowadzone przez Pana Piotra cieszą się nie słabnącą popularnością i sympatią. Ciężko jednoznacznie wyjaśnić, na czym polega ów fenomen. To nie tylko bardzo ciepły głos, ale ogromna wiedza muzyczna i niewiarygodna wprost pasja w opowiadaniu. Wszystko razem sprawia, że nie znając nawet muzyki danego wykonawcy, Pan Piotr potrafi zachęcić: „Posłuchaj tego, sprawdź. Naprawdę warto”. Pamiętam czasy audycji „trójkowych” z lat 80-tych XX wieku i niewątpliwie znalazłem się pod wpływem muzyki prezentowanej Pana Piotra. Z tym większą przyjemnością sięgnąłem po kolejny zbiór wywiadów spod znaku „MiniMaxa”. Bo to ciekawe doświadczenie, porównać słowo mówione z pisanym. Jak zajmująco można prowadzić rozmowę ze znanymi muzykami… Książka niezwykle elegancko wydana, godne uzupełnienie serii płytowej sygnowanej nazwiskiem Piotra Kaczkowskiego. Niezwykle żałuję, że jak dotąd nie ukazały się kolejne tomy. Może kiedyś, w przyszłości ?

Świetne. Fantastycznie robią książce przytoczone wiernie wypowiedzi muzyków, realizatorów, wspólników na temat okoliczności powstania poszczególnych albumów, piosenek. Można czytać, słuchając jednocześnie ulubionych nagrań, od deski do deski, albo na chybił trafił do orzeszków - i zawsze jest przyjemnie, a i nauka z tego niemała.

W pisaniu o muzyce mało miejsca jest dla obiektywności. Wszelkie zestawienia, porównania i recenzje są nacechowane subiektywizmem piszącego. I nie ma w tym niczego zdrożnego. Taki jest urok i sens takich zestawień. Filip Łobodziński oraz Grzegorz Brzozowicz z niejednego muzycznego pieca jedli chleb i te mechanizmy rozumieją bardzo dobrze. Ich książka nie jest zwykłym spisem płyt (ważnych dla autora, czy modnych). Wybory dla wielu osób mogą okazać się kontrowersyjne, bo kryterium często nie jest jakość wydawnictwa, a jego przełomowość i wpływ na historię. Wartością dodaną wydawnictwa jest kalendarium wydarzeń kulturalnych, społecznych a nawet politycznych, które pozwala odnaleźć pozamuzyczne źródła inspiracji jej twórców. Czy ten wybór wstrząsnął moim muzycznym światem? Cytując klasyka: “tak średnio bym powiedział, tak średnio”. Obyło się bez zaskoczenia. Znalazłem tu garść ciekawostek, interesujących historii i kilka kolejnych albumów do nadrobienia.

Wczoraj skoczyłam czytać książkę autorstwa Mikołaj Lizuta( niebywałe jest z mojego rocznika, bo 1973,,Punk Rock Later'') czytało się fajnie te sześć wywiadów z liderami punk rockowych zespołów: Kult, Brygada Kryzys, Dezerter, Amia, Pidżama Porno i eseju opartych na wspomnieniach Siczki z KSU, choć bardzo często miałam wrażenie, że czytam historyczno socjologiczną rozprawę. I tych co jeszcze nie czytali zachęcam do zapoznania się z tą książką, a ci co czytali do powrotu po latach.

