Tańcz, tańcz, tańcz

Znakomita. Polecam!

Znakomita. Polecam!

Przyjemnie się czytało. Polecam.

Przyjemnie się czytało. Polecam.

Haruki posługuje się językiem, który magnetyzuje. Tworzy świat, który przyciąga. W obszernej historii wplata podprogowo wręcz filozoficzne przemyślenia. Ta pozycja mnie nie porwała. Historia zbyt niedopowiedziana.

Haruki posługuje się językiem, który magnetyzuje. Tworzy świat, który przyciąga. W obszernej historii wplata podprogowo wręcz filozoficzne przemyślenia. Ta pozycja mnie nie porwała. Historia zbyt niedopowiedziana.

Uwielbiam autora i to jest jego naprawdę bardzo dobra książka!

Uwielbiam autora i to jest jego naprawdę bardzo dobra książka!

Lektura niełatwa, niemniej jednak polecam. Warto popatrzeć szerzej na te książkę. Właściwie dla mnie mogłaby się skończyć na scenie spotkania z Owcą, w tej scenie jest tak dużo przekazu... Warto przeczytać. Jedyne co to zakończenie mi sie nie podobało, wydało mi się bardzo płytkie w kontraście do głębi samej powieści.

Lektura niełatwa, niemniej jednak polecam. Warto popatrzeć szerzej na te książkę. Właściwie dla mnie mogłaby się skończyć na scenie spotkania z Owcą, w tej scenie jest tak dużo przekazu... Warto przeczytać. Jedyne co to zakończenie mi sie nie podobało, wydało mi się bardzo płytkie w kontraście do głębi samej powieści.

Rewelacyjna, niesamowita, poruszająca. Momentami przerażająca (szczególnie jak się czyta o ciemności w hotelu, o pierwszej w nocy samemu w mieszkaniu). Cudowne postaci, w których jak zwykle się zakochałam.

Rewelacyjna, niesamowita, poruszająca. Momentami przerażająca (szczególnie jak się czyta o ciemności w hotelu, o pierwszej w nocy samemu w mieszkaniu). Cudowne postaci, w których jak zwykle się zakochałam.

Tańcz, tańcz, tańcz to niezwykła podróż przez labirynt współczesnego życia, w którym realizm i surrealizm przenikają się w sposób charakterystyczny dla Murakamiego. Książka ta, będąca kontynuacją Przygody z owcą, jednak w pełni zrozumiała także jako samodzielna powieść, to medytacja nad samotnością, pamięcią i próbą odnalezienia sensu w świecie, który coraz bardziej przypomina sen – lub koszmar.

Narrator – bezimienny pisarz reklam – powraca do Hotelu Delfin, by rozwikłać tajemnicę zniknięcia kobiety, którą niegdyś kochał. Jednak dawne miejsce okazuje się zupełnie zmienione, a z biegiem historii bohater coraz głębiej zanurza się w rzeczywistość pełną znaków, snów, widm i symboli. Towarzyszą mu m.in. młoda, zamknięta w sobie dziewczyna Yuki oraz dawny znajomy, obecnie gwiazda telewizji – Gotanda.

Murakami kreśli świat pełen niepokoju, w którym samotność jest chorobą cywilizacyjną, a relacje międzyludzkie są powierzchowne i kruche. Jednocześnie autor z wielką wrażliwością oddaje głos tym, którzy próbują „tańczyć” – czyli iść przez życie mimo bólu, niezrozumienia i absurdów codzienności.

Język powieści jest prosty, wręcz chłodny, co kontrastuje z emocjonalnym i metafizycznym ciężarem treści. Murakami nie oferuje odpowiedzi – zamiast tego zadaje pytania, które zostają z czytelnikiem długo po przeczytaniu ostatniej strony. Tytułowe “tańcz, tańcz, tańcz” staje się jednocześnie rozkazem, przestrogą i nadzieją.

To powieść, która nie każdemu się spodoba – jest wolna, pełna niedopowiedzeń i melancholii. Ale dla tych, którzy cenią Murakamiego za jego atmosferę, filozofię i subtelność, Tańcz, tańcz, tańcz będzie wyjątkowym, poruszającym doświadczeniem.

