Goetia Vel Clavicula Salomonis Regis

Książka napisana językiem zrozumiałym dla przeciętnego czytelnika. Wykłady są poprowadzone w sposób luźny i momentami żartobliwy. Crowley nawiązuje również w swoich wykładach do najnowszych odkryć naukowych na moment wygłaszania tych wykładów. Ta książka to miła odskocznia od innych dzieł Crowleya przepełnionych różnymi symbolami i podtekstami. W "8 wykładach..." wszystko jest wyłożone na wierzch, bez aluzji i ukrytych znaczeń. Chciałoby się więcej takich książek Crowleya.

Dość ciekawa książka, fajnie i przyjemnie się mi ją czytało. Dobra pozycja dla początkujących jak i dla zaawansowanych, chociaż mam wrażenie, że w tej książce są bardziej powtarzane koncepcje "podstawowe", co oczywiście nie jest złe, bo poprzez ciągłe powtarzanie treść utrwala się w pamięci. Fajnie również, że autor nawiązywał do innych systemów pokazując jak niektóre rzeczy się razem uzupełniają albo wręcz przeciwnie.

Bardzo dużo ciekawych informacji by sięgnąć po inne mniej znane tytuły. Co do samych spostrzeżeń autora to się nawet nie wypowiem, szczególnie obrony Kościoła Katolickiego. Niech cytat zastąpi moją opinię: „ Kościół i społeczeństwo w zbyt wielkim stopniu oskarżano o karanie śmiercią obłąkanych. Przyznajmy, że czarownicy niewątpliwie byli obłąkani, jednakże szaleństwem perwersyji. Jeśli wśród nich zginęło kilku niewinnych chorych, to Kościół i społeczeństwa nie można czynić odpowiedzialnymi za te nieszczęścia.”

Przy wstępie utrzymałem pewien dystans, gdyż wylewała się z niego niewiedza autora, arogancja w temacie postawionych przez siebie tez, odnośnie starożytnych cywilizacji. Dalsza treść to już inna bajka. Spójna, treściwa, nienachalna. Nie tyle przekonująca, co inspirująca. Treść rzeczywiście brzmi jak stworzona przez trzy osoby, ale to przeczucie. Może po prostu autor miał całość dobrze przemyślaną i nie potrzebował redakcji. Całość oceniam jako ekstremalnie wartościową. Prawa hermetyczne swoją precyzją i intelektualnym poziomem biją na głowę inne wytwory tej kategorii, jak faktyczny owoc wysokiej cywilizacji. Zdaje wrażenie wiedzy użytecznej, a w owych prawach gołym okiem można zauważyć potwierdzenie choćby w nowoczesnej nauce (prawo pierwsze tu pomińmy). Podczas lektury mnie natychmiast przyszedł choćby do głowy Nikola Tesla utrzymujący za swojego życia, że świat opiera się na wibracjach - prawo hermetyczne nr 3. Tu nie ma nowej religii. Jest propozycja nowego spojrzenia na świat. Mamy tu spojrzenie na świat w niemal naukowy sposób ale bez wchodzenia w ślepe, wąskie teorie, przez które książka mogłaby stracić. Mamy tu spojrzenie na świat wprowadzające do umysłu świeżość, spokój i zgodę z wszechświatem.

