Poezje

Julian Tuwim to poeta specyficzny. Nawet gdybym nie sięgnęła po garść informacji na jego temat, wiele mogłabym wywnioskować na podstawie samej twórczości.

Ból egzystencjalny wyraźnie go trawił i przebija to w jego poezji. Jedne wiersze są weselsze, inne bardziej mroczne. Są prześmiewcze, są też takie, w których autor poszukuje odpowiedzi. Można tu znaleźć naprawdę wiele.

Do mnie jednak jego twórczość nie trafia w pełni. Choć lubię poezję, nie z każdym wierszem jest mi po drodze. Wybrałam kilka utworów, które mi się spodobały, ale muszę też przyznać, że nie zdawałam sobie sprawy z tego, jak wiele Tuwim napisał. W całym tomiku trafiłam tylko na jeden znany mi utwór – „Dwa wiatry”.

Niebawem sięgnę po kolejny tomik poezji, tym razem spod pióra Marii Pawlikowskiej- Jasnorzewskiej. Myślę, że jej twórczość może przypaść mi do gustu nieco bardziej.

📚 Współpraca reklamowa z @wydawnictwo_swiatksiazki

Julian Tuwim to poeta specyficzny. Nawet gdybym nie sięgnęła po garść informacji na jego temat, wiele mogłabym wywnioskować na podstawie samej twórczości.

Ból egzystencjalny wyraźnie go trawił i przebija to w jego poezji. Jedne wiersze są weselsze, inne bardziej mroczne. Są prześmiewcze, są też takie, w których autor poszukuje odpowiedzi. Można tu znaleźć naprawdę...

„Poezje” Tuwima to dla mnie książka, która od pierwszego kontaktu działa jak magnes — najpierw tym swoim przepięknym wydaniem, barwionymi brzegami, które od razu robią wrażenie, a potem tym, co najważniejsze: treścią.

Tuwim w tym wyborze pokazuje się taki, jakiego kocham najbardziej — żywy, niepokorny, czasem wzruszający, czasem zabawny, a chwilami tak trafiający w sedno, że trzeba odłożyć książkę i chwilę odpocząć od własnych myśli. Czyta się jak podróż przez jego życie i emocje, od zachwytu nad światem po bunt, ironię i subtelną melancholię.

Wiele wierszy znałam, ale w tym wydaniu odkryłam je na nowo — jakby miały świeższy puls, brzmiały głośniej, intensywniej. Są też teksty bardziej wymagające, zawiłe w formie, ale właśnie za to lubię Tuwima: nie podaje wszystkiego na tacy, zmusza do zatrzymania się.

To takie wydanie, które chce się mieć na półce i do którego się wraca — niekoniecznie po to, żeby przeczytać cały tom naraz, ale żeby otworzyć na chybił trafił i dać się ponieść jednemu wierszowi. Jeśli ktoś kocha poezję, albo chce ją dla siebie odczarować — ta książka naprawdę potrafi zrobić swoje.

Wydanie to spowodowało, że zakręciła się łezka w oku. Któż nie lubi wierszy Tuwima ? Dla fanów twórczości pozycja obowiązkowa . Zdjęcia absolutnie nie oddają piękna tej książki.
.

„Poezje” Tuwima to dla mnie książka, która od pierwszego kontaktu działa jak magnes — najpierw tym swoim przepięknym wydaniem, barwionymi brzegami, które od razu robią wrażenie, a potem tym, co najważniejsze: treścią.

Tuwim w tym wyborze pokazuje się taki, jakiego kocham najbardziej — żywy, niepokorny, czasem wzruszający, czasem zabawny, a chwilami tak trafiający w sedno,...

Wydanie jest poza konkursem. Mistrzostwo w każdym detalu. Faktura okładki, grubość i kolor kartek, czcionka, wstążka, barwione brzegi. Wydawnictwo wykonało wspaniałą robotę. Szkoda, że nie ma w niej wszystkich wierszy poety. To jedyny mankament tego wydania.
Jeżeli chodzi o twórczość Pana Tuwima to nie będę jej tutaj oceniać. Nigdy nie oceniam poezji. Dla mnie to mowa duszy. Jest to poezja prosta i typowa dla nurtu "Skamander". Nie mój typ. Przeczytałam ją jednak z wielka ciekawością i zainteresowaniem ponieważ wiersze Pana Tuwima nigdy jakoś nie pojawiły się w moim życiu, nawet tym szkolnym. Ta książka na prawdę pozwoliła mi poczuć cechy, którymi kierowała się ta grupa artystów.

