Stracone złudzenia

U Balzaka piękne jest to , że realizm który przedstawia w swoich książkach nakierowuje nas na myśl, o ile cenniejsza jest szlachetność w biedzie nad zło w bogactwie. Jest to typ prozy który nakierowuje nas na ostateczny cel życia, że stałość możemy odnaleźć tylko w Bogu i jego aniołach - tutaj Biesiada, a świat potrafi prezentować jedynie usłane intrygą diabelskie pakty na zaprzedanie duszy. Prostota serca to błogosławieństwo i cel życia, "intelektualiści" podekscytowani pozorną głębią i kompleksowością swojej zgniłej moralności to głupcy, którzy mienią się takimi sentymentami właśnie ze względu na swoją ignorancję.
Twórczość Balzaka pokazuje rzeczywistość obecną również dzisiaj, do której jednak mało kto chce się przyznać i z tego i wyższych wymienionych powodów, jest zatrważająco użyteczna i refleksyjna. Nie mogę się doczekać moich dalszych przygód w odkrywaniu świata "Komedii Ludzkiej"!

U Balzaka piękne jest to , że realizm który przedstawia w swoich książkach nakierowuje nas na myśl, o ile cenniejsza jest szlachetność w biedzie nad zło w bogactwie. Jest to typ prozy który nakierowuje nas na ostateczny cel życia, że stałość możemy odnaleźć tylko w Bogu i jego aniołach - tutaj Biesiada, a świat potrafi prezentować jedynie usłane intrygą diabelskie pakty na...

Ponadczasowa! Mimo upływu lat tematyka pozostaje aktualna. To fundament klasyki, który każdy miłośnik literatury powinien znać .Sięgając po książkę miałam pewne obawy, że sposób pisania może być zbyt wymagający, ale na szczęście nie. To literacka perełka, która udowadnia, że prawdziwa klasyka nie starzeje się nigdy. Pozycja obowiązkowa nie tylko dla miłośników klasyki, ale dla każdego, kto szuka w książce czegoś więcej niż tylko rozrywki. To książka, która uczy, porusza i inspiruje. Czas spędzony w towarzystwie dobrej literatury jest cenny.

Ponadczasowa! Mimo upływu lat tematyka pozostaje aktualna. To fundament klasyki, który każdy miłośnik literatury powinien znać .Sięgając po książkę miałam pewne obawy, że sposób pisania może być zbyt wymagający, ale na szczęście nie. To literacka perełka, która udowadnia, że prawdziwa klasyka nie starzeje się nigdy. Pozycja obowiązkowa nie tylko dla miłośników klasyki, ale...

Balzac nie pisał książek — Balzac budował światy. „Stracone złudzenia" to literatura z dużej litery: każda postać żyje, a ten świat jest tak dobrze zbudowany, że po ostatniej stronie nie chcesz z niego wychodzić. Arcydzieło.

Balzac nie pisał książek — Balzac budował światy. „Stracone złudzenia" to literatura z dużej litery: każda postać żyje, a ten świat jest tak dobrze zbudowany, że po ostatniej stronie nie chcesz z niego wychodzić. Arcydzieło.

To zadziwiające, jak w drugiej połowie 2025. roku "zazębiały" mi się lektury tematycznie, wybierane przeze mnie nieświadomie (bo lubię o wybieranych książkach wiedzieć jak najmniej przed ich przeczytaniem, zwykle nie czytam nawet krótkiego opisu książki).
I tak: "Lalka" Prusa, "Z dala od zgiełku" Hardy'ego, "Martin Eden" Londona, a teraz "Stracone złudzenia" Balzaca. Każda opisująca trudne losy męskiego bohatera, życiowe zmagania, żmudne zdobywanie serca kobiety i ciężką, niewdzięczną pracę oraz walkę o spełnianie marzeń. Mierzenie się z rzeczywistością, pozbawianie złudzeń. Przeżywanie prawdziwej biedy i odrzucenia. A, w przypadku dwóch ostatnich książek, przeciekawy główny wątek, czyli trudna sztuka życia z pisarstwa, codzienna ciężka walka o byt, odpowiadanie sobie na pytania egzystencjalne i moralne. Wszystkie książki niesamowicie napisane. Każda z nich niesłychanie cenna. A wartość "Straconych złudzeń" tym większa, że autor, jak być może w żadnej innej powieści, najpewniej zaprasza czytelnika do swojego prywatnego życia, pokazuje w dużej mierze swoją osobistą drogę, swoje gorzkie doświadczenia, na których zbudował głębokie przemyślenia. Jestem przekonana, że ta książka, jak żadna wcześniejsza, pozwala mi poznać samego Balzaca, podobnie, jak "Martin Eden" prawdopodobnie pokazuje dużą część życia Jacka Londona.

