Trawa

Podobnie jak "Czekanie" tej autorki to nie jest lekka i łatwa lektura. To jest ciężki przejazd walcem po emocjach.

Łzy w oczach miałem tu nie raz. Dodatkowo ciężaru nadaje fakt, że tym razem jest to historia prawdziwa. Pani Lee Ok-Seon nie miała lekkiego życia, a jednocześnie jej duch walki jest godny podziwu.

Rysunki są brudniejsze niż w "Czekaniu". Bardziej niechlujne. I to tu bardzo pasuje, bo i historia jest dużo trudniejsza. Kompozycja kadrów, granie obrazem - świetnie wzmacnia przekaz. Nawet strona z 9 czarnymi kadrami - od razu wiemy, co ma przekazać w tym konkretnym momencie.

Czepić się lekko można polskiego wydania: jest drukowane na brystolu. Komiks ma ponad 400 stron, na pierwszy rzut oka wygląda, jakby miał 2 razy tyle. Nie wiem, co ten wybór papieru miał na celu, robi się z tej książki gruba i ciężka cegła.

Podobnie jak "Czekanie" tej autorki to nie jest lekka i łatwa lektura. To jest ciężki przejazd walcem po emocjach.

Łzy w oczach miałem tu nie raz. Dodatkowo ciężaru nadaje fakt, że tym razem jest to historia prawdziwa. Pani Lee Ok-Seon nie miała lekkiego życia, a jednocześnie jej duch walki jest godny podziwu.

Rysunki są brudniejsze niż w "Czekaniu". Bardziej niechlujne....

Mam trochę mieszane uczucia co do tego komiksu. Kreska, choć wydaje się momentami infantylna, czasem jest bardzo chaotyczna, co mocno oddaje opisywane wydarzenia. Natomiast to, co mi "przeszkadza" to bardzo mała treść. Wiele obrazów się powtarza, bez żadnych słów, i poniekąd rozumiem, że mają one uderzyć w nasze uczucia (czy to puste pola, czy mroczny las),ale historia bohaterki jest niezwykle krótka jak na te ponad 400 stron. Nie zdążyłam nawet w jakikolwiek sposób do niej przywyknąć, poznać ją; jej życie i tragiczna praca zostały opisane jak kilkukrotne mrugnięcie - same migawki, bez szczegółów. Moim zdaniem ten komiks dużo większe wywierałby wrażenie, gdyby zawarł więcej treści. Tymczasem jest to historia, którą wiem, że zaraz zapomnę, tak mało o niej wiem.

Mam trochę mieszane uczucia co do tego komiksu. Kreska, choć wydaje się momentami infantylna, czasem jest bardzo chaotyczna, co mocno oddaje opisywane wydarzenia. Natomiast to, co mi "przeszkadza" to bardzo mała treść. Wiele obrazów się powtarza, bez żadnych słów, i poniekąd rozumiem, że mają one uderzyć w nasze uczucia (czy to puste pola, czy mroczny las),ale historia...

7.5

7.5

7.5

7.5

Unikam książek o tak trudnej tematyce, ale tym razem przemogłam się ze względu na formę. Obraz przemawia do mnie bardziej i nie narzuca z góry interpretacji jak w przypadku słów. Bardzo proste rysunki tuszem, czasem przerysowane i karykaturalne idealnie oddały tragizm życia głównej bohaterki i podobnych jej nastolatek z biednych rodzin zmuszanych do bycia "pocieszycielkami" (okrutnie nieadekwatne słowo).

Unikam książek o tak trudnej tematyce, ale tym razem przemogłam się ze względu na formę. Obraz przemawia do mnie bardziej i nie narzuca z góry interpretacji jak w przypadku słów. Bardzo proste rysunki tuszem, czasem przerysowane i karykaturalne idealnie oddały tragizm życia głównej bohaterki i podobnych jej nastolatek z biednych rodzin zmuszanych do bycia "pocieszycielkami"...

Polecam

Polecam

"Od chwili, gdy matka mnie urodziła, nigdy nie poczułam co to szczęście" to słowa głównej bohaterki komiksu pt. "Trawa", pani Lee Ok-seon. Taka też jest historia pocieszycielek, czyli przymusowych pracownic seksualnych na terenach okupowanych przez Japończyków w I połowie XX w. Cała opowieść została przedstawiona z niezwykłą subtelnością i wyczuciem. Wszystkie najgorsze i szokujące wydarzenia dzieją się jakby poza kadrem, a i tak czasami musiałem odłożyć komiks na bok i odetchnąć. Jak chociażby po scenie, gdy główna bohaterka traci dziewictwo. Kilka dymków z tekstem, czarne plansze, a tak wiele bólu. Była to dla mnie bardzo ciężka lektura i nawet nie z racji samego tematu, który sam w sobie jest niezwykle przygnębiający. Bardziej bolała mnie myśl, która tutaj została świetnie zobrazowana. Jak wiele osób na świecie rodzi się już na przegranej pozycji i rozpoczyna życie pełne bólu i cierpienia.