Tańcz, tańcz, tańcz to niezwykła podróż przez labirynt współczesnego życia, w którym realizm i surrealizm przenikają się w sposób charakterystyczny dla Murakamiego. Książka ta, będąca kontynuacją Przygody z owcą, jednak w pełni zrozumiała także jako samodzielna powieść, to medytacja nad samotnością, pamięcią i próbą odnalezienia sensu w świecie, który coraz bardziej...

Kolejna książka Murakamiego która przeczytałem. Poziom cały czas ten sam- jest świetna.

Kolejna książka Murakamiego która przeczytałem. Poziom cały czas ten sam- jest świetna.

Tańcz, Tańcz, Tańcz- Haruki Murakami.
Haruki 34 – letni bohater miał kiedyś żonę, teraz jest po rozwodzie i sam spędza dni, czasami się umawia z kobietami, jedną z nich jest luksusowa call- girl Kiki, która jest jedną z przewodniczek światów równoległych. Naszemu bohaterowi wydaje się, że nic już go nie czeka, snuje na początku powieści rozważania, że w jego pokoju jest dwoje drzwi. „Jedne są wejściem, drugie wyjściem. Tak jest ustalone. Ludzie przychodzą wejściem i odchodzą wyjściem. Są różne sposoby wchodzenia i wychodzenia, lecz tak czy inaczej wszyscy wychodzą. (…) W pokoju nie ma nikogo. Tylko ja. Zawsze jestem świadom nieobecności tych, którzy odeszli.(…) Zawsze starałem się dać im tyle, ile mogłem. Zrobiłem wszystko, co mogłem. Ja też czegoś u nich szukałem, ale w końcu nic z tego nie wyszło. I odeszli. Oczywiście bardzo mnie to bolało”.
Haruki poznaje i odwiedza kilka pokoi , które znajdują się w światach równoległych i nie wiadomo, który świat jest t y m r z e c z y w i s t y m. Jest kilka portali, obok tych drzwi są też inne, które pozwalają połączyć się z tymi równoległymi światami. Ciemność jest jednym z nich. Ma namacalny wygląd, jest gęsta i ma zapach, odczuwamy ją jako źródło naszych lęków i strachów. Czytając łatwą ją zobaczyć i poczuć na własnej skórze, a to jest mistrzostwo. Pięknie jest pokazana przyjaźń z 13- letnią Yuki, dziewczynką niezwykle wrażliwą i mądrą, która ma nadprzyrodzony dar. Haruki zakochuje się w recepcjonistce z hotelu, a Murakami pokazuje tą miłość jako najmniej oczywistą z wszystkich jego książek jakie czytałam do tej pory.
Jest whisky, jedzenie, przepisy potraw, dużo muzyki i są filmy. Dużo osób się przewija, każda z nich odgrywa bardzo ważną rolę w powieści. Wszystko się ze sobą łączy.
Piękna jest ta powieść. Pełna tajemnicy , magnetyzmu i przesiąknięta egzystencjalnym bólem. Jest też wątek kryminalny. Polecam dla fanów światów równoległych, fantastycznych wątków i nieoczywistych zwrotów akcji, ale niespiesznych, gdzie zadbano o każdy detal, co jest wykonywane. Mistrz!!

Tańcz, Tańcz, Tańcz- Haruki Murakami.
Haruki 34 – letni bohater miał kiedyś żonę, teraz jest po rozwodzie i sam spędza dni, czasami się umawia z kobietami, jedną z nich jest luksusowa call- girl Kiki, która jest jedną z przewodniczek światów równoległych. Naszemu bohaterowi wydaje się, że nic już go nie czeka, snuje na początku powieści rozważania, że w jego pokoju jest...

"Wrócił" stary dobry Murakami, którego znam najbardziej. "Wrócił", bo czytam go niechronologicznie, gdzie niektóre pierwsze książki są napisane w innym stylu, ale to chyba dość naturalne.

"Wrócił" stary dobry Murakami, którego znam najbardziej. "Wrócił", bo czytam go niechronologicznie, gdzie niektóre pierwsze książki są napisane w innym stylu, ale to chyba dość naturalne.