Recenzja, dość krytyczna pt. „KOMPILACJA” z pisma „Tylko Rock” nr 11 / 1992 r., której autorem jest Michał Ostrowski: O tej książce można powiedzieć - parafrazu­jąc sławne zdanie Słonimskiego - iż jest ona nieocenionym kompendium wiedzy dla wszystkich, którym drogie jest imię, nazwisko i adres wielkie­go Szkota i jego byłych przyjaciół. Czy znaczy to, że ta praca jest zła? Oczywiście, nie. Jest jedy­nie trochę nudna. I nie każdego może zadowo­lić. Rozczarowany będzie ten, kogo interesuje muzyka jako taka. Niczego ciekawego nie znaj­dzie tam również wytrawny marillionolog. Wszak zna on obszernie publikacje na temat zespołu autorów zachodnich. Czytając zaś książkę Kosińskiego i Dmochowskiego może się ziryto­wać, kiedy zobaczy całe passusy dosłownie przetłumaczone ze "Script" Clive’a Gifforda i "Mar­ket Square Heroes" Micka Walla (bez podania źródła). Dla kogo zatem przeznaczona jest ta monografia? Zapewne ucieszy tych, którzy lubią wiedzieć, przykładowo, ile bootlegów Marillion ma w swej kolekcji Piotr Kosiński. Albo - już bez złośliwości - że 22 września muzycy stawili się w komplecie w teatrze Tivoli w Utrechcie, gdzie odbyło się spotkanie holenderskich fanów Maril­lion, połączone z obchodami piątej rocznicy dzia­łalności fan-clubu „Freaks”. W sali zmieściło się 1200 osób, podczas, gdy co najmniej drugie tyle pozostało na zewnątrz... I tak dalej, i tak dalej. Czy należy z tego czynić zarzut autorom? Chy­ba jednak nie. Wszak książka ta ukazała się nakładem wydawnictwa Rock-Serwis. Czyli jak sama nazwa wskazuje, jest ona materiałem po­mocniczym. I tylko tak należy ją traktować. Jest to bardzo dokładna i rzetelna kronika działalności zespołu. Komentarz autorski jest rzeczywiście ograniczony do minimum (co zre­sztą Kosiński i Dmochowski przyznają już na wstępie). Brak też stylistycznych ornamentów w rodzaju: "Deszcz oblewa dwie czarne limuzyny, oczekujące z zapalonymi silnikami przed lotniskiem w Los Angeles. Tego popołudnia niebo nad miastem ma barwę siną, a strugi ciepłego marcowego deszczu spływają rynnami niczym potoki". (Tak rozpoczyna Mick Wall). Niezależnie od oceny literackiej takiego stylu, bez wątpienia sprawia, że czytanie daje więcej przyjemności. Na rynku zachodnim książka "Grendel, Fish i Hoggy" przeszłaby pewnie niezauważona. U nas jednak jest ona wyraźnym krokiem na­przód w stosunku do wcześniejszych publikacji dotyczących Marillion, o których zasadniczo nic dobrego nie da się powiedzieć. [MICHAŁ OSTROWSKI] zapraszam na blog: tesinblog.wordpress.com

Krótkie lub nieco dłuższe notki na temat zespołów bardzo szeroko rozumianego polskiego rocka, dyskografie, składy zespołów, historie. 239 wykonawców naprawdę solidnie wykonana praca zebrania ich wszystkich w jedną encyklopedię. Jest nawet Maryla Rodowicz, jest też Turbo, którego autorzy encyklopedii najwyraźniej nie lubią ...

Książka ukazała się w czasach, gdy tego typu wydawnictw praktycznie nie było na polskim rynku. Zaspokajała więc potrzebę zdobycia nieco większej ilości informacji na temat Pink Floyd. Poza tym nie była polską wersją jakiejś angielskiej czy amerykańskiej biografii, tylko została napisana przez Polaka. Co też wydaje się być zaletą. Jestem świadom, że później pojawiły znacznie bogatsze biografie zespołu i też napisane przez polskich autorów (np. przez Wiesława Weissa),ale i tak warto rozważyć lekturę „Psychodelicznego fenomenu”.