Studiowanie kart i opisów Aleistera Crowleya i Friedy Harris jest dla mie niezwykłym doświadczeniem. Pochłania mnie, jestem w stanie oderwać się od przyziemności. Kupiłam karty U.S. GAMES SYSTEMS. INC. Mają właściwe nasycenie barw, wymiar i proporcje. "Każda z kart przypomina witraż wystawiony we wspaniałej katedrze ku czci rozwijającej się świadomości". W książce Lona Milo Duquette można nieco wyczytać o kabale, Drzewie Życia, Zakonie Zlotego Brzasku. Poza tym snuta jest piękna opowieść i wskazywane niesamowite powiązania między kartami. Książkę wypełnia obszerny wstęp, następnie jest opis kart - w senie, co ich autorzy mieli na myśli, na końcu jest skrócony opis kart i mały słowniczek. Przywołano wiele cytatów Lady Harris i Crowleya. W "Tarocie Thota" autor umiejętnie unika podawania negatywnych opisów kart lub robi to nieznacznie. Jedyna książka w której trafiłam na takowe to "Sekretny język tarota" Laury Tuan. Ciągle brakuje mi na rynku polskim książek o znaczeniu liter hebrajskich i gematrii. Conieco mozna znaleźć a anglojęzycznych źródłach. Litery interpretuję na stronie hebrewtoday.com. Niezwykle przydatna okazała się "Numerologia chaldejska" Heather Alici Lagan. Świetnymi uzupełnieniami są też ksiażki: "Wielka księga tarta Crowleya" Angelles Arrien, "Leksykon symboli Tarota" Tomasza Sumy, "Świetlisty tarot Ridera White'a" Elliota Adama.

Powieść Edwarda Lyttona stanowi swego rodzaju fenomen. Geneza jej powstania oraz rozsławienia po świecie jest równie mroczna i tajemnicza, jak sama opisana historia. „Nadchodząca rasa” po raz pierwszy została opublikowana w pełni anonimowo, a szybko zyskując rozgłos, wywarła znaczny wpływ na kręgi okultystyczne ówczesnych czasów. Zainteresowanie wzbudziła również wśród socjologów oraz ewolucjonistów, prowadząc do dyskusji dotyczących darwinowskiej teorii ewolucji. Podziemny świat, jaki ukazał nam autor, przedstawia utopijną społeczność nieznającą strachu, nienawiści, pożądania, ani wszelakich form grzechu – co ostatecznie, ku mojemu własnemu zaskoczeniu, wywołuje poczucie lęku i obcości, tak w nas, jak i w głównym bohaterze. Granice raju a piekła zacierają się. Narracja poprzez pierwszoosobowy punkt widzenia, pozwala nam jeszcze lepiej zrozumieć myśli bohatera oraz zagłębić się w opowiadaną przez niego historię. Od wizyty w sztolni, poprzez tragiczny wypadek, do konfrontacji z obcą cywilizacją… To wszystko prowadzi do poznania największej z tajemnic, jaką skrywa Ziemia. Czy rasa tak pokojowa, tak inteligentna i tak rozwinięta, może stanowić dla nas zagrożenie? Czy możliwe jest, aby nawet kilkuletnie dziecko vril-ya naprawdę potrafiło, uzbrojone w energię Vril, spopielić Nowy York jednym skinieniem ręki? Na szczęście to tylko książka. Prawda? Na równi z nowopoznaną siłą, do całkowitej destrukcji świata, tak naszego, jak podziemnego, może doprowadzić jeszcze jedna niezrównana moc – miłość. Ten wątek, mimo szczególnego odznaczania się wśród innych, sprawia, że zastanawiamy się, jak wiele potrafimy poświęcić dla cudzego bezpieczeństwa, a jak wiele czynimy z czystego strachu. Miłość, poprzez kontrast, wprowadziła do powieści niewątpliwie element horroru psychologicznego, który szczególnie zrobił na mnie wrażenie, mimo początkowych wątpliwości. Nie ma większej grozy niż nieopanowane uczucia tych, którzy nad uczuciami od zawsze panowali. Mimo iż zakończenie nie stanowi radykalnego zaskoczenia, a z samej formy narracji potrafimy je w pewnym stopniu przewidzieć, w ani jednym słowie nie straciło na sile. Przekaz jest mocny, jednoznaczny i przerażający. Oni w końcu nadejdą. https://skoliotyk.pl/recenzje/47-nadchodz%C4%85ca-rasa-edward-bulwer-lytton.html

