Czworo ze Świata Czarownic

To nie jest opinia, ale nowa wersja portalu wymaga wpisania kilku słów, by dołączyć książkę do biblioteczki.
Pozdrawiam

To nie jest opinia, ale nowa wersja portalu wymaga wpisania kilku słów, by dołączyć książkę do biblioteczki.
Pozdrawiam

Cztery opowiadania, z czego dwa tak złe, że nie powinny się ukazać drukiem w ogóle, jedno ujdzie i jedno dobre.

Więcej w podcaście: http://www.gniazdoswiatow.net/2018/05/15/quest-34-czworo-ze-swiata-czarownic/

Cztery opowiadania, z czego dwa tak złe, że nie powinny się ukazać drukiem w ogóle, jedno ujdzie i jedno dobre.

Więcej w podcaście: http://www.gniazdoswiatow.net/2018/05/15/quest-34-czworo-ze-swiata-czarownic/

Kolejny tom lubianej przez mnie sagi, wyczekiwany. I..drobny zgrzyt. Przeczytałam, podobał się, tylko jakby mniej. Czyta się świetnie, nie ma dłużyzn, nie zniechęca do następnych tomów, tylko wrażenie, że to już nie to. Jednak literatura rozrywkowa pierwsza klasa, dla fanów z wyobraźnią:)

Kolejny tom lubianej przez mnie sagi, wyczekiwany. I..drobny zgrzyt. Przeczytałam, podobał się, tylko jakby mniej. Czyta się świetnie, nie ma dłużyzn, nie zniechęca do następnych tomów, tylko wrażenie, że to już nie to. Jednak literatura rozrywkowa pierwsza klasa, dla fanów z wyobraźnią:)

Andre Norton figuruje tutaj tylko dla prostego skojarzenia autorka = Świat czarownic. Cztery zamieszczone tutaj opowiadania czterech różnych autorów stanowią samodzielne próby oddania klimatu i specyfiki Świata czarownic. Dodam, że próby fatalne i całkowicie zbędne dla cyklu. Z czwórki pisarzy jedynie Judith Tarr dała radę, reszta (w tym uznana Cherryh) zrobili sobie jaja ze Świata czarownic swoimi gniotami. I pomyśleć, że ten kupsztal doczekał się w Polsce aż trzech wydań.
"Dziedzictwo martwo urodzonej" Elizabeth Boyer (ocena 1/10)
Tytuł jak z paranormala odzwierciedla harlequinowski klimat tego gniota. Akcja dzieje się kilkadziesiąt lat po inwazji Alizonu na High Hallack (przypomnę inwazji "finansowanej" przez Kolder swoimi maszynami i technologią s-f, które przestały działać z chwilą pokonania Kolderu przez Simona Tregartha i spółkę). Otóż dziecko lordów rodzi się martwe, ale za pomocą czary-mary miejscowej czarownicy wstępuje w nie dosłownie duch z butelki, czarownica ta ma bowiem własne plany związane z tym dzieckiem. Zaczyna się więc całkiem nieźle, ale potem robią się z tego jakieś wichrowe wzgórza pomieszane z poplątaniem. Dziewczynka ta wychowuje się wspólnie z kuzynem, a gdy dorastają to tenże kuzyn jest zazdrosny o jej przyszłego męża, ona nie rozumie, on ma fochy, ona go kocha, on ją też, ale rozdziela ich magia, konwenanse i brak facebooka, i tak się przekomarzają. Myślałem, że padnę od tego dramatu miłosnego. A potem nagle robi się z tego ponowna wojna z Alizonem wspomaganym maszynami Kolderu.
"Petrele" C.J. Cherryh (ocena 2/10)
Historia w założeniach nawet całkiem niezła, ale wykonanie fatalne, chaotyczne i nieczytelne. Bo ja rozumiem, że irracjonalne zachowanie głównego bohatera miało opierać się na atawistycznej wręcz nienawiści do Psów z Alizonu, ale to zupełnie nie wynika z treści opowiadania. Bohater jest zupełnie niewiarygodny pod względem psychologicznym, a podejmowane przez niego decyzje nielogiczne, co wynika głównie z chaotycznej narracji. A za to odpowiedzialność ponosi już tylko autor.
Jeden plus za potencjał, jaki tkwił w pomyśle wyjściowym oraz brak kombinacji z czasem akcji - osnowa fabularna to znana już inwazja Alizonu na High Hallack.
"Dzwonecznik" Meredith Ann Pierce (ocena 1/10)
Matko, ale bryndza. Nie dosyć, że opowiadana historia jest zbędna, nieciekawa, nudna i nielogiczna oraz przewidywalna jak martyrologia Lecha Kaczyńskiego, nadto główna bohaterka to najbardziej irytująca i małomiasteczkowa gówniara w historii literatury. W pewnym momencie chciałem, żeby spadła z tej wieży i się zabiła, przynajmniej próbująca ją uratować siostra miałaby święty spokój. O co w tym niby miało chodzić, to nie mam pojęcia, ale wyszła z tego kaszana.
"Sokole prawo" Judith Tarr (ocena 7/10)
Najlepsze opowiadanie tego zbioru, ale konkurencja oddała przecież mecz walkowerem. Mamy tutaj kontynuację wątków z "Sokolej krwi". Tam wyszło na jaw, dlaczego u Sokolników kobiety żyją w odosobnieniu od mężczyzn oraz nastąpiła likwidacja przyczyny tego stanu rzeczy. W "Sokolim prawie" mamy do czynienia z pierwszą kobietą, która zostaje Sokolnikiem oraz jej dalsze losy, które mają doprowadzić do ponownego zjednoczenia Sokolich kobiet i mężczyzn. Całkiem nieźle to wyszło, razi tylko nieco zbyt ostentacyjny feminizm. Największą wartością jest jednak spójność tej historii ze Światem czarownic, "Sokole prawo" umiejętnie i dobrze komponuje się i uzupełnia świat przedstawiony, a o to powinno w końcu chodzić, gdy inni autorzy wchodzą buciorami w dzieła innego twórcy.

Andre Norton figuruje tutaj tylko dla prostego skojarzenia autorka = Świat czarownic. Cztery zamieszczone tutaj opowiadania czterech różnych autorów stanowią samodzielne próby oddania klimatu i specyfiki Świata czarownic. Dodam, że próby fatalne i całkowicie zbędne dla cyklu. Z czwórki pisarzy jedynie Judith Tarr dała radę, reszta (w tym uznana Cherryh) zrobili sobie jaja...

dobra

dobra