Jest to nic innego, jak skrupulatne opracowanie historii powstania zespołu, uwzględniając formacje poprzedzające powstanie Pearl Jamu, w których grali jego członkowie, oraz formacje pokrewne i powiązane. Fragmenty wywiadów, informacje prasowe, trochę zdjęć, historia czterech pierwszych płyt oraz pochodzące z nich teksty z polskimi przekładami. Kopalnia informacji dla fana grunge’u na temat niszowych, zapomnianych i krótko działających zespołów, których płyt chciałby poszukać i posłuchać. Całkowicie nieciekawe i nieprzydatne natomiast dla kogoś, kto nie interesuje się tego typu muzyką. Z wielkim sentymentem wzięłam tę książkę do ręki po latach i przypomniałam sobie jej treść, co spowodowało odżycie wielu wspaniałych wspomnień. Ta książka ma dla mnie bardzo osobiste znaczenie i cieszę się, że ją mam.

Widziałam wiele krytycznych opinii na temat książki a mi się czytało ją dobrze, być może dlatego, że patrzyłam na to nie jako fanka Janis a po prostu ze zwykłej ciekawości jaka to była osoba na co dzień, poza sceną. I nie można tu mieć pretensji do autora, że przedstawił Joplin jako osobę pełną uzależnień, bo taka właśnie Janis była. Nie wymagajmy idealizowania osób i robienia z nich natchnionych , wrażliwych ponad przeciętność, uduchowionych bohaterów, tylko dlatego , że mieli niesamowity głos i charyzmę na scenie. O tym już wiemy słuchając jej utworów a to co przedstawia autor po odbyciu wielu rozmów z osobami blisko związanymi z Joplin to inna bajka, która pokazuje to drugie „ja” artystki. Doceńmy jej głos i jej twórczość, ale nie róbmy z niej boginii, bo gdyby nie wiele zbiegów okoliczności , które pomogły jej ukazać światu ten talent to traktowalibyśmy ją jak tysiące innych osób uzależnionych od seksu i narkotyków …

