Dzika kaczka

Doskonały dramat Ibsena, który porusza temat konfliktów rodzinnych i rozterek bohaterów. Piękna, bardzo dojrzała i intrygująca.

#17

Doskonały dramat Ibsena, który porusza temat konfliktów rodzinnych i rozterek bohaterów. Piękna, bardzo dojrzała i intrygująca.

#17

kto zabiera ludziom urojenia, zabiera szczęście...

kto zabiera ludziom urojenia, zabiera szczęście...

Bardzo filozoficzna książka. Jestem zła na Gregersa bo sympatyzowalam do niego a on okazał się judaszem, wilkiem w owczej skórze.
Po przeczytaniu przyszło mi na myśł powiedzenie: „Lepsza gorzka prawda niż słodkie kłamstwo” te przysłowie jest tu złym doradcą. Najgorsze jest to ,że prawda zaburzyła i zniszczyła życie bohaterów ale nie jestem za kłamstwem bo czasami lepiej wiedzieć.

Bardzo filozoficzna książka. Jestem zła na Gregersa bo sympatyzowalam do niego a on okazał się judaszem, wilkiem w owczej skórze.
Po przeczytaniu przyszło mi na myśł powiedzenie: „Lepsza gorzka prawda niż słodkie kłamstwo” te przysłowie jest tu złym doradcą. Najgorsze jest to ,że prawda zaburzyła i zniszczyła życie bohaterów ale nie jestem za kłamstwem bo czasami lepiej...

Dramat niezwykle aktualny i poruszający. Doskonale studium charakterów i postaw, jak to sie drzewiej w szkole pisało w rozprawkach.

Nie wiem, co jest tu gorsze: czy to natarczywe narzucanie życia „w prawdzie” — gdzie tak naprawdę nie wiadomo do końca, co jest prawdą, a co nie, nawet jeśli częściowo jest ona domyślna — czy też kompletny marazm, tchórzostwo i nieudolność prowadzące do ubóstwa i beznadziei. A jeśli jest cos pomiędzy - to w związku z dwoma poprzednimi zostaje skutecznie stłamszone. A jeśli jest cos ponad to lub cos czystego i dobrego - przez oba zostaje unicestwione. 

I tak jak napisał inny Czytelnik wcześnej - nie jestem pewna, czy na pewno jest to dramat o szkodzie spowodowanej nadmiarem prawdy. Ja zauważyłam, ze to tchórzostwo i pozerstwo wyrządziło tu najwiecej spustoszeń.

Jestem pod wrażeniem i gorąco polecam. 

Dramat niezwykle aktualny i poruszający. Doskonale studium charakterów i postaw, jak to sie drzewiej w szkole pisało w rozprawkach.

Nie wiem, co jest tu gorsze: czy to natarczywe narzucanie życia „w prawdzie” — gdzie tak naprawdę nie wiadomo do końca, co jest prawdą, a co nie, nawet jeśli częściowo jest ona domyślna — czy też kompletny marazm, tchórzostwo i nieudolność...

Głównie o tym, że prawda - wbrew powszechnemu mniemaniu - nie zawsze sprzyja życiu. Można wręcz powiedzieć, że pewna doza "antyprawdy" jest jedynym co potrafi to życie utrzymać - aby nie rozpadło się na strzępy. Ułuda (w znaczeniu "kłamstwa życiowego", o którym wspomina bohater dzieła - Relling) jest substancją życiodajną.

Głównie o tym, że prawda - wbrew powszechnemu mniemaniu - nie zawsze sprzyja życiu. Można wręcz powiedzieć, że pewna doza "antyprawdy" jest jedynym co potrafi to życie utrzymać - aby nie rozpadło się na strzępy. Ułuda (w znaczeniu "kłamstwa życiowego", o którym wspomina bohater dzieła - Relling) jest substancją życiodajną.

Bardzo wnikliwy psychologicznie dramat o samooszukiwaniu jako rdzeniu podtrzymania egzystencji.

Dramaty Ibsena mimo dystansu czasowego już ponad 150 lat (!),utrzymują pewne uniwersalne prawdy o człowieku. Pokazują zaranie idei, które na Zachodzie stały się modus vivendi - indywidualizm, poczucie osobistej godności, dążenie do autentyczności. Uniwersalny jest konflikt tych wartości w sprzecznościach ludzkiej egzystencji - na styku tego co własne i wspólne, społeczne.

Lektura spodoba się miłośnikom "Lalki" Prusa i pisarstwa Dostojewskiego, którzy w utworach XIX wieku znajdują ciekawą, krytyczną perspektywę wobec współczesnych dylematów życiowych - czy prawda jest wartością bezwzględną? Gdzie indywidualny duch na granicę? Jak być szczęśliwym, godząc swoje pragnienia z potrzebą życia pośród ludzi?

Niesamowite jest jak skandynawskie mieszczaństwo było bliskie kulturowo współczesnym Polakom z klasy średniej. Może mniej tam było tylko wspólnotowego chrześcijaństwa a duuużo więcej introspektywnego indywidualizmu.

Bardzo wnikliwy psychologicznie dramat o samooszukiwaniu jako rdzeniu podtrzymania egzystencji.

Dramaty Ibsena mimo dystansu czasowego już ponad 150 lat (!),utrzymują pewne uniwersalne prawdy o człowieku. Pokazują zaranie idei, które na Zachodzie stały się modus vivendi - indywidualizm, poczucie osobistej godności, dążenie do autentyczności. Uniwersalny jest konflikt tych...

Sztuka przepełniona pesymizmem. Zadająca wiele pytań.
Czy warto znać prawdę, jeśli może ona przynieść tylko ból? Czy należy do niej dążyć za wszelką cenę?

Sztuka przepełniona pesymizmem. Zadająca wiele pytań.
Czy warto znać prawdę, jeśli może ona przynieść tylko ból? Czy należy do niej dążyć za wszelką cenę?

Hjalmar jest problemem, nie Gregers...

Hjalmar jest problemem, nie Gregers...

jest to dramat, ja dramaty absolutnie uwielbiam, więc nie zdziwiłam się, że ten także mnie zainteresował.
mamy tutaj do czynienia z tzw. szarą eminencją- bohaterem, który pociąga za sznurki, a wręcz kontroluje życie innej osoby. sama dzika kaczka jest jednym najważniejszych, jednocześnie dosłownych jak i metaforycznych oraz symbolicznych elementów utworu.

jest to dramat, ja dramaty absolutnie uwielbiam, więc nie zdziwiłam się, że ten także mnie zainteresował.
mamy tutaj do czynienia z tzw. szarą eminencją- bohaterem, który pociąga za sznurki, a wręcz kontroluje życie innej osoby. sama dzika kaczka jest jednym najważniejszych, jednocześnie dosłownych jak i metaforycznych oraz symbolicznych elementów utworu.

Smutna sztuka o problemach życia codziennego, podszyta przekazem patriotycznym i narodowowyzwoleńczym. Czyta się niełatwo, ale mam wrażenie, że potrafiłaby chwycić za serce, gdyby ją zobaczyć zagraną na scenie.

Smutna sztuka o problemach życia codziennego, podszyta przekazem patriotycznym i narodowowyzwoleńczym. Czyta się niełatwo, ale mam wrażenie, że potrafiłaby chwycić za serce, gdyby ją zobaczyć zagraną na scenie.