Cykl sataniczny. Czarna msza, Tajemnice amuletów i talizmanów, Czary i czarty polskie, Wypisy czarnoksięskie

Kiedy spotkałem się z pierwszymi zapowiedziami najnowszej książki wydanej przez Ars Diavoli Biblioteka Diabologiczna zaskoczyło mnie szczególnie nazwisko jakie widniało na jej okładce. Tuwima wprawdzie można kojarzyć nie tylko jako autora wierszowanek dla młodszych, jednak jego przynależność do kręgu badaczy okultyzmu zdecydowanie wymyka się powszechnej opinii. Jakie było jednak podejście Tuwima do odkrywania tajemnic “sił nieczystych”?

Na “Cykl satanistyczny” składają się cztery oddzielne prace, a każda stanowi indywidualne opracowanie wybranych zagadnień ze środowiska okultystycznego. Na szczególne uznanie zasługuje skrupulatność i swego rodzaju precyzja, jakimi w swoich badaniach posługiwał się Tuwim. Cały “Cykl” składa się z wręcz absurdalnego ogromu nazwisk, dat, wydarzeń, relacji, tytułów oraz odniesień do szeroko pojętego kręgu okultystycznego.

Część poświęcona czarnej mszy w niezwykle dosadny sposób obrazuje jak wyglądał rozwój tego obrzędu na przestrzeni lat, jaka była jego symbolika i jak ulegał transformacjom, a także które z ówczesnych środowisk były do niego zapraszane. Na kolejnych stronach przybliżone zostały między innymi geneza oraz przegląd przez szeroką gamę przedmiotów magicznych, jakim przypisywano właściwości ochronne oraz które miały pozwalając naginać rzeczywistość pod własną wolę. W “Czarach i czartach polskich” znajdziemy natomiast swego rodzaju demonologiczno-historyczny przegląd wyszczególniający w znacznym stopniu wszelakie formy diabła i jego popleczników jakie napotykali ludzie. Ostatnia część została natomiast poświęcona tytułowym “Wpisom czarnoksięskim”, będącymi zbiorem fragmentów kilkunastu dzieł, z wyszczególnieniem ich autorstwa oraz miejsca i daty wydania. To podziwu godny, prawie dwustu-stronicowy przegląd przez teksty innych osobistości, które w ten czy inny sposób odegrały swoją rolę w świecie okultystycznym.

Chylę czoła przed tym dziełem. Na każdej stronie, przypisie i odniesieniu widać ogrom pracy jaki Tuwim włożył w jego opracowanie i doszlifowanie do przystępnej czytelnikowi formy. Dodatkowo, co również nie może pozostać niewskazane, całe obecne wydanie wręcz “ugina się” pod ciężarem dziesiątek ilustracji oraz rycin, jakie zdobią praktycznie każdą stronę. I choć same w sobie mogą one stanowić odrębne opracowanie, w tym przypadku dopełniają pracę Tuwima, zapewniając odbiorcy jeszcze głębszą immersję w przybliżany, mroczny i tajemniczy świat.

https://www.facebook.com/photo/?fbid=1048292687316113&set=a.454462996699088

Kiedy spotkałem się z pierwszymi zapowiedziami najnowszej książki wydanej przez Ars Diavoli Biblioteka Diabologiczna zaskoczyło mnie szczególnie nazwisko jakie widniało na jej okładce. Tuwima wprawdzie można kojarzyć nie tylko jako autora wierszowanek dla młodszych, jednak jego przynależność do kręgu badaczy okultyzmu zdecydowanie wymyka się powszechnej opinii. Jakie było...

“Podczas tej mszy, celebrowanej przed wizerunkiem Szatana, mającego u stóp swych powalony krzyż, oficjant ofiarował dwie hostie: jedną czarną, a jedną białą. Białą oddano dziecku, ubranemu jakby do chrztu, które natychmiast potem zostało pochwycone i rzuconę o ziemię: mnich gwałtownym uderzeniem sztyletu odciął mu głowę. [...] cała skrwawiona, umieszczona została na hostii czarnej, potem na misie przeniesiona na stół, gdzie paliły się tajemnicze światła i magiczne pachnidła. Wtedy rozegrała się scena dziwna i straszliwa: oficjant zaklinał demona, by przez usta tej krwawej głowy odpowiedział na zapytanie, którego monarcha nie ośmielił się wypowiedzieć głośno, ani nawet zwierzyć go komukolwiek.”

“Wejdę na ołtarz boga naszego Szatana, który, choć teraz poniżony, powstanie i triumfować będzie!”

“Diabeł, krążąc około podejrzanych czarownic, wprzód dusze sędziów i świadków niesprawiedliwych łowi, pęta i osiada: i wielki cud, że ich zaraz żywo do piekła nie bierze.”

W życiu każdego zainteresowanego sprawami tajemnymi przychodzi ten piękny okres, gdy odkrywa, że Julian Tuwim był zupełnie inną osobą niż ta o której nauczyciele opowiadali w szkole. Wśród czytających ten tekst, zapewne trafi się ktoś kto miał wcześniej pojęcie, jednak podejrzewam, że większość nie zdawała sobie sprawy, iż Tuwim był badaczem okultyzmu, kolekcjonerem rzeczy najdziwniejszych i w końcu autorem, który stworzył prezentowany dziś “Cykl satanistyczny”.