Książka idealna niemal pod każdym względem. Zależy to oczywiście od tego, czego oczekujemy od tego typu publikacji, ale było tak w moim przypadku. Jestem podbita i oczarowana. To nie jest klasyczna "biografia zespołu". Raczej monografia (bo też nie kalendarium, do którego się ją w opiniach sprowadza). I bogom niech będą dzięki. Co za odmiana. Nie znajdziemy tu ani zbyt wielu skandalów, ani wszystkich możliwych szczegółów życia prywatnego muzyków (właściwie ograniczono to do niezbędnego minimum, którego nie dałoby się pominąć rysując tło ich twórczości i koncertów). Autor nie zagłębił się też zbytnio w cały geopolityczny kontekst lat 60., 70. i 80. - i również pochwalam go za to, bo przecież jest on doskonale znany (wielu ludziom z autopsji) i po co nam kolejna minisynteza historii muzyki i kultury XX wieku. Informacje tego rodzaju ograniczono do minimum i sprowadzono do roli swoistych przypisów do głównej narracji (a i te są zresztą bardzo ciekawe - nie wiedziałam na przykład, że ówczesny kanadyjski rząd był aż tak wściekle antykomunistyczny, a we Francji za muzykowanie na ulicy można było trafić do aresztu - nie wspominając już o wszystkich realiach przemysłu płytowego przed Internetem). Nic nie odwraca naszej uwagi od tematu, jakim jest działalność Pink Floyd i - z wyjątkiem rozdziałów o początkach przygody z muzyką i solowych karierach członków, których też nie dało się pominąć - nie rozmienia go na drobne. Dostajemy wyłącznie sam przekrój "maszyny" i informacje o tym, co, kiedy i z kim wypuściła (oddając przy tym honor wszystkim, najdrobniejszym nawet współpracownikom). A te są tak wyczerpujące i szczegółowe, że możemy śledzić działalność zespołu dzień po dniu - co nagrywał, gdzie grał koncert, co na nim zagrał i pod jakim tytułem został zapowiedziany każdy numer (bardzo często do tych informacji dołączone są fragmenty recenzji lub relacji fanów). Właśnie tak, działalność zespołu - nie przebieg porannej toalety Gilmoura i Watersa (nota bene, autor ujął mnie tym, że przedstawił ich bez specjalnego retuszu i źle maskowanej sympatii do któregokolwiek. Nie jest oczywiście wolny od subiektywizmu - któż jest - ale nie narzuca się czytelnikowi. Jeżeli wprost ocenia, to w sposób raczej wyważony; jeśli zaś przedstawia skrajne opinie, to tylko w kategorii cytatu. Co prawda po skończeniu lektury mocno znielubiłam Watersa jako twórcę i człowieka, ale to tylko moje zdanie - inna osoba po przeczytaniu tej książki i zaznajomieniu się z faktami może stanąć w jego konflikcie z resztą Floydów po zupełnie innej stronie). Równocześnie jednak, takie przekrojowe i usystematyzowane podejście, choć może się ono wydawać suche i bezduszne (czy wręcz odhumanizowane),pozwoliło mi - paradoksalnie - bardziej niż kiedykolwiek docenić trud zawodowych muzyków, nie tylko Floydów. Gdy poznajemy ich dorobek tylko za pośrednictwem albumów studyjnych (wydawanych z reguły nie częściej niż raz do roku),a występy widzimy jedynie jako odosobnione epizody w trasach, umyka nam, jak przepracowani są to ludzie. Nagłe zobaczenie niekończącego się ciągu pojedynczych koncertów - jak segmentów w tasiemcu - z których bardzo nieliczne zostały odwołane lub przerwane jakimś okolicznościowym urlopem, jest doświadczeniem naprawdę otwierającym oczy. Książka nie jest też, czego moim przedmówcom brakowało, "pogłębionym spojrzeniem" na dorobek Pink Floyd. I moim zdaniem bardzo dobrze. Bo po co fanowi gotowe analizy tych tekstów i ich pełna, detaliczna geneza. Czy nie powinien raczej - co zrozumiałe w przypadku takiej książki - założyć słuchawek na uszy i osobiście zanurzać się w dźwiękach równolegle do lektury (a po niej posłuchać wszystkiego jeszcze raz z tekstem i samemu pobawić się w interpretowanie, gdybania i wyciąganie wniosków, których nasunie się mnóstwo),zamiast pochłaniać papkę przerobioną przez kogoś wcześniej, czyli przysłowiowo rozmawiać przez telefon o kolorach? A przy okazji, jeśli nie było się dotąd fanatykiem Pink Floyd, a chciałoby się tej grupie bardzo wnikliwie przyjrzeć (jak udało się to mnie),książka również służy pomocą lepiej, niż gdyby była jednolitą gawędą podzieloną na rozdziały - oddaje się nam bowiem jako podręcznik do samodzielnej "nauki", zawierając zarówno kompletną dyskografię, jak i bardzo obszerny zbiór innych materiałów (listę filmów, do których Floydzi tworzyli muzykę, urywki z rozkładówek płyt, wycinki z gazet - w tym z prasy studenckiej, bardzo niszowej i raczej niedostępnej - czy towarzyszące koncertom materiały promocyjne, rozpiski, plakaty, a nawet bilety na poszczególne widowiska, często będące małymi arcydziełami wzornictwa),z których można kompleksowo poznawać ten zespół. Znacznie wyżej cenię takie podejście do pisania o grupach niż tworzenie wyciągu z kilku biografii (jakby nie dało się wydać serii, w której poznajemy każdego z osobna - i tam byłoby miejsce na rozpisywanie się o nim od narodzin),a potem rozpatrywanie ich twórczości wyłącznie jako produktu tego, co przeżyli, jak miał na imię ich kanarek i co lubią jadać. Kontekst - w tym biograficzny - jest ważny, ale przecież nie powinien przesłaniać dzieła. Dodatkowe plusy książka zbiera oczywiście za jakość wydruku, przebogaty materiał ilustracyjny i samo wydanie (w tym wspaniały papier, który udało mi się zmoczyć wodą i wysuszyć bez śladu) i polski przekład (w zasadzie bezbłędny z wyjątkiem kilku fragmentów opisów koncertów, przetłumaczonych wszędzie indziej, a tu i tam pozostawionych w oryginale - jestem to jednak w stanie zrozumieć ze względu na ogrom tego dzieła). Całości dopełnia solidna korekta. Jedynym poważnym mankamentem ze strony wydawcy jest omyłkowe nałożenie kilku linijek tekstu na fotografie i uczynienie go przez to nieczytelnym, ale dopatrzyłam się tego tylko raz czy dwa w trakcie całej, trwającej ponad dwa miesiące lektury. Tak się wydaje albumy ilustrowane (do których książka również należy).

