Niebieska księga

Dowcipna, lecz niewesoła dokumentacja działalności człowieka na przestrzeni wieków. Zoszczenko przepuszcza dzieje ludzkie przez pryzmat pięciu arbitralnie dobranych kategorii, a o tak skonstruowaną siatkę rozbijają się i piękne ptaszki, i żuki gnojowe. Przy czym żuków jest jakby więcej.
Narracja przybiera postać sielskiej gawędy, anegdoty. W związku z tym styl trudno nazwać oszczędnym, występują liczne powtórzenia, przerywniki i zapętlenia. Sama treść jest cokolwiek tragikomiczna i bardzo przy tym prawdziwa. Dwoma nerwami dysponuje Zoszczenko bez wątpienia - obserwacyjnym i satyrycznym. A może to ten sam nerw.
Większość opisanych tu współczesnych niegodziwości ma miejsce na arenie rosyjskiej, a życie dopisało do powieści Zoszczenki okrutny prolog.
Na szczególną uwagę zasługuje mocno autorska i nieortodoksyjna analiza wybranych utworów poetyckich, przy której nie sposób głośno się nie uchachać.
Jest jednak pewien problem. Być może ktoś podejrzewa, że zbiór jest nierówny. Podejrzewa słusznie. Ale niewystarczająco. Oto bowiem przez większość książki pozwala sobie Zoszczenko na dość grubą nicią szytą satyrę na rzeczywistość porewolucyjną. I nagle w piątej części dokonuje niespodziewanej wolty, niechybnie zainicjowanej niewidzialną ręką cenzora. Od tej pory głosi nasz zuch pochwałę nowego rozdziału w historii Rosji i tych, którzy się do jego otwarcia najbardziej przyczynili, a atmosfera ordynarnej propagandy skutecznie obrzydza lekturę, nawet jeśli można poniekąd zrozumieć motywację autora.
Nie pierwszy raz mam do czynienia z dziełem, które zaczyna się nader obiecująco i którego misterna konstrukcja zapada się pod ciężarem pokrycia z ideologicznej blachy falistej. Trudno chyba w literaturze o większy zawód.

Dowcipna, lecz niewesoła dokumentacja działalności człowieka na przestrzeni wieków. Zoszczenko przepuszcza dzieje ludzkie przez pryzmat pięciu arbitralnie dobranych kategorii, a o tak skonstruowaną siatkę rozbijają się i piękne ptaszki, i żuki gnojowe. Przy czym żuków jest jakby więcej.
Narracja przybiera postać sielskiej gawędy, anegdoty. W związku z tym styl trudno nazwać...