"Tam, obok Koralji, siedzi młody człowiek... Jak się nazywa? Lucjan! Jest piękny, jest poetą, i, co więcej dlań warte, człowiekiem z głową; otóż, przejdzie przez parę tych zamtuzów myśli zwanych dziennikami, rzuci tam najpiękniejsze myśli, wysuszy mózg, skazi duszę, popełni bezimienne podłości, które w walce haseł zastąpiły chytrość, łupierstwo, pożogi, trucicielstwo kondotierów. Kiedy wreszcie, jak tysiąc innych, roztrwoni swój piękny talent na korzyść akcjonariuszów, ci handlarze trucizny pozwolą mu umrzeć z głodu, jeśli będzie miał pragnienie, a z pragnienia, jeśli będzie cierpiał głód."

"Talent to straszliwa choroba. Każdy pisarz nosi w sercu potwora, który, podobny tasiemcowi w jelitach, pożera w nim uczucia w miarę jak się rozwijają. Kto kogo pokona? Choroba człowieka, czy człowiek chorobę? Zaiste, trzeba być wielkim człowiekiem, aby utrzymać równowagę między swoim genjuszem a charakterem. Talent rośnie, serce wysycha. O ile nie jest kolosem, o ile nie ma barków Herkulesa, człowiek zostaje bez serca albo bez talentu. Ty jesteś wątły i nikły, ulegniesz, dodał, wchodząc do restauracji."

To zadziwiające, jak w drugiej połowie 2025. roku "zazębiały" mi się lektury tematycznie, wybierane przeze mnie nieświadomie (bo lubię o wybieranych książkach wiedzieć jak najmniej przed ich przeczytaniem, zwykle nie czytam nawet krótkiego opisu książki).
I tak: "Lalka" Prusa, "Z dala od zgiełku" Hardy'ego, "Martin Eden" Londona, a teraz "Stracone złudzenia" Balzaca. Każda...

Na pierwszym miejscu radziłbym się nie forsować z tym utworem. Ta ksiazka to klasa sama w sobie. Czytanie tych dlugich opisów to czysta przyjemność. Nie wiem kto dałby radę ukończyć ją w 10 godzin jak pokazuje strona. Chyba tylko robot. Historię tą trzeba przeżyć, poczuć ciarki. Nie raz zatrzymasz się i pomyślisz "Lucjan co ty narobiłeś". Zakończenie jest tak piękne, że ryczałem jak wściekły. W rozmowie Lucjana z księdzem dosjatemy miły bonus w postaci poradnika jak zdobywać świat, sama prawda w pigułce.

Na pierwszym miejscu radziłbym się nie forsować z tym utworem. Ta ksiazka to klasa sama w sobie. Czytanie tych dlugich opisów to czysta przyjemność. Nie wiem kto dałby radę ukończyć ją w 10 godzin jak pokazuje strona. Chyba tylko robot. Historię tą trzeba przeżyć, poczuć ciarki. Nie raz zatrzymasz się i pomyślisz "Lucjan co ty narobiłeś". Zakończenie jest tak piękne, że...

Książka jest opisana.
Klasyk literatury, osiągnął statut powieści kultowej.
Są dzieła literackie, które wypada i trzeba przeczytać.
To jest jednym z nich.
Gusty są różne.
Po przeczytaniu możesz oceniać, albo i nie.
Z czystym sumieniem
POLECAM !!!

Książka jest opisana.
Klasyk literatury, osiągnął statut powieści kultowej.
Są dzieła literackie, które wypada i trzeba przeczytać.
To jest jednym z nich.
Gusty są różne.
Po przeczytaniu możesz oceniać, albo i nie.
Z czystym sumieniem
POLECAM !!!

Historia prowincjonalnego poety, miejscami nieco nużąca, ale zawierająca niezwykle wnikliwą analizę ówczesnego społeczeństwa.
Będę nadal eksplorować twórczość Balzaca.

Historia prowincjonalnego poety, miejscami nieco nużąca, ale zawierająca niezwykle wnikliwą analizę ówczesnego społeczeństwa.
Będę nadal eksplorować twórczość Balzaca.

Cienka jest granica między komedią a dramatem, bo i niespełniony artysta w chwili zetknięcia z brutalnymi realiami staje się równie śmieszny co smutny. Balzac balansuje na tej granicy niczym najwybitniejszy akrobata ani na moment nie tracąc równowagi.

Cienka jest granica między komedią a dramatem, bo i niespełniony artysta w chwili zetknięcia z brutalnymi realiami staje się równie śmieszny co smutny. Balzac balansuje na tej granicy niczym najwybitniejszy akrobata ani na moment nie tracąc równowagi.

