Ani tu, ani nigdzie

ᴛʏᴛᴜᴌ ʀᴇᴄᴇɴᴢᴊɪ: 𝗠𝗶𝗲𝗷𝘀𝗰𝗲 𝗽𝗼𝗺𝗶ę𝗱𝘇𝘆 ś𝘄𝗶𝗮𝘁𝗮𝗺𝗶

Są historie, które nie potrzebują wielkich wydarzeń, by potrafiły mnie poruszyć. Wystarczy kilka ludzkich losów, miejsce naznaczone codziennością i cisza, która pamięta więcej, niż mogłoby się wydawać. Taką opowieścią jest 𝐴𝑛𝑖 𝑡𝑢, 𝑎𝑛𝑖 𝑛𝑖𝑔𝑑𝑧𝑖𝑒 autorstwa Barbary Malawskiej. To książka, która poprowadziła mnie do świata spokojnego i kruchego zarazem, do miejsca, w którym życie płynie własnym rytmem, a ludzkie historie splatają się ze sobą w sposób niemal niezauważalny. Już od pierwszych stron czułam, że będzie to opowieść bardziej do przeżywania niż do pośpiesznego czytania, dlatego z ogromną ciekawością zanurzyłam się w tej historii. Czytanie tej powieści było dla mnie czymś więcej niż tylko spędzaniem czasu z literaturą. Od zawsze wierzę, że książki potrafią mówić do mnie w wyjątkowy sposób. Jedne przynoszą chwilę wytchnienia, inne zostają w sercu i skłaniają do refleksji. Lubię historie, które zachwycają słowem, klimatem i przesłaniem, jakie autorzy subtelnie wplatają w swoją opowieść. 𝐴𝑛𝑖 𝑡𝑢, 𝑎𝑛𝑖 𝑛𝑖𝑔𝑑𝑧𝑖𝑒 to książka, która pozwala na powolne czytanie i delektowanie się każdym zdaniem, a jednocześnie wymaga uważności, szczególnie ze względu na zastosowaną narrację nielinearną. Autorka nie prowadzi wydarzeń w porządku chronologicznym, lecz swobodnie przeskakuje w czasie. Opowieść zaczyna się od końca, przeplata teraźniejszość z przeszłością, wplata retrospekcje, wspomnienia, a czasem także wizje przyszłości. Dzięki temu poznawałam historię w sposób bardziej złożony, chwilami zaskakujący, ale jednocześnie dający głębszy wgląd w emocje i motywacje bohaterów. Ten zabieg budował napięcie, wprowadzał nutę tajemnicy i sprawiał, że ciekawość towarzyszyła lekturze książki aż do ostatnich stron.

Barbara Malawska snuje historie ludzi, których losy w nieoczekiwany sposób się splotły i wzajemnie na siebie wpływały. Choć nie zawsze wszystko kończy się dla każdego pozytywnie, w powieści nie ma dramatyzmu, gwałtownych zwrotów akcji ani burzliwych emocji. Wszystko toczy się spokojnie, w ciszy, która w życiu każdego człowieka jest obecna, a w tej książce staje się nietypowym narratorem. To cisza opowiada i komentuje to, co dzieje się w sztetlu, małej miejscowości, gdzie mieszkają wyznawcy judaizmu, katolicy i protestanci. Egzystując obok siebie, współżyją w harmonii, a gdy trzeba, sobie pomagają. To miasteczko wyróżniało się tym, że miało trzy krańce. Pierwszy, żydowski, z synagogą, drugi prawosławny, z cerkwią, i trzeci chrześcijański, z ceglanym kościołem. Trójkąt wyznaczony przez te świątynie tworzył przestrzeń oka opatrzności.

