Wieża Zielonego Anioła: Płonąca wieża

Źródłem energii tej pozycji są runy, moc i magia, bardzo nietypowa, oparta o tzw. obdarowania - dobrowolne i te mniej dobrowolne. Główne wątki kręcą się wokół księcia Gaborna Val Ordena i Raja Ahtena. Wciągająca opowieść, której końca nie doczekacie w tej książce.

a griffith miał taki cienki mieczyk i parował nim ciosy jedną ręką wiesz supernierealistyczne, ale gdyby w mandze chodziło o realizm to ludzie by myśleli że japonia to pewnie jeden z afrykańskich krajów btw, jest megarealistyczna historia fantasy bardzo podobna steve duncan zaczyna się trylogia od książki 'pozłacany łańcuch' chyba tam jest coś takiego że jest gildia fechtmistrzów zależnie od tego czy są bardziej silni czy bardziej zręczni to mają rapiery albo pałasze griffith ma rapier a guts pałasz tam jest ceremonia łączenia fechmistrza z panem przebija mu serce pan, a potem musi mu służyć do końca życia fechtmistrz jestem praktycznie pewien że Miura to czytał Dave Duncan dwa razy tę trylogię przeczytałem raz za młodu i teraz na starość, za młodu tylko pierwszą część, strasznie długo byłem pod silnym wrażeniem jak doskonale została skonstruowana tam opowieść też

Nieco zbyt rozwleczona fantasy ale sporo mroczniejsza od Władcy Pierścieni, jest tu wiele podobieństw - Wielki Zły który wysługuje się innymi żeby siać zniszczenie, jest podróż przez Krainę, jest też (spokojnie możnaby go tak przynajmniej nazwać) powiernik pierścienia, ale Covenantowi do Froda bardzo daleko. Kraina oraz jej mieszkańcy bardzo dobrze stworzeni, no ale warsztat pisarski u Donaldsona sporo gorszy od Tolkiena, niemniej jednak pomysłów mu nie brakuje. Warto

Offf ciężkie mi to ocenić. 3.5 pewnie bo tak - weszlo duuużo, dużo lepiej niż pierwsza część, ale jak mi zostało jakieś 50 stron do końca to zorientowałam się, że nie było tu za bardzo jakiejkolwiek fabuły oprócz tego, że wszyscy mają ostatecznie się dostac do Kamienia xD rozwój postaci i świata był w międzyczasie, a jakże, ale całość to bardzo, baaaaardzo rozciągniete przygotowanie do finału (który przeczytam, żeby nie było). Z dalszych luźnych przemyśleń powtórzę to co już pisałam przy kolejnych aktualizacjach. Wspaniałe jest to umiejscowienie świata i fabuły w pewnym okresie historycznym, gdzie pewne rzeczy już przeminęły i pozostała po nich pamięć i smutek (tak, to celowe), a nostalgia i tęsknota siedzą w czytelniku trochę jak zadra (albo cierń). To jest absolutnie piękne i to coś, co kocham w klasycznym fantasy, bo tego jest też pełno u Tolkiena. Nie ma postaci, która w tej książce wkurwiałaby mnie bardziej niż Miriamele, noż do licha, dziewczyno, get over yourself. Odkryłam też kolejną inspirację Christophera Paoliniego i jest to ta seria xD Bardzo mnie cieszył wątek Joshuy i Vorzhevy, i to jak bardzo widać tam było rozwój. Zresztą Vorzheva to super bohaterka i strasznie ją lubię.