Słowem wstępu warto wspomnieć, że projekt to cztery niezależne publikacje napisane na przełomie 1924-1926 i ponownie złożone w jedną na potrzeby stale rozrastającej się Biblioteki Diabolicznej powstałej w ramach Ars Diavoli. Stojący za nią Arkadiusz Siejda znany wam zapewne z kilku projektów związanych z Polską grozą (“Dziwny dom” Norberta Góry”, “Pakt milczenia” Michała Ferka, Antologii Diabolicznej) kontynuuje budowanie niecodziennej kolekcji, poprzez wznawianie, “odkurzanie” i często wydobywanie z niepamięci publikacji skupiających się wokół szeroko rozumianego okultyzmu.

Moja nikła znajomość twórczości Juliana nie jest wystarczająca, by oceniać całość dokonań autora, jednak będąc po lekturze prezentowanego Cyklu, pozwolę sobie na stwierdzenie, że ten podszedł do tematu niczym badacz z krwi i kości. Omawiany dziś Cykl satanistyczny, orbitujący wokół czarnej mszy, amuletów, czarów, czy czartów, a także wypisów czarnoksięskich stanowi dla mnie zapis monumentalnej pracy wymagającej lat, a gracja z jaką poruszał się wokół tematu, umacnia tylko w przekonaniu, że autor naprawdę kochał tematy, po których się poruszał.

Mnogość zagadnień, definicji, czy w końcu ludowych podań wyklucza omówienie wszystkich interesujących punktów książki, dlatego poniżej pozwolę sobie na krótkie omówienie czterech głównych filarów Cyklu, stanowiących w istocie odrębne publikacje. Łączenie w jedno ma swoich zwolenników i przeciwników, jednak osobiście jestem bardzo zadowolony, że wszystko jest pod ręką.

Cykl zaczynamy z grubej rury, mianowicie od niesławnej czarnej mszy, która w dalszym ciągu polaryzuje badaczy. Znajdziemy tu zarówno genezę wydarzenia, zmiany jakie zachodziły zarówno pod kątem uczestników jak i przebiegu mszy, a także portretowanie tego zjawiska w literaturze (najjaśniejszy przykład, czyli książka “Tam, La-Bas” wyd. IX). Nie widziałem zbyt wielu publikacji traktujących o czarnej mszy, dlatego wierzę, że zawarta tu wiedza będzie więcej niż satysfakcjonująca.

Kolejnym filarem książki są tajemnice amuletów i talizmanów. Znajdziecie tu ich genezę, materiał z jakiego były wykonywane, właściwości “duchowe” metali, jak je sporządzać - jednym słowem, ogrom wiedzy. Jakby tego było mało, poznacie czym były balsamy czarodziejskie, napoje miłosne, czar krwi i inne kwestie, dzięki którym prawdopodobnie wyklnie was rodzina.

Trzecim i najbardziej obszernym elementem są czary i czarty polskie. Znajdziecie tu ogrom przykładów i procesów historycznych, sposoby działania inkwizycji, histerię w jakiej nurzali się nasi przodkowie, a także nieoczekiwanych obrońców wiedźm, które w wielu przypadkach nimi nie były. Wielkie europejskie polowanie na czarownice to temat na kilka obszernych publikacji, jednak myślę, że Tuwimowska analiza, może być wyczerpująca dla tych, którzy patrzą na swoje podwórko.

Cykl zostaje zamknięty przez wypisy czarnoksięskie. W wielkim skrócie są próbą przedstawienia antologii polskiej literatury magicznej i składają się na przedruki z ciężko dostępnych dzieł. Myślę, że zakończenie idealnie pokazuje tytaniczną pracę, której podjął się autor.

Polecam. Cykl satanistyczny jest idealnym wyborem dla każdego, kto lubi stawiać pytania a także wszelkich badaczy, którzy chcą sprawdzić/zweryfikować swoją wiedzę.

“Podczas tej mszy, celebrowanej przed wizerunkiem Szatana, mającego u stóp swych powalony krzyż, oficjant ofiarował dwie hostie: jedną czarną, a jedną białą. Białą oddano dziecku, ubranemu jakby do chrztu, które natychmiast potem zostało pochwycone i rzuconę o ziemię: mnich gwałtownym uderzeniem sztyletu odciął mu głowę. [...] cała skrwawiona, umieszczona została na hostii...

Cóż,książka o średniowiecznych magicznych grymuarach pisanych przez średniowiecznych...księży :) a oni jak wiadomo pisali bajki żeby straszyć wiernych.Wartość historyczna ok,warto wiedzieć jakie bzdury kościół wymyślał i wymyśla,czym się posługuje do dziś w propagandowej wojnie z konkurencją ale jeśli chodzi o wartość praktyczną tej kościelnej magii z grymuarów pisanych przez księży to...eh,są świetne książki,współczesne,tylko że na zachodzie bo u nas nie ma chętnych na wydanie ich,u nas albo średniowiecze i zabobony albo jakieś new "ejdże" i urojenia pomyleńców od dziewiątej wibracji galaktycznej federacji.

Cóż,książka o średniowiecznych magicznych grymuarach pisanych przez średniowiecznych...księży :) a oni jak wiadomo pisali bajki żeby straszyć wiernych.Wartość historyczna ok,warto wiedzieć jakie bzdury kościół wymyślał i wymyśla,czym się posługuje do dziś w propagandowej wojnie z konkurencją ale jeśli chodzi o wartość praktyczną tej kościelnej magii z grymuarów pisanych...