Jeśli w miasteczku działy się rzeczy dziwne, z pozoru niemożliwe, mieszkańcy sztetla w każdym zdarzeniu widzieli sens. W narodzinach nadmiernie owłosionego dziecka, w śmierci Eleonory, żony Bogdara, i w tym, że jej grób odwiedzał majętny Tyszkowski, prowadzący za rączkę dziecko podobne do Eleonory. Święta Bożego Narodzenia też były inne, bo różnie obchodzone przez mieszkańców miasteczka. Każdy czynił to zgodnie ze swoją wiarą.

𝐴𝑛𝑖 𝑡𝑢, 𝑎𝑛𝑖 𝑛𝑖𝑔𝑑𝑧𝑖𝑒 to historia nieoczywista, napisana pięknym językiem, balansująca na granicy rzeczywistości i realizmu magicznego. Pomiędzy ciszą, dzwoniącą w uszach, a wiarą w Boga czczonego przez wyznawców trzech różnych religii. O gromadzie ludzi żyjących ze sobą w symbiozie, gdzie wszyscy potrzebowali Boga i nie miało znaczenia, jak Go nazywali. Bogiem, Ojcem, Haszem, wszyscy pragnęli Jego opieki i obecnej ciszy.

W książce pojawia się mnóstwo postaci powiązanych ze sobą w różny sposób. Autorka starała się tak o nich opowiedzieć, by każdego z nich dało się poznać. Przedstawione postaci to często ludzie samotni, którzy choć żyją wśród innych, pozostają jednak jakby na uboczu. Są inni, więc ludzie ich nie rozumieją, ponieważ żyją po swojemu. Czasem w sztetlu, czasem poza nim. Często uważano ich za wariatów, bo nie potrafiono zaakceptować kogoś, kto różnił się od reszty. Często z konieczności przyzwyczajali się do ich obecności. Resztę dopowiadał wszechwiedzący narrator, jakim była cisza. Ona wie najwięcej, bo towarzyszy ludziom od zawsze. Nie ocenia, mówi o nich z czułością.

Cisza, o której tak łatwo zapominamy i którą tak często lekceważymy, gdy szukamy zgiełku, hałasu, gwaru, a przecież to ona ma władzę nad słowem, bo to dzięki niej rodzi się potrzeba nazywania myśli. Ta historia pokazała, że wszystko ma swoją kolej i swój porządek, że wszystko dzieje się po coś. Nawet ludzie, którzy wydają się dziwni, mają swoją rolę do spełnienia. Jednak jeśli ktoś wyjedzie, jak Borys, szukać szczęścia w wielkim świecie, mieszkańcy szybko o nim zapominają. Tylko rodzice cierpią i tęsknią. Przecież wyrwy w pamięci i w życiu wypełniają się nowymi ludźmi, nowymi zdarzeniami, nowymi doświadczeniami. Nikt nie pielęgnuje wspomnień tych, których już nie ma. Lepiej zapomnieć, przeskoczyć jak strumyk i iść dalej.

Ta historia nie jest optymistyczna, choć napisana pięknym językiem, niesie ze sobą ciężar ludzkich losów. Ludzie z jednej strony prosili Boga o łaskę i cud, a z drugiej, gdy się spełniało, oczekiwali, że ten sam Bóg im to zabierze i każe za szczęście zapłacić. Przyznaję, że Judaizm znam bardzo pobieżnie i nie orientuję się dokładnie w zasadach tej religii, ale podczas lektury odniosłam wrażenie, że zatrzymał się na Starym Testamencie, dlatego Bóg jest przez nich postrzegany w taki sposób. Wszyscy wydają się nieszczęśliwi, bo uważają, że za szczęście trzeba zapłacić. Takie przekonanie tkwi w ludzkiej głowie, choć Bóg jest miłosierny i pozostawił człowiekowi wolną wolę. Nie jest złośliwym starcem, jak ludzie sobie Go wyobrażają, choć nikt Go nie widział. Za popełnione czyny sami wymierzamy sobie karę, bo dręczy nas sumienie. Właśnie tak jak żebrak z powieści, który mógł wrócić do domu jak syn marnotrawny, lecz tego nie zrobił. Podobnie Borys i Tamara, którzy mogli być szczęśliwi, ale woleli cierpieć, zwalając wszystko na Boga. Nie potrafię zrozumieć takiego punktu widzenia Stwórcy. Nie wiem, czy wynika on z kultury, czy z mojej własnej wiary.