Zaskakująco dobre. Niestety, jak to kiedyś bywało, książka jest częścią serii, która nie miała szczęścia w Polsce. Najpierw Amber wydał tylko jeden tom (i to drugi z serii) "Jednym zaklęciem", a kiedy w 2001 roku MAG podjął się kontynuacji, wydał jedynie trzy. A szkoda. Mając za sobą dwa pierwsze tomy, rozumiem, ze jest to seria o magii, to ona jest prawdziwym bohaterem. Może nie ma tutaj technikaliów, to raczej podejście uproszczone i mityczne (runy, occultum, słowa i rytuały) a mimo to spektakularne. Autor ma przewrotne poczucie humoru i pakuje swoich bohaterów w zabawne sytuacje. Narracja jest neispieszna, mimo, że przeżywamy z Valderem w sumie kilkadziesiąt lat. Książka ma ukryty morał (podobnie jak "Jednym zaklęciem") sytuacja nigdy nie jest beznadziejna i zawsze można znaleźć "obejście". Przyjemny kawałek starszej fantastyki.

Cóż, pierwsze 100-150 stron to męczarnia, niemiłosiernie nudne. Dlatego trudno na początku się za nią zabrać. Ale naprawdę, jak już przez to przebrniecie to nie pożałujecie. Gdy już akcja się rozkręci to nie sposób ją zatrzymać. Wykreowany świat jest ciekawy, bohaterowie niesamowici a główny wątek to jeden z najlepszych jakie czytałam. Niestety muszę uciąć 3 gwiazdki za te pierwsze 150 stron.

