Czekanie

To nie jest łatwa i przyjemna lektura. Momentami musiałem robić przerwy, żeby ochłonąć i uspokoić emocje. Ale jest to coś, co warto przeczytać.

Mamy w tym kraju poczucie, że to my, Polacy, jesteśmy historycznie najbardziej gnębioną przez sąsiadów nacją na świecie. Tymczasem dowiadujemy się, że na drugiej stronie globu ludzie też przeżywali tak podobne głód, wojny i tułaczkę. Ten komiks zachęca choćby do sięgnięcia do źródeł, dowiedzenia się, jak bliskie doświadczeniom naszych dziadków były doświadczenia tamtych ludzi. I jak niewiele tak naprawdę nas różni.

Pani Gendry-Kim nie jest wybitną rysowniczką. Graficznie ten album jest prosty. Ale do tej historii taka kreska mi pasuje, ponadto kompozycja kadrów jest tu na najwyższym poziomie. Wspaniałe jest też to, że autorka potrafi pokazać grozę wojny nie epatując hektolitrami krwi.

Byłem w szoku, gdy dowiedziałem się, że historia tu opowiedziana nie jest prawdziwą historią konkretnej osoby, a konglomeratem różnych historii ludzi, którzy przeżyli tą tułaczkę. Rozumiem decyzję, ale poczułem się troszkę oszukany. Niemniej lekturę jak najbardziej polecam.

To nie jest łatwa i przyjemna lektura. Momentami musiałem robić przerwy, żeby ochłonąć i uspokoić emocje. Ale jest to coś, co warto przeczytać.

Mamy w tym kraju poczucie, że to my, Polacy, jesteśmy historycznie najbardziej gnębioną przez sąsiadów nacją na świecie. Tymczasem dowiadujemy się, że na drugiej stronie globu ludzie też przeżywali tak podobne głód, wojny i...

Po "Trawie" to kolejny świetny komiks tej autorki. Historia prosta, pokazująca emocje i ból rodzin które zostały doświadczone przez wojnę i okrucieństwo. Sama narracja jest smutna i ciężka jednak mimo wszystko warto się z nią zapoznać. Dobrze wiedzieć jak inne narody zostały potraktowane przez wojny bo nie jest to temat często poruszany. Jest to temat nie tylko dotyczący starego pokolenia ale również nowego które zmaga się z traumami swoich rodzin. Podoba mi się również wydanie tego komiksu przez Kulturę Gniewu ponieważ ta edycja jest o wiele przyjemniejsza do czytania niż "cegiełka" wydania Trawy przez Centralę. Naprawdę polecam.

Po "Trawie" to kolejny świetny komiks tej autorki. Historia prosta, pokazująca emocje i ból rodzin które zostały doświadczone przez wojnę i okrucieństwo. Sama narracja jest smutna i ciężka jednak mimo wszystko warto się z nią zapoznać. Dobrze wiedzieć jak inne narody zostały potraktowane przez wojny bo nie jest to temat często poruszany. Jest to temat nie tylko dotyczący...

7.5

7.5

Polecam wszystkim sięgnąć po Czekanie. Celowo nie rozpisywałem się o fabule, aby każdy mógł samodzielnie odkryć tę historię. Powtarzam, nie ma tu niczego spektakularnego, to świadectwo prostego człowieka, który przeszedł przez piekło wojny. I dzięki temu my w wygodnych mieszkaniach, otoczeni technologią i zbytkiem, choć trochę możemy przekonać się, jak trudne, nieszczęśliwe potrafi być życie. Podsumowując, po prostu nie spodziewałem się, że lektura tego komiksu tak mną wstrząśnie, tak mnie poruszy. Myślałem, że już widziałem każde oblicze wojny, a jednak tutaj na pierwszy plan wychodzą na przykład cierpienia związane z niepewnością i niewiedzą. Na tym skończę, bo po prostu brakuje mi już słów… Zatem milknę i zachęcam Ciebie Drogi Czytelniku, abyś sięgnął po Czekanie.