Długo zastanawiałam się, co autorka chciała przekazać w swojej powieści. Czy chodziło jej o bliskość człowieka z Bogiem, czy raczej o jej brak? Czy chciała pokazać, że ludzie wyznający różne religie mogą żyć obok siebie w zgodzie? Bóg jest przecież jeden i wszyscy ludzie w Niego wierzą, choć każdy na swój sposób. Próbowałam zrozumieć, dlaczego autorka przedstawiła Boga jako wymagającego posłuszeństwa i gorliwości, jako dawcę i sędziego, który nakazuje. A przecież to ludzie stworzyli taki obraz Stwórcy. Bóg kocha człowieka i dał mu wolną wolę, to nie On sprawił, że niektórzy, jak Dymitr, w imię źle pojmowanej wiary zamykali się w klasztorach wbrew własnej woli, a potem cierpieli z powodu tej decyzji przez całe życie. Nie Bóg był winien temu, że Tamara przez lata cierpiała na bezsenność z tęsknoty za ukochanym. Sami to sobie uczynili. To nie była wina Boga, który jest miłością, lecz skutki ich własnych wyborów.

Moim zdaniem to powieść dla dojrzałego i wymagającego czytelnika. Nie ma tu pędzącej akcji ani historii zapierających dech w piersiach. Zamiast tego panuje spokój i cisza, która towarzyszy bohaterom i pełni rolę narratora. Ciągle coś dopowiada, bo wie więcej, niż się wydaje, choć nie zna wszystkich szczegółów. 𝐴𝑛𝑖 𝑡𝑢, 𝑎𝑛𝑖 𝑛𝑖𝑔𝑑𝑧𝑖𝑒 to literatura piękna, łącząca realizm magiczny z ezoteryką. Na pierwszy plan wychodzi kultura żydowska, a fascynacja nią autorki jest wyczuwalna w każdym opisie. Przedstawiony sztetl to miejsce archaiczne, typowe dla Europy Środkowej i Wschodniej przed II wojną światową. Małe miasteczko, w którym życie społeczności opierało się na tradycji, religii i zwyczajach. Autorka pokazuje również polskie spojrzenie na codzienność, choć jej opowieść obejmuje różne narodowości. To niezwykła przestrzeń, w której splatają się dobro, zło i namiętności. Nie ma tu klasycznej akcji ani gwałtownych zwrotów fabuły. Losy ludzi przeplatają się ze sobą, a ich interakcje robią ogromne wrażenie. Mieszkańcy sztetla kochają i nienawidzą, pojawiają się łzy, krew, seks i namiętność, a wszystko toczy się w spokojnym rytmie codzienności.

To, co wyróżnia tę powieść, to brak klasycznej, liniowej narracji. Nie ma jednego bohatera, jest ich kilkudziesięciu. Zdarzenia nie następują po sobie wprost, przyczyna i skutek nie zawsze są tu oczywiste. Czasem skutek pojawia się dopiero dużo później, a czasem autorka wraca do wcześniejszych wydarzeń. Liniowość jest zaburzona, pojawiają się powroty, reminiscencje, ale mimo to akcja pozostaje zwarta i konsekwentna.

