Ender na wygnaniu

Byłoby 5 gwiazdek, ale cały ten wątek z Achillesem wydał mi się wprowadzony na siłę, a przez jego powiązania z Sagą Cienia pogubiłam się w nim bardzo szybko. Nie zmienia to faktu, że BARDZO mi się podobało i chcę więcej!

Byłoby 5 gwiazdek, ale cały ten wątek z Achillesem wydał mi się wprowadzony na siłę, a przez jego powiązania z Sagą Cienia pogubiłam się w nim bardzo szybko. Nie zmienia to faktu, że BARDZO mi się podobało i chcę więcej!

Nic wielkiego do fabuły serii ta książka nie wnosi. Jest to pomost między pierwszym, drugim tomem, ale nie trzeba go czytać jeśli wpadła wam w łapy późniejsza wersja Gry Endera (poszerzona).

Nic wielkiego do fabuły serii ta książka nie wnosi. Jest to pomost między pierwszym, drugim tomem, ale nie trzeba go czytać jeśli wpadła wam w łapy późniejsza wersja Gry Endera (poszerzona).

Jako osoba, która nie przeczytała wszystkich książek z serii o Enderze uważam, że była ona potrzebna. Ponieważ nie jestem fanką tego przeskoku czasowego w finale pierwszego tomu. Dzięki tej książce mogłam dowiedzieć się czegoś więcej co Ender porabiał wraz z moją ulubioną Val ( na minus, że tak mało jest jej w tej książce).

Jako osoba, która nie przeczytała wszystkich książek z serii o Enderze uważam, że była ona potrzebna. Ponieważ nie jestem fanką tego przeskoku czasowego w finale pierwszego tomu. Dzięki tej książce mogłam dowiedzieć się czegoś więcej co Ender porabiał wraz z moją ulubioną Val ( na minus, że tak mało jest jej w tej książce).

Bardzo lubię książki Carda, Gra Endera jest super. Niestety kolejne części zawierają 'powroty', gdzie autor powtarza/opowiada o zdarzeniach z poprzednich części. Im dalsza część, tym więcej tych powtórzeń - mnie to trochę przeszkadza... Ten tom(Ender na wygnaniu) - jest najgorszy z tych które do tej pory przeczytałem. Nie dość że masa powtórzeń, to jeszcze tona spoilerów, zdradzających co się będzie działo w następnych (chronologicznie) częściach. Zdecydowanie nie polecam czytania tej części między pierwszym a drugim tomem... Sam szukałem zalecanej kolejności zanim się wziąłem za tom 1.5, ale nigdzie nie znalazłem ostrzeżenia, więc przeczytałem przed drugim tomem (i przed kolejnymi cyklami). I niestety poznałem mnóstwo faktów których nie powinienem znać przed przeczytaniem historii Groszka i reszty. Zalecam trzymanie się od tego tomu z daleka i czytanie go dopiero na koniec. Ostrzeżenie o spoilerach powinno być na początku tej książki...

Update - właśnie skończyłem "Cień Hegemona", wcześniej czytałem "Cień Endera". Obie dużo ciekawsze niż "Ender na wygnaniu", chociaż mało w nich Endera. Zdecydowanie "Endera na wygnaniu" należy czytać nie tylko po "Mówcy Umarłych", ale nawet po "Sadze Cienia". I to opcjonalnie.

Bardzo lubię książki Carda, Gra Endera jest super. Niestety kolejne części zawierają 'powroty', gdzie autor powtarza/opowiada o zdarzeniach z poprzednich części. Im dalsza część, tym więcej tych powtórzeń - mnie to trochę przeszkadza... Ten tom(Ender na wygnaniu) - jest najgorszy z tych które do tej pory przeczytałem. Nie dość że masa powtórzeń, to jeszcze tona spoilerów,...

Gdzie byłeś, Enderze?

Powstały 13 lat po zakończeniu ostatniego tomu sagi o Enderze „Ender na wygnaniu” to powrót do tego co znane i lubiane. Tom ten pod względem chronologii zdarzeń lokalizuje się pomiędzy „Grą Endera”, a „Mówcą umarłych”, czyli stanowi de facto tom nr 1,5. Tom, w którym czytelnik odbywa wraz z Enderem tułaczkę pomiędzy koloniami.

Czy po wojnie da się wrócić do normalnego życia?

