Opowieść podręcznej. Powieść graficzna

Oh wow. Nie spodziewałam się, że komiks może tak wzruszyć, że w ogóle taka treść może tak na mnie zadziałać. Kiedyś więcej czytałam o osobach trans i trochę miałam dość tej tematyki, nie, że bohaterów książek, ale po prostu książek stricte o orientacji, seksualności itd. Komiks był na mojej liście chciejstw od dawna i udało się zakupić za grosze z drugiej ręki. Jest cudowny, naprawdę. Kreska jest bardzo dobra, treść jest bardzo dobra. Wydanie to jedyna rzecz, do której mogłabym się lekko przyczepić, bo książka jest bardzo gruba, każda kartka to niemalże karton i to się zwyczajnie źle czyta, niewygodnie. Jest kolorowy, to na wielki plus. Nie miałam pojęcia, że tak się można czuć, że są osoby, które nie do końca chcą być w jakiejkolwiek płci, albo chcą być w jakiejś, ale tylko trochę, i że w ogóle nie musi to się zgadzać z płcią biologiczną. Poza jednak walorem edukacyjnym, uważam, że komiks jest po prostu rozrywający, tak szczery, on dotyka duszy osoby czytającej. Chyba, że to tylko moja wrażliwość na wellbeing innych ludzi (ale i własny), ale mam nadzieję, że nie. Jaki ból, jakie niezadowolenie z bycia sobą, w swoim własnym ciele, to jest wręcz namacalne. Pretensje do siebie, obawy o to, jak inni zareagują na nasze nowe zaimki. Sama nie lubię tych wszystkich zaimków, a kto lubi? Myślę, że nawet sami zainteresowani ich nie lubią, ale słowa mają moc. Tak samo feminatywy, nie jest to związane z komiksem, ale dostaję białej gorączki, jak ktoś się przy mnie śmieje z wyrazu "gościni". Taki język, rzeczowniki mają rodzaj i nie ma powodu, że kobiety określać tym męskim. I nie ma też powodu, żeby komukolwiek odmawiać prawa do określania siebie jak chce, jeśli tylko inne zaimki mają takiej osobie pomóc poczuć się lepiej w sobie, to w czym problem? Czy nasz dyskomfort językowy jest ważniejszy niż tej osoby dyskomfort egzystencjalny? No nie. A jeśli ktokolwiek by tak myślał, to polecam ten komiks. Tnie na wskroś, do głębi. Bardzo mnie poruszyła jedna scena, kiedy osoba niebinarna prosi rodziców o używanie odpowiednich zaimków i poprawia ich, kiedy używają tych żeńskich. Mama pyta ją "dlaczego nam to robisz?", to tak jakby ta osoba miała się dopasowywać do innych i czuć dyskomfort, żeby inni go nie odczuwali. Najważniejsze to być sobą, to brzmi jak frazes, ale nie, to takie ważne! Pamiętam jak się czułam, kiedy tatuowałam całe ciało, wiele osób miało z tym problem, chciało wpłynąć na moje decyzje, to przeokropne uczucie, to jak bycie więźniem, bycie w klatce niemożności bycia sobą. Z tym się nie da żyć, z tym po prostu nie warto żyć. To inni muszą zrozumieć, że ich niezgoda na pozwalanie nam być sobą takimi jakimi chcemy być to przemoc i powinni się jej wstydzić. Że my nie jesteśmy dla nich, tylko dla siebie. A jak nie zrozumieją, to nie warto na nich tracić czasu. Dla własnego zdrowia psychicznego. Tak warto być sobą, tak pięknie. Boże, jak ja współczuję, zawsze mi się Antygona przypomina, która współkochać przyszła, a nie współnienawidzić. Mam nadzieję, że osoba autorska znajdzie w sobie siłę, żeby poprawiać te zaimki, żeby mieć odwagę... Trzymam kciuki 💔❤️

Początkowo nie bardzo mogłam się przekonać do tych ilustracji - malowanych jakby przez dziecko plakatówkami. Ale kiedy zaczęłam czytać, ta forma graficzna doskonale wpisała się w treść książki. Nie zdominowała uwagi, za to świetnie uzupełniała warstwę tekstową i tworzyła niesamowity klimat. Świetnie zrobiony komiks. Autorom udało się nie dość, że przekazać ideowy przekaz Orwella, to jeszcze nadali jej subtelną otoczkę. A wywóz Boxera na śmierć ruszał serducho tak samo, jak w oryginalnej powieści...

Lubin Maréchal, młody akrobata, zaczyna wybudzać się ze snu co drugi dzień. Okazuje się, że kontrolę nad jego ciałem i umysłem przejmuje druga osobowość – przedsiębiorcza i rzeczowa, odmienna od artystycznie usposobionego Lubina. Chłopak postanawia komunikować się z obcym poprzez nagrania wideo, jednak porozumienie między nimi jest trudne do utrzymania – między osobowościami narasta konflikt, a intruz zyskuje coraz większą autonomię nad jestestwem Lubina. Opis komiksu może sugerować, że jest to fantastyka, ale w rzeczywistości to historia niezwykłego, acz możliwego do zdiagnozowania przypadku zaburzeń osobowości. Autor Dni, których nie znamy opanował trudną sztukę żywego, interesującego dialogowania („– Będziesz mógł się nażreć i choć raz to ten drugi będzie musiał poćwiczyć zamiast ciebie”), oraz stworzył przekonujące sylwetki bohaterów, którzy triumfują, kapitulują, trwają oraz niweczą. Lubin pokazuje, jak wielkie jest pragnienie człowieka, by zaznaczyć swój indywidualizm małymi gestami – odważnym tatuażem na plecach, nieprzeciętną fryzurą – i śmielszymi posunięciami. Komiks dokumentuje rezygnację ze swojego powołania oraz proces godzenia się z własnym przemijaniem, to również piękny obraz uczucia, które żyje w człowieku bez ustanku. "– To ja jestem specjalistą od przetrwania. Spędziłem czterdzieści lat w twoim sercu. – Jesteś bardziej uroczy, gdy się nie odzywasz".

Uwielbiam książkę zwykłą, tutaj powieść graficzna mi się też szczerze podobała. Bardzo ładna kreska, historia dobrze odzworowana, przyjemnie się czyta. Nie dziwię się, że podzielili ja na 3 części, bo nie wyobrażam sobie jak musiałoby być to długie. Przyjemna i nawet jeśli ktoś nie da rady przeczytać zwykłej książki, to warto po nią sięgnąć.

Tej grafiki nie da się pomylić. Postaci realistyczne, ale bardzo uproszczone. Kolory stonowane. Wykorzystywane są do budowania nastroju. Całość zawsze czytelna. Tutaj dostajemy thriller. Mamy pacjenta z lukami w pamięci. Nie wszystko tutaj się zgadza. Czymś trzeba wypełnić te luki. Odrobina paranoi, a po lekturze czytelnik ma co roić 😉 Nie jest to mój ulubiony komiks, ale warto dla klimatu.

Podobnie jak "Czekanie" tej autorki to nie jest lekka i łatwa lektura. To jest ciężki przejazd walcem po emocjach. Łzy w oczach miałem tu nie raz. Dodatkowo ciężaru nadaje fakt, że tym razem jest to historia prawdziwa. Pani Lee Ok-Seon nie miała lekkiego życia, a jednocześnie jej duch walki jest godny podziwu. Rysunki są brudniejsze niż w "Czekaniu". Bardziej niechlujne. I to tu bardzo pasuje, bo i historia jest dużo trudniejsza. Kompozycja kadrów, granie obrazem - świetnie wzmacnia przekaz. Nawet strona z 9 czarnymi kadrami - od razu wiemy, co ma przekazać w tym konkretnym momencie. Czepić się lekko można polskiego wydania: jest drukowane na brystolu. Komiks ma ponad 400 stron, na pierwszy rzut oka wygląda, jakby miał 2 razy tyle. Nie wiem, co ten wybór papieru miał na celu, robi się z tej książki gruba i ciężka cegła.

Ciepła, pełna nostalgii graficzna opowieść o pewnej hiszpańskiej rodzinie; o czasie, przemijaniu i pamięci. Rok po śmierci seniora rodu trójka dorosłych już dzieci, ustabilizowanych życiowo, Vincente, Jose i Carla, odwiedza dom na wsi i musi podjąć decyzję co z nim zrobić. Pierwszym pomysłem jest sprzedaż. Ale odżywają wspomnienia o rodzicach, wspólnej pracy przy budowie i urządzaniu domu. Młodzi przywołują w pamięci weekendowe wyjazdy, pobyty wakacyjne, letnie zabawy. Także niekoniecznie lubiane zajęcia. Ich ojciec kochał wiejską siedzibę, nie umiał żyć bezczynnie, pracował bez wytchnienia, angażując do pomocy żonę i dzieci. Majsterkował, uprawiał ogród, pucował samochód. „Praca to było jego jedyne hobby”. Odwiedzając teraz dom na wsi rodzina widzi jak ważne jest dla nich to miejsce. Oczywiście, nie obywa się bez sporów między rodzeństwem, ale stopniowo czują się razem coraz lepiej, miło spędzają czas, pracując i biesiadując. Od sąsiada dowiadują się także o ostatnich latach ojca, który na emeryturze zamieszkał tam na stałe. Zanosi się na to, że dom jednak zostanie w rodzinie; będzie służył jako miejsce spotkań i wspomnień. To wzruszająca książka autobiograficzna. O normalnym życiu i awansie społecznym. Czyta się dobrze: grafika jest przyjemna, bogata w detale, kolorystyka stonowana, postaci dobrze zróżnicowane, plany czasowe także. Fajna, ciepła lektura

Jako pozycja dla młodzieży wydaje mi się, że całkiem dobra pozycja, nienachalnie ukazane problemy starszych nastolatków z bardzo lekkim elementem superhero. Z perspektywy dorosłego, nie do końca ten klimat ale daje obraz tego co i jak mogą odczuwać nastolatki. Młodym warto polecić a dorośli też mogą poznać.

Jak można dodać recenzję do tej książki ? To praktycznie nie wykonalne .... Mamy przed sobą zapiski Anne młodej kobiety? Nie dziewczynki po prostu dziecka które ukrywało się wraz z rodziną w Holandii podczas drugiej wojny światowej... Ograbiona z dzieciństwa , niewinności i wszystkiego co każde dziecko powinno mieć. Zamknięta w czterech ścianach i czekającą na lepsze jutro , jutro które nie zdąrzyło nadejść ... Najbardziej przerażające jest to że zostało kilka miesięcy, dosłownie kilka miesięcy aby całe piekło się zakończyło , niestety Anne wraz z rodziną zostali odkryci w swojej kryjówce i wywiezieni do obozów zagłady . Z całej rodziny z życiem uszedł tylko Ojciec naszej bohaterki który z pomocą jednej ocalałej wszedł w posiadanie dziennika swojej zmarłej córki . W 1948 roku w Holandii, a w 1950 roku w Niemczech wydano Dziennik Anne Frank po czym ruszył triumfalny pochód przez świat .... Mroczne i smutne czasy , ciśnie się na usta tylko jedno , ludzie nie uczą się na błędach i historiach ....

Nareszcie. Polski komiks, który jest oryginalny, spójny, konsekwentny i ciekawy. Świetne czucie medium, wyważona narracja, zachęcające rozwijanie postaci, chemia między bohaterami i spiętrzenie wątków w finale. Rysunek na pierwszy rzut oka oszczędny, skupiony na postaciach, acz sprawdza się znakomicie. No i najlepsze czyli folklor, świat tajemny, paranormalny, ale wyrazisty i swojski. To mi się podoba 😎

Zainspirowała mnie do przeczytania powieści, jestem ciekawa w jaki sposób słowem autorka narysowała portrety bohaterów. Mam wrażenie, że coś mi umknęło przez tę formę, w niektórych momentach było jakby urwane, chcę też wiedzieć jakie było brzmienie zakończenia. Podobała mi się kreska. Gdy musiałam na chwilę zostawić lekturę, świdrowało mnie pytanie "co się stanie dalej?", więc pod względem nieodkładalności, jak dla mnie, fenomenalna.

Książka lekka i przyjemna ale i bardzo ważna. Poruszana jest w niej sytuacja w której wiele osób czuje się ,, bez wyjścia" . Opowiedziany jest wysiłek i wewnętrzy konflikt Geo z jakim musi zmagać się aby zachować swoją ,, maskę", jak bardzo pragnie ona być sobą i jak ważne dla niego jest aby być sobą w odpowiednim ciele. Relacja z przyjaciółką jest urocza i udowadnia jak ogromnym wsparciem są prawdziwi przyjaciele, akceptują cię oni taką istota jaką jesteś- nie ważne jaki masz zaimek, kolor skóry, wyznanie, czy w jakim ciele się znajdujesz. Jak wiele potrafią zdziałać słowa - ,, Akceptuje " , ,, Wspieram "

Kristo - krótko. Shenzen to co prawda nie jest Korea Północna, ale i tak Chiny to niezrozumiałe dla człowieka Zachodu państwo totalitane, na poły fascynujące liczbami, na poły przerażajace. Delisle trzyma poziom. Ten komiks to dobra odtrutka dla bezkrytycznych fanów Chin.

Nie oceniam stricte tej adaptacji ale tylko powiem rysunki w stylu rysowania mojej mamy ale pasują do tej powieści, oceniam powieść której nigdy nie czytałem. Dziwię się, że tak niskie oceny chyba czytają osoby młode lub niedoświadczone... Przeżyłem podobny plot-twist jeśli tak mogę to nazwać ale nikt nie zginął tylko moje nerwy są zszargane i nie mogę schudnąć oraz mam bezsenność ale też odczuwają to moi najbliżsi, mama i psiak który nie wiem czy nie jest podtruwany... Scott F. też miał bużliwe życie wraz z żoną, wcześnie zmarł i rocznikowo go przeżyłem na szczęście ja nie piję ale mam okropne choroby z którymi walczę a Świat jak na złość stara się mnie przygwoździć... Dam 10 na 10 jako artcydzieło bo ta historia jest ponadczsowa i niech to będzie ostrzeżeniem dla młodszych od mnie - zapamiętajcie tą historię Wielkiego Gatsbiego aby nie wplątać się w podobne problemy... Tu dziękuję dziewczynie z biblioteki hmm pani kierowniczce za podebranie lektury pod mnie - trafiła w sedno.

Jak to miło spędzić czas w dobrym towarzystwie, czyli Wandy Hagedorn. Dla mnie jako feministki (nie wiem, której fali), treść komiksu to oczywiście nic zaskakującego. Poglądy mamy takie same. No może nie będę sprzeciwiać się botoksowi, bo nie robię go dla przyjemności innych, ale dla samozadowolenia ze swojej twarzy. Kupiłam od autorki dwa nowe pojęcia: „ukobiecanie” i „krzyk retrospektywny” Przeżyłam i jedno, i drugie. Oczywiście nie znoszę patriarchatu, mizoginii, seksizmu, mansplainingu (mężczyźni objaśniają mi świat), wszystkich starych, białych facetów zasiadających w konserwatywnych rządach, ale też młodych, białych facetów przestraszonych niezależnością kobiet. Czytanie komiksu było dla mnie samą przyjemnością, trochę na zasadzie grupy wsparcia – tak myślących kobiet, podobnie spostrzegających swoje miejsce w świecie i otwarcie wyrażających niezgodę na to, co mamy robić ze swoimi ciałami i zamykanie nam ust, jest już bardzo dużo. Oczywiście oprócz „służebnic patriarchatu”. Tych nie zrozumiem chyba nigdy.

Komiks przeczytany w ramach abonamentu Go Max w aplikacji Empik Go. Iście ciekawa i wciągająca kontynuacja. Brom i Marysia mnie osobiście do siebie przekonali i chętnie znacznie więcej poznałabym ich przygód i oczywiście innych magicznych i fantastycznych, ale i niebezpiecznych stworzeń. Fabuła jest tu na prawdę bardzo przemyślana i sprawia, że się nie chce odłożyć jej choćby na chwilę, tylko podziwiamy ilustrację, szukamy ukrytych znaczeń i postaci, a przy okazji śledzimy historie, które aż się proszą o rozwinięcie!

Prosta historia młodego chłopaka dorabiającego w czasie wakacji w fabryce papieru. Ciekawy sposób rysowania komiksu. Do całości autor używa tylko bieli oraz odcieni czerni, szarości i koloru pomarańczowego. Właśnie w tym ostatnim są przedstawione wszelkie dymy i opary oraz koszulka, którą nosi przez cały czas główny bohater. Polecam.

„Pustka” to krótka powieść graficzna opowiadająca o odejściu ukochanego kota i o emocjach, jakie zostają po stracie zwierzaka. Historia jest prosta, ale mocno uderza – pokazuje pustkę, ból i samotność, z którymi trudno się pogodzić. Książka jest bardzo krótka, lecz prawdziwa, poruszająca i dająca do myślenia. 7/10 ode mnie.

Tak jak wida na pierwszym zdjęciu: Rok 1984. Powieść graficzna. Adaptacja Fido Nesti, oparta na genialnej i jednocześnie przerażającej powieści Georga Orwella. Książkę czytalem już jakiś czas temu, więc mogę szczerze powiedzieć że do fabuły podchodziłem z pewnymi lukami w pamięci. I może dlatego lektura tego komiksu sprawiła mi tak wiele przyjemności. Historia, tak jak widać w kadrach ukazana jest z bardzo dużą ilością tekstu, dzięki temu autorowi udało się uniknąć nadmiernych skrótów, które mogly by znacznie utrudnić zrozumienie opowieści. Rysunki są stonowane, wyraziste i utrzymane w jednolitych odcieniach, dzięki czemu cały świat jawi nam się jako pozbawiony jakichkolwieki blasków czy żywszych kolorów. Zdecydowanie warto połączyć lekturę książki Orwella z tą interpretacją, bo w ten sposób zyskujemy jeszcze pełniejszy obraz wizji wykreowanej przez autora powieści. A ja mam teraz dylemat, czy lektura tego komiksu, kwalifikuje się do tego rocznego postanowienia o przeczytaniu min. 5 powieści Orwella ??? Z zainteresowaniem dostrzegłem na lubimyczytać, że wydawca ma w swojej ofercie, również graficzną adaptacje Nowego wspaniałego świata, więc pewnie za jakiś czas, pozwolę sobie podzielić się wrażeniami z lektury. Mocne 8/10. Naprawdę warto. A jak Wasze wrażenia Moi Drodzy ?

Mega pierwszy tom. Nie wiedziałem czego się spodziewać i naprawdę pozytywnie się zaskoczyłem. Historia od pierwszej strony trzyma w napięciu i nie można się oderwać. Polubiłem również główną bohaterkę(Erica) , a Jej przeszłość naprawdę intryguję. A zakończenie od razu zachęca by sięgnąć po kolejny tom. Tam to dopiero będzie się działo , ale Ja dopiero przeczytam za jakiś czas(Jak zbiorę wszystkie tomy , które wyszły)