Powieść Dygata to historia urzędnika Szalaja, który w czasach PRL-u udaje się w podróż do Włoch. Wyjeżdża tam na zaproszenie starszego brata - uznanego reżysera, którego dawno nie widział, a z którym łączą go skomplikowane relacje.
Południe Europy okazuje się urzekające i zaskakujące, zupełnie inne niż rodzima szara rzeczywistość. Wszystko tu wydaje się jaśniejsze, piękniejsze, bardziej uwodzicielskie i urzekające...
Nie tylko o takiej - dosłownej wycieczce pisze tu Dygat. Jego książka to opowieść o podróży wgłąb siebie, w przeszłość, aż do przedwojennych czasów dzieciństwa, poprzez dorastanie, dojrzewanie i założenie własnej rodziny, codzienną pracę i coraz bardziej nużące obowiązki.
Poznajemy relacje głównego bohatera z rodzicami i bratem, z żoną i synem, z kolegami z pracy.
Nie jest to życie godne pozazdroszczenia. Szalaj jest rozgoryczony, często wspomina tzw. lepsze czasy, gdy był beztroski i szczęśliwy, bywa małostkowy, rozeźlony na cały świat, wciąż chce zmienić swoją egzystencję, więc podróż do Włoch traktuje jako szansę na wyrwanie się z dusznego kraju i przeżycie wielkiej przygody. Czy to mu się uda? - oczywiście nie zdradzę:).
Całość czyta się z przyjemnością. Jest w tej lekturze miejsce i na refleksje, i na melancholijny nastrój, i na subtelny uśmiech.
Szukamy ofert...
Opinie i dyskusje o książce Podróż
Dygat ma tę cechę, że chce się go czytać. Ta jego nieco szkatułkowa powieść wydaje mi się niespójna tu i tam, a mimo to każda z tych części, z którymi autor nie bardzo wie co zrobić, jest wciągająca, błyskotliwa i niegłupia. Tak to wygląda, jakby Dygat ot tak, od niechcenia, pisząc co mu przyjdzie do głowy, potrafił bez większego wysiłku napisać rzecz bardzo dobrą. Talent po prostu.
Dygat ma tę cechę, że chce się go czytać. Ta jego nieco szkatułkowa powieść wydaje mi się niespójna tu i tam, a mimo to każda z tych części, z którymi autor nie bardzo wie co zrobić, jest wciągająca, błyskotliwa i niegłupia. Tak to wygląda, jakby Dygat ot tak, od niechcenia, pisząc co mu przyjdzie do głowy, potrafił bez większego wysiłku napisać rzecz bardzo dobrą. Talent...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toJaka to przyjemność, gdy można samemu odkryć pośród "staroci literackich" książę, która nas zachwyci... W przypadku "Podróży" Dygat wykazał się nie tylko błyskotliwą obserwacją psychologiczną, umiejętnością stworzenia pełnego portretu niedojrzałej osobowości (podobnie jak Kuncewiczowa w "Cudzoziemce"),lekkością w przytaczaniu scenek obyczajowych, ale także wspaniałym, subtelnie ironicznym poczuciem humoru. . Natomiast na przeszkodzie do pełnego zachwytu stanęła ostatnia,włoska część , która była niestety chaotyczna, wtórna, z płasko nakreślonymi postaciami kobiecymi i wydała mi się zupełnie zbędna.
Jaka to przyjemność, gdy można samemu odkryć pośród "staroci literackich" książę, która nas zachwyci... W przypadku "Podróży" Dygat wykazał się nie tylko błyskotliwą obserwacją psychologiczną, umiejętnością stworzenia pełnego portretu niedojrzałej osobowości (podobnie jak Kuncewiczowa w "Cudzoziemce"),lekkością w przytaczaniu scenek obyczajowych, ale także wspaniałym,...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTroski dziecięce. Bo chcę być najlepszy, bo chcę być lubiany i mieć cudowne życie. Dziecięce? Czyżby? Dorastasz i z tyłu głowy siedzą złe wybory, tęsknota za straconą szansą, ułuda szczęścia albo kryzys wieku średniego.
Dygat czasem odrobinę przynudza, jednocześnie bywa zaskakująco skuteczny w obnażaniu ludzkiej hipokryzji. I marginalizuje wojnę. Była, owszem. Tu łapanka, tam powstanie, rodzice zniknęli, ale liczy się życie mimo wojny. Zmarniałe, nie takie, jakie sobie wymarzyłeś.
Dobra lektura zwłaszcza dla tych, u których coraz częściej goszczą cynizm i nostalgia. Może pora na zmiany, a nuż… będzie lepiej. Będzie, prawda?
Wkładam tę prozę gdzieś obok Hłaski i Hermanna Hesse. Na wysoką półkę starszej daty.
Troski dziecięce. Bo chcę być najlepszy, bo chcę być lubiany i mieć cudowne życie. Dziecięce? Czyżby? Dorastasz i z tyłu głowy siedzą złe wybory, tęsknota za straconą szansą, ułuda szczęścia albo kryzys wieku średniego.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toDygat czasem odrobinę przynudza, jednocześnie bywa zaskakująco skuteczny w obnażaniu ludzkiej hipokryzji. I marginalizuje wojnę. Była, owszem. Tu...