Zupełnie nie tego się spodziewałem. A był to istny rollercoaster. Wyjdzie długo ale sam jeszcze nie wiem jak sensownie uzasadnić moją ocenę tej książki. Fionavarski Gobelin miałem na swojej liście już od bardzo dawna. Chciałem poznać tę, bądź co bądź istotną pozycję w historii gatunku choć dobrze wiedziałem też, jakie z tą lekturą wiążą się ryzyka, I tak, wiedziałem, że nie jest to reprezentatywna książka dla Guya Gavriela Kaya (czytaj: jest najsłabsza). Tak, zdawałem sobie sprawę, że był to jego debiut. Że tonie w tolkienowskich formułach i kliszach (Autor wcześniej pomagał synowi Tolkiena redagować Silmarillion i był nim przesiąknięty). Że może trącić myszką ze względu na swój wiek. I przede wszystkim, że jest to portal fantasy (sic!), który to motyw zawsze mnie wyjątkowo drażnił. Faktycznie też masa ludzi po zetknięciu się z tą książką rollowała oczy, pisząc w komentarzach, że w ogóle co to jest za pretensjonalny bełkot. Z drugiej strony istnieje też całkiem spora i interesująca grupa jej wielkich entuzjastów. A sam Autor jest dość kultowy wśród tego twardszego fandomu fantasy. Wiele jego późniejszych książek było wręcz nazywanych arcydziełami. Ale co ciekawe także jego najwięksi fani odradzają aby nie zaczynać poznawania jego twórczości właśnie od Letniego Drzewa. A ja na to, a co tam. I tak zrobię po swojemu. Książka zaczęła się bardzo źle. Gorzej nawet niż typowo generyczne portal fantasy. Bo tutaj nasza gromadka studenciaków z Toronto trafia (bardzo pretekstowo) do magicznego świata (najważniejszego ze wszystkich światów – via ewidentna inspiracja Amberem Zelaznego, w ogóle moim zdaniem więcej tu czuć właśnie Zelaznego niż Tolkiena) bardzo szybko i zdawałoby się, że w ogóle nie zwraca na to uwagi. W zasadzie zupełnie nie są zdziwieni, pogubieni, ani przestraszeni. Spoko, fajna wycieczka. Do tego zaraz po tym miałem wrażenie jakbym oglądał tę kreskówkę Dungeons & Dragons z 1983 r. Gdzie mistrz gry w podobnej sytuacji zawołał coś w stylu: hej ty masz czapkę, będziesz magiem. Ty łap topór, A ty łap gitarę będziesz bardem, huzza na wielkiego złego itp. Wiecie o co chodzi. Rollowanie oczu. Potem okazuje się, że mieszkańcy Fionavaru nie bardzo mają głowę do ogarniania przybyszy i bardziej zajmują się raczej swoim sprawami, a wy goście radźcie sobie, może tam poobczajajcie te swoje nowe mechaniki. Za to w dziwnym kontraście do tego dziecinnego startu okazało się, że tutejsze damy dworu są wyjątkowo napalone i przepadają za zaciąganiem facetów do łóżek jak na wyścigach. Generalnie atmosfera mocno wolnej miłości, nieco kłócąca się zarówno ze średniowiecznymi standardami jak i tolkienowską konserwatywnością w tych sprawach. Na koniec wszystko to opisywane jest pięknym, stylizowanym poetycko językiem, pełnym patosu, wspaniałym ale tak bardzo nieprzystającym do postaci o imionach Kevin, Kimberly czy Paul, studentów z Kanady. W tym momencie (15%, może 20% książki), zaczynałem się już zastanawiać czy to nie jest aby przypadkiem tak złe, że aż fascynujące, coś jak te dziwactwa u Goodkinda itp.). A potem zacząłem się zakochiwać w lekturze. Bo dalej mamy kolejny skręt. Nasi studenci przestają być sednem tej historii, a tylko jednym z jej elementów. Na pierwszy plan wychodzą mieszkańcy tego świata. Nawet perspektywy naszych studentów przestają dominować, a dostajemy „povy” całej masy osadzonych w tej baśni postaci, także drugo i trzecio planowych. Ba, dostajemy nawet punkty widzenia tutejszych bogów czy mocy. Cały motyw portal fantasy w ogólnym rozumieniu bierze przez to w łeb. Wtedy też ta magiczna, oblana patosem proza zaczyna nabierać swojej mocy. I działać. Nie tylko sam język, budowane zdania, ale i kompozycja opisywania scen. Zmiany wątków i kolejność przedstawiania poszczególnych momentów. Proza tutaj wymiata! Worldbuilding jest fantastyczny i niesamowicie płynny oraz organiczny. W zasadzie to sam Fionavar staje się tutaj główny bohaterem, czy może raczej spinający go gobelin. Ogromnie polubiłem jego mieszkańców i styl opisujący ich perypetie. Jakiś urok na mnie padł ale i wyglądające zewsząd klisze zaczęły mnie wówczas cieszyć. I ten wybrzmiewający z nich potok legend i podań wprost z mitologii celtyckich, walijskich i innych. A w międzyczasie historia stała się jeszcze bardziej dojrzała i głębsza. Bowiem okazało się, że nasi studenci mają pewne poważne traumy. Tutaj w głowie już miałem, chyba nie bez podstawy, wyrobioną teorię, że ten magiczny świat tak na nich wpływa, że jakoś tajemniczo blokuje im w dużym stopniu „ziemsko-kanadyjską” mentalności, niwelując szok i niedowierzanie. Powodując, że naturalnie przejmują przypisane im magiczne przeznaczenia. Być może na mnie również Fionavar wpłyną w podobny sposób, tak że zaakceptowałem ich zachowania. Ich traumy nie tylko są świetnie, subtelnie rysowane ale i wspaniale wybrzmiewa tu ich przezwyciężanie. Niesamowite, że tak przecież infantylnie zaczynająca się powieść jednocześnie tak bardzo subtelnie porusza motywy: depresji, żalu, straty, samobójstwa, poczucia winy, toksycznego dzieciństwa. Relacje jakie tutaj opisuje nierzadko są bardzo zniuansowane i ciekawe. Styl Autora wybrzmiewa w tych elementach doskonale, a niektóre sekwencje są pisarsko wręcz wstrząsająco dobre i mocne. W ogóle nigdy nie czytałem książki, w której jednocześnie miałem sceny gdzie myślałem: rany ale to jest fatalne, a także takie gdzie byłem zachwycony i porażony talentem pisarza. Mimo tolkienowskiego języka i aury książka posiada bardzo szybkie tempo. Dzieje się tu bardzo wiele w zasadzie przez cały czas, a oryginalne zabiegi kompozycyjne i przeskoki fabularne tę dynamikę tylko jeszcze dodatkowo potęgują. No byłem pod wrażeniem. Przecież jest to klasyczna fantasy (portal eh), z niesamowicie generycznym punktem startowym, z wielkim złym uwięzionym pod górą i masą mankamentów. Ale tak zalana pięknym stylem, tak dodająca masę niespodziewanych motywów, momentami wręcz onirycznie baśniowa i wspaniale skomponowana, że nie mogę jej nie polecić. Pod warunkiem niezbędnego zaciskania zębów przez jakiś czas oraz posiadania pewnego specyficznego pociągu do baśni. I tak dochodzimy do podsumowania. To co wiem na pewno, to że będę czytać więcej tego Autora. Jeżeli to jest tylko jego amatorsko-debiutancka próbka możliwości to nie mogę się doczekać tej twórczości bardziej dojrzałej. I gdybym czysto matematycznie miał zestawiać jej plusy i minusy, ważyć je obiektywnie, porównać ze współczesną konkurencją gatunkową i tak wyciągnąć z tego ocenę, to pewnie byłoby to jakieś 5-6/10. Jednakże ja jestem zmuszony (tajemniczy czar chyba dalej jeszcze działa) oprzeć swój werdykt jedynie o swój szeroki uśmiech jaki mam po przeczytaniu tej pozycji. Dlatego 8/10 ode mnie. I nie wiem jak to się stało.

