Wiedźma z Wilżyńskiej Doliny

Drugi tom opowieści o babuni Jagódce. Już w poprzednim mogliśmy doświadczyć, jak wielką cenę może mieć korzystanie z magii, ale tu urosło to do jeszcze wyższej rangi, do tego obejmując także samą wiedźmę.

Autorka ponownie wplata w swoje historie wątki ze znanych nam baśni, ale w dość wypaczony i ironiczny sposób. Rycerze polują na smoka, który zjada nadobne niewiasty i plądruje wioski. Dwójka dzieci poszukuje matki, zostawiając za sobą okruchy chleba.

Do wioski wracają także zagubieni w trakcie wojny mężczyźni. Kmieć, który zastaje w domu swoją żonę z nowym mężem i dziećmi. Władyka wyratowany magią z rąk szczuraków zamiast rządzić, traci sens swojego żywota. Przekonujemy się, że wypowiedziane życzenie lub prośba może i spełnia się, ale nie całkiem tak, jak chciałyby osoby, które je wypowiadają.

Po raz kolejny dostajemy książkę w pięknej stylistyce językowej i genialnego lektora w postaci Macieja Kowalika. Dzięki temu człowiek sam ma ochotę korzystać z takich często zapomnianych już słów.

Drugi tom opowieści o babuni Jagódce. Już w poprzednim mogliśmy doświadczyć, jak wielką cenę może mieć korzystanie z magii, ale tu urosło to do jeszcze wyższej rangi, do tego obejmując także samą wiedźmę.

Autorka ponownie wplata w swoje historie wątki ze znanych nam baśni, ale w dość wypaczony i ironiczny sposób. Rycerze polują na smoka, który zjada nadobne niewiasty i...

Kolejne świetne historie Babuni Jagódki, napisane z humorem i takim trochę swoiskim słowiańskim klimatem przez matkę zbója Twardokęska. Genialnie opowiedziane przez wyjątkowo utalentowanego lektora, który trudno uwierzyć, że jest tylko jedną osobą

Kolejne świetne historie Babuni Jagódki, napisane z humorem i takim trochę swoiskim słowiańskim klimatem przez matkę zbója Twardokęska. Genialnie opowiedziane przez wyjątkowo utalentowanego lektora, który trudno uwierzyć, że jest tylko jedną osobą

Drugi tom "Wilżyńskiej Doliny" to jak powrót do domu po długich wędrówkach po świecie. Babunia Jagódka, w dobrej formie, snuje swoje opowieści racząc czytelnika mądrościami ludowymi, ale też tymi ponadczasowymi dotyczącymi kondycji człowieka, rzeczy ważnych i błahych. Niby tak od niechcenia, ale jednak mnie czasem jej spostrzeżenia zachęciły do zadumy.
Szkoda, że to już koniec tej historii. Mnie się bardzo podobało-i pomysł i realizacja, tak więc gorąco polecam.

Drugi tom "Wilżyńskiej Doliny" to jak powrót do domu po długich wędrówkach po świecie. Babunia Jagódka, w dobrej formie, snuje swoje opowieści racząc czytelnika mądrościami ludowymi, ale też tymi ponadczasowymi dotyczącymi kondycji człowieka, rzeczy ważnych i błahych. Niby tak od niechcenia, ale jednak mnie czasem jej spostrzeżenia zachęciły do zadumy.
Szkoda, że to już...

Dalszy ciąg opowieści o Babuni Jagódce. Każdy rozdział to inna historia, które jednak ostatecznie często spinają się gdzieś w dalszej perspektywie. Podoba mi się, że nie zawsze opowieści kończą się tak, jakby sobie romantyczna ludzka natura życzyła. Czasami ktoś ucierpi, czasami do kogoś uśmiechnie się szczęście, czasami nie wiemy jak potoczyły się czyjeś dzieje. Naprawdę ubolewam, że nie ma kolejnych tomów.

Dalszy ciąg opowieści o Babuni Jagódce. Każdy rozdział to inna historia, które jednak ostatecznie często spinają się gdzieś w dalszej perspektywie. Podoba mi się, że nie zawsze opowieści kończą się tak, jakby sobie romantyczna ludzka natura życzyła. Czasami ktoś ucierpi, czasami do kogoś uśmiechnie się szczęście, czasami nie wiemy jak potoczyły się czyjeś dzieje. Naprawdę...

Z wielką przyjemnością wróciłam do Wilżyńskiej Doliny i jej mieszkańców w drugim tomie cyklu.
Babunia Jagódka zgodnie ze sobą, jednym szkodzi innym pomaga i spełnia marzenia, tylko czy wszyscy są z tego zadowoleni?
Pełna zgryźliwego humoru, chłopskich wierzeń i zabobonów, wyższości panów i rycerzy, pijaństwa i cielesnych uciech.

Z wielką przyjemnością wróciłam do Wilżyńskiej Doliny i jej mieszkańców w drugim tomie cyklu.
Babunia Jagódka zgodnie ze sobą, jednym szkodzi innym pomaga i spełnia marzenia, tylko czy wszyscy są z tego zadowoleni?
Pełna zgryźliwego humoru, chłopskich wierzeń i zabobonów, wyższości panów i rycerzy, pijaństwa i cielesnych uciech.

