Ukojenie

Po początkowo trudnej przeprawie z drugim tomem sagi "Wilkołaki z Mercy Falls" autorstwa Maggie Stiefvater przepadłam podczas lektury trzeciego tomu "Ukojenie". O takich Wilkołakach, czy raczej ludziach zmieniających się wilki aż chce się czytać!

Za całą serię w nowym wydaniu do recenzji w ramach współpracy barterowej dziękuję bardzo Wydawnictwu Uroboros.

Całą historię poznajemy z perspektywy czwórki głównych bohaterów, choć pojawia się również perspektywa pewnej wilczycy, która ukazuje istotne wydarzenie, ale żaden z głównych bohaterów nie jest jego świadkiem. Tym razem wciągnęłam się od pierwszej strony, wszystkich bohaterów zdecydowanie polubiłam i bardzo mi smutno, że z niektórymi pora się rozstać. Podoba mi się wprowadzenie naukowego punktu widzenia i próby rozwijania tajemnic wilkołactwa.

Ta seria porusza bardzo ważne tematy, nie tylko związane z utratą siebie i tym jak to co przeżyjemy nas kształtuje. To bardzo fajna młodzieżówka, która nie tylko jest świetną rozrywką, pełną emocji - śmiałam się, ale również i płakałam w trakcie lektury - ale też bardzo wartościową lekturą z przesłaniem. Właśnie za to cenie sobie fantastykę, że wśród fantastycznej historii autorzy ukrywają tak trudne i niejednokrotnie społecznie istotne tematy.

Więcej nie będę Wam zdradzać by przypadkiem nie zaspoilerować za dużo jeśli chodzi o poprzednie tomy, ale dodam tylko, że podziwiam bohaterów za odwagę i to jak wzajemnie walczą o siebie i sforę.

Polecam Wam ogromnie! Zdecydowanie jest to jedna z najlepszych wilczych serii jakie czytałam i cieszę się, że jeszcze jedna książka związana z tym światem i bohaterami przede mną.

Po początkowo trudnej przeprawie z drugim tomem sagi "Wilkołaki z Mercy Falls" autorstwa Maggie Stiefvater przepadłam podczas lektury trzeciego tomu "Ukojenie". O takich Wilkołakach, czy raczej ludziach zmieniających się wilki aż chce się czytać!

Za całą serię w nowym wydaniu do recenzji w ramach współpracy barterowej dziękuję bardzo Wydawnictwu Uroboros.

Całą historię...

✨
Sam pozostaje człowiekiem. Grace wilkiem.
Gdy na wiosnę Grace zaczyna na powrót przybierać ludzką formę, ale ukrywa się, a śledczy znajdują w lesie ciało dziewczyny zamordowanej przez wilki. To nie ona, ale jej przyjaciółka.
Ciało znajdowało się koło domu Becka i Sama, który staje się podejrzanym, ponieważ obie dziewczyny powiązane z nim zaginęły, a jedna z nich nie żyje. Na dodatek od dłuższego czasu nikt nie widział Becka, opiekuna Sama.

Wszystko zaczyna wskazywać na to, że za prawie całe zło z Mercy Falls odpowiedzialny jest chłopak z tragiczną przeszłością.
✨

W tym tomie wszystko się wyjaśnia, każdy znajduje sposób na swoje życie i godzi się ze swoim losem. Liczyłam na trochę inne zakończenie, ale to nie jest złe. Natomiast sama fabułą, akcja, polowanie na wilkołaki ciekawe.

Bardzo mnie cieszyło, że rodzice dziewczyn -Grace i Isabel - wreszcie poszli po rozum do głowy, może po za ojcem tej drugiej, ale on był niereformowalny. Jednak Grace musiała znaleźć w sobie dużo sił, aby postawić im ultimatum i zawalczyć o siebie. Dobrze, że odnalazła szczęście i może żyć w zgodzie ze sobą.

Poświęcenie Cole'a i Isabel bardzo mi się podobało. Ta dwójka, początkowo zapatrzona tylko w siebie z osobna, przeszła największą przemianę - liczę, że ich także czeka szczęśliwe zakończenie, ale tego dowiemy się z 4. tomu, który autorka im poświęciła w całości.