Sięgnęłam po tę książkę bez większego rozeznania i niestety był to wybór raczej nietrafiony. Znalazłam tu trochę tolkienowskiej baśni, trochę mrocznych skojarzeń z braćmi Grimm, a do tego narrację, która momentami wydawała mi się zwyczajnie odpychająca i zbyt archaiczna. To jeden z tych tytułów, które utwierdzają mnie w przekonaniu, że ze starszą fantastyką po prostu nie do końca mi po drodze. Raczej nie planuję kontynuować serii.

Jejku, jak ja kocham ten cykl. On ma wszystko wspaniałego bohatera, wspaniały świat, świetną koncepcję "klanów" i hierarchii, religię, doskonały humor. Wszystko mi się tu podoba. To moje ulubione książki. (Dorównuje im w moim serduszku tylko "Kwestia wyboru" MarMaxa Borowskiego, może dlatego, że Tegrom kojarzy mi się bardzo z Shonsu, a może bo tam też jest świetny świat i humor).

Smok i Jerzy cierpi na podobny problem jaki otacza cykl Kroniki Amberu. Fantasy pisane w latach 70-tych zatrzymało się jakością w tamtych latach i nie można go zreformować na współczesne realia gatunku. W odróżnieniu jednak od powieści Amberu Zelazny'ego, Smok i Jerzy bawi czytelnika aurą nostalgii i magicznego świata wyjętego rodem z najlepszych baśni. W książce, na wskroś brytyjskiej - co jest wielokrotnie podkreślane, znajdziemy częste odniesienia do historii Anglii, powieści o Robin Hoodzie czy mitów arturiańskich, co okraszone zostaje wspaniałym humorem Monthy Pythona wyjętym z kinowego Świętego Graala. Fabuła, często nieprzewidywalna w zamyśle i bogata w ciekawy bestiariusz jak harpie, olbrzym, piaszczomroki, ciemne moce czy tytułowe smoki, przypomina konstrukcją pierwszy tom Władcy Pierścieni Tolkiena, a jej drużyna składa się nie tylko z rycerzy i łuczników, ale też smoków i mówiącego wilka wyruszających po porwaną „księżniczkę". Jedynym zawodzącym elementem jest brak ukazania szerszego spektrum bitew o zamki, co obserwujemy tylko z punktu widzenia bohatera przemienionego w tytułowego smoka. Pozycja mocno osadzona w realiach Średniowiecza, pomimo upływu ponad 40 lat dalej zachwyca swoją lekkością i zabawą konwencją.