Wydanie jest poza konkursem. Mistrzostwo w każdym detalu. Faktura okładki, grubość i kolor kartek, czcionka, wstążka, barwione brzegi. Wydawnictwo wykonało wspaniałą robotę. Szkoda, że nie ma w niej wszystkich wierszy poety. To jedyny mankament tego wydania.
Jeżeli chodzi o twórczość Pana Tuwima to nie będę jej tutaj oceniać. Nigdy nie oceniam poezji. Dla mnie to mowa...

Przepiękne wydanie „Poezji” Juliana Tuwima od Świata Książki to niezwykła podróż przez świat emocji, języka i wyobraźni jednego z najwybitniejszych poetów dwudziestolecia międzywojennego. Tom gromadzi 245 wierszy – od subtelnych miniatur miłosnych po hymny społeczne, od groteski po medytacje metafizyczne. Pokazuje Tuwima jako poetę różnorodnego, nowoczesnego i wciąż aktualnego.

Miłość i zmysły
Miłość u Tuwima ma wiele odcieni – od czułości po namiętność. Wiersze takie jak „Ty jesteś moją żoną…”, „Likier” czy „Erotyk o bzach” ukazują poezję zmysłową, pełną zapachów i dotyku. To namiętność szczera, delikatna i odważna.

Miasto i codzienność
Tuwim – poeta miasta. W utworach „Na ulicy”, „Życie codzienne”, „W Warszawie” obserwuje zwyczajność z ironiczną czułością. Jego Warszawa tętni życiem – tramwajami, tłumem, znużeniem urzędnika. Dzięki niemu poezja stała się bliska i ludzka.

Zaangażowanie i protest
W wierszach „Do prostego człowieka”, „Atak”, „Krwawy chleb” poeta sprzeciwia się wojnie i nienawiści. Jego gniewny, prosty język brzmi dziś równie aktualnie – uczy odwagi i empatii.

Przyroda i zachwyt
W utworach „Sitowie”, „Złota polska jesień”, „Dwa wiatry” Tuwim zachwyca się rytmem natury, światłem, wiatrem, przemijaniem. To poezja światła i życia.

Refleksja i filozofia
W wierszach „Jak wiersz powstaje”, „Idea”, „Życie moje” pojawia się zaduma nad istnieniem, czasem, sztuką i Bogiem – prosta, ludzka, mądra.

Ironia i humor
Bez błyskotliwej ironii nie byłoby Tuwima. W „Musze”, „Mędrkom”, „Rozważaniach w cukierence” śmieje się z siebie i świata – z ciepłem, nie z szyderstwem.

Śmierć i wiara
W wierszach „Pogrzeb”, „Vanitas”, „Do Boga” poeta mierzy się z przemijaniem i duchowością – pyta, szuka, wierzy po ludzku.

Dlaczego warto?
Bo Tuwim to poeta życia – w miłości, śmierci, śmiechu i zachwycie. Jego język łączy prostotę z muzyką, a emocje pozostają świeże. Poezja to hołd i zaproszenie do spotkania z własną wrażliwością – alfabet ludzkich emocji, zapis życia, które wciąż trwa w słowie.

Przepiękne wydanie „Poezji” Juliana Tuwima od Świata Książki to niezwykła podróż przez świat emocji, języka i wyobraźni jednego z najwybitniejszych poetów dwudziestolecia międzywojennego. Tom gromadzi 245 wierszy – od subtelnych miniatur miłosnych po hymny społeczne, od groteski po medytacje metafizyczne. Pokazuje Tuwima jako poetę różnorodnego, nowoczesnego i wciąż...

Z tomikiem poezji, w moim odczuciu, jest jak z modlitewnikiem... Można wracać do niego o każdej porze roku, w sytuacjach, kiedy chce się duchowej uczty.
Wiersze Tuwima właśnie takie są. Bo któż nie zna twórczości tego wybitnego Autora? Pisał i dla dzieci i dla dorosłych. Jego "Lokomotywę", "Pana Hilarego", czy "Abecadło" kojarzy chyba każdy z lat dziecięcych.
Ja z kolei polecam Wam przepiękne wydanie jego Poezji od @wydawnictwo_swiatksiazki,z barwionymi brzegami, twardą okładką i tasiemką. Dla prawdziwego konesera poezji to nie lada gratka i dodam, że jest w przystępnej cenie.
Z wierszy Juliana Tuwima zawsze można czerpać nie tylko rozrywkę, ale też wzruszenie, pocieszenie oraz głęboką refleksję nad życiem.
Cieszę się, że jego twórczość doczekała się wielu wydań, jak również interpretacji w świecie muzyki. To nie pozwala zapomnieć o tym wyjątkowym pisarzu. Polecam Wam to wydanie. To nie tylko wyśmienita uczta literacka, ale piękna ozdoba biblioteczki.