W omawianym komiksie główna bohaterka urodziła się w biednej rodzinie. Często chodziła głodna i była zmuszana do ciężkiej pracy już od najmłodszych lat. Status materialny jej rodziny zmusił jej rodziców, aby sprzedać ją do innej rodziny. Później do zajazdu z nadzieją na lepsze życie dla każdego. Dzięki temu miała co prawda co jeść i dach nad głową. Jednak już jako kilku letnie dziecko była praktycznie niewolnikiem zmuszanym do ciężkiej pracy. Następnie przyszła wojna i podstępem została sprzedana do publicznego domu. Dopóki była jeszcze dzieckiem, głównie sprzątała lecz wszystko zmieniło się w jedną noc. Nastało dla niej piekło, które głównie nasilało się podczas weekendów. Gdy dorośli żołnierze odwiedzali ją dziesiątkami. I tak przez całą tą historię. Jej jedynym przewinieniem był fakt urodzenia się w złym miejscu i o złej porze. Coś na co nikt z nas nie ma najmniejszego wpływu, a praktycznie całe nasze późniejsze życie zależy od tego jednego wydarzenia.

Pomimo niezwykle dołującej tematyki jest trochę nadziei w tym wszystkim. Główna bohaterka nie poddała się nigdy i odznacza się niezwykłą wolą życia. Co dla mnie jest trochę niezrozumiałe. Ja pewnie na jej miejscu poddałbym się w którymś momencie. Na końcowym etapie swojego życia stwarza wrażenie nawet trochę zadowolonej ze swej codzienności. Pomimo swojego podeszłego wieku nadal udziela wywiadów i relacjonuje co przeszła ona i jej podobne ofiary wojsk japońskich, a później rosyjskich. Domaga się oficjalnych przeprosin od tych państw i nie pozwala zapomnieć o wszystkich ofiarach tych haniebnych działań. Jest żywym dowodem okropnej historii o której Japonia wydaje się już zapomniała i udaje jakby nic z tego się nie wydarzyło.

Nie oszukujcie się. To jest naprawdę lektura z kategorii tych ciężkich, ale równocześnie absolutnie wartych przeczytania. Sam komiks poraża również swoją objętością, gdyż jest to bardzo gruba księga. Równocześnie została napisany fenomenalnie dzięki czemu lektura jest przyjemnością pomimo poruszanych wydarzeń. To jedna z tych lektur, która pewnie za kilka lat będzie stawiana obok „Mausa”, bo to podobny kaliber zarówno tematycznie jak i kunsztu opowiadania historii. Zdecydowanie warto przeczyć.

"Od chwili, gdy matka mnie urodziła, nigdy nie poczułam co to szczęście" to słowa głównej bohaterki komiksu pt. "Trawa", pani Lee Ok-seon. Taka też jest historia pocieszycielek, czyli przymusowych pracownic seksualnych na terenach okupowanych przez Japończyków w I połowie XX w. Cała opowieść została przedstawiona z niezwykłą subtelnością i wyczuciem. Wszystkie najgorsze i...

To jeden z najgrubszych komiksów, wśród tych, które trafiły w moje ręce. I jeden z najbardziej przygnębiających. To opowieść o tym, jakim potworem może stać się człowiek w ekstremalnych warunkach. A o takich właśnie mowa w tej opowieści. Pokazane są działania wojenne. Okropieństwa związane z podbojem Korei i Chin przez wojska japońskie. Pokazane są mordy i egzekucje przypominające bardziej eksterminację ludności niż zdobywanie nowego terytorium. Japończycy umieszczali Koreańczyków z podbitych terenów w obozach pracy, a z kobiet robili niewolnice seksualne, eufemistycznie nazywane pocieszycielkami. Kogo pocieszały? Jak łatwo można się domyślić – żołnierzy. Czasami i trzydziestu dziennie. Część dziewczyn była porywana, część okłamywana, niektóre oddali rodzice licząc na to, że zapewnią im w ten sposób lepszy byt. Przekazując córki nie wiedzieli jaki los im gotują, sądzili, że będą zadbanie i wreszcie dostaną coś do jedzenia. Opowieść jest rwana, ponieważ autorka jak najbardziej chciała oddać styl rozmowy ze starszą panią. Rysunki są czarno-białe, z przewagą czarnego, co potęguje nastrój grozy i beznadziei wyzierający z każdej kartki tej powieści graficznej. Przejmująca lektura, napisana głównie ku pamięci. Aby nie zapomniano, aby powstrzymać kolejne takie bestialstwo. Aby zmusić rząd japoński do zadośćuczynienia. Polecam.

