Na południe od granicy, na zachód od słońca

główny bohater 💀💀💀

główny bohater 💀💀💀

nie wzbudziła we mnie szczególnie pozytywnych emoji, sam przekaz ciekawy ale zarazem przykry

nie wzbudziła we mnie szczególnie pozytywnych emoji, sam przekaz ciekawy ale zarazem przykry

Murakami zachwyca mnie swoją umiejętnością opisywania sytuacji, wrażliwością i uwagą, z jaką opisuje elementy akcji dla niego ważne. Niemniej jednak ta książka była dla mnie zbyt skupiona na scenerii erotycznej, w porównaniu do innych książek tego autora, które przeczytałam. Myślę, że oszczędzając tyle detali byłby stanie oddać tak samo dobrze sedno przekazu, jakim jest nieumiejętne wychwycenie swoich wewnętrznych, niespełnionych pragnień. Niełatwo polubić głównego bohatera, jakim się posługuje. Wręcz powiedziałabym, jest okropny. Zerkając jednak głębiej na znaczenie jego działań, dostrzegam źródło mojej frustracji- odzwierciedla on postępowanie po trochę każdego z nas, nasze tak samo nieudane marzenia. Skoro tak kochał Shimamoto, czemu nie zostawił od razu rodziny i nie oddał się ,,tej wielkiej miłości”, dlaczego powątpiewał w jej przetrwanie? Z drugiej strony, czemu nie zakończył tego odrazu i nie skupił się na docenianiu tego, co już posiada? Interpretuję to głębiej niż relacje miłosne, dla mnie Shimamoto jest spełnieniem jego samego. Osiągnięciem, dowartościowaniem, sensem- ideałem. jednak dotychczas nie umiał jej mieć, widocznie nie była mu pisana od początku- smutny los człowieka, jednak albo można żyć przeszłością i marzeniami raniąc tych, których mamy wokół siebie, albo można nauczyć się żyć w zgodzie z tym jak jest, a osiągać cele faktycznie realne. Oczywiście wszystkie te aspekty są szersze i nie tak trywialne jak opisałam, ale po krótce takie coś wyciągnęłam.

Murakami zachwyca mnie swoją umiejętnością opisywania sytuacji, wrażliwością i uwagą, z jaką opisuje elementy akcji dla niego ważne. Niemniej jednak ta książka była dla mnie zbyt skupiona na scenerii erotycznej, w porównaniu do innych książek tego autora, które przeczytałam. Myślę, że oszczędzając tyle detali byłby stanie oddać tak samo dobrze sedno przekazu, jakim jest...

Znakomita. Polecam!

Znakomita. Polecam!

Przyjemnie się czytało. Polecam.

Przyjemnie się czytało. Polecam.

Wciąga jak liryczny fast-food. Banalna fabuła a zmusza do poważnych refleksji. Dobra książka, ale nie podoba mi się jak murkami pisze kobiety.

Wciąga jak liryczny fast-food. Banalna fabuła a zmusza do poważnych refleksji. Dobra książka, ale nie podoba mi się jak murkami pisze kobiety.

Mistrzostwo. Skarbnica życiowych tajemnic. Mistrzostwo. Po prostu.

Mistrzostwo. Skarbnica życiowych tajemnic. Mistrzostwo. Po prostu.

Arcydzieło. Czytałem jakieś siedem razy i za każdym razem chętnie wracam. Powieść typowo egzystencjalna, wieloznaczna. Więcej niż warto

Arcydzieło. Czytałem jakieś siedem razy i za każdym razem chętnie wracam. Powieść typowo egzystencjalna, wieloznaczna. Więcej niż warto