Podróż bohatera to nie tylko przemierzanie fizycznych przestrzeni, ale przede wszystkim wędrówka w głąb własnych pragnień, złudzeń i rozczarowań. Opowieść snuta przez Henryka ma w sobie lekkość i swobodę – czyta się ją bez trudu, a styl Dygata sprawia, że kolejne strony mijają niemal niezauważenie. To jednak książka, która budzi ambiwalentne odczucia: z jednej strony wciąga, z drugiej – pozostawia pewien niedosyt.
Henryk przez całe życie goni za ideałem, którego nigdy nie potrafi uchwycić. Marzy o wielkiej miłości, ale kiedy ją spotyka, nagle traci nią zainteresowanie. Wpatruje się w świat zza szyb własnych oczekiwań i iluzji, a gdy w końcu zdobywa to, o czym marzył, rzeczywistość okazuje się rozczarowująco zwyczajna. Jego podróż do Włoch, do brata, który przed wojną osiągnął tam sukces, miała być spełnieniem pragnień – okazała się kolejnym etapem izolacji i samotności.
Mimo zmieniających się miejsc i ludzi, bohater nie potrafi znaleźć swojego miejsca ani w Polsce, ani we Włoszech. Nowa miłość miała być wybawieniem, czymś wyjątkowym – ostatecznie jednak okazuje się tylko kolejnym rozdziałem w jego niekończącej się pogoni za czymś nieosiągalnym.
Czy książka zostawia po sobie ślad? Choć czyta się ją łatwo, trudno powiedzieć, by na długo zapadła w pamięć. To dobrze napisana historia o niespełnieniu, ale nie oferuje czytelnikowi refleksji, które trzymałyby się go na dłużej. Może dlatego, że sam bohater zdaje się wiecznie krążyć wokół własnych złudzeń, nie dokonując żadnej prawdziwej przemiany.
Podróż bohatera to nie tylko przemierzanie fizycznych przestrzeni, ale przede wszystkim wędrówka w głąb własnych pragnień, złudzeń i rozczarowań. Opowieść snuta przez Henryka ma w sobie lekkość i swobodę – czyta się ją bez trudu, a styl Dygata sprawia, że kolejne strony mijają niemal niezauważenie. To jednak książka, która budzi ambiwalentne odczucia: z jednej strony...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTrochę nuda.
Trochę niby Remarque.
Trochę nuda.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTrochę niby Remarque.
Fragment zapada w pamięci
"Jeżeli więc ktoś życie sobie zapaskudził, niech siedzi cicho, spokojnie i pokornie, niech poddaje się złemu losowi. To jest w końcu maksimum tego, co może w życiu osiągnąć"
Fragment zapada w pamięci
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to"Jeżeli więc ktoś życie sobie zapaskudził, niech siedzi cicho, spokojnie i pokornie, niech poddaje się złemu losowi. To jest w końcu maksimum tego, co może w życiu osiągnąć"
Podróż do wnętrza siebie. Odnalazłam wiele wspólnych elementów z Henrykiem. Momentami było zabawnie, ale na ogół - niewygodnie. Bardzo ważna książka w moim życiu.
Język i fabuła prowadzone WYŚMIENICIE. Książkę się chłonie, smakuje, pomimo trudnych wątków. Od dziś Stanisław Dygat został moim nowym mistrzem prozy psychologicznej, zaraz obok Alberta Moravii. Zdecydowanie mamy za mały kult w Polsce tego pisarza! To już jego drugie dzieło, które mnie zachwyciło. Sięgam po kolejne.
Podróż do wnętrza siebie. Odnalazłam wiele wspólnych elementów z Henrykiem. Momentami było zabawnie, ale na ogół - niewygodnie. Bardzo ważna książka w moim życiu.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toJęzyk i fabuła prowadzone WYŚMIENICIE. Książkę się chłonie, smakuje, pomimo trudnych wątków. Od dziś Stanisław Dygat został moim nowym mistrzem prozy psychologicznej, zaraz obok Alberta Moravii. Zdecydowanie...
Sentymentalna podróż po filozofii życia i miłości.
Sentymentalna podróż po filozofii życia i miłości.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toRewelacyjna, refleksyjna, filozoficzna, zadrukowana przemyślanymi słowami, które pięknie komponują się w książkę, którą śmiało mogę polecić każdemu. Niby autor opisuje tylko podróż głównego bohatera. Jednakże my podróżując z nim kierowani jesteśmy w stronę naszych wyborów, nie tylko tych związanych z podróżami. Autor posiada niezwykłą lekkość obrazowania ludzikch cech, co czyni tą książkę absolutnie kolorową na tle szarych lat 50 XX.
Rewelacyjna, refleksyjna, filozoficzna, zadrukowana przemyślanymi słowami, które pięknie komponują się w książkę, którą śmiało mogę polecić każdemu. Niby autor opisuje tylko podróż głównego bohatera. Jednakże my podróżując z nim kierowani jesteśmy w stronę naszych wyborów, nie tylko tych związanych z podróżami. Autor posiada niezwykłą lekkość obrazowania ludzikch cech, co...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toWzdragałam się przed Dygatem. Niepotrzebnie. Tytuł bardzo serio i współcześnie, ale z delikatnym humorem opowiada nam o szarości, kompleksach i samopauzowaniu które nie opuszczają nas nigdy, bez względu na to w jak pieknym miejscu jesteśmy.
Wzdragałam się przed Dygatem. Niepotrzebnie. Tytuł bardzo serio i współcześnie, ale z delikatnym humorem opowiada nam o szarości, kompleksach i samopauzowaniu które nie opuszczają nas nigdy, bez względu na to w jak pieknym miejscu jesteśmy.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to