A imię jej ciemność

Po "Ponurych latach" chyba już nic nie będzie takie ponure w tym cyklu. Ta część jest na szczęście lepsza, ponieważ ma przynajmniej w sobie jakiś zarys fabuły tj. walka z Długim Cieniem oraz z morderczymi cieniami, starcia z Mogabą, podróż do Khatovaru oraz liczne poboczne wątki. Do tego dochodzi pewna doza grozy i tajemniczości związana z terenem za Bramą Cienia. Ogólnie szału nie ma, za to mocna średnia została osiągnięta. Na koniec warto dodać, że to najdłuższa z części, stworzona chyba już zgodnie z szablonem Cooka w bardzo pamiętnikowej formie.

Po "Ponurych latach" chyba już nic nie będzie takie ponure w tym cyklu. Ta część jest na szczęście lepsza, ponieważ ma przynajmniej w sobie jakiś zarys fabuły tj. walka z Długim Cieniem oraz z morderczymi cieniami, starcia z Mogabą, podróż do Khatovaru oraz liczne poboczne wątki. Do tego dochodzi pewna doza grozy i tajemniczości związana z terenem za Bramą Cienia. Ogólnie...

Jak dotąd najdłuższy tom, w moim wydaniu ponad 600 stron, ale muszę powiedzieć, że momentów, w których mi się czytanie dłużyło było stosunkowo niewiele i pomimo tego, że w tej części ponownie narratorem jest Murgen, to jest to o wiele lepsza pozycja od poprzedniego tomu.
W tej części dzieje się bardzo wiele jest sporo zwrotów akcji, niektóre są do bólu przewidywalne (szczególnie jeden),ale są też całkiem niezłe.
Cały zabieg z chodzeniem we śnie nadaje dużo dynamiki całej historii i śledzenie poczynań innych postaci jest przez to ciekawsze, gdyż daje to możliwość skakania z miejsca na miejsce, więc dynamika tutaj bardzo wzrasta. Minusem za to jest to, że Murgen jako narrator nie jest tak ciekawą postacią jak była Pani, czy Konował i gdyby autor zdecydował się na narrację prowadzoną jednocześnie przez te dwie postacie, całość byłaby o wiele ciekawsza przez to, że uzyskalibyśmy spojrzenie na całość ich oczami. Pani i Konował są tutaj wycofani i skryci w swoich rozważaniach i przemyśleniach, nie dzielą się z nikim swoimi planami.
Nie podoba mi się zrobienie z dowództwa kompanii takich naiwnych postaci, które podejmują mało logiczne decyzje związane z podróżą do Khatovaru, chociaż to można próbować tłumaczyć ingerencją sił wyższych.
Jest to jeden z lepszych tomów o kompanii.

Jak dotąd najdłuższy tom, w moim wydaniu ponad 600 stron, ale muszę powiedzieć, że momentów, w których mi się czytanie dłużyło było stosunkowo niewiele i pomimo tego, że w tej części ponownie narratorem jest Murgen, to jest to o wiele lepsza pozycja od poprzedniego tomu.
W tej części dzieje się bardzo wiele jest sporo zwrotów akcji, niektóre są do bólu przewidywalne...

Księgi Murgena były dla mnie ciężkostrawne, ale myślę ,że warto się przemęczyć dla "woda śpi" i "żołnierze żyją". Tylko dla osób ,które pokochały poprzednie tomy Czarnej Kompanii.

Księgi Murgena były dla mnie ciężkostrawne, ale myślę ,że warto się przemęczyć dla "woda śpi" i "żołnierze żyją". Tylko dla osób ,które pokochały poprzednie tomy Czarnej Kompanii.

Bardzo solidny tom.

Zdecydowanie najdłuższy z dotychczasowych i mimo, że przez to miejscami trochę się dłużył to takie przystopowanie akcji Cookowi bez wątpienia służy. Fajnym pomysłem było to, że zamiast rzucać bohaterami po całym świecie aby pokazywać rożne miejsca akcji i robić wieloletnie przeskoki z akapitu na akapit, tutaj mamy już śniącego Murgena w pełni. Ten jedynie duchowo co i rusz sprawdza co się dzieje to tu to tam, a jednak czytelnik jest dzięki temu mocno osadzony w danym miejscu akcji i w danym czasie.