Dla jednych magia to zło, drugim jawi się jako remedium na wszystkie problemy. W powieściach rodem z gatunku fantasy posługują się nią czarownice lub potężni magowie. Z założenia nie jest ani dobra, ani zła, wszystko zależy od intencji. Aby jednak dobrze się nią posługiwać, potrzebna jest gruntowna wiedza z różnych dziedzin i odpowiednie przygotowanie duchowe. „Magia praktyczna. Czarna magia, spirytyzm, hipnotyzm, magnetyzm” jest lekturą niezbędną przed rozpoczęciem praktyk magicznych i moim zdaniem jest bardzo ciekawą pozycją zarówno dla tych, którzy już z magią są zaznajomieni, jak i dla laików. Książka zaczyna się wprowadzeniem do podstawowych pojęć związanych z magią. Objaśnia jej istotę, mechanizmy działania oraz daje wskazówki, jak się dobrze przygotować do działań praktycznych. Oswaja pojęcie okultyzmu, które w naszej kulturze nabrało negatywnego znaczenia. Tłumaczy, czym jest istota bytu i na co się ona dzieli, jak władać żywiołami, które dość często bywają pomocne, choćby w zaklęciach obronnych. I choć język publikacji nieco trąci myszką, to treść jest zrozumiała, a cała wiedza jest wyłożona w prosty sposób. Wspomniane są wskazówki dotyczące BHP, jakże istotny, a często pomijany element na początkowym etapie pracy z magią. Poruszony zostaje również temat hipnozy i magnetyzmu, dwóch dziedzin, których badaniem zajmowano się już wiele lat temu i które do tej pory wzbudzają niemałe kontrowersje. Znajdziemy również zagadnienia związane z astrologią oraz wpływem układu gwiazd na horoskop oraz kiedy najlepiej stosować dane zaklęcia. Całość została podzielona na pięć ksiąg traktujących osobno o każdym z tematów. Zawarto w nich również przykładowe zaklęcia, m.in. miłosne, modlitwy, zaklęcia na dany dzień tygodnia. Myślę, że nie bez powodu zostały one umieszczone praktycznie na samym końcu. Autor cały czas podkreśla, że trzeba być solidnie przygotowanym, by przejść do rzucania uroków i zaklęć, dlatego niezbędne jest przejście czterech poprzednich ksiąg. W tekst zostały wplecione ryciny i tabele, które dobrze obrazują przekazywaną w książce wiedzę. Niektóre z nich napawały mnie lękiem, ale i jednocześnie fascynowały i nadawały lekturze odpowiedniego klimatu.  Jedni mogą traktować tę książkę jako podręcznik, który uzupełni ich wiedzę dotyczącą praktyki magicznej, inni jako ciekawostkę napisaną w konwencji literatury grozy. Czy jest ona niebezpieczna? Nie sądzę. Na pewno podzieli czytelników, jednak najgłośniej będą „prychać” zapewne Ci, którzy nawet nie zamierzają do niej zajrzeć, a uprzedzają się jedynie ze względu na okładkę i wypisane na niej pojęcia. Tego typu książki niekoniecznie służą indoktrynacji (tak jak niegdyś czytana przeze mnie „Historia magii” E. Leviego),a mogą ukazać nieco inną perspektywę i poszerzyć horyzonty myślowe. Zwłaszcza że styl przekazu jest łagodny i nienachalny. Czasami może denerwowała mnie narracja, która sugerowała, że magią raczej zajmują mężczyźni, nie kobiety, co stoi w opozycji do współczesnego podejścia do tematu. Dla mnie, osoby która na co dzień interesuję się ezoteryką, była to niesamowicie ciekawa lektura. Nawet ze względu na to, że powstała na podstawie pierwowzoru z 1928 r., co czyni ją jeszcze bardziej osobliwą i nietuzinkową. Podsumowując, książka jest dla każdego, kto dobrze czuje się w horrorowym klimacie lub po prostu ciekawi go szeroko pojęta magia i jej praktyczne zastosowanie. Nie ma co się bać, bo okazuje się, że nie taki diabeł straszny, jak go malują. Jeżeli podejdziecie do niej z otwartym umysłem, to możecie mieć z lektury niezłą frajdę.   