„Stracone złudzenia ” to powieść, która powoli przeżuwa czytelnika, ukazując mu jego własne złudzenia, ambicje i wahania. To historia, która boli nie z powodu tragicznych wydarzeń, lecz dlatego, że odsłania prawdę. Jak to u Balzaca – prawda nigdy nie przychodzi bez kosztu.Lucjan Chadron de Rubempré to bohater, który na początku wydaje się klasycznym literackim marzycielem: młody, piękny, zdolny, wrażliwy. Ma wszystko, co powinien mieć tragiczny książę z prowincji, z wyjątkiem jednego: świata, który byłby gotów go przyjąć. Ten paryski świat, szyderczy i cyniczny, nie pragnie wrażliwych poetów. Woli ludzi, którzy potrafią sprzedać swoją godność w eleganckim opakowaniu.Balzac tworzy z Lucjana lustro dla każdego, kto kiedykolwiek myślał, że talent wystarczy. Że szczerość jest wartością, a poezja ma moc przebić się przez beton interesów. A potem, z zimną precyzją ukazuje, jak te nadzieje są miażdżone: najpierw subtelnie, potem z brutalną obojętnością, aż w końcu Lucjan sam zaczyna pomagać światu w ich niszczeniu. To, co w tej powieści przeraża najbardziej, to nie gwałtowny upadek, lecz powolne gnicie wartości. Balzac pisze tę historię jak chirurg z duszą poety. Jego styl jest gęsty, pełen zdań o wielu warstwach znaczeniowych, niekiedy trudny w odbiorze – zwłaszcza dla współczesnego czytelnika przyzwyczajonego do literackiej „lekkości”. Tu nie chodzi o wartką akcję, lecz o procesy: społeczne, psychologiczne, językowe.Czytanie „Straconych złudzeń ” wymaga cierpliwości, bo to nie jest opowieść napisana po to, by bawić. A jednak… nagroda za to skupienie jest ogromna. Balzac uwypukla Paryż jako bestię – miasto o miękkich rękach, które głaszczą tylko po to, by łatwiej wbić pazury. Prasa, salony, mecenasi, wydawcy – wszystko tutaj działa jak maszyna do mielenia dusz. I choć mamy XIX wiek, realia Restauracji Burbońskiej, można odnieść wrażenie, że to nie tyle zapis epoki, co ponadczasowy portret społecznego awansu i jego kosztów. Największe wrażenie zrobił na mnie moment, w którym Lucjan zdaje sobie sprawę, że nie odzyska siebie, nawet jeśli odzyska nazwisko. Że jego sukces nie jest triumfem, lecz kapitulacją. To nie dramat jednostki, a systemu, który uczy, jak sprzedawać marzenia, ale nie mówi, jak żyć bez nich.
Mężczyzn zakłada maski na potrzeby tłumu nie raz, ale stopniowo – gestami, kompromisami, fałszywymi uśmiechami. Balzac, z okrutną czułością, dokumentuje każdy etap tego procesu. Nie potępia, nie broni, po prostu obserwuje. I to chłodne spojrzenie boli bardziej niż jakiekolwiek moralizatorstwo. Czytanie „Straconych złudzeń ” wymaga cierpliwości, bo to nie jest opowieść napisana po to, by bawić. Traktuje o odniesieniach społecznych, strukturze władzy i prasy. Ale to też właśnie w tym leży jej wielkość. To powieść, która zmusza do wysiłku, tak samo jak życie zmusza Lucjana do rezygnacji z tego, co w nim najpiękniejsze. Trudność staje się częścią przekazu, bo świat, w którym przyszło mu istnieć, również nie jest łatwy do zrozumienia. Na koniec zostaje nie smutek, lecz uczucie pustki. Jak po obejrzeniu przedstawienia, które było zbyt prawdziwe. Jak po spojrzeniu komuś w oczy, kto już nie wierzy, że jego marzenia mają prawo do istnienia. „Stracone złudzenia ” wymagają znajomości realiów epoki, odniesień społecznych, struktury władzy i prasy. Nie dają pocieszenia, ale oferują coś cenniejszego – prawdę o kondycji ludzkiej.

„Stracone złudzenia ” to powieść, która powoli przeżuwa czytelnika, ukazując mu jego własne złudzenia, ambicje i wahania. To historia, która boli nie z powodu tragicznych wydarzeń, lecz dlatego, że odsłania prawdę. Jak to u Balzaca – prawda nigdy nie przychodzi bez kosztu.Lucjan Chadron de Rubempré to bohater, który na początku wydaje się klasycznym literackim marzycielem:...

Mi lekcje książki pomagają wyjść z kryzysu ćwierci życia, polecam, w porównaniu do Lucjana Chardon to jest nic xd

Mi lekcje książki pomagają wyjść z kryzysu ćwierci życia, polecam, w porównaniu do Lucjana Chardon to jest nic xd