Kupiłam za grosze ze względu na okładkę, która (umówmy się) jest horrendalna 😅 Jednak sama książka okazała się wcale nie taka zła. Całkiem przyjemna, stabilna fabuła, główna bohaterka nie denerwuje i jest ogarnięta (co jest sporym plusem), jednak oprócz phouki żadna z postaci nie przyciągnęła mojej uwagi na dłużej. Na minus – faktycznie fantastyki jest tu dosyć mało, tym bardziej, że akcja dzieje się głównie w ludzkim świecie. Za to dużo jest nawiązań do muzyki, która była popularna w czasie pisania tej książki (chyba 40 lat temu?) więc jeśli ktoś młodszy (jak ja) lub mniej obeznany z muzyką rockową lat 80/90 (jak ja xD) będzie ją czytał, możliwe że nie będzie w stanie wyobrazić sobie klimatu zespołu należącego do głównej bohaterki jak i tego co śpiewają. Jest to jednak obosieczna broń, bo jeśli ktoś lubuje się w takiej muzyce, najpewniej oprócz wyobrażania sobie fabuły będzie mógł również w tej fabule się zasłyszeć.

Jeden z moich ulubionych filmów w całej historii kina to nagrodzone licznymi oscarami „Żądło” z R. Redfordem oraz P. Newmanem, osadzona w międzywojennej Ameryce opowieść o grupie inteligentnych i sympatycznych oszustów, którzy dokonują skomplikowanego przekrętu, by „oskubać” z grubszej forsy potężnego i bezwzględnego gangstera i zemścić się w ten sposób za śmierć jednego z ich przyjaciół, którego kazał zamordować. Czytając pierwszą część „Kłamstw” nie mogłem oprzeć się wrażeniu, iż mamy do czynienia z „Żądłem” w wersji fantasy. S. Lynch bardzo mocno wzoruje się na wspomnianym filmie, a kolejne posunięcia i manewry bohaterów naśladują poczynania bohaterów „Żądła”. Nic w tym zresztą złego, bo dlaczego nie skorzystać z dobrych wzorów, doprawiając je własną inwencją? W kolejnych częściach Autor wypływa na głębsze wody, a zamierzony i przeprowadzany przez gang Niecnych Dżentelmenów przekręt okazuje się niewiele znaczącym dodatkiem do szerszej intrygi, ogniskującej się na zemście i walce o władzę, w którą to intrygę nasi bohaterowie zostają bez własnej woli wciągnięci. I tutaj pojawiają się problemy. O ile wzorując się na „Żądle” S. Lynch przedstawiał wydarzenia logicznie i konsekwentnie, o tyle poruszając się samopas na wyższych poziomach komplikacji traci częściowo te walory. W kilku kluczowych punktach fabuły (a i w paru mniej znaczących) rozwój wydarzeń jest mocno naciągany i nielogiczny. Układają się one w sposób bardzo dla głównego bohatera korzystny, sprzeczny jednak ze zdrowym rozsądkiem. Ewentualnie raz jeden mogło mu w ten sposób dopisać szczęście, albo też przeciwnicy (na ogół wysoce inteligentni) popisali się akurat wyjątkową niefrasobliwością, by nie powiedzieć głupotą. Ale kilka razy z rzędu, to już przesada. Odniosłem wrażenie, że Autor tak wysoko zawiesił poprzeczkę, że nie znalazł już logicznego sposobu pokonania jej przez swoich bohaterów. I jako kreator świata oraz zachodzących w powieści wydarzeń, poszedł na skróty. Odczułem z tego powodu wyraźne nieusatysfakcjonowanie. Powyższe uwagi opisują jedyny w moich oczach mankament powieści. Dalej już same superlatywy. Wartka, wciągająca akcja, żywe, jędrne dialogi, udane kreacje bohaterów, którzy potrafią wzbudzić zarówno sympatię jak i zdecydowaną antypatię, nie brakuje też postaci nie do końca jednoznacznych. Najbardziej urzekła mnie jednak kreacja samego powieściowego świata. Niby nic szczególnie oryginalnego, coś w rodzaju renesansowych Włoch (miasto Camorra wydaje się być wzorowane na Wenecji), w tle inne kraje ówczesnej Europy (np. Niemcy), wspomnienia o dawno upadłym imperium (oczywiście rzymskim) itp. Wszystko to jednak podane z olbrzymią swadą i rozmachem, nasycone niezliczoną ilością szczegółów, będących często bardzo oryginalnymi dodatkami Autora, którymi na każdym niemal kroku sypie niczym z rogu obfitości, tryskając kolejnymi, niebanalnymi pomysłami wzbogacającymi i tak już rozbudowany sztafaż powieściowego uniwersum. Powieść godna polecenia, wyróżnia się na tle „taśmowej produkcji” wielu Autorów fantasy.