Cała recenzja:
https://ostatniatawerna.pl/opowiesc-o-podziale-korei-recenzja-komiksu-czekanie/

Polecam wszystkim sięgnąć po Czekanie. Celowo nie rozpisywałem się o fabule, aby każdy mógł samodzielnie odkryć tę historię. Powtarzam, nie ma tu niczego spektakularnego, to świadectwo prostego człowieka, który przeszedł przez piekło wojny. I dzięki temu my w wygodnych mieszkaniach, otoczeni technologią i zbytkiem, choć trochę możemy przekonać się, jak trudne, nieszczęśliwe...

Nigdy nie interesowała mnie historia.
Głównie dlatego, że miałem zawsze fatalnych nauczycieli, nudnych, zabijających entuzjazm, bo w teorii cóż jest piękniejszego niż dobrze opowiedziana historia właśnie?

Ale niech mnie, dobre komiksy historyczne kocham całym sercem.

A to jeden z nich.

Jest to opowieść oparta na faktach, a dokładniej na przeżyciach mamy autorki. Opowiada o kobiecie, która (jak wielu) w trakcie wybuchu wojny koreańskiej została rozdzielona ze swoją rodziną i… nie ma możliwości spotkać swojej siostry przez kolejne kilkadziesiąt lat, a być może nigdy.

Z jednej strony obserwujemy tu koreańską rodzinę przed i w trakcie wybuchu wojny. Obserwujemy zagubienie, znienacka przychodzący chaos, tułaczkę i w końcu bolesne rozstania.

Z drugiej widzimy tu tę właśnie kobietę, która po kilkudziesięciu latach wciąż ma nadzieję na ponowne spotkanie, ale mierzy się też z wątpliwościami i rezygnacją.

Niesamowicie przyziemny i ludzki to komiks. Mimo niewielkiej grubości jest to dość wielowątkowa, ale i wyczerpująca kronika, choć to głównie komiks o rodzinie i o widmie i konsekwencjach wojny, samej wojny tu tak naprawdę jest tylko odrobina.

Jak sobie radzić z tęsknotą, jak żyć dalej wiedząc, że mąż, żona czy dziecko jest gdzieś po drugiej stronie? Emocjonalna różnorodność i niejednoznaczność jest bodaj największym atutem tego komiksu, ale też nie da się ukryć: komiks jest cholernie sprawnie napisany, spójny, równy.

Dobra to rzecz, i ślicznie narysowana.

Za egzemplarz dziękuję ślicznie Wydawnictwu.

Po więcej recenzji zapraszam na Instagram: @traczytanko

Nigdy nie interesowała mnie historia.
Głównie dlatego, że miałem zawsze fatalnych nauczycieli, nudnych, zabijających entuzjazm, bo w teorii cóż jest piękniejszego niż dobrze opowiedziana historia właśnie?

Ale niech mnie, dobre komiksy historyczne kocham całym sercem.

A to jeden z nich.

Jest to opowieść oparta na faktach, a dokładniej na przeżyciach mamy autorki. Opowiada...

Nawet jeśli nie interesujecie się za bardzo historią krajów dalekiego wschodu, na pewno wiecie, że obecnie istnieją dwa państwa – Korea Północna i Korea Południowa. To się wydaje oczywiste; ale ten podział implikuje rozważania na temat tego, że kiedyś podział nie istniał, a mieszkańcy półwyspu byli jednym narodem. Wcześniej za dużo o tym nie myślałam, granica wydawała mi się po prostu granicą.

Ale… pozostawałam w błahej ignorancji na dość oczywistą rzecz. Pod koniec drugiej wojny światowej i wraz z jej oficjalnym końcem, podział nie był perfekcyjny i uporządkowany. Konsekwencjami ucieczki i przenosin na południe były przypadki rozdzielenia rodzin. I nie tylko jakichś dalekich kuzynów od babki prababki tylko rodziców z dziećmi, małżeństw, rodzeństwa, wszystkich wariantów więzi, które trzymają ludzi przy sobie.

Dopiero dzięki Keum Suk Gendry-Kim, która opowiada historię swojej matki w formie komiksu, zrozumiałam, jaki jest zakres tego cierpienia i ogrom strat. Powoli odchodzi pokolenie, które pamięta te wydarzenia, bo je przeżywało – a niektórzy do samego końca próbują ponownie spotkać się ze swoimi bliskimi, niewidzianymi od dziesiątek lat.