𝐴𝑛𝑖 𝑡𝑢, 𝑎𝑛𝑖 𝑛𝑖𝑔𝑑𝑧𝑖𝑒 to książka niełatwa w odbiorze, nawet dla mnie, wytrawnej czytelniczki; momentami była dość trudna do przebrnięcia. Zachwycił mnie jednak przepiękny język i ogromna wiedza autorki o Judaizmie, a także sposób, w jaki splata go z katolicyzmem i prawosławiem. Na pierwszy plan wychodzi jednak Judaizm i sposób, w jaki Bóg jest przedstawiany w tej wierze. Od dawna interesuje mnie spojrzenie innych religii, bo ciekawi mnie, jak różni ludzie postrzegają Boga i w jaki sposób Mu oddają cześć. Mimo że szanuję podejście wyznawców innych religii, zabrakło mi większej uwagi poświęconej chrześcijanom i prawosławnym. Spodziewałam się, że autorka równomiernie pokaże różne punkty widzenia, a tymczasem historia opiera się głównie na Judaizmie i Starym Testamencie. Katolicyzm i Prawosławie zostały tylko liźnięte, w efekcie czego pozostał mi lekki niedosyt, choć i tak powieść pozostawia silne wrażenie.

𝐴𝑛𝑖 𝑡𝑢, 𝑎𝑛𝑖 𝑛𝑖𝑔𝑑𝑧𝑖𝑒 Barbary Malawskiej przeniosło mnie do świata, który już nie istnieje, do niewielkiego sztetla gdzieś między Krakowem a Lublinem, w którym życie toczyło się spokojnie, a losy ludzi naturalnie przeplatały się, jak zmieniające się pory roku. Powieść rozgrywa się w okresie między dwiema wojnami światowymi, w miejscu, gdzie obok siebie żyli ludzie różnych wyznań i tradycji, starając się znaleźć wspólną przestrzeń do codziennego życia i zwykłej ludzkiej bliskości.

To nie jest opowieść skupiona na jednym bohaterze ani jednym wielkim wydarzeniu. Autorka pokazuje raczej codzienne życie różnych ludzi, którzy zmagają się ze swoimi pragnieniami, słabościami i nadziejami. Ich życie nie jest spektakularne, ale właśnie w tej zwyczajności odkryłam największą siłę tej książki. Mogłam zaglądać do domów mieszkańców miasteczka, obserwować ich relacje, konflikty, uczucia i drobne radości. W tle stale obecna była historia, która powoli zbliżała się do tej społeczności niczym cień nadchodzącej burzy.

W tej historii ważną rolę odgrywa też natura. Przyroda nie jest tu tylko tłem, lecz cichym świadkiem życia mieszkańców. Zwierzęta, zmieniające się pory roku i codzienne rytuały przypominają, że życie toczy się dalej, niezależnie od ludzkich problemów. W tym świecie każdy ma swoje wady, popełnia błędy, ale wszyscy zasługują na zrozumienie.

𝐴𝑛𝑖 𝑡𝑢, 𝑎𝑛𝑖 𝑛𝑖𝑔𝑑𝑧𝑖𝑒 to powieść o wspólnocie, różnorodności i ludziach, którzy mimo odmiennych tradycji potrafią być dla siebie sąsiadami, przyjaciółmi i wsparciem. To także historia o kruchości świata, który wkrótce przestanie istnieć, dlatego czyta się ją z delikatnym poczuciem tęsknoty za czymś utraconym. Czytając „Ani tu, ani nigdzie”, miałam poczucie, że obcowałam z historią o pamięci i o świecie, który powoli odchodził w przeszłość, a mimo to trwał w ludzkich wspomnieniach. To książka, która porusza swoją prostotą. Wystarczyli zwykli ludzie, ich uczucia i codzienne sprawy, które w tej opowieści zyskały niezwykłą moc. Po lekturze pozostała we mnie spokojna refleksja i poczucie, że takie historie, ciche, uważne i ludzkie, są niezwykle potrzebne.