Powróciłem do Wilżyńskiej Doliny. Z dużą przyjemnością, jak człowiek dojrzały powraca do krainy, którą pamiętał jako dziecko. Gdzie wszystko miało swój smak i zapach, życie biegło porami roku. Z perspektywy lat dużo łaskawszym okiem patrzę na mieszkańców tego odseparowanego od reszty świata siedliska, zaś sympatia do Babci Jagódki rośnie (niekoniecznie tylko wtedy, gdy rzuca na siebie czar z kategorii „młoda i piękna :-) Chyba czasem potrzebuję ucieczki do miejsc z rubasznym humorem, do małej społeczności, gdzie wszyscy się znają (choć niekoniecznie lubią).
Ten tom czytało mi się nawet lepiej niż pierwszą księgę o perypetiach mieszkańców Doliny, chociaż wątki zabawne częściej przeplatają się ze smutnymi. Bo jak inaczej zestawić grupę utopców proszących o gromadne przemienienie w żaby (bo stawy wyschły wskutek ekspansji człowieka) z powiastką o Wroniszu, co z wojny powrócił w domowe pielesze i gorszym gospodarzem jest od gacha swej żony ? Albo słodko-gorzka opowieść o romansie Nilejki i Widacza. I styl Autorki dojrzalszy, nawet opisy krajobrazu czy obejścia domostw potrafią być frapujące.
Do tej książki wróciłem po wielu latach, jak do dobrego znajomego. Jak do piosenek, które nagrał Chris Rea. Gdy pisałem tę notkę doszła mnie ta smutna wiadomość, że Autor albumu „Auberge” powiększył skład Największej Orkiestry Świata. I taka myśl przyszła: jestem szczęściarzem, że dane mi było poznać, docenić, ponownie przeczytać czy wysłuchać takich perełek. Bo naprawdę warto, wśród zalewu tandety kolorowych okładek. Tylko ten świat na zewnątrz trochę smutniejszy. Ale cóż, wszystkie te chwile przepadną w czasie, jak łzy w deszczu...

Powróciłem do Wilżyńskiej Doliny. Z dużą przyjemnością, jak człowiek dojrzały powraca do krainy, którą pamiętał jako dziecko. Gdzie wszystko miało swój smak i zapach, życie biegło porami roku. Z perspektywy lat dużo łaskawszym okiem patrzę na mieszkańców tego odseparowanego od reszty świata siedliska, zaś sympatia do Babci Jagódki rośnie (niekoniecznie tylko wtedy, gdy...

Drugi tom przygód babci Jagódki.
Podobnie, jak w poprzedniej części - gorąco polecam.

Drugi tom przygód babci Jagódki.
Podobnie, jak w poprzedniej części - gorąco polecam.

Drugi tom przygód babci Jagódki przeczytany. Bardzo to oryginalna to pozycja na tle polskiej literatury fantasy, bo choć mamy tu typowy dla niej świat, to elementy groteski wrastające weń oraz postać głównej bohaterki nadają całości dość przewrotnego wydźwięku.

Babunia Jagódka to jakby skrzyżowanie wiedźmina z Jakubem Wędrowyczem, w żeńskiej wersji oczywiscie. Babunia ma powszechny szacun w Wilżyńskiej Dolinie dzięki swoim mocom oraz powodzenie u jurnych parobków za sprawą zaklęcia „piękna i młoda”. Jej przygody są nader osobliwe, czasem śmieszne, czasem straszne, albo obie naraz. Ważne, że czyta się to z nieustającym apetytem na więcej. Wciągająca i zabawna lektura. Swoistego uroku dodaje jej kunsztowny język, jakby wyjęty z Trylogii Sienkiewicza.

Drugi tom przygód babci Jagódki przeczytany. Bardzo to oryginalna to pozycja na tle polskiej literatury fantasy, bo choć mamy tu typowy dla niej świat, to elementy groteski wrastające weń oraz postać głównej bohaterki nadają całości dość przewrotnego wydźwięku.

Babunia Jagódka to jakby skrzyżowanie wiedźmina z Jakubem Wędrowyczem, w żeńskiej wersji oczywiscie. Babunia ma...

Porzucam po niecałych 40%. Pierwszy tom czytało mi się bardzo przyjemnie, ten mnie straszliwie znudził. Kolejne postaci i epizody nie łączyły mi się w żadną intrygującą całość. Szło mi coraz wolniej aż zauważyłem, że nie chce mi się nawet sięgać po czytnik.

Porzucam po niecałych 40%. Pierwszy tom czytało mi się bardzo przyjemnie, ten mnie straszliwie znudził. Kolejne postaci i epizody nie łączyły mi się w żadną intrygującą całość. Szło mi coraz wolniej aż zauważyłem, że nie chce mi się nawet sięgać po czytnik.

Wilżyńska Dolina, mimo że położona na uboczu, nie zdoła się uchronić przed dziejową zawieruchą. Dzięki bogom jest tu jeszcze Babunia Jagódka, która przede wszystkim ceni spokój i żeby nikt obcy jej się po podwórku nie pętał. Czy to wystarczy, by zapewnić spokój w zagubionej wśród gór wiosce? A czasy idą niepewne...
O ile pierwsza część pełna była humoru, o tyle ta część już nie jest zabawna. Tutaj więcej jest rozważań nad ludzką naturą, która objawia się ze swojej najgorszej strony, gdy udaje się jej spełnić swoje życzenia. Dalej jednak jest to opowieść piękna, choć smutna i napisana pięknym językiem.

Wilżyńska Dolina, mimo że położona na uboczu, nie zdoła się uchronić przed dziejową zawieruchą. Dzięki bogom jest tu jeszcze Babunia Jagódka, która przede wszystkim ceni spokój i żeby nikt obcy jej się po podwórku nie pętał. Czy to wystarczy, by zapewnić spokój w zagubionej wśród gór wiosce? A czasy idą niepewne...
O ile pierwsza część pełna była humoru, o tyle ta część już...