Bo wydawałoby się, że mamy XXI. wiek, wystarczy kogoś wpisać w internecie i zaraz możemy prześledzić, co się stało z daną osobą. Przecież jeśli szukasz 𝘴𝘸𝘰𝘫𝘦𝘨𝘰 syna to dysponujesz pełnymi informacjami, wiesz kiedy przyszedł na świat i jak się nazywa. Pojawia się jednak jedno ale.

Twój syn przebywa na terenie jednego z najbardziej autorytarnych reżimów na świecie.

Współpraca pomiędzy dwoma państwami zezwoliła na przeprowadzenie różnych serii spotkań na przełomie lat, ale liczby cytowane przez autorkę są zatrważające. Procent ludzi, którzy mogli zobaczyć się ze swoimi bliskimi – i to tylko przez chwilę, w kontrolowanych warunkach – jest kroplą w morzu poszukiwań.

I o tym jest ta graficzna powieść. O czekaniu na możliwe zjednoczenie z córką, siostrą, synem, bratem, mężem, żoną. O tym, jak rozgrywki na arenie politycznej wpływają na przeciętnych obywateli. O nadziei. I o pustce.

ig: @tylkotrocheczytam

Nawet jeśli nie interesujecie się za bardzo historią krajów dalekiego wschodu, na pewno wiecie, że obecnie istnieją dwa państwa – Korea Północna i Korea Południowa. To się wydaje oczywiste; ale ten podział implikuje rozważania na temat tego, że kiedyś podział nie istniał, a mieszkańcy półwyspu byli jednym narodem. Wcześniej za dużo o tym nie myślałam, granica wydawała mi...

„Czekanie” to poruszająca opowieść, której tłem są wydarzenia z czasów wojny koreańskiej, inspirowana historią matki autorki.

Centralnym punktem historii są dwie kobiety — matka i córka, a narracja zmienia swoją perspektywę, oferując wgląd w życie obu postaci na przestrzeni lat. Początkowo opowieść prowadzi córka, później jednak przenosimy się w przeszłość, by poznać historię matki — jej dzieciństwo podczas okupacji japońskiej, dorastanie, małżeństwo, a później przeżycia związane z wojną koreańską i podróżą na południe. Dzięki tym retrospekcjom, autorka ukazuje, jak nie tylko wojna, ale i długotrwałe skutki konfliktu, rzutują na kolejne pokolenia. Widzimy to w relacji między matką i córką, gdzie straty z przeszłości nie dają o sobie zapomnieć. Te rany dotykają nie tylko matkę, ale również jej dorosłą córkę, której życie jest naznaczone wpływem tej traumy. Narracja córki, która spaja początek z końcem, prowadzi do dość zaskakującego zakończenia, które dodaje nowego znaczenia tytułowemu czekaniu.

„Czekanie” to historia jednej rodziny, ale również wielu innych, które zostały podzielone przez wojnę koreańską. Tytułowego czekania doświadcza się na wielu frontach. Pełne niepewności i tęsknoty jest kluczowym motywem, który prowadzi całą opowieść.

Oczywiście warto także zwrócić uwagę na stronę wizualną. Choć kreska jest minimalistyczna i czarno-biała, doskonale oddaje emocje i atmosferę tej historii. Co pewien czas pojawiają się mocniejsze, mroczniejsze grafiki, a czerń jest użyta w przemyślany sposób, podkreślając powagę tematu.

To trudna, ale bardzo dobrze zrealizowana opowieść o skutkach wojny, które dotykają pokoleń. Jest to książka pełna smutku, który poruszy każdego czytelnika. „Czekanie” to lektura, po którą warto sięgnąć. Ja już wiem, że na pewno będę chciała poznać pozostałe dzieła autorki.

[recenzja w ramach współpracy]

„Czekanie” to poruszająca opowieść, której tłem są wydarzenia z czasów wojny koreańskiej, inspirowana historią matki autorki.

Centralnym punktem historii są dwie kobiety — matka i córka, a narracja zmienia swoją perspektywę, oferując wgląd w życie obu postaci na przestrzeni lat. Początkowo opowieść prowadzi córka, później jednak przenosimy się w przeszłość, by poznać...