„Ender na wygnaniu” stanowi idealne wypełnienie przepaści pomiędzy dwoma pierwszymi tomami. Bowiem kończąc „Grę Endera” i zaczynając „Mówcę umarłych” ma się wrażenie jakby czytało się zupełnie coś innego. „Ender na wygnaniu” ma potencjał nieco zminimalizować tę otchłań. Dlatego też żałuję, że nie czytałam całej sagi w kolejności rozgrywania się wydarzeń, a w kolejności pisania ich przez autora. Chociaż sam autor w posłowiu rekomenduje czytanie „Endera na wygnaniu” po głównej tetralogii, bowiem stanowi ona spoiwo łączące dwie wielkie sagi wchodzące w skład Enderverse – właśnie sagi o Enderze (4 główne tomy + liczne opowiadania) oraz sagi Cienia (aktualnie 6 tomów, z czego 5 wydanych w Polsce).

W powieści nijak nie czuć tych 13 lat przerwy. Styl nadal jest ten sam, vibe jest ten sam i na plus (ogromny!),że autor nie wplatał tu tylu rozważań natury religijno-filozoficznej, co w ostatnim tomie sagi („Dzieci umysłu”).

Miłośnicy sagi o Enderze powinni koniecznie przeczytać!

Moja ocena: 7,5/10

https://www.instagram.com/w_otchlani_wyobrazni

Gdzie byłeś, Enderze?

Powstały 13 lat po zakończeniu ostatniego tomu sagi o Enderze „Ender na wygnaniu” to powrót do tego co znane i lubiane. Tom ten pod względem chronologii zdarzeń lokalizuje się pomiędzy „Grą Endera”, a „Mówcą umarłych”, czyli stanowi de facto tom nr 1,5. Tom, w którym czytelnik odbywa wraz z Enderem tułaczkę pomiędzy koloniami.

Czy po wojnie da się...

"Ender na wygnaniu" to dopisane po latach "brakujące ogniwo" pomiędzy pierwszym a drugim tomem cyklu.

Pierwsza część książki skupia się na rozwinięciu kilku ostatnich rozdziałów "Gry Endera", rozpakowując mocno skompresowane zakończenie i jeszcze raz opowiadając historię Endera od zakończenia wojny po opuszczenie Szekspira.
Druga część stanowi za to łącznik między sagą Endera a "Cieniem Giganta" - ukazując spotkanie Endera z jednym z dzieci Groszka.

W obu przypadkach dostajemy sporą dawkę polityki i solidną robotę charakterologiczną, ukazującą na jakiego człowieka wyrósł Ender. Efekt psuje niestety zbyt długi, zbyt nudny epizod na statku, z którego w zasadzie nic nie wynika. Podobnie też jak w przypadku dodatkowego opowiadania z "Gry Endera", wyraźnie widać lekki odjazd Carda w rejony okołoreligijne, żeby nie powiedzieć kaznodziejskie.

"Ender na Wygnaniu" to wciąż niezłe sci-fi, jednak nie podeszło mi równie dobrze jak przy pierwszej lekturze, 11 lat temu. Częściowo to na pewno efekt zmiany gustu, ale myślę, że także podniesienia standardów, jakie nastąpiło w fantastyce i sci-fi przez ostatnią dekadę.

"Ender na wygnaniu" to dopisane po latach "brakujące ogniwo" pomiędzy pierwszym a drugim tomem cyklu.

Pierwsza część książki skupia się na rozwinięciu kilku ostatnich rozdziałów "Gry Endera", rozpakowując mocno skompresowane zakończenie i jeszcze raz opowiadając historię Endera od zakończenia wojny po opuszczenie Szekspira.
Druga część stanowi za to łącznik między sagą...

Uczucia ambiwalentne. Z jednej strony mój ukochany Ender. A z drugiej stał się trochę dupkiem. Szkoda.

Uczucia ambiwalentne. Z jednej strony mój ukochany Ender. A z drugiej stał się trochę dupkiem. Szkoda.

Do tej pory nie jestem przekonana czy "Ender na wygnaniu" jest naprawdę potrzebną książką, koniecznym uzupełnieniem niedopowiedzianych wątków. Wychodzę z założenia, że czasem warto pozwolić, by to czytelnik uzupełnił luki - zwłaszcza wtedy, gdy autor nie ma właściwie nic ciekawego do opowiedzenia.