✨
Sam pozostaje człowiekiem. Grace wilkiem.
Gdy na wiosnę Grace zaczyna na powrót przybierać ludzką formę, ale ukrywa się, a śledczy znajdują w lesie ciało dziewczyny zamordowanej przez wilki. To nie ona, ale jej przyjaciółka.
Ciało znajdowało się koło domu Becka i Sama, który staje się podejrzanym, ponieważ obie dziewczyny powiązane z nim zaginęły, a jedna z nich nie...

Kolejny tom serii o wilkach z Mercy Falls, a ja już za nimi tęsknię. Został mi ostatni tom, który jest nowelką, a mam ogromną ochotę rozpocząć tę serię od nowa. Początek tego tomu był bardzo zaskakujący i intensywny. Dowiadujemy się o wydarzeniach, które miały miejsce po zakończeniu poprzedniego tomu, a były one całkowicie niespodziewane. Bohaterów czeka ostateczne starcie z ich największymi wrogami, a atmosfera jest niezwykle napięta. Starają się znaleźć rozwiązanie, które pozwoli ocalić wiele istnień. Jednocześnie wewnątrz ich watahy rodzą się problemy, z którymi muszą się zmierzyć.

Ten tom serii zdecydowanie był najintensywniejszy. Akcja toczyła się nieprzerwanie i zaskakiwała w najmniej spodziewanych momentach. Pojawiły się nowe postacie, które wniosły głębię i zostały wprowadzone z konkretnym zamysłem. Powróciło też kilku bohaterów znanych z poprzednich części.

Jestem ogromną fanką relacji Sama i Grace. Przemawia przez nią ogromna miłość, zaangażowanie i wzajemne wsparcie. Ich intencje są czyste, a uczucia prawdziwe, co widać na każdym kroku. To piękne zjawisko dla czytelników, ponieważ taki wątek jest raczej rzadko spotykany, a relacje w książkach zazwyczaj bywają burzliwe.

W tym tomie poruszony został także wątek rodzicielstwa, ukazany na przykładzie Isabel i Grace. Ogromnie irytowała mnie postawa rodziców obu dziewczyn, ale tutaj miarka się przebrała i byłam zdruzgotana. Szczególnie mocno odcisnęła się na mnie postać ojca Grace, człowieka zakłamanego i pozbawionego jakichkolwiek uczuć.

Zakończenie książki było tak intensywne, że długo nie mogłam się uspokoić. Wydarzyło się bardzo wiele i było to ogromnie smutne.

Cieszę się, że została mi jeszcze jedna książka z tego uniwersum. Jednocześnie jest mi smutno, że moja przygoda z tą serią dobiega końca. Jeśli jeszcze nie mieliście okazji przeczytać tej serii, gorąco Wam ją polecam.

Kolejny tom serii o wilkach z Mercy Falls, a ja już za nimi tęsknię. Został mi ostatni tom, który jest nowelką, a mam ogromną ochotę rozpocząć tę serię od nowa. Początek tego tomu był bardzo zaskakujący i intensywny. Dowiadujemy się o wydarzeniach, które miały miejsce po zakończeniu poprzedniego tomu, a były one całkowicie niespodziewane. Bohaterów czeka ostateczne starcie...

„Ludzie nie muszą sobie zasłużyć na dobroć. Mogą zasłużyć najwyżej na okrucieństwo”, czyli finał Wilkołaków z Mercy Falls.

Ukojenie to trzeci tom serii Wilkołaki z Mercy Falls, która po raz pierwszy ukazała się na rynku w 2011 roku. Maggie Stiefvater to autorka kilkunastu książek, w tym ostatnio popularnej serii Król Kruków, którą zapewne większość osób kojarzy. Ukojenie to dla mnie trzecie spotkanie z twórczością autorki.

Kiedy Sam i Grace się poznali, jedno z nich było wilkiem, drugie człowiekiem. Musieli przebyć długą drogę, by być ze sobą. Ale kiedy już wydaje się, że zaznają ukojenia, pojawia się nowe niebezpieczeństwo. Wilki w Mercy Falls są ścigane przez ludzi i mają zostać ostatecznie wytępione. Czy wystarczą jeden chłopak i jedna miłość, by przeciwstawić się wrogiemu, brutalnemu światu?