Z tomikiem poezji, w moim odczuciu, jest jak z modlitewnikiem... Można wracać do niego o każdej porze roku, w sytuacjach, kiedy chce się duchowej uczty.
Wiersze Tuwima właśnie takie są. Bo któż nie zna twórczości tego wybitnego Autora? Pisał i dla dzieci i dla dorosłych. Jego "Lokomotywę", "Pana Hilarego", czy "Abecadło" kojarzy chyba każdy z lat dziecięcych.
Ja z kolei...

Ostatnie wieczory umilałam sobie poprzez codzienne czytanie z tegoż zbioru kilku utworów poety i przyznam, że jego twórczość bardzo wpasowuje się w jesienny, melancholijny nastrój 🍂 Takie dzieła trzeba smakować, delektować się nimi bez żadnego pośpiechu, kontemplować, po prostu zatrzymać się i oddać własnym rozważaniom wywołanym przez słowa pisarza…

Zawsze krępuje mnie wypowiadanie się na temat dzieł wielkich mistrzów, bo co ja, szary człowieczek, mogę tutaj konstruktywnego powiedzieć… A poezja to już szczególnie trudna dziedzina do poddawania jej jakiejkolwiek ocenie czy recenzji. Czuję się, hmm, niegodna 🙈 Na szczęście nie mam oporów przed tym, by wyrazić zachwyt nad wspaniałą oprawą wizualną jaką te wiersze otrzymały. Oczywiście nie ma tu wszystkich utworów Tuwima, jednak zbiór jest wystarczająco kompleksowy. Na stronach znajdują się minimalistyczne, delikatne zdobienia, natomiast okładka… Sami widzicie. Jest wspaniała, a barwione brzegi współgrające z oprawą oczywiście budzą zachwyt 🍁

Klasyka zasługuje, by ją wznawiać, a tak wspaniałe wydanie nie tylko cieszy oko, ale i wyśmienicie podkreśla piękno tego, co stanowi treść zbioru. Coś takiego warto mieć w domowej biblioteczce, a Tuwim przecież dla wielu z nas jest bliski. Będąc dziećmi dumnie recytowaliśmy „Lokomotywę”, w szkole poznawaliśmy różne rodzaje jego twórczości, a teraz, jako dorośli z pełnym zrozumieniem możemy docenić kunszt tego poety.

Ostatnie wieczory umilałam sobie poprzez codzienne czytanie z tegoż zbioru kilku utworów poety i przyznam, że jego twórczość bardzo wpasowuje się w jesienny, melancholijny nastrój 🍂 Takie dzieła trzeba smakować, delektować się nimi bez żadnego pośpiechu, kontemplować, po prostu zatrzymać się i oddać własnym rozważaniom wywołanym przez słowa pisarza…

Zawsze krępuje mnie...

Zbiór „Poezje” Juliana Tuwima to jak podróż w głąb duszy – nie tej jednej, konkretnej, lecz tej wspólnej, zbiorowej, polskiej, pełnej sprzeczności i blasków. To tom, który oddycha rytmem międzywojnia, pachnie dymem kawiarni literackich, miesza wzniosłość z błotem ulicy i pokazuje, że słowo może być zarazem modlitwą i przekleństwem.

Tuwim był poetą, który widział świat w kalejdoskopie znaczeń – tu każda sylaba drży od życia, każde zdanie urywa się jak oddech między zachwytem a zwątpieniem. Jego język bywa krystaliczny i czuły, a zaraz potem brutalnie codzienny, jakby chciał przypomnieć, że piękno i brzydota mają wspólne źródło – człowieka. W tym tomie znajdziemy go w całej jego rozpiętości: od młodzieńczego buntu „Czyhania na Boga”, przez błyskotliwy rytm „Jarmarku rymów”, po melancholijną mądrość „Kwiatów polskich”.

Czytając te wiersze, ma się wrażenie, że słowa Tuwima nie tyle są czytane, co słyszane – brzmią gdzieś wewnątrz, jak echo dawnego śmiechu, jak szept matki, jak gwar ulicy. To poezja pulsująca – pełna życia, ironii, namiętności i tęsknoty. Bywa, że uderza w ton wulgarny, by za chwilę rozświetlić się duchową czystością. Właśnie w tej zmienności tkwi jej prawda – że człowiek to nie jeden głos, lecz chór sprzecznych tonów.