Czujemy więc cały ten brud i syf kolejnych bitew, czujemy zmęczenie bohaterów. Mamy też epickie momenty, zwroty akcji i zaskoczenia, a przede wszystkim tajemnica budowana od początku Ksiąg Południa coraz bardziej się zagęszcza. Momentami całość porządnie zanurza się w klimacie koszmarnego snu, w którym nie tylko nie wiemy czy akcja faktycznie dzieje się na jawie czy w śnie ale też czy bohaterowie są jedynymi autorami własnych myśli i zachowań. Dziwne siły bowiem coraz bardziej manipulują i oddziałowują na dobrze znane nam postacie. Ponura tajemnica jest największym atutem tej części.

Oczywiście jak to u Cooka pełno też mankamentów począwszy od prozy, która jednak jest teraz zdecydowanie lepsza (tu już dużo łatwiej wyobrazić sobie otoczenie niż w pierwszych tomach),a zakończywszy na antagonistach (poza Duszołap). Tajemniczy Długi Cień to niestety śmiech na sali, a i reszta pobocznych przeciwników mocno rozczarowuje swoją ciapowatością. Jednocześnie nasz Czarno Kompanijny sztab wielokrotnie z ogromną nonszalancją lekceważy swoich utartych wrogów i wielokrotnie sam wystawia się na kłopoty swoim nielogicznym postępowaniem. Ale rozumiem, nikt tu nikomu nie ufa, wszyscy knują ze wszystkimi i dlatego nie dochodzi do bardzo potrzebnych rozstrzygnięć a dużo jest "kręcenia się w kółko" z antagonistami. Taki już urok tej serii.

Ogólnie, kolejny, solidny tom Kompanii odkąd ta wyruszyła na południe.

Bardzo solidny tom.

Zdecydowanie najdłuższy z dotychczasowych i mimo, że przez to miejscami trochę się dłużył to takie przystopowanie akcji Cookowi bez wątpienia służy. Fajnym pomysłem było to, że zamiast rzucać bohaterami po całym świecie aby pokazywać rożne miejsca akcji i robić wieloletnie przeskoki z akapitu na akapit, tutaj mamy już śniącego Murgena w pełni. Ten...

To nie jest opinia, ale nowa wersja portalu wymaga wpisania kilku słów, by dołączyć książkę do biblioteczki.
Pozdrawiam

To nie jest opinia, ale nowa wersja portalu wymaga wpisania kilku słów, by dołączyć książkę do biblioteczki.
Pozdrawiam

Książka bardzo dobra warta przeczytania lubię cykl Czarnej Kompani

Książka bardzo dobra warta przeczytania lubię cykl Czarnej Kompani

Na tym etapie chyba zakończę przygodę z Czarną Kompanią. Poprzednie książki miały wiele do zaoferowania, ta natomiast wymęczyła mnie niesamowicie. Przeczytałem całość (choć miałem ochotę ją odłożyć),bo chciałem ukończyć cały cykl, ale jak sobie pomyślę o następnym tomie, który mógłby być podobnie napisany, to po prostu nie dam rady. Nawet nie wiem, co mógłbym napisać o fabule, bo taki rozrzut i zagmatwanie zaserwował nam Cook jest niesamowicie wkurwiające, bo zżyłem się z bohaterami i ich przygodami - tutaj jest większość do dupy.

Na tym etapie chyba zakończę przygodę z Czarną Kompanią. Poprzednie książki miały wiele do zaoferowania, ta natomiast wymęczyła mnie niesamowicie. Przeczytałem całość (choć miałem ochotę ją odłożyć),bo chciałem ukończyć cały cykl, ale jak sobie pomyślę o następnym tomie, który mógłby być podobnie napisany, to po prostu nie dam rady. Nawet nie wiem, co mógłbym napisać o...

Jedna z lepszych części cyklu. Pierwsza połowa na prawdę dobra, potem jakość trochę kuleje żeby pod koniec znów wzrosnąć. Przyzwyczaiłem się już do narracji Murgena; wątki różnorodne i ciekawe, a mitologia powoli się rozbudowuje co mnie bardzo cieszy

Jedna z lepszych części cyklu. Pierwsza połowa na prawdę dobra, potem jakość trochę kuleje żeby pod koniec znów wzrosnąć. Przyzwyczaiłem się już do narracji Murgena; wątki różnorodne i ciekawe, a mitologia powoli się rozbudowuje co mnie bardzo cieszy

Po dwóch słabszych częściach przygody Kompanii nabierają rumieńców, jak zawsze zwroty akcji na najwyższym poziomie.

Po dwóch słabszych częściach przygody Kompanii nabierają rumieńców, jak zawsze zwroty akcji na najwyższym poziomie.

Jedna z najlepszych serii jaka czytałem.

Jedna z najlepszych serii jaka czytałem.