To jeden z najgrubszych komiksów, wśród tych, które trafiły w moje ręce. I jeden z najbardziej przygnębiających. To opowieść o tym, jakim potworem może stać się człowiek w ekstremalnych warunkach. A o takich właśnie mowa w tej opowieści. Pokazane są działania wojenne. Okropieństwa związane z podbojem Korei i Chin przez wojska japońskie. Pokazane są mordy i egzekucje...

Dopiero co opowiadałem Wam o „Czekaniu”, ale w zeszłym roku na naszym rynku pojawił się jeszcze lepszy komiks Keum Suk Gendry-Kin.

„Trawa” to potężna opowieść w dużym stopniu o instytucji „pocieszycielek”, czyli w zasadzie niewolnic seksualnych na usługach japońskich wojsk.

Komiks, podobnie jak “Czekanie”, nie zaczyna się od wojny. Zaczyna się od czasów bliskich teraźniejszości, gdzie głównej bohaterce w sędziwym wieku wreszcie jest dane wrócić do domu, do Busan.

Następnie cofamy się do wczesnego dzieciństwa, które wcale nie było takie kolorowe. Było to dorastanie pod japońską okupacją, w biedzie, braku edukacji, pracy od najmłodszych lat i niechęci ze strony rodziny. Otóż dzieci do niewoli często nie były porywane siłą, a sprzedawane właśnie przez rodzinę, czasem pod pretekstem nauki, lepszych warunków życia czy pracy w jadłodajni.

„Trawa” to monumentalna opowieść dotykająca tematyki z przeróżnych perspektyw. Nie opowiada tylko o tragedii niewolnictwa seksualnego, ale i zahacza o odbywające kilkadziesiąt lat później batalie o zadośćuczynienie ze strony Japonii.

Jest to jednak głównie bardzo intymny komiks (prawie) biograficzny. Są tu zarówno opisy wojennych okrucieństw (ale nieprzesadnie przytłaczające),jak i okazjonalne momenty ciepła, bliskości, zrozumienia i ulgi.

Bardzo mi się podoba w jaki sposób Keum Suk Gendry-Kim pisze komiksy faktu. Są niesamowicie wszechstronne, na swój sposób gawędziarskie; dużo tu wtrąceń ze współczesności, z samych rozmów autorki z „bohaterką” komiksu, skoków w przeszłość i przyszłość, ale w jakiś mistrzowski sposób nie wybija to z lektury, wręcz przeciwnie: jest cudownie naturalne, nadaje rytm, odciąża czytelnika gdy robi się zbyt ponuro, ale też nadaje bardzo wyczerpujący i wielowymiarowy kontekst.

Wirtuozeria, moi drodzy.
Bardzo polecam.

Po więcej recenzji zapraszam na Instagram: @traczytanko

Dopiero co opowiadałem Wam o „Czekaniu”, ale w zeszłym roku na naszym rynku pojawił się jeszcze lepszy komiks Keum Suk Gendry-Kin.

„Trawa” to potężna opowieść w dużym stopniu o instytucji „pocieszycielek”, czyli w zasadzie niewolnic seksualnych na usługach japońskich wojsk.

Komiks, podobnie jak “Czekanie”, nie zaczyna się od wojny. Zaczyna się od czasów bliskich...

Bardzo poruszająca historia, choć mam wrażenie, że przedstawiona w formie dość zachowawczej. Podobały mi się rysunki i czarno-biała kolorystyka, która wg mnie dobrze pasuje do opowieści. Zabrakło mi nieco więcej opisów i faktów, ale jednocześnie przyznaję, że czasami same rysunki wiele oddawały. Na pewno warto przeczytać.

Bardzo poruszająca historia, choć mam wrażenie, że przedstawiona w formie dość zachowawczej. Podobały mi się rysunki i czarno-biała kolorystyka, która wg mnie dobrze pasuje do opowieści. Zabrakło mi nieco więcej opisów i faktów, ale jednocześnie przyznaję, że czasami same rysunki wiele oddawały. Na pewno warto przeczytać.