Trudno jest ocenić Tiganę, ponieważ wady i zalety mieszają się w niej w równych proporcjach. Dwadzieścia lat przed wydarzeniami z książki dwóch czarnoksiężników najechało półwysep Dłoni. Alessan, książę jednej z podbitych krain, opracowuje plan i zbiera drużynę, z pomocą której obali tyranów. Musi się pospieszyć, ponieważ jeden z czarnoksiężników w zemście przeklął jego ojczyznę, a zaklęcie wypełni się, kiedy umrze ostatni Tiganianin urodzony przed podbojem. Teoretycznie książka zasługuje na wysoką ocenę: jest napisana bardzo sprawnie technicznie, wszystkie strzelby na ścianie wystrzeliły na koniec, odpowiednio poetycki język buduje nastrój podniosłej walki o wolność i pamięć, a wszystko zamknięte w jednym tomie! Dodatkowo prolog jest jednym z najbardziej klimatycznych, jakie czytałam. Niestety, wszystko przyćmiewają papierowe pierwszoplanowe postacie i brak jakichkolwiek negatywnych konsekwencji czynów głównego bohatera. W trakcie podróży Alessan magicznie zmienia pewnego czarodzieja w swojego niewolnika... i nic. Nikt w drużynie nie widzi w tym nic złego, jeszcze rugają biednego czarodzieja, że swoimi protestami zasmuca Alessana (!) Podsumowując: Tigana jest średniakiem, którego z braku laku można przeczytać.

Początek mojej przygody z fantastyką to szukanie polecajek. Ta książka była u kogoś na 1 miejscu. Zdobyłem. Po latach zmusiłem się do przeczytania. No cóż. Dziś jestem dużo bardziej świadomy książek fantastycznych i zapewne tej pozycji bym nie mial. Książka młodzieżowa. Trochę za długa. Średnia.

Pół żartem, pół serio. Jest tylko jedna rzecz gorsza od źle napisanej książki - książka napisana tak dobrze, że co jakiś czas musisz się zatrzymywać i zachwycać nad tym, jak wspaniale układają się słowa, jak wyjątkowym wyczuciem wykazał się autor, jak świetne rozwiązania wybrał. Tak nie można robić, to wytrąca z immersji. A teraz na poważnie. To książka, która nie śpieszy się. Płynie powoli, pozwala nam złapać oddech, odpocząć, wczuć się w szum wiatru. Nie wiemy, dokąd zmierzamy, ale po prostu ufamy, że to właściwy kierunek. Na pochwałę zasługuje niemalże wszystko. Rothfuss ma niezwykłą lekkość w tworzeniu pamiętnych postaci, zarówno na pierwszym, jak i na drugim, a często nawet na trzecim planie. To w sporej mierze zasługa dialogów, które brzmią swobodnie i naturalnie. Autor pokazał nam jedynie dość niewielki skrawek świata, ale za to zrobił to wiarygodnie i skrupulatnie. Wiemy tyle, ile potrzebujemy i ani grama więcej. To, rzecz jasna, w sporej mierze konsekwencja narracji pierwszoosobowej, którą pisana jest większość książki. To zaleta - pozwala nam zrozumieć i wczuć się w skórę głównego bohatera, Kvothe, który jest postacią ciekawą, rozbudowaną i niejednoznaczną. Jeśli do czegoś mogę się przyczepić, to tylko do końcówki, w której fabularnie Rothfuss zagrał parę złych nut i pewne wydarzenia wybrzmiały nieodpowiednio. Trochę wyglądało to, jakby autor miał problemy z zamknięciem powieści i poszedł na skróty. To jednak za mało, by zmienić mój odbiór tej książki.