𝑊 ż𝑦𝑐𝑖𝑢 𝑘𝑎ż𝑑𝑒𝑔𝑜 𝑐𝑧ł𝑜𝑤𝑖𝑒𝑘𝑎 𝑗𝑒𝑠𝑡 𝑝𝑟𝑎𝑤𝑑𝑎, 𝑘𝑡ó𝑟𝑎 𝑝𝑟𝑧𝑦𝑗ąć 𝑚𝑢 𝑡𝑟𝑢𝑑𝑛𝑜. 𝐾𝑎ż𝑑𝑦 𝑚𝑎 𝑠𝑤𝑜𝑗ą 𝑝𝑟𝑎𝑤𝑑ę 𝑖 𝑚𝑖𝑒𝑟𝑧𝑦ć 𝑠𝑖ę 𝑧 𝑛𝑖ą 𝑚𝑢𝑠𝑖 𝑐𝑜 𝑑𝑧𝑖𝑒ń[…] 𝑘𝑎ż𝑑𝑦 𝑗ą 𝑚𝑎.

ᴛʏᴛᴜᴌ ʀᴇᴄᴇɴᴢᴊɪ: 𝗠𝗶𝗲𝗷𝘀𝗰𝗲 𝗽𝗼𝗺𝗶ę𝗱𝘇𝘆 ś𝘄𝗶𝗮𝘁𝗮𝗺𝗶

Są historie, które nie potrzebują wielkich wydarzeń, by potrafiły mnie poruszyć. Wystarczy kilka ludzkich losów, miejsce naznaczone codziennością i cisza, która pamięta więcej, niż mogłoby się wydawać. Taką opowieścią jest 𝐴𝑛𝑖 𝑡𝑢, 𝑎𝑛𝑖 𝑛𝑖𝑔𝑑𝑧𝑖𝑒 autorstwa Barbary Malawskiej. To książka, która poprowadziła mnie do świata spokojnego i...

Akcja „Ani tu, ani nigdzie” rozgrywa się w małej miejscowości, sztetlu, gdzieś między Lublinem a Krakowem. Mieszkają tu wyznawcy trzech różnych wyznań: katolicyzmu, prawosławia i judaizmu. Choć różni ich wiele, potrafią żyć ze sobą w zgodzie i życzliwości.

To była bardzo ciekawa i zarazem dość specyficzna podróż czytelnicza. Przede wszystkim zaskoczyła mnie forma tej powieści. Chociaż mamy tu ogólnie określony czas - dwudziestolecie międzywojenne - to akcja nie toczy się w jakimś porządku chronologicznym, a każdy rozdział opowiada osobną historię. Jest to opowieść o mieszkańcach sztetlu, spokojnej codzienności, relacjach międzyludzkich, tradycji, religii, życiu blisko natury i zwierząt. Ta zwykła rzeczywistość jest w tej historii najbardziej niezwykła. Druga zaskakująca i nieczęsto spotykana rzecz - mamy tu bardzo mało dialogów, książka składa się przede wszystkim z opisów, co czyni fabułę iście niespieszną. To książka, której nie czyta się na łapu-capu, trzeba zanurzyć się w tę opowieść, dać sobie i jej czas. Brak dynamiki jest tutaj jednak zdecydowanym atutem, a z taką formą poprowadzenia narracji współgra język Autorki, który jest piękny, plastyczny, a wręcz poetycki.

Jestem tą powieścią bardzo pozytywnie zaskoczona. Mamy często tendencję, by sięgać po to, co popularne czy solidnie rozeklamowane, tymczasem ta powieść, choć raczej pozbawiona tych atutów, cudownie broni się treścią. Serdecznie Wam polecam tę niespieszną lekturę, zwłaszcza, jeśli lubicie opowieści o dawnych czasach

Akcja „Ani tu, ani nigdzie” rozgrywa się w małej miejscowości, sztetlu, gdzieś między Lublinem a Krakowem. Mieszkają tu wyznawcy trzech różnych wyznań: katolicyzmu, prawosławia i judaizmu. Choć różni ich wiele, potrafią żyć ze sobą w zgodzie i życzliwości.

To była bardzo ciekawa i zarazem dość specyficzna podróż czytelnicza. Przede wszystkim zaskoczyła mnie forma tej...