To nie jest książka, w której akcja toczy dynamicznie. To bardziej opowieść ukazująca emocje i dramaty życia codziennego. Język jest melancholijny i momentami nieco poetycki. Jakoś nie potrafiłam się wciągnąć w historię tego tomu. Całość jest przewidywalna, a na punkt kulminacyjny trzeba trochę poczekać. Na szczęście Cole i Isabel urozmaicają fabułę. Pierwotnie miała to być trylogia, więc większość wątków ma swoje zakończenie w Ukojeniu. Grzesznik (czyli czwarty tom) jest dodatkiem do serii. Mam go u siebie i już nawet zaczęłam go czytać. Muszę przyznać, że szybciej mi się go czyta niż Ukojenie.

Autorka skupia na emocjonalnym aspekcie walki ludzi z wilkołakami. Fajnie, że porusza kwestie ingerowania człowieka w naturę i co za tym idzie jej niszczenie. Znajdziecie tutaj bardzo dużo opisów rozterek wewnętrznych, przemyśleń i rozkładania uczuć na czynniki pierwsze. Szkoda, że oprócz tego zostało mało miejsca na akcję i... wilkołaki.

Ukojenie to zakończenie serii, która zanurza nas oniryczny małomiasteczkowy klimat. To książka, która spodoba się fanom spokojnej fantastyki. Zmusza do refleksji. Nowe wydania tego cyklu świetnie do siebie pasują. Ta seria była dla mnie nieco nierówna. Dwa pierwsze tomy czytało mi się szybko, a trzeci nie do końca mnie zadowolił.

„Ludzie nie muszą sobie zasłużyć na dobroć. Mogą zasłużyć najwyżej na okrucieństwo”, czyli finał Wilkołaków z Mercy Falls.

Ukojenie to trzeci tom serii Wilkołaki z Mercy Falls, która po raz pierwszy ukazała się na rynku w 2011 roku. Maggie Stiefvater to autorka kilkunastu książek, w tym ostatnio popularnej serii Król Kruków, którą zapewne większość osób kojarzy. Ukojenie...

/współpraca reklamowa uroboros
Ukojenie to trzeci i finałowy tom {Wilkołaki z Mercy Fall #3} ale nie ostatni w tej serii. To niejako pożegnanie z losem Sama i Grace, ale nie Cola. Ten tom wydaje się też rozciągnięty tylko po to, aby faktyczna akcja zadziała się na końcu a przy tym była najbardziej wzruszająca i pozostawiła nas z niedomknięta furtką.

Co znajdziecie w środku;
𖦞 narrację pierwszoosobową od strony czwórki bohaterów; Sam, Grace, Isabel i Cole;
✉︎ kontynuację losów z drugiego tomu;
𖦞 nowa rzeczywistość nie oczami ludzkimi a wilczymi;
✉︎ próba znalezienia antidotum i nowego miejsca dla wilków;
𖦞 bardzo trudne relacje rodzinne, które odcisnęły piętno na bohaterach;
✉︎ teksty piosenek, poezja;
𖦞 "jest to opowieść o chłopaku, który kiedyś był wilkiem, i o dziewczynie, która zmieniła się w wilka".

Jednym z większych plusów tej powieści jest bardzo plastyczny, ale i ulotny styl autorki. Przez co ma się wrażenie, że ta książka ma drugie dno. A szczególnie jest to dostrzegalne w tekstach piosenek, ale i strukturach rodzinnych. Mimo, że wiele sytuacji wydaje się przewidywalnych, pomimo upływu czasu nadal czuć emocje a sytuację które dzieją się w życiu bohaterów wcale nie tracą na autentyczności.
Chociaż książka nie jest podzielona części to w trakcie jej czytania czujemy pewną granicę. Przed i po a także w trakcie. Ostatnie 100 stron jest najszybsze, szkoda że środek jest tak rozciągnięty bo tam gdzie faktycznie przydałoby się kilka stron więcej to ich nie ma. Ostatnie rozdziały są najbardziej dynamiczne, bo wiele też się wyjaśnia. Tak jak w poprzednim tomie to właśnie Cole trzyma wszystko w ryzach, bez niego byłoby dużo ciężej.
Z jednej strony czuję sentyment do tej historii a z drugiej żal, że jednak nie zostawiłam sobie wspomnień z pierwszego czytania lata temu. Najlepsze jest jednak to, że do końca nie wiemy jak potoczą się losy Sama i Grace. A niejako tego jesteśmy ciekawi najbardziej.

