Publicystyka

„Historia pisania utworu skreślona ręką autora – to przyczynek do psychologii tworzenia, dokument ważny i ciekawy, byle tylko szczery, bezwzględnie szczery i sumienny.”

„Maszynista Grot uświadomił mi go w pełni i zachęcił do stworzenia cyklu pt. Demon ruchu, w którym zajął miejsce poczesne.”

„Czczości własnego ducha nie nasyci karmą wykradzioną z cudzego spichlerza. Prędzej lub później fuszerka i namiastka wyjdzie na wierzch jak oliwa. Nie można swojej jaźni nadsztukowywać cudzą. Nie wolno przyswajać sobie cudzych pomysłów, nie wolno posiłkować się twórczością drugich.”

„Zazdrosne o swe tajemnice pandemonium bytu uchyla od czasu do czasu rąbka zasłony; na moment odsłaniają się przed zlęknionym okiem skłębione w dzikim cha- osie wiry, rozwierają otchłanie bez dna lub zionie chłodem bezbrzeżna, rozpaczliwa pustka.”

Wedle zasady wszystko co dobre, kiedyś się kończy, doszedłem do ostatniego, XVI tomu dzieł zebranych Stefana Grabińskiego, zaprezentowanych przez IX. Niby to nic takiego, w końcu do wybranych książek można wracać wielokrotnie, jednak nigdy już nie poczuję tych samych emocji, które towarzyszyły mi podczas wyczekiwania na kolejne tomy. Jak już kiedyś wspomniałem Grabiński w ostatnim czasie wyrósł na jednego z moich ulubionych twórców fantastyki, dlatego z prawdziwą przyjemnością poznawałem jego dzieła, wydawane kolejno w porządku alfabetycznym.

Na temat dzisiejszego tomu nie mam zbyt wiele do powiedzenia, dlatego ograniczę się jedynie do ogólników, które bez problemu znajdziecie w sieci. Dlaczego? Ponieważ prezentowana publikacja, to w całości publicystyka, która nie pociąga mnie aż tak mocno jak pozostałe dzieła autora. Co prawda niezwykle urzekły mnie podrozdziały „Opowieść o Maszyniście Grocie. Dzieje noweli. Przyczynek do psychologii tworzenia”, „Zagadnienie oryginalności w twórczości literackiej” czy w końcu „Książę fantastów (E.A. Poe) Studium literackie”, jednak większość z pozostałych tematów potraktowałem jedynie jako ciekawostkę na miły wieczór, do których być może wrócę za parę lat, gdy będę potrzebował szczegółów z epoki. Tym bardziej, że jest tu sporo sylwetek i recenzji innych autorów w wykonaniu Stefana.

Jeśli jest jakieś zdanie, trafnie oddające zawartość prezentowanego dzieła, to z pewnością będzie to „wejście do głowy Grabińskiego”. Na temat jego opowiadań od lat wypowiadają się różni eksperci w temacie, jednak tutaj w rozdziale „Teksty teoretyczno literackie” można dosłownie wsiąknąć w jego światopogląd i dowiedzieć się, co dokładnie miał na myśli tworząc dany tytuł. Autor nie szczędzi także opinii o innych autorach, prawdziwych talentach i zwykłych wyrobnikach ponieważ:

„Jeżeli się nie ma nic światu do powiedzenia prócz steku frazesów może pięknie brzmiących, może błyskotliwych i dowcipnych, lecz głucho dudniących wewnętrzną pustką, lepiej „złamać pióro" i milczeć. Czczości własnego ducha nie nasyci karmą wykradzioną z cudzego spichlerza.”

Dalej, autor wypowiedział się również na temat odbioru swoich książek, do kogo trafił, a także, kto negatywnie wypowiadał się na temat jego twórczości. Nie chodzi tu oczywiście o hejterów z imienia i nazwiska, lecz raczej ogólny obraz krytyków, którzy jak wiadomo często byli surowi dla jego stylu.

Prezentowany tom będzie też świetną biografią autora dla wszystkich, którzy są zainteresowani zarówno jego życiem, jak i myślami. Nie ma tu jakichś pikantnych szczegółów rodem z gazet, jednak momentami przypominało to rozmowę z czytelnikiem w cztery oczy, gdzie Stefan sam odpowiadał na być może interesujące nas pytania. Osobiście byłem oczarowany, ponieważ po przeczytaniu wszystkich dostępnych tomów, chciałbym podejść do jego życia i twórczości w sposób bardziej szczegółowy.

„Historia pisania utworu skreślona ręką autora – to przyczynek do psychologii tworzenia, dokument ważny i ciekawy, byle tylko szczery, bezwzględnie szczery i sumienny.”

„Maszynista Grot uświadomił mi go w pełni i zachęcił do stworzenia cyklu pt. Demon ruchu, w którym zajął miejsce poczesne.”

„Czczości własnego ducha nie nasyci karmą wykradzioną z cudzego spichlerza....