Historia osadzona jest w miasteczku położonym gdzieś między Krakowem a Lublinem, gdzie żyją ludzie wyznający różne religie: katolicyzm, prawosławie i judaizm. Książka ukazuje codzienne życie mieszkańców, którzy pomimo różnic kulturowych i religijnych potrafią żyć obok siebie.

Opowiada o codziennych troskach, konfliktach, ale także o przyjaźniach. Struktura książki jest specyficzna, ponieważ wydarzenia nie są przedstawione chronologicznie. Każdy rozdział koncentruje się na jednej z postaci, co pozwala lepiej poznać ich punkty widzenia i historie. Akcja toczy się w okresie międzywojennym.

Książka jest napisana w sposób bardzo przyjemny. Autorka doskonale oddaje styl życia w tym okresie, a jej opisy sprawiają, że czytelnik może wyobrazić sobie przedstawiane wydarzenia, jakby oglądał film. Barbara Malawska bardzo skupia się na opisach. To nie jest książka pełna szybkiej akcji czy niespodziewanych zwrotów, jest raczej spokojna i klimatyczna, z nutą nostalgii.

Uważam, że jest to pozycja dla czytelników, którzy cenią sobie przeniesienie w czasie do lat międzywojennych. Książka, choć nieco inna niż te, które zazwyczaj czytam, oferuje głębokie przemyślenia na temat współżycia ludzi mimo różnic kulturowych. Pokazuje, że wyznawanie różnych religii nie wyklucza możliwości przyjaźni.

A okładka idealnie oddaje klimat książki.

Jeśli lubicie spokojniejsze klimaty i podróże w czasie, myślę, że ta książka przypadnie Wam do gustu.

Historia osadzona jest w miasteczku położonym gdzieś między Krakowem a Lublinem, gdzie żyją ludzie wyznający różne religie: katolicyzm, prawosławie i judaizm. Książka ukazuje codzienne życie mieszkańców, którzy pomimo różnic kulturowych i religijnych potrafią żyć obok siebie.

Opowiada o codziennych troskach, konfliktach, ale także o przyjaźniach. Struktura książki jest...

Ta książka przyszła do mnie po cichu i dokładnie tak samo się czyta. Ani tu, ani nigdzie autorstwa Barbary Malawskiej to nie jest historia z szybką akcją, szaleńczym romansem czy nagłymi zwrotami wydarzeń. Tu nic nie krzyczy. Tu wszystko płynie. Przez lata, przez wspomnienia, przez ludzi, którzy już dawno odeszli i przez miasteczko, które było cichym świadkiem ich życia.

To książka, przy której trzeba być bardzo uważnym. Nie ma tu klasycznego porządku chronologicznego. Jeden rozdział opowiada historię jednej postaci na przestrzeni lat, by w kolejnym nagle cofnąć się w czasie i wejść w życie kogoś innego. Na początku może to lekko dezorientować, ale spokojnie. Bohaterów jest sporo, jednak każdy z nich jest tak dokładnie i wyraźnie przedstawiony, że nie ma mowy o pogubieniu się. Ich historie naturalnie się przenikają i prowadzą jedna do drugiej.

Akcja dzieje się w dwudziestoleciu międzywojennym i klimat tamtych lat jest oddany fenomenalnie. Widać, że autorka zrobiła solidny research. Styl pisania Barbary Malawskiej momentami jest niemal poetycki. Bardzo obrazowy, plastyczny, taki, który pozwala wszystko zobaczyć oczami wyobraźni. Ona nie opowiada historii, ona je maluje. Ludzi, miejsca, emocje. Jakby nakładała kolejne warstwy farby na płótno.

Pięknie pokazane są relacje mieszkańców miasteczka, którzy żyją obok siebie, a wyznają trzy różne religie. Autorka skupia się na człowieku, na jego codzienności, drobnych sprawach, emocjach. Nawet narrator, dość nietypowy i zaskakujący, ma tu swoje konkretne zadanie i sens.