Tę encyklopedię muzyki rockowej miałem kiedyś w swoich zbiorach. Korzystałem z niej w miarę często, bo zawierała bardzo rzetelnie i ciekawie napisane charakterystyki różnych zespołów rockowych wraz z dokładnymi dyskografiami. Pamiętam również, że były w niej hasła dotyczące nie tylko rockowych weteranów ale też takich klasyków muzyki elektronicznej jak np.: niemiecki Kraftwerk [pionierzy techno], czy Tangerine Dream [równie ważny zespół z nurtu tzw. krautrocka z którego wywodził się wielki wirtuoz: Klaus Schulze] oraz np. Africa Bambaataa z niezapomnianym utworem "Planet Rock". Wiele haseł dotyczyło również zespołów folkowych z których rockowi muzycy czerpali inspirację w swojej twórczości. Mimo, że encyklopedia dawno już straciła swoją aktualność, bowiem dotarłem do niej stosunkowo późno, lubiłem z niej korzystać, bo czuło się profesjonalizm i fachowość bijącą z każdego interesującego mnie hasła. Resztę informacji zawsze mogłem sobie doczytać w sieci. Robi też wrażenie bibliografia zamieszczona na końcu tego tomu. Jako, że kiedyś trafiłem na ciekawą recenzję tego tytułu zamieszczoną w białostockim "Kurierze Podlaskim". Pozwalam sobie ją przytoczyć: „Rock-Encyklopedia” - Wiesław Weiss, wyd. Iskry 1991 r. Dziwię się, że do tej pory nie podniosła się w naszych publikatorach wrzawa ogromna, bowiem jest to pierwsze tego typu wydarzenie w krajach Europy Wschodniej dokonane w dodatku przez jednego niemalże człowieka. Myślę o napisanej przez Wiesława Weissa, a wydanej przez „Iskry” i wydrukowanej w Austrii „ROCK — ENCYKLOPEDII”. Zawierająca ponad 1000 haseł i kilkadziesiąt świetnie odbitych fotografii, doprowadzona została do ostatnich wręcz dni, skoro znajdujemy tu omówienie płyty zespołu "Dire Straits” wydanej w sierpniu lub wrześniu tego roku. Niemożliwe stało się możliwe, bowiem niżej podpisany przed laty też zabierał się do tego samego — z grupą innych osób — ale zwalające się kłopoty z papierem, drukiem, prawami autorskimi, podatkami i innymi debilizmami komuny bardzo szybko go zniechęciły. Wiesław Weiss wierzył i ta wiara została nagrodzona. Żeby dokonać oceny — najlepiej porównać. Na moich półkach stoją szeregiem encyklopedie, wszystkich niemalże gatunków muzyki rozrywkowej i jazzowej, kupione w Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii. Z kilku podobnych korzystał autor pisząc swoją „Rock-Encyklopedię”. Inaczej zresztą się nie da. I oto wydana w Polsce księga nie tylko nie odbiega fachowością, skrupulatnością, dbałością o szczegóły i znawstwem merytorycznym od wyżej wymienionych amerykańskich, ale kilka z nich przewyższa kompetencją. Z dostępnych mi pozycji najbliższą jest „The Rolling Stone Encyklopedia of Rock and Roll” Jona Parelesa i Patrycji Romanowski. Tyle że tamta nosi datą wydania — 1983. W encyklopedii Weissa nie ma muzyki polskiej, co być może spowodowane jest pracą nad osobnym tomem. A to już zupełnie inna działka. Pojęcie „rock” jest tu potraktowane — i dzięki Bogu — bardzo pojemnie, skoro znalazły się nazwiska z obszarów bluesa, rock’n’rolla i kilku pokrewnych gatunków. Największą frajdę ta książka powinna sprawić 30—40-latkom, bowiem muzyce ich młodości poświęcono tu najwięcej miejsca. Narodowcy mogą poszukać wśród wykonawców Żydów (Dylan, Neil Diamond),a homoseksualiści zdjęć ślicznych twarzyczek. Niekoniecznie więc trzeba interesować się muzyką, by książkę tę postawić na domowej półce. A ile zakładów można dzięki niej wygrać. Niżej podpisany już ma dosyć odpowiadania na telefony z prywatek, w trakcie których towarzystwo zakłada się o płeć Alice Cooper czy wiek Michaela Jacksona. Książka jest już w księgarniach, a nakładu powinno wystarczyć dla wszystkich. To też pozytywny znak czasu. Źródło: prawdopodobnie białostocki „Kurier Podlaski” (recenzja autorstwa: Jacek Grün: 1950-2010) zapraszam również na mój blog poświęcony w dużym stopniu muzyce: tesinblog.wordpress.com