/współpraca reklamowa uroboros
Ukojenie to trzeci i finałowy tom {Wilkołaki z Mercy Fall #3} ale nie ostatni w tej serii. To niejako pożegnanie z losem Sama i Grace, ale nie Cola. Ten tom wydaje się też rozciągnięty tylko po to, aby faktyczna akcja zadziała się na końcu a przy tym była najbardziej wzruszająca i pozostawiła nas z niedomknięta furtką.

Co znajdziecie w...

Trzeci tom Wilkołaków z Mercy Falls jest według mnie najsłabszym, ale muszę przyznać, że podoba mi się nieoczywisty finał.
Tym razem autorce trochę nie wyszło z tempem, na początku wszystko jest trochę za bardzo rozwleczone. Cała sytuacja z Grace bardziej męczy niż interesuje, a i Sam był mocno dołujący. Całość trzymali w ryzach Isabelle i Cole. Naprawdę ta dwójka potrafi rozruszać towarzystwo.
Później z kolei wszystko działo się trochę za szybko. Cały finał choć ciekawy jest poprowadzony nieco zbyt szybko przez co ma się wrażenie takiego natłoku wydarzeń.
Najbardziej w tej książce doceniam zakończenie, które pozostawia nas z wieloma pytaniami. Jestem ciekawa czy chociaż część z nich zostaje wytłumaczona w „Grzeszniku”. Poza tym uważam, że w „Ukojeniu” Cole dostał najwięcej czasu ekranowego co bardzo przybliżyło mi jego postać i muszę przyznać, że najbardziej lubię tego walniętego chłopaka.
Cała trylogia jest ogólnie bardzo fajną serią, ale myślę, że dużej części młodzieży nie spodoba się powolne tempo. Mnie te książki urzekły i cieszę się, że mogłam je przeczytać.
Współpraca z @wydawnictwo_uroboros
~Idris

Trzeci tom Wilkołaków z Mercy Falls jest według mnie najsłabszym, ale muszę przyznać, że podoba mi się nieoczywisty finał.
Tym razem autorce trochę nie wyszło z tempem, na początku wszystko jest trochę za bardzo rozwleczone. Cała sytuacja z Grace bardziej męczy niż interesuje, a i Sam był mocno dołujący. Całość trzymali w ryzach Isabelle i Cole. Naprawdę ta dwójka potrafi...

Polecam . Bardzo mi się podoba!

Polecam . Bardzo mi się podoba!

Sięgacie po serie, które są już wydane w całości, czy jesteście cierpliwi i czytacie każdy tom, gdy jest wydawany?
Trzeci tom Wilkołaków z Mercy Falls “Ukojenie” pochłonęłam w zaskakującym tempie. Poprzedni tom nie był moim ulubionym, jednak końcówka nadrobiła trochę i zostawiła mnie w szoku. Dobrze, że wydawnictwo Uroboros zadbało o wznowienie tych książek i wypuszczenie wszystkich czterech tomów w jednakowym czasie, ponieważ musiałam od razu dowiedzieć się, jak ta historia się kończy. A kończy się słodko-gorzko. I zostaje na długo w pamięci. Trzeci tom Wilkołaków z Mercy Falls jest ostatnim tomem tej historii, ponieważ czwarty tom “Grzesznik”, to historia jednego z wilkołaków, w Los Angeles, czyli z dala od jego watahy.
Historia Grace i Sama została zakończona, raczej z otwartym zakończeniem, co spowodowało, że tyle myślałam o nich po zamknięciu ostatniego tomu. Tak się z nimi zżyłam, że miałam ochotę na kolejne tomy, na rozwiązanie ich głównego problemu, czyli wilkołactwa.
“Ukojenie” jest najbardziej emocjonalnym tomem, swoistym zakończeniem, dramatycznymi zwrotami akcji. Na początku płynie się przez książkę z napięciem, ale dość swobodnie. Jednak wraz z każdą przerzucaną stroną to napięcie wzrasta, jest walka z czasem i znów z zimnem. Mamy więcej myśli wilków, przez co bardziej zagłębiamy się w ich psychikę i emocje. Bardzo podobały mi się te momenty i naprawdę chciałabym więcej ich.
Mogę wam bardzo polecić tę serię i jestem pewna, że niejednokrotnie do niej wrócę i będę z dumą ją polecać dalej, ponieważ z każdym tomem zakochiwałam się w Grace i Samie coraz bardziej.
Ta seria pochłonęła mnie bezgranicznie, każdy z bohaterów jest inny i każdy wnosi do historii swój własny element. Jednak każdy wzbudza w czytelniku emocje, czy to te dobre, czy złe. A właśnie o to chodzi w książkach. Przede mną “Grzesznik” i, mimo że wiem, że nie będzie on powrocie do watahy, to przeczytam go dla wzmianek o Grace i Samie.