Przez całą książkę unosi się nostalgia. Tęsknota za czasami, które minęły bezpowrotnie. Za światem sprzed wojny, za normalnością, za relacjami budowanymi powoli i uważnie. Czytając, miałam momentami wrażenie, że czas się zatrzymał, że jestem zamknięta w świecie stworzonym przez autorkę i nic spoza niego nie istnieje.

Muszę jednak być szczera. Ta książka to głównie opisy. Dialogi oczywiście są, ale jest ich zdecydowanie mniej niż opisów. Ja osobiście wolę bardziej dynamiczną akcję opartą na rozmowach. Rozumiem zamysł autorki, bo to są historie ludzi żyjących w czasie względnego spokoju między jedną wojną a drugą. Ich emocje, ich codzienność, ich świat. Mimo to, dla kogoś takiego jak ja, kto nie przepada za dużą ilością opisów, było to momentami męczące i przez to czytałam tę książkę dość długo.

Podsumowując, to piękna, spokojna i bardzo klimatyczna opowieść, która wymaga cierpliwości i skupienia. Zdecydowanie nie dla każdego, ale jeśli ktoś lubi historie płynące niespiesznie, pełne nostalgii i obrazów dawnych czasów, to może się w niej zakochać.

[współpraca reklamowa]

Ta książka przyszła do mnie po cichu i dokładnie tak samo się czyta. Ani tu, ani nigdzie autorstwa Barbary Malawskiej to nie jest historia z szybką akcją, szaleńczym romansem czy nagłymi zwrotami wydarzeń. Tu nic nie krzyczy. Tu wszystko płynie. Przez lata, przez wspomnienia, przez ludzi, którzy już dawno odeszli i przez miasteczko, które było cichym świadkiem ich...

Cudowna, piękna opowieść. I chociaż jest to niby zwyczajne przedstawienie rzeczywistości pewnego miasteczka, to jest w tym coś niezwykłego. Tak dokładnie, dbale przedstawiony świat, ludzie, połączenie trzech odrębności w jedną, spójną całość. Czytając, ma się wrażenie, jakby przechodziło się uliczkami sztetla i mijało się bohaterów. Fantastyczna historia, historie. Nie chce się odchodzić od książki...

Cudowna, piękna opowieść. I chociaż jest to niby zwyczajne przedstawienie rzeczywistości pewnego miasteczka, to jest w tym coś niezwykłego. Tak dokładnie, dbale przedstawiony świat, ludzie, połączenie trzech odrębności w jedną, spójną całość. Czytając, ma się wrażenie, jakby przechodziło się uliczkami sztetla i mijało się bohaterów. Fantastyczna historia, historie. Nie chce...

Między Krakowem a Lublinem leży sztetl, w którym czas płynie wolniej, dzieją się tu rzeczy dziwne, z pozoru niemożliwe. Małe miasteczko, w którym żyli ludzie zamknięci w polu trójkąta, którego wierzchołkami były świątynie. „Pierwszy żydowski, gdzie mieściła się synagoga z trzema dumnie sterczącymi wieżami, drugi, prawosławny, z cerkwią o zielonym dachu i trzeci chrześcijański, z ceglanym kościołem i plebanią”.

Są książki, które oferują dynamiczną akcję, łączą w sobie elementy intrygi i sensacji.
Są i takie, które nie krzyczą, które warto przeczytać, bo mogą wzbogacić i zachwycić, poruszają nieznaną tematykę, oferują nowe perspektywy i pozostawiają trwały ślad w umyśle.
Zbiór bohaterów mieszkających w jednym mieście, gdzie różnorodność kultur i wyznań z każdą stroną nabiera szczególnego znaczenia. Religia, mentalność oraz tradycja mają znaczący wpływ na życie mieszkańców.