Brakuje tu kilku pereł – „Ciemnego nieba”, „Miłość ci wszystko wybaczy” – tych intymnych westchnień, które wielu czytelnikom towarzyszą jak ciepły cień. A jednak nawet bez nich ten wybór pozostaje pełen. Bo Tuwim nie potrzebuje kompletności, by być obecny – wystarczy kilka jego wierszy, by znów uwierzyć w siłę języka, w sens poezji, w wartość słowa.

To książka dla tych, którzy nie boją się zatrzymać – przy słowie, przy myśli, przy własnym odbiciu w wersie. Dla tych, którzy chcą usłyszeć w języku puls istnienia. „Poezje” Tuwima to nie tylko zbiór wierszy, to zaproszenie do rozmowy z życiem – rozmowy, która kończy się ciszą, ale nigdy pustką.

To lektura, która zostawia w sercu ślad – jak oddech w zimnym powietrzu: chwilowy, a jednak dowód, że się żyło, że się czuło, że się rozumiało.

Dziękuję za zaufanie i egzemplarz do recenzji od wydawnictwa @wydawnictwo_swiatksiazki (współpraca reklamowa) 🩷.

Zbiór „Poezje” Juliana Tuwima to jak podróż w głąb duszy – nie tej jednej, konkretnej, lecz tej wspólnej, zbiorowej, polskiej, pełnej sprzeczności i blasków. To tom, który oddycha rytmem międzywojnia, pachnie dymem kawiarni literackich, miesza wzniosłość z błotem ulicy i pokazuje, że słowo może być zarazem modlitwą i przekleństwem.

Tuwim był poetą, który widział świat w...

Piękny zbiór wierszy jednego z moich ulubionych poetów. To była prawdziwa przyjemność móc się zanurzyć w jego utworach.
Szkoda tylko, że zabrakło tych, które uwielbiam najbardziej: ,,Ciemne niebo"; ,,Matce ukochanej"; ,,Zamieńmy się ustami" ; ,,Miłość Ci wszystko wybaczy".
Mimo to bardzo polecam, jeśli ktoś także odnajduje siebie w poezji Tuwima.

Piękny zbiór wierszy jednego z moich ulubionych poetów. To była prawdziwa przyjemność móc się zanurzyć w jego utworach.
Szkoda tylko, że zabrakło tych, które uwielbiam najbardziej: ,,Ciemne niebo"; ,,Matce ukochanej"; ,,Zamieńmy się ustami" ; ,,Miłość Ci wszystko wybaczy".
Mimo to bardzo polecam, jeśli ktoś także odnajduje siebie w poezji Tuwima.

Nie daję 10, bo jak na Tuwima ... jakoś tak chyba trochę zbyt uroczo wyszło, mimo wszystko.



Jako całość mi się podoba; dużo, niedrogo, minimalistycznie; można "złożyć" i mieć widok tylko na jedną stronę tekstu, tam gdzie wiersze nie ma zdobień.
Książka nie rozlatuje się jak się ją rozkłada. Kolorystyka okładki i, nawet, zdobienia roślinne po wewnętrznej stronie, nie przeszkadzały mi w lekturze.



...ale jak ktoś ma wiersze zebrane, mogą być już nawet w kilku wersjach językowych... - to mogę się zamienić (najlepiej z autografem autora). Zachęcam do bezzwłocznego kontaktu (koszta dostawy pół na pół).

Nie daję 10, bo jak na Tuwima ... jakoś tak chyba trochę zbyt uroczo wyszło, mimo wszystko.



Jako całość mi się podoba; dużo, niedrogo, minimalistycznie; można "złożyć" i mieć widok tylko na jedną stronę tekstu, tam gdzie wiersze nie ma zdobień.
Książka nie rozlatuje się jak się ją rozkłada. Kolorystyka okładki i, nawet, zdobienia roślinne po wewnętrznej stronie, nie...

Wracając ostatnio do poezji, wróciłam również do Tuwima, którego czytałam w młodości. Gdy czytam wiersz "Wspomnienie", tak pięknie zaśpiewany przez Niemena - "Od twoich listów pachniało w sieni, gdym wracał zdyszany ze szkoły" - myślę sobie, że mam szczęście należeć do pokolenia, które jeszcze wie, co to znaczy.

Wracając ostatnio do poezji, wróciłam również do Tuwima, którego czytałam w młodości. Gdy czytam wiersz "Wspomnienie", tak pięknie zaśpiewany przez Niemena - "Od twoich listów pachniało w sieni, gdym wracał zdyszany ze szkoły" - myślę sobie, że mam szczęście należeć do pokolenia, które jeszcze wie, co to znaczy.