"Ender na wygnaniu" powstał 23 lata po "Grze Endera" i ma stanowić swoiste spoiwo pomiędzy "Grą" właśnie, a "Mówcą umarłych", wyjaśniając lub sygnalizując przy okazji kilka wątków obecnych w Sadze Cienia. Widać niestety, że Card miał ogromny problem, by powrócić do historii Endera (o czym zresztą uczciwie wspomina w posłowiu) i po tylu latach stworzyć książkę interesującą. Największy jej problem to fakt, że jest zwyczajnie... nudna. Rzeczony midquel sprawia, że Ender i Valentine tracą urok i autentyczność, które niewątpliwie cechują ich zarówno w "Grze Endera", jak i jej kontynuacjach. Nowe postaci irytują, a ich losy są kompletnie nieangażujące, główny konflikt i intryga - jakby rozwodnione, łatwe do przewidzenia.

Powieść miała ogromny potencjał, by pomóc czytelnikowi w eksploracji niezbadanych planet wydartych Formidom, skupić się na trudach ich kolonizacji, zarysować głębszy profil psychologiczny Endera i ukazać jego dojrzewanie, przeobrażenie w Mówcę. Co otrzymujemy zamiast tego? Kapitalny wątek złotych żuków, sugerujący istnienie swego rodzaju inżynierii biologicznej wśród Formidów, zostaje ograniczony do minimum na rzecz rozwleczonych opowieści o toksycznej matce, pierwszym pocałunku, nastoletnich zadurzeniach i manii wielkości. Trudno mi uwierzyć, że młody Wiggin tak po prostu porzuciłby jedyne żyjące ogniwo, które choć częściowo było w stanie pomóc mu zrozumieć martwe Królowe. A jednak chłopak ignoruje je, staje się gubernatorem z krwi i kości, odkładając na bok swoją podstawową, najgłębiej skrywaną motywację - zrozumienie.
Wątek Achillesa, dla mnie najciekawszy zaraz po wątku żuków, rozwiązuje się zaskakująco szybko i (niemal) bezboleśnie, kompletnie rozczarowująco, biorąc pod uwagę, że napięcie było budowane niemal przez całą książkę. Ot, był konflikt i go nie ma.

Powieść przegadana, pozbawiona głębi, prowadząca do punktu kulminacyjnego, który wzbudza niewiele emocji. Poprawna, ale na pewno nie niezbędna. W moim odczuciu saga doskonale poradziłaby sobie bez niej.

Do tej pory nie jestem przekonana czy "Ender na wygnaniu" jest naprawdę potrzebną książką, koniecznym uzupełnieniem niedopowiedzianych wątków. Wychodzę z założenia, że czasem warto pozwolić, by to czytelnik uzupełnił luki - zwłaszcza wtedy, gdy autor nie ma właściwie nic ciekawego do opowiedzenia.

"Ender na wygnaniu" powstał 23 lata po "Grze Endera" i ma stanowić swoiste...

Uważam, że tę pozycję powinno się czytać po lekturze całej sagi cienia. Ja tego nie zrobiłam (przeczytałam tylko kilka tomów) i zaspojlerowałam sobie mnóstwo wątków. Druga sprawa, to styl pisania O.Carda. Gra Endera to powieść akcji. Dzieje się dużo, szybko i tylko gdzieniegdzie pojawiają się filozoficzne wstawki. Po lekturze trudno uwierzyć, że książka miała zaledwie 200stron! To nie jest typowy styl dla tego autora. On lubi dumać, poddawać w wątpliwość, skłaniać czytelnika do rozmyśleń. Nie inaczej jest w powieści o wygnaniu Endera. Tam akcji jest bardzo niewiele. Poznajemy za to relacje między bohaterami i motywy jakie nimi kierują. Mi bardzo się podobało i uważam, że część była bardzo potrzebna. Jedna z lepszych w całym świecie Endera.

Uważam, że tę pozycję powinno się czytać po lekturze całej sagi cienia. Ja tego nie zrobiłam (przeczytałam tylko kilka tomów) i zaspojlerowałam sobie mnóstwo wątków. Druga sprawa, to styl pisania O.Carda. Gra Endera to powieść akcji. Dzieje się dużo, szybko i tylko gdzieniegdzie pojawiają się filozoficzne wstawki. Po lekturze trudno uwierzyć, że książka miała zaledwie...

Tak myślę...rewelacyjna.
Tak wiele z uniwersum Endera można by wprowadzić jako standaryzację życia społecznego.

Tak myślę...rewelacyjna.
Tak wiele z uniwersum Endera można by wprowadzić jako standaryzację życia społecznego.