Barbara Malawska odeszła od tradycyjnej techniki narracyjnej, łamie utarte schematy, stosuje narrację nielinearną. Brak tradycyjnego porządku chronologicznego, co podkreśla jej kreatywność i wprowadza czytelnika w zaskakujący świat postaci i zdarzeń. Prowadzi do emocjonalnego zaangażowania i głębokiej refleksji nad rzeczywistością.
Autorka otwiera przed czytelnikiem drzwi do świata splątanych losów ludzi, którzy się kochają, ale też i nienawidzą. Odzwierciedla wolność, mądrość i wnikliwe rozmyślanie na temat ludzkiej natury. Mamy tu miłość, życzliwość, seks i łzy, ale też wzajemne oddziaływanie, co prowadzi do budowania skomplikowanych relacji i tworzenia więzi w wielu aspektach życia.

„Ani tu, ani nigdzie” to książka dla czytelnika, który czuje głód emocjonalny i duchowy. Jest to historia dla tych, którzy lubią zagłębiać się w relacje międzyludzkie, o innej kulturze, wierze i przekonaniach. Idealna dla czytelników, którzy chcą poznawać głębsze aspekty ludzkiej natury i psychiki.

Między Krakowem a Lublinem leży sztetl, w którym czas płynie wolniej, dzieją się tu rzeczy dziwne, z pozoru niemożliwe. Małe miasteczko, w którym żyli ludzie zamknięci w polu trójkąta, którego wierzchołkami były świątynie. „Pierwszy żydowski, gdzie mieściła się synagoga z trzema dumnie sterczącymi wieżami, drugi, prawosławny, z cerkwią o zielonym dachu i trzeci...

Jest Wam znane określenie sztetl? Ja się już z nim spotkałam. A dla niewtajemniczonych...sztetl to małe, przedwojenne miasteczko w Europie Wschodniej, głównie w Polsce, na Litwie i Ukrainie, w którym ludność żydowska stanowiła większość.
Właśnie o takim sztetlu opowiada książka Barbary Malawskiej "Ani tu, ani nigdzie", której akcja toczy się w dwudziestoleciu międzywojennym, w sztetlu zagubionym gdzieś pomiędzy Krakowem a Lublinem. Sztetlu, w którym wspólnie mieszkają wyznawcy katolicyzmu, judaizmu i prawosławia. Wspólnie koegzystują, żyjąc ramię w ramię, są sąsiadami, znajomymi, przyjaciółmi. Religia, mimo, że ich dzieli, to nie stanowi przeszkody, by móc się przyjaźnić.
Już okładka tej książki jest taka nostalgiczna, klimatyczna, niczym kadr w kolorze sepii, zamykający w sobie przeszłość, która już nie wróci.
Autorka w sposób pełen ciepła a także takiej jakiejś nostalgii, kreśli opowieść o czasach, które już dawno przeminęły. O ludziach, którzy odeszli już w przeszłość i wydarzeniach, które ukrył mrok niepamięci.
Nie ma tu galopującej akcji, jest za to nostalgia, tęsknota za przeszłością i wspólnotą religii, o którą tak trudno w dzisiejszym świecie. O ludziach, dla których wyznanie religijne nie było przeszkodą w zawieraniu przyjaźni, a powszedniość kręciła się wokół zwykłych, codziennych spraw.
To opowieść, którą czyta się z rozmysłem, którą można się delektować, tą ciszą i czułością jaką emanuje. Ona nie krzyczy, ona, choć może brzmieć to paradoksalnie, wybrzmiewa ciszą. I ta cisza jeszcze mocniej w nas uderza niż krzyk.
Zdaję sobie sprawę, że nie jest to lektura dla każdego. Ale mnie wciągnął ten jej niespieszny rytm świata, którego już nie ma...ani tu, ani nigdzie.

Jest Wam znane określenie sztetl? Ja się już z nim spotkałam. A dla niewtajemniczonych...sztetl to małe, przedwojenne miasteczko w Europie Wschodniej, głównie w Polsce, na Litwie i Ukrainie, w którym ludność żydowska stanowiła większość.
Właśnie o takim sztetlu opowiada książka Barbary Malawskiej "Ani tu, ani nigdzie", której akcja toczy się w dwudziestoleciu...