Powieść fantasy, nominowana do międzynarodowej nagrody Nebula w 1998 roku, widnieje również na liście kanonu fantasy A. Sapkowskiego. Opowieść rozkręca się wolno, przez ponad 100 stron nie mogłem się połapać w wątkach (ale czytałem z małymi przerwami, co mogło mieć wpływ na odbiór całości), ale później już było coraz lepiej. Akcja dzieje się w wyimaginowanym świecie w otoczeniu XIX-wiecznym, gdyż poza magią i czarnoksiężnikami, mamy już do czynienia z pistoletami i pociągami. Intryga jest zawiła (w dobrym tego słowa znaczeniu), z wieloma zwrotami akcji, która prowadzi do nieuniknionego, tytułowego końca. Dopiero przy ocenie powieści na LC, okazało się, że to drugi tom cyklu... Ale czytając opis pierwszego tomu, nie było tam nic co by choć odrobinę nawiązywało do zdarzeń w "Śmierci nekromanty".

Klasyk, bardzo dobry. kreacja świata: 10/10, postacie: różnie, ale mocne 7/10 język: dobrze się czyta 7/10 prowadzenie wątków/narracja 6/10 - niektóre znakomite, niektóre wydają się zbędne Całość: bardzo mocne 7/10 Wróciłem do niej niedawno, szukając inspiracji i wsiąkłem ponownie. Serio, bardzo dobra książka, Feist stary ale jary, wg mnie lepszy od ultra popularnego teraz Sandersona.

Piękna. Niezwykle liryczna, wspaniale napisana, z magią wylewającą się z każdej strony. Przypominała mi książki pana Beagle’a. To takie naprawdę klasyczne fantasy, ze smokami, magami i nieograniczoną władzą, jaką daje poznanie czyjegoś prawdziwego imienia. Króciutka historia, a tyle treści w sobie niesie – od samotności, przez czary, aż po rozgrywki polityczne. Zachwycałam się każdą stroną. I przeczytałam w tej książce chyba najpiękniejszą definicję miłości, z jaką się do tej pory spotkałam. Right in the feels. Nie jest to może nic wyrywającego z butów, nie ma tu zawrotnej akcji, wszystko rozgrywa się powoli, bez zbędnego patosu, klimat jest niezwykle baśniowy. Miałam wrażenie, że to bardzo niedzisiejsza książka. Mało kto tak teraz pisze, a szkoda. “Zabrał moje serce i zaproponował mi je z powrotem. A ja myślałam, że jest niegroźny.”

Druga część przygód Niecnych Dżentelmenów, tym razem w klimacie mocno marynistycznym. Wprowadzenie jest "lądowe" i łotrzykowskie, ale w najciekawszym momencie historia porządnie skręca i robi się "mokro". Bohaterowie, wskutek poprzednich przygód i spotkań z nieodpowiednimi ludźmi, trafiają na statek i mają mnóstwo morskich przygód. Melville i O'Brian mają poważną konkurencję. Bardzo ciekawe postacie, fajna chemia między bohaterami, interesujące przygody - wszystko to powoduje, że książkę czyta się z przyjemnością i trudno ją odłożyć. Wprawdzie dalej nie ma Sabethy, ale są inne, dobrze skonstruowane dziewoje:) Minusem jest końcówka, bowiem początkowa intryga, do której bohaterowie przygotowywali się ponad dwa książkowe lata, rozwiązana jest w dwóch, trzech zdaniach, co mnie trochę rozsierdziło jako czytelnika... No i więzimagowie autorowi kompletnie nie wyszli. Ich moce są absolutnie oderwane od rzeczywistości, przegięte i właściwie są wszechmocni, a tylko autor nie angażuje ich w historię, bo by ją kompletnie zepsuł...