Pewnie wielu z nas miało w dzieciństwie kogoś takiego z kim wspólne dorastanie, przeżywanie przygód i rozwijanie podobnych pasji dawało dużo radości i jednocześnie umacniało wzajemne więzi, nadając przy okazji pięknego znaczenia ryzykownemu słowu " przyjaźń"... Dlaczego ryzykownemu? Bo później z upływem czasu, bywało tak, że to wszystko co zostało zbudowane w niewinny i dziecięcy sposób, poprzez różne złe czynniki napływające na nas z otoczenia jak i doświadczenia, zabiły gdzieś spontaniczność, wzajemne wsparcie a czasem nawet szacunek...pozostawiając tylko mgliste choć przyjemne wspomnienia, wizję idealnej przyjaźni i jakże często tęsknotę za nią... "Simon i Garfunkel-starzy przyjaciele"- znani pewnie najbardziej z urzekającego przeboju The sound of silence są dobrym przykładem na to, że nad dobrymi relacjami trzeba pracować ciężko cały czas i doceniać u drugiego te cechy, których sami nie mamy... tutaj było z tym różnie, bo choć Paul i Art zdawali sobie sprawę, że wzajemnie doskonale się uzupełniają, tak wewnętrzne ambicje i zazdrość niejednokrotnie nie pozwalały w pełni ukazać mi autentyczności w ich stosunkach ( wiem, brzmi dwuznacznie, ale ciekawostką jest to, że ich początkowo średnio rock'n'rollowe życie, było dobrym pretekstem do podobnych plotek) Tacy w miarę uporządkowani, grzeczni i jakoś zwyczajnie nie bardzo gwiazdorscy... W pewnym momencie zaczęłam się nawet trochę nudzić czytając ich perypetie, które owszem czasem wzbudzały większe zaciekawienie, ale nie do tego stopnia, żeby pochłonęły mnie zupełnie... Miłość mieszała się z wrogością, szczęście ze smutkiem, a powroty z rozstaniami... i tak cały czas... Na koniec mogę powiedzieć tylko tyle, że czuję niedosyt, bo jak dla mnie za dużo było wylewanych żali niż radości ze wspólnego tworzenia. Ambicje, dobrze mieć, ale trzeba przy tym czasem umieć schować dumę... tutaj też bywało różnie ;) Pozytywny akcent jest taki, że w historii dwóch starych przyjaciół zapisało się na pewno i mimo różnych solowych projektów, tylko jako Simon i Garfunkel osiągnęli prawdziwy sukces dając tym samym dobry przykład, że w kupie siła :P Nie zaszkodzi więc bliżej poznać tych dwóch przystojniaków (no co? kwestia gustu :P) ale żeby podnieść sobie ciśnienie później, książka o Mansonie zdecydowanie konieczna :)