Sięgacie po serie, które są już wydane w całości, czy jesteście cierpliwi i czytacie każdy tom, gdy jest wydawany?
Trzeci tom Wilkołaków z Mercy Falls “Ukojenie” pochłonęłam w zaskakującym tempie. Poprzedni tom nie był moim ulubionym, jednak końcówka nadrobiła trochę i zostawiła mnie w szoku. Dobrze, że wydawnictwo Uroboros zadbało o wznowienie tych książek i wypuszczenie...

W ostatnim tomie autorka domyka rozpoczęte w dwóch pierwszych tomach wątki. Dostajemy tu jeszcze więcej emocji, wrażeń, niepewności i uczuć.

Cała sfora walczy ze śmiertelnym zagrożeniem. W całym tym wirze wydarzeń Sam i Grace próbują odnaleźć przestrzeń na siebie i swoją miłość.

Jest to piękna, wielowątkowa, wielowarstwowa powieść o walce z przeciwnościami, sile uczuć i przemianie. Autorka dobrze ukazuje, że czasem podejmowanie dobrych decyzji wiąże się z utratą, jest jednak warte poświęcenia.

Ta seria nada się zarówno dla starszych nastolatków, jak i dojrzałych czytelników, którzy kochają proste, ale nie banalne young adult z wątkiem fantastycznym i miłosnym.

Zdecydowanie wrócę do niej za kilka lat, by sprawdzić jak tym razem odbiorę ukazane w niej relacje.

W ostatnim tomie autorka domyka rozpoczęte w dwóch pierwszych tomach wątki. Dostajemy tu jeszcze więcej emocji, wrażeń, niepewności i uczuć.

Cała sfora walczy ze śmiertelnym zagrożeniem. W całym tym wirze wydarzeń Sam i Grace próbują odnaleźć przestrzeń na siebie i swoją miłość.

Jest to piękna, wielowątkowa, wielowarstwowa powieść o walce z przeciwnościami, sile uczuć i...

Odnoszę wrażenie, że ta część była powtórzeniem wydarzeń z pierwszego tomu i przez to strasznie mi się dłużyła. Nie mogłam wkręcić się w akcje, bo miałam wrażenie, że to wszystko już było. Bardzo czekałam na moment, w którym Sam podejmie się jakiegoś konkretnego działania i niestety musiałam czekać bardzo długo. Reszta bohaterów wydawała mi się o wiele ciekawsza i historia przedstawiana z ich perspektywy również była bardziej angażująca. Niezmiennie moimi faworytami pozostają Cole oraz Isabel, bo ich charakter nadawał dynamiki całej powieści.

Tak jak wspomniałam wcześniej, na ostatnią dużą scenę czekałam naprawdę długo, ale usatysfakcjonowała mnie ona. Podoba mi się taki finał tej historii i rozwiązania poszczególnych wątków. Trochę żałuję, że część z nich nie została rozwinięta bardziej, a zamiast tego dostaliśmy garść powtórzeń.

Darzę tę serię ogromnym sentymentem i uwielbiam jej klimat. Autorka ponownie zachwyca barwnymi opisami i emocjonującymi przemyśleniami bohaterów. To świetna historia o dorastaniu, pierwszej miłości i próbie odnalezienia ukojenia w świecie pełnym niepokoju.

Odnoszę wrażenie, że ta część była powtórzeniem wydarzeń z pierwszego tomu i przez to strasznie mi się dłużyła. Nie mogłam wkręcić się w akcje, bo miałam wrażenie, że to wszystko już było. Bardzo czekałam na moment, w którym Sam podejmie się jakiegoś konkretnego działania i niestety musiałam czekać bardzo długo. Reszta bohaterów wydawała mi się o wiele ciekawsza i historia...