Otchłań głodnych oczu: Pośród splątanych dróg i przenikających się światów

To w istocie cykl powiązanych ze sobą, obszernych opowiadań, złączonych nie tylko ogólną scenerią (bardzo zresztą rozbudowaną) czy osobami bohaterów ale przede wszystkim tym, że często przynoszą wzajemne dopełnienie różnych wątków fabularnych. W sumie, mocno skomplikowana konstrukcja. To samo zaobserwować można w tekście kolejnych utworów. Ich cecha dominująca to również niezwykle rozbudowana konstrukcja oraz rwana narracja, pełna retrospekcji, zmian punktów widzenia itp. W zamierzeniach duetu autorskiego miało to zapewne podnieść atrakcyjność całego cyklu i konkretnych opowiadań, moim zdaniem doprowadziło jednak do czegoś przeciwnego. Historia opowiadana w tak skomplikowany sposób staje się trudna w odbiorze, a lektura w wielu momentach nużąca. Przerost formy nad treścią. W sumie szkoda, bo sam pomysł na zbudowanie świata i jego poszczególnych elementów interesujący, a w różnych pojedynczych fragmentach Autorzy udowadniają, że sztuka tworzenia ciekawych, frapujących scen czy dynamicznych dialogów nie jest im obca. W Polsce ukazały się dwa tomy z kilku opublikowanych w języku rosyjskim i na tym poprzestano. Najwidoczniej, taka forma prowadzenia opowieści niekoniecznie przypadła do gustu Czytelnikom.

To w istocie cykl powiązanych ze sobą, obszernych opowiadań, złączonych nie tylko ogólną scenerią (bardzo zresztą rozbudowaną) czy osobami bohaterów ale przede wszystkim tym, że często przynoszą wzajemne dopełnienie różnych wątków fabularnych. W sumie, mocno skomplikowana konstrukcja. To samo zaobserwować można w tekście kolejnych utworów. Ich cecha dominująca to również...