Podczas czytania cały czas frustrowało mnie zachowanie głównego bohatera - czemu on nie potrafił się zdecydować, czemu żył w przekonaniu, że jest zupełnie bez winy (np. gdy zdradzał swoją dziewczynę). Mimo jego emocjonalnej przemowy, którą możemy przeczytać na końcu, nie czuję do niego ani grama współczucia. Właściwie, ta przemowa też nie była głęboka - „Zraniłem cię, wiem, jestem najgorszy na świecie. Nie mogę ci nic obiecać, bo możliwe, że zrobię to jeszcze raz. Ale przecież cię kocham tu i teraz, czy to nie jest najważniejsze”. (Ta naiwna żona, która mu przebacza jest idealnym dopełnieniem całej sceny) Zachowuje się tak, jakby był wiecznie zagubiony, no i owszem to spotyka każdego z nas. Jednak rozsądny człowiek podejmując jakiekolwiek działania pokieruje się swoimi zasadami, których zdecydowanie brakuje bohaterowi. Mam wrażenie, jakby ciągle kierował się tylko swoimi fizycznymi popędami:
- zdradza Izumi, bo poczuł potrzebę seksu z jej kuzynką
- ciągle wspomina o ciele Shimamoto
Jest to płaskie. Dostrzegam też niekonsekwencję w jego zachowaniu: z jednej strony nie mógł być z Izumi, bo nie miał z nią o czym gadać, nie czuł z nią więzi, z drugiej strony mógł spotykać się z jej kuzynką, z którą nawet nie rozmawiał, więc też tej więzi nie było. Mówi, że Shimamoto była jego prawdziwą przyjaciółką, ale gdy ją spotyka, wspomina tylko o jej ciele, żadnej więzi. Straszne jest również to, jak bardzo nalegał na kontakt fizyczny z Izumi, mimo że ona nie była jeszcze gotowa. Można powiedzieć, że on się pogodził z tym jaki jest (mówi o sobie „egoistyczny”) i wcale nie chce tego zmieniać.
To trudny do zrozumienia bohater, szczególnie dla nastolatki zaślepionej romantyczną miłością. Właściwie zrozumie go tylko ten, kto postępuje tak samo.

Postaci kobiece są niestety słabo opisane, wiemy tylko, jak wyglądają, czego można się było spodziewać po charakterze bohatera. Aczkolwiek można przymknąć na to oko, ponieważ powieść ma pamiętnikowy charakter i opiera się raczej na spisywaniu własnych przemyśleń, a nie rozwodzeniu się o poglądach innych bohaterów.

Zostawiając już tego egoistę, styl pisania i język książki bardzo mi się podobał. Myślę, że gdybym miała więcej czasu to przeczytałabym ją jednego dnia, bo jest naprawdę wciągająca. Autor ma pojęcie o pisaniu - co widać np. w sposobie jakim kończy rozdziały.

Długo myślałam nad tym, czy ta książka wzbudziła we mnie jakąkolwiek refleksję i dochodzę do wniosku, że to nic głębokiego. Przesłanie, które wyciągnęłam jest takie, że jak kogoś zranisz to zostanie to w nim na zawsze (wow niesamowite),co pokazują losy każdego z bohaterów.

Podczas czytania cały czas frustrowało mnie zachowanie głównego bohatera - czemu on nie potrafił się zdecydować, czemu żył w przekonaniu, że jest zupełnie bez winy (np. gdy zdradzał swoją dziewczynę). Mimo jego emocjonalnej przemowy, którą możemy przeczytać na końcu, nie czuję do niego ani grama współczucia. Właściwie, ta przemowa też nie była głęboka - „Zraniłem cię, wiem,...

Czy każdy z nas nosi w duszy pewnego rodzaju pustkę, o której nawet nie wie? I czy można chcieć ją za wszelką cenę zapełnić, czy są granice? Czy przestrzeganie granic czyni nas nieszczęśliwymi? Książka mocno skłania do refleksji, nie dając żadnych odpowiedzi. Na te pytania musimy odpowiedzieć sobie sami.

Czy każdy z nas nosi w duszy pewnego rodzaju pustkę, o której nawet nie wie? I czy można chcieć ją za wszelką cenę zapełnić, czy są granice? Czy przestrzeganie granic czyni nas nieszczęśliwymi? Książka mocno skłania do refleksji, nie dając żadnych odpowiedzi. Na te pytania musimy odpowiedzieć sobie sami.