"Błękitna Wyspa" to książka napisana przez Williama Steada po jego śmierci, którą przekazał z zaświatów swojej córce Estelle. Opisuje pokrótce wydarzenia w trakcie katastrofy Titanica, na pokładzie którego zginął (jego nazwisko znajduje się na liście pasażerów). Potem opowiada o świecie, do którego trafił po śmierci, a który nazwał właśnie Błękitną Wyspą. Owy świat jest jednym z wielu, do których mogą trafić duchy po śmierci. Jest on pewnym odbiciem codziennego ziemskiego życia (co jest charakterystyczne dla opisów takich miejsc). Niemniej jednak taka egzystencja nie jest celem samym w sobie. Życie na Błękitnej Wyspie to tylko forma przejściowa, podczas której możemy doskonalić się i nabywać nowe umiejętności (zgodne z własnymi zainteresowaniami i wolą),które następnie będziemy mogli rozwijać bądź poddać próbie w kolejnym wcieleniu - autor wspomina też o reinkarnacji charakterystycznej dla spirytyzmu. Polski czytelnik bez wątpienia "Błękitną Wyspę" będzie porównywać do "Naszego Domu" Andre Luiz (spisane przez medium Chico Xavier). Oba opisy diametralnie różnią się w szczegółach, lecz w założeniach są identyczne. Prawdopodobnie różnice wynikają z kultur, w jakich obracały i żyły (prawdopodobnie też i w poprzednich wcieleniach) duchy - "Nasz dom" odpowiada mentalności Brazylijczyków, a "Błękitna Wyspa" oddaje ducha anglosaskiego kręgu kulturowego. O ile Andre Luiz zdecydował się na napisanie książki w formie powieści (która jest obszerniejsza),o tyle William Stead po prostu opowiedział o swoich doświadczeniach (przez co znamy mniej szczegółów, ale lektura jest treściwa i nie czyta się jej długo). Zdecydowanie polecam "Błękitną Wyspę" jako pierwszą pozycję dla osób zainteresowanych szczegółową tematyką życia po śmierci.

Książka typowo naukowa, autor jest badaczem akademickim religii. Mimo to ciekawa, na pewno DUUUUŻO lepsza niż "Sekrety Santa Muerte". "Sekrety santa muerte" to książka NIE MAJĄCA NIC WSPÓLNEGO z kultem Santa Muerte - to po prostu pozycja napisana dla dzieci zajmujących się pozytywną magią (cokolwiek to znaczy).

Trudno jest mi ocenić coś, czego nie rozumiem. Pozycja ta "wpadła w moje ręce" niejako przez przypadek, dlatego też ją przeczytałam. Myślę, że dla osób interesujących się tym tematem, będzie stanowiła solidną podstawę. Ponadto wiedza przekazana jest w dość uporządkowany i inspirujący( do dalszych poszukiwań) sposób.

nie jest to typowa książka do czytania.. raczej bardzo dokładnie przedstawiony system..ktory najpierw mnie zafascynowal swoja złozonością, ukrytymi zaleznościami, symboliką, ale potem troche znuzyl.. Generalnie system skomplikowany i nawet cala masa rysunków nie zawsze pomaga. zdecydowanie ksiazka dla wytrwalych, ale przede wszystkim osob ktore juz troche znaja temat. Osobiście, najbardziej podobał mi się wstęp który przedstawia kontekst historyczny i pochodzenie systemu,

Nie chcę normalizować pozycji bogatej w wiedze która może zaszkodzić... ale, do Franza mam wyjątkową słabość ze względu na moralność i dojrzałość w jego dziełach, książka opisuje magię z perspektywy praktycznej, od epistemologii po użytkowość, raczej nie radziłabym zagłębiać się w lekturę bez świadomości i możliwości szkody jaką może wywołać ( w lekturze uczymy się manipulowania rzeczywistością, autor systematycznie podkreśla wykonywanie ćwiczeń i zgłębianie wiedzy stopniowo wraz z opanowaniem poprzednich zadań... ) polecam i nie, kto będzie pukał temu otworzą....