1Q84. Tom 3

Świetne zwieńczenie tego bardzo ciekawego dzieła. Bardzo wciągnęła mnie opowieść o Aomame i Tengo. Jest sugestywna i zarazem eteryczna. Osobiście bardzo mi odpowiada styl autora. Po przeczytaniu tej powieści zdecydowałem się na zakup Sinfonietty Janacka

Świetne zwieńczenie tego bardzo ciekawego dzieła. Bardzo wciągnęła mnie opowieść o Aomame i Tengo. Jest sugestywna i zarazem eteryczna. Osobiście bardzo mi odpowiada styl autora. Po przeczytaniu tej powieści zdecydowałem się na zakup Sinfonietty Janacka

Trzeci tom 1Q84 jest zaprzepaszczeniem całej pracy i wysiłku jaki musiał ponieść autor w dwóch poprzednich tomach. Zupełnie nie rozumiem Murakamiego w tym momencie. Czym miało zaowocować to ciągłe przeciąganie fabuły- byle jakim zakończeniem gdzie rozum podpowiada logicznie , że ta historia jest nieskończona. Autor za dużo pozostawił wątków które nie miały szansy na zakończenie, pozostawił także dużo postaci, które ówcześniej wykreował i co......i jedno wielkie nic ! Tak się nie robi z czytelnikiem, który brnie przez fabułę gęstą niczym żołnierska grochówka na wędzonce, brnie przez kilkaset stron tylko po to żeby na sam koniec dostać tanie romansidło ? Wstyd. Czuję jednocześnie i wielki zawód i niedosyt. Liczyłem na spektakularną rozgrywkę niestety autor postanowił iść zwyczajnie na skróty. Pompuje książkę , powtarza co rusz poprzednie historie z dwóch poprzednich tomów, żeby wszystko całość zamknąć w kilku zdaniach. To takie proste......zwyczajnie za proste, żeby nie użyć innego wyrażenia. Prostackie. Reasumując swoją wypowiedź mogę stwierdzić, że po tym co tutaj przeczytałem, czym mnie autor uraczył, śmiem twierdzić, że trzeci tom mógł wcale nie powstać, trzeba było trochę zmienić drugi tom i finito. Arivederci Roma. To tyle albo aż tyle. Mógłbym analizować co i jak, gdzie, dlaczego, po co ? No właśnie po co ?

Trzeci tom 1Q84 jest zaprzepaszczeniem całej pracy i wysiłku jaki musiał ponieść autor w dwóch poprzednich tomach. Zupełnie nie rozumiem Murakamiego w tym momencie. Czym miało zaowocować to ciągłe przeciąganie fabuły- byle jakim zakończeniem gdzie rozum podpowiada logicznie , że ta historia jest nieskończona. Autor za dużo pozostawił wątków które nie miały szansy na...

Znakomita. Polecam!

Znakomita. Polecam!

Czytając trylogię sam czułem się jakbym był w swoim Mieście Kotów. Murakami zaprzęga intuicję, emocjonalność oraz irracjonalność umysłu czytelnika by ostatecznie przekazać magicznie proste piękno.

Czytając trylogię sam czułem się jakbym był w swoim Mieście Kotów. Murakami zaprzęga intuicję, emocjonalność oraz irracjonalność umysłu czytelnika by ostatecznie przekazać magicznie proste piękno.

Przyjemnie się czytało. Polecam.

Przyjemnie się czytało. Polecam.

Warto było przeczytać cały cykl bo dopiero jako całość stanowi świetną historię, bardzo misternie opisaną, precyzyjnie i dokładnie. To moja pierwsza pozycja tego autora, chyba raczej nie ostatnia. Polecam

Warto było przeczytać cały cykl bo dopiero jako całość stanowi świetną historię, bardzo misternie opisaną, precyzyjnie i dokładnie. To moja pierwsza pozycja tego autora, chyba raczej nie ostatnia. Polecam

Spacer w środku nocy po wyludnionym miasteczku z włączonym audiobookiem tej powieści był magicznym doświadczeniem.
Kilka razy wybrałem się na plac zabaw szukając wzrokiem Księżyca.
Wspaniała to była podróż, zarówno od strony warsztatu literackiego Murakamiego, jak i baśniowego przedstawienia opowiadanej historii.

Spacer w środku nocy po wyludnionym miasteczku z włączonym audiobookiem tej powieści był magicznym doświadczeniem.
Kilka razy wybrałem się na plac zabaw szukając wzrokiem Księżyca.
Wspaniała to była podróż, zarówno od strony warsztatu literackiego Murakamiego, jak i baśniowego przedstawienia opowiadanej historii.

Zwieńczenie doskonałej trylogii japońskiego mistrza.

Zwieńczenie doskonałej trylogii japońskiego mistrza.

Niestety… Ogromne oczekiwanie nabudowane przez dwa pierwsze tomy legło w gruzach i zamieniło się w pasmo rozczarowań męczarni i prymitywnych reakcji na fabułę. Pierwsze dwie części połknęłam w kilka wieczorów. Autor nawiązuje do „w poszukiwaniu straconego czasu” i chyba muszę się tam udać żeby jakoś opatrzyć to poczucie zmarnowania. Dawano nie było aż tak źle. Poprzednie dwie części to pomysł i nieoczywiste rozwiązania. Dla czego stają się tanim romansem? :((

Niestety… Ogromne oczekiwanie nabudowane przez dwa pierwsze tomy legło w gruzach i zamieniło się w pasmo rozczarowań męczarni i prymitywnych reakcji na fabułę. Pierwsze dwie części połknęłam w kilka wieczorów. Autor nawiązuje do „w poszukiwaniu straconego czasu” i chyba muszę się tam udać żeby jakoś opatrzyć to poczucie zmarnowania. Dawano nie było aż tak źle. Poprzednie...

Bardzo, ale to bardzo podobała mi się ta trylogia, z każdym tomem było coraz lepiej. O ile pierwszy tom ma swoje wady, o tyle pod koniec tej historii byłem już zachwycony.

Otwarte zakończenia nie zawsze dobrze się sprawdzają, ale to pasuje mi idealnie. Historia Aomame i Tengo trwa dalej w mojej głowie pomimo końca tej baśniowej powieści.

Bardzo, ale to bardzo podobała mi się ta trylogia, z każdym tomem było coraz lepiej. O ile pierwszy tom ma swoje wady, o tyle pod koniec tej historii byłem już zachwycony.

Otwarte zakończenia nie zawsze dobrze się sprawdzają, ale to pasuje mi idealnie. Historia Aomame i Tengo trwa dalej w mojej głowie pomimo końca tej baśniowej powieści.