W kolejnej powieści graficznej autorka 'Trawy' przybliża czytelnikowi historie uchodźców z Korei Północnej z czasów wojny koreańskiej. W tym trudnym okresie wiele rodzin zostało rozdzielonych. Po wojnie zaś znaleźli się po dwóch stronach trzydziestego ósmego równoleżnika, bez możliwości ponownego zjednoczenia. Wielu z nich aż do dziś stara się odnaleźć zaginionych bliskich, mając nadzieję na chociażby krótkie spotkanie.

Historia była dla autorki bardzo osobista, ponieważ taki los spotkał także jej mamę. Jej wspomnienia stanowiły centrum historii opowiedzianej w 'Czekaniu'.

Jest to kolejna niesamowita i szalenie ważna powieść Keum Suk Gendry-Kim. Autorka ponownie porusza bardzo trudny epizod w historii Korei i po raz kolejny robi to z niesamowitą klasą. Pozwala historii oraz jej bohaterom grać pierwsze skrzypce, uzupełniając całość pięknymi ilustracjami, które niekiedy wyrażają więcej niż tysiąc słów.

Jestem wielką fanką autorki, jej warsztatu artystycznego i sposobu prowadzenia opowieści. Mam nadzieję, że jej kolejne książki także zostaną przetłumaczone na język polski. A tymczasem postanawiam, że podczas następnej podróży do Korei, zaopatrzę się we wszystkie możliwe dzieła autorki!

Bardzo zachęcam Was do sięgnięcia zarówno po 'Trawę', jak i 'Czekanie'. Nie nazwałabym siebie wielką fanką powieści graficznych, ale dzieła Keum Suk Gendry-Kim za każdym razem skutecznie zachęcają mnie do dalszego eksplorowania tego gatunku!

Więcej recenzji na IG: asia_o_azji

W kolejnej powieści graficznej autorka 'Trawy' przybliża czytelnikowi historie uchodźców z Korei Północnej z czasów wojny koreańskiej. W tym trudnym okresie wiele rodzin zostało rozdzielonych. Po wojnie zaś znaleźli się po dwóch stronach trzydziestego ósmego równoleżnika, bez możliwości ponownego zjednoczenia. Wielu z nich aż do dziś stara się odnaleźć zaginionych bliskich,...

Komiks złożony z dwóch części fabularnych - współczesnych relacji seniorki rodziny i jej potomków. Tu dużo wzruszenia, refleksji i o przemijaniu, poświęceniu, okruchy życia. Druga część to retrospekcja z młodości i okresu koreańskiej wojny domowej. Brutalna rzeczywistość czasów wojny wywraca życie bohaterki do górny nogami i pozostawia blizny na całe życie. Czekanie to kawał solidnego dramatu antywojennego i gorzkiej obyczajówki. W swojej kategorii bardzo dobra rzecz.

Komiks złożony z dwóch części fabularnych - współczesnych relacji seniorki rodziny i jej potomków. Tu dużo wzruszenia, refleksji i o przemijaniu, poświęceniu, okruchy życia. Druga część to retrospekcja z młodości i okresu koreańskiej wojny domowej. Brutalna rzeczywistość czasów wojny wywraca życie bohaterki do górny nogami i pozostawia blizny na całe życie. Czekanie to...

Bardzo dobra obyczajówka z klasycznie poprowadzoną narracją. Relacja matki z córką a w tle podział Korei i tysiące rozdzielonych rodzin po obu stronach granicy. Świetnie oddana tęsknota, bliskość, miłość, przemijanie. Okrucieństwo wojny pokazane z perspektywy tych, którzy najbardziej na niej cierpią.

Jeśli lubisz empatyzować z bohaterami i nie boisz się wzruszeń – polecam. Jeśli szukasz akcji – możesz ominąć.

Bardzo dobra obyczajówka z klasycznie poprowadzoną narracją. Relacja matki z córką a w tle podział Korei i tysiące rozdzielonych rodzin po obu stronach granicy. Świetnie oddana tęsknota, bliskość, miłość, przemijanie. Okrucieństwo wojny pokazane z perspektywy tych, którzy najbardziej na niej cierpią.

Jeśli lubisz empatyzować z bohaterami i